Geçen gün Beşiktaş’ı yazmıştık. Şu ana kadar transfer dönemini en doğru yöneten büyük kulüp görüntüsü veriyor. Eksik bölgelerini hedef alan, maaş dengesini çok bozmayan ve kadroyu tamamlamaya çalışan bir anlayış var. Salih Özcan hamlesi de bu planın devamı niteliğinde. İlk 11 kadar rotasyonun da önem kazandığı uzun sezonda böyle transferler, manşet transferlerinden daha değerli olabiliyor. Şimdilik umut veren taraf Beşiktaş.

Aynı cümleleri Galatasaray ve Fenerbahçe için kurmak zor. Çünkü konuşulan isim çok, atılan imza ise az. Transfer döneminin en büyük hastalığı da bu zaten. Menajer isimleri havada uçuşuyor, taraftar her sabah başka bir yıldızla uyanıyor ama kulüplerin kasasına ve kadrosuna giren oyuncu sayısı aynı hızda artmıyor.

Fikstür çekimine gelirsek… Fenerbahçe cephesinde artık anlamakta zorlandığım bir refleks oluştu. Her fikstür sonrası mutlaka bir hile, mutlaka bir sistem eleştirisi. Geçen yıl fikstür çekimiyle ilgili tartışmaların ardından canlı yayında Metin Öztürk son topu çekti, Hulusi Belgü kura çekiminin içindeydi. Buna rağmen sonrasında yine “şike var” söylemleri devam etti. Bu yıl da “topta değil sistemde şike var” deniliyor.

Bir noktadan sonra bu iddialar kendi ağırlığını kaybediyor. Çünkü her sonuçtan sonra aynı cümleyi kurarsanız, gerçekten tartışılması gereken konular da değersizleşiyor. Fikstürün adil olup olmadığı matematikle konuşulur; hislerle değil.

Daha da ilginci, bazı taraftarların takımların sezon içindeki form durumlarına göre geçmiş fikstürü değerlendirmesi. Diyelim ki Çorum FK lige müthiş başladı, Galatasaray ile ilk haftalarda oynadı. Aylar sonra formu düştü, Fenerbahçe ile karşılaştı. Bunun adına fikstür şikesi demek futbolun doğasını inkâr etmektir. Kimsenin aylar sonrasındaki performansı önceden bilme şansı yok. Böyle bir argüman ancak sosyal medya tartışmalarını besler.

Barış Göktürk’ün Metin Öztürk’ün elini sıkmaması da bana göre tamamen kameralara oynanmış bir görüntüydü. Türk futbolunda artık jestler bile kameraya göre yapılıyor. Oysa milyonlarca taraftarı temsil eden insanların kişisel mesaj verme çabası yerine kurumsal ciddiyeti öne çıkarması gerekir. Büyük camiaların yöneticileri, sosyal medya klibi çeker gibi davranmamalı.

Transfer gündemine dönersek… Ugochukwu, Greenwood ve son olarak Oulai isimleri konuşuluyor. Greenwood dosyasında Atletico Madrid’in devreye girmesi dengeleri değiştirdi. Fenerbahçe maaş teklifini yükseltirse yarış yeniden şekillenebilir. Ugochukwu transferi ise büyük ölçüde tamamlanmış gibi duruyor.

Oulai konusunda ise Galatasaray fırsatı tamamen kapatmış değil. Trabzonspor’un aldığı 45 milyon avroluk teklif hem kulüp hem oyuncu açısından ciddi bir rakam. Ertuğrul Doğan taraftarın olası tepkisini hesaplamak zorunda kalsa da kulübün ekonomik gerçekleri bazen duyguların önüne geçer. Futbolda romantizm tribünde yaşanır, yönetim odasında ise bilanço konuşur.

Temmuz ayının ilk haftasında tablo şu: Beşiktaş iş yapıyor, Galatasaray bekliyor, Fenerbahçe ise hem transfer hem de fikstür tartışmalarının içinde yol almaya çalışıyor. Sezon başladığında bunların hangisinin doğru strateji olduğu anlaşılacak. Ama daha ilk düdük çalmadan sürekli komplo üretmek, Türk futbolunun en büyük alışkanlıklarından biri olmaya devam ediyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İmza Yok Komplo Çok appeared first on Malta Haber.

Benim temel eleştirim hiçbir zaman büyük bonservis ödenmesine değildi. Sorun, kaynak dağılımındaydı. Bir bölgeye 25-30 milyon euro harcanırken diğer bölgeyi “idare eder” mantığıyla dolduruyorsanız buna kadro mühendisliği denmez. Orkun Kökçü gibi çok değerli bir oyuncuya büyük yatırım yapıp kalede Ersin’le sezona başlamak ya da savunmaya kaliteli bir stoper alırken bek rotasyonunu ikinci plana bırakmak futbol aklından çok günü kurtarma refleksidir. Bu yüzden Beşiktaş son yıllarda iyi oyunculara sahip olsa da iyi takım olamadı.

Bu yaz ise ilk kez farklı bir plan görüyorum. Çünkü transferden önce organizasyon değişti. Bana göre Türkiye’de sportif direktörlük ve futbol yapılanması denildiğinde ilk akla gelen isimlerden biri olan Önder Özen’in göreve gelmesi en kritik hamleydi. Futbol, doğru insanları doğru görevlere yerleştirme oyunudur. Saha kenarındaki teknik adam kadar masadaki futbol aklı da belirleyicidir. Beşiktaş uzun zaman sonra bu masayı güçlendirdi.

Teknik direktör tercihi de bu plana uyuyor. Bologna ve Fiorentina’da ortaya koyduğu hücum anlayışıyla dikkat çeken Vincenzo Italiano, ezber bozan ama aynı zamanda modern futbolun gerekliliklerini bilen bir teknik adam. Elbette Türkiye’de yabancı hocaların başarı garantisi yok. Bu lig birçok teknik direktörü öğüttü. Ancak en azından oyunu olan, ne yapmak istediği belli bir isim tercih edildi. Bu bile başlı başına olumlu.

Transferlere bakınca da ihtiyaç sıralaması göze çarpıyor. Sol bekte Outtara hamlesi, yıllardır kanayan bölgeye doğrudan müdahale anlamına geliyor. Kalede Alexander Nübel ve Doğan Alemdar gibi alternatiflerin konuşulması da doğru profil arandığını gösteriyor. Sağ bekte Murillo, stoperde Agbadou ve yanına gelecek bir stoperle savunma hattı önemli ölçüde tamamlanabilir.

Ben olsam hücum hattına da iki dokunuş daha yaparım. Kanatta Leandro Trossard ya da daha önce gurme haber olarak paylaştığım Koopmeiners tarzı, oyuna kalite katacak bir isim Beşiktaş’ın hücum çeşitliliğini artırır. Forvet konusunda ise Oh Hyeon-Gyu çalışkan, mücadeleci ve faydalı bir oyuncu olabilir. Ancak şampiyonluğu belirleyen santrfor profili başka bir şeydir. Vlahović isminin konuşulması bu yüzden heyecan verici. Gerçekleşmesi zor olsa da Beşiktaş’ın hedef büyüttüğünü gösteriyor.

Üç ya da dört doğru transfer daha yapılırsa Beşiktaş’ın iskeleti büyük ölçüde tamamlanır. Daha önemlisi, bu kez transferler birbirinden bağımsız değil, teknik adamın istediği oyuna hizmet edecek parçalar gibi duruyor. Başarıyı garanti eder mi? Hayır. Ama doğru planın başarı ihtimalini artırdığı da bir gerçek.

Galatasaray hâlâ ligin en güçlü kadrosuna sahip. Oyuncu kalitesi, oturmuş yapı ve son yıllardaki istikrar onları doğal favori yapıyor. Fenerbahçe ise saha içinden çok saha dışıyla gündeme geliyor. Böyle bir ortamda Beşiktaş’ın doğru yapılanması onu yarışın içine güçlü şekilde sokabilir.

Türkiye’de transfer sezonunda şampiyon ilan etmeyi severiz. O yüzden temmuz ayında kupaları dağıtmanın anlamı yok. Ama şunu söylemek mümkün: Beşiktaş önceki yıllardaki gibi kasım ayında yarışın dışında kalacak görüntü vermiyor. Uzun zaman sonra transferler isim üzerinden değil ihtiyaç üzerinden okunuyor. Eğer bu akıl sezon boyunca korunursa, Beşiktaş’ın bu yıl şampiyonluk yarışının en güçlü aktörlerinden biri olmasına kimse şaşırmamalı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Kez İsim Değil , Plan Var appeared first on Malta Haber.

2026 yılı tam anlamıyla bir geri dönüşler yılı. Kemal Kılıçdaroğlu’nun dönüşü ile hayatımıza girdi bu kelime . Anlamı geriye dönüş olmasa da mizahi bir açıdan bakarak Mutlak Butlan Sezonu diyorum. Eski defterler açılıyor, eski kasetler yeniden sarılıyor. Mourinho yeniden Real Madrid’de… Fenerbahçe’de Aziz Yıldırım geri döndü. Mahmut Uslu yine sahnede. İsmail Kartal yeniden kulübede. Vedat Muriqi tekrar gündemde. Biraz daha zorlarsak Moussa Sow’u da antrenmanda görebiliriz.

Siyaset kısmına hiç girmeyeceğim. O başka bir tartışma. Bizim işimiz futbol. Fakat futboldaki ortak nokta şu; herkes isim konuşuyor, kimse sistem konuşmuyor. Halbuki Avrupa son on yıldır bize aynı dersi veriyor. Organizasyon kazanıyor. Plan kazanıyor. Ezber değil, akıl kazanıyor.

Geçen yazımda da söylemiştim. Aziz Yıldırım’ın lisanslı bir teknik adama ihtiyacı vardı ve sonunda yine İsmail Kartal’da karar kılındı. Kim ne derse desin Aziz Başkan’ın futbol bilgisi Türkiye’deki birçok teknik direktörden fazladır. Oyuncuyu da bilir, kulübü de bilir, transferi de bilir. Ama futbolda artık tek kişinin bildiğiyle kulüp yönetilmiyor. Yönetebilseydi Fenerbahçe son on yılda bu kadar savrulmazdı.

Transfer sezonu yine her zamanki gibi başladı. İmza sayısı az, haber sayısı sonsuz. Sabah kalkıyorsunuz üç dünya yıldızı yazılmış. Akşam olunca üçü de yalanlanıyor. Ertesi gün aynı döngü yeniden başlıyor. Türk futbolunda transfer haberciliği, transferin kendisinden daha büyük sektör hâline geldi.

Şu ana kadar bana göre en doğru işi yapan kulüp Trabzonspor. Gürültü yapmadan ilerliyorlar. Neye ihtiyaçları olduğunu biliyorlar. Kimi alacaklarını biliyorlar. Kimseye şov yapma derdinde değiller.

Beşiktaş ise uzun zaman sonra ilk kez aklıyla hareket ediyor. Önder Özen’in dokunuşu hissediliyor. Önce teknik akıl oluşturuldu. Sonra oyuncu profilleri belirlenmeye başlandı. “Parayı basalım, yıldızı indirelim” mantığı yerine “taşı yerine oturtalım” anlayışı var.

Italiano ismi konuşuldu.Geldi
Outtara konuşuldu.Geldi
Trossard gündemde. Hatta bu transfer açıklanırsa kimse şaşırmasın.
Bir de size kenara not alınacak bir isim bırakayım.
Koopmeiners.
Bu haber manşetlerde değil. Bu gurme duyumudur. Futbol mutfağından gelen bilgi. Bugün üç kişinin konuştuğu isimdir, yarın otuz kişinin konuşacağı isim olur. Buraya yazıyorum. Ama bütün bunların yanında Beşiktaş’ın hâlâ çözmesi gereken çok net üç problem var.
Kaleci.
Stoper.
Kanat.

Bunlar çözülmeden yapılan her transfer vitrine konulan süs eşyasından ibaret kalır.

Galatasaray cephesi ise alışıldık sessizliğini koruyor. Jhon Durán olacak mı derken şimdi de Odegaard, Khephren Thuram, Camavinga isimleri dolaşıyor. Şimdilik dedikodu seviyesinde. Galatasaray yönetimi son yıllarda transferi gizli yürütmeyi öğrendiği için ses çıkmaması normal.

Fenerbahçe tarafında Nathan Aké ve Vedat Muriqi isimleri ciddi şekilde konuşuluyor. Ama…Şu ana kadar Aziz Yıldırım beklenen etkiyi oluşturamadı. Bunun nedeni transfer yapamaması değil. Henüz masaya yumruğunu vuramaması. Fakat Aziz Başkan’ı tanıyan bilir. Transfer sezonunun ilk günlerinde değil, son günlerinde konuşur. Son hafta üç uçak indirir. Dört imza attırır. Bir anda bütün gündemi değiştirir. O yüzden bugün için “başarısız” demek de erken olur.

Bir de işin kimsenin yüksek sesle söylemediği tarafı var. Ben Aziz Yıldırım’ın Avrupa kupalarını lig kadar önemsediğini düşünmüyorum. Hatta erken bir Avrupa vedası onun işine bile gelir. Haftada tek maç oynayan bir takımın lig yarışındaki avantajını herkesten iyi bilir. Çünkü onun zihninde önce Süper Lig kupası vardır. Gerisi sonra gelir.

Temmuz ayının daha başındayız. Transfer kazanının altına yeni odun atıldı. Daha alev yükselmedi. Ama dumanın rengi bile bize hareketli bir yaz izleyeceğimizi söylüyor. Bugünkü tablo net.
Trabzonspor planlı.
Beşiktaş akıllı.
Galatasaray sessiz.
Fenerbahçe ise beklentiyle gerçek arasında gidip geliyor.

Ama şunu unutmayın… Twitter’da transfer kazananı çok olur. Temmuz şampiyonu çok çıkar. Uçak karşılamada kupa kaldıran da çok olur. Mayıs ayında kupayı kaldıran ise sadece sistem kurabilen olur. İşte bu yüzden ben bu sezonun adını baştan koyuyorum.

2026-2027… Mutlak Butlan Sezonu.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Mutlak Butlan Sezonu appeared first on Malta Haber.

Hakan Safi’yi dinliyorum, Aziz Yıldırım’ı dinliyorum. İki farklı jenerasyonun, iki farklı güç anlayışının savaşı gibi. Ama ortak noktaları var: İkisi de sürekli “BEN” diyor. İşte taraftarı rahatsız eden yer tam burası.

Aziz Yıldırım cephesinden başlayalım. Ne söylenirse söylensin, adamın vaatleri daha gerçekçi. Çünkü futbolun içinden geliyor, kulübün dinamiklerini biliyor, neyin yapılabilir neyin yapılamaz olduğunu yıllarca yaşayarak gördü. Ancak Aziz Yıldırım’ın da en büyük problemi tam burada başlıyor: Kendini hâlâ Fenerbahçe’nin üst aklı gibi görmesi.

Açık açık söylemiyor belki ama verdiği hava şu:
“Ben olmazsam bu kulüp savrulur.”

İşte bu psikoloji artık taraftarı yoruyor. Çünkü modern futbol kulüpleri tek adam rejimiyle yönetilmiyor. Hele bugün hiç yönetilmiyor. Futbol değişti, ekonomi değişti, oyuncu profilleri değişti ama Aziz Yıldırım’ın futbol aklı çok fazla güncellenmedi.

Bakın 2-3 yıl önce önerdiği isimlere…
Marcelo, Ramos, Mourinho…

Bunlar 10 yıl önce heyecan yaratırdı. Şimdi ise daha çok “eski gazete manşeti” gibi duruyor. Futbolda isim değil sistem kazanıyor artık. Aziz Yıldırım döneminin son yıllarını da unutmadık. Finansal Fair Play sonrası yapılan transferleri hatırlayın:
Dirar…
Aatıf…
Janssen…
Kameni…

O dönem ortaya çıkan tablo aslında şunu gösterdi:
Aziz Yıldırım büyük isim sever ama modern futbol organizasyonu kurmakta zorlanır.

Bir de Aykut Kocaman konusu var. İşte orada soru işaretleri büyüyor. Ben şahsen Aykut Kocaman’ı birçok Fenerbahçelinin aksine kötü teknik adam olarak görmedim. Hatta dönemine göre doğru futbol aklına sahipti. Ama gerçekçi olmak lazım:
6-7 yıldır aktif teknik direktörlük yapmayan bir ismi bugün “kurtarıcı” diye sunmak, taraftarın heyecanını yükseltmez.

Futbol nostaljiyle yönetilmez.
Geçmiş başarılar bugünün çözümü değildir.

Gelelim Hakan Safi’ye…

Doğal olarak daha fazla heyecan yaratıyor. Çünkü yeni yüz, yeni para, yeni enerji demek. Fenerbahçe taraftarı da yıllardır aynı yüzleri görmekten sıkıldı. İnsanlar değişim istiyor. Ancak Hakan Safi’nin konuşmalarında beni rahatsız eden başka bir şey var:
Fenerbahçe vizyonundan çok kendi başarı hikâyesini anlatıyor.

“Milyar dolarlık şirket yönetiyorum.”
“Şunu yaptım.”
“Bunu başardım.”

İyi güzel de…
Holding yönetmek başka, Fenerbahçe yönetmek başka.

Fenerbahçe taraftarı CEO değil lider arıyor.
Sunum değil proje görmek istiyor.

Safi’nin anlattıkları kulağa hoş geliyor ama söylemleriyle gerçeklik arasında ciddi mesafe var gibi duruyor. Bana biraz 90’ların popülist siyasetini hatırlatıyor:
Büyük cümleler, büyük rakamlar, büyük hedefler…
Ama altı ne kadar dolu, orası belirsiz.

Saadettin Saran sürecinden sonra taraftar zaten psikolojik olarak yorgun. Bir hayal kırıklığının üstüne ikinci bir hayal satılırsa bu camia daha da kırılır.

Fenerbahçe’nin bugün ihtiyacı olan şey ne eski kahraman romantizmi ne de zengin iş insanı PR’ı.

Kulübün ihtiyacı:
Sistem.
Akıl.
Kurumsallık.
Modern futbol organizasyonu.

Ama Türkiye’de seçim kültürü değişmediği için yine aynı yere dönüyoruz:
Kürsü savaşları…
Ego savaşları…
Reyting savaşları…

Ve işin en acı tarafı şu:
Herkes Fenerbahçe için konuştuğunu söylüyor ama en çok kendini anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Ankara’ya Deniz Fenerbahçe’ye Ramos ! appeared first on Malta Haber.

Galatasaray, 1996-2000 arasındaki dört yıl üst üste şampiyonluk rekorunu egale etti. Okan Buruk bunu başaran teknik adam olarak tarihe geçti. Fakat enteresan olan şu: Bu başarı yaşanırken bile Galatasaray’ın üzerinde garip bir gerginlik vardı. Özellikle son haftalarda takımın oyununa sinen duygu özgüven değil, stres oldu. Öne geçtiği maçlarda bile “Acaba ?” hissi dolaştı sahada. Galatasaray hep son haftalarda olgunluk ve sakinlikle işi bitirirdi. Bu sene bunun tam tersi bir görüntü verdi. Çünkü bu takım artık doymuş bir takım görüntüsü veriyor.

Ben buna metal yorgunluğu diyorum. Torreira’da hissediyorsun, Davinson’da hissediyorsun. Oyuncular kötü değil ama sürekli zirvede kalmanın getirdiği zihinsel aşınma var. Galatasaray’ın önümüzdeki sezon ciddi bir kabuk değişimine ihtiyacı olacak. Aksi halde bugün örtülen problemler yarın çok daha sert şekilde önlerine düşebilir.
Ama burada başka bir mesele var.
Bu ülkede Okan Buruk’un hakkı bilinmedi.

Bakın eleştirilir, bazen kötü oynatır, bazen yanlış tercih yapar. Futbol böyle bir oyun. Fakat Türkiye’de insanlar başarıyı normalleştirmeyi çok seviyor. Dört sene üst üste şampiyonluk seviyesine gelmiş bir teknik direktörü küçümsemek artık futbol eleştirisi değil, başka bir psikolojidir.

Okan Buruk gökten inmedi. Birilerinin torpiliyle gelmedi. Tırnaklarıyla yükseldi. Akhisar’da kupa aldı, Başakşehir’de şampiyon oldu, Galatasaray’da tarih yazdı. Bu başarıların hiçbirisi piyango değil. Bu yüzden Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek gerekir. Okan Buruk kalıplaşmış Fatih Terim Şenol Güneş gibi isimlerden daha ileride bir hocadır. Kimse kusura bakmasın! 

Ama diğer taraftan şu gerçeği de konuşacağız.

Osimhen gibi bir yıldızın varsa oyuna 1-0 önde başlıyorsun zaten. Bazı oyuncular vardır, sistemi onlar taşır. Osimhen öyle bir oyuncu. Az maç oynasa bile sezonun mimarlarından biridir. Aynı şekilde Uğurcan gibi bazı isimler de sezonun kaderine doğrudan etki etti. Futbol bazen teknik direktör oyunundan çıkar, yıldız oyuncu etkisine döner.

Galatasaray bugün şampiyon olabilir. Hak ederek de olabilir. Ama önümüzdeki sezon aynı hikâyeyi otomatik olarak yaşayacağını düşünüyorsa yanılır. Çünkü Türk futbolunda en büyük düşüşler genellikle zirvede başlar.

Yine de tarihe geçen bir sezon oldu.

Galatasaray’ın 26. şampiyonluğu Türk futbol tarihine yazıldı. Tebrik etmek gerekir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Okan Buruk Tarih Yazıyor…  appeared first on Malta Haber.

Bu izlediğimiz derbi, klasik anlamda iki devrelik bir maç değildi. Kağıt üstünde 45’er dakika oynandı ama sahadaki hikaye 13 dakikalık bir Fenerbahçe bölümü ve ardından 77 dakikalık Galatasaray hükümdarlığındaydı. Maçın özeti budur. İlk bölümde Fenerbahçe daha diri, daha sert, daha kararlı gözüktü. Hatta Sidiki Cherif ile yakaladığı geçiş hücumunda penaltıyı da buldu. Tam “kritik virajı döndü” denecekken Talisca çıktı ve topu auta gönderdi. Böyle maçlarda penaltı kaçırılmaz. Hele derbide hiç kaçırılmaz. Hele şampiyonluk yarışında asla kaçırılmaz. Kaçırırsan sadece gol değil, psikoloji de kaçırırsın. Fenerbahçe dün ikisini birden kaçırdı.

Penaltıya kadar dirençli duran sarı lacivertliler, sonrasında adeta fişi çekilmiş bir takım görüntüsü verdi. Çünkü orta saha diye bir şey yoktu. Top tutan yok, pas yapan yok, baskı kıran yok, ikinci top alan yok. Defanstan şişirilen toplarla hücum etmeye çalıştılar. Modern futbolda orta sahası çökmüş takımın ayakta kalma şansı yoktur. Fenerbahçe dün bunu acı şekilde yaşadı. Plansız, dağınık ve kırılgan bir yapı izledik.

Kerem Aktürkoğlu meselesine ayrıca değinmek lazım. Bazı oyuncular geçmiş performanslarının kredisiyle yaşar. Kerem de uzun süredir o krediyi tüketiyor. Galatasaray geçmişi, eski parlak günleri, zaman zaman yaptığı birkaç estetik hareket… Bunlar sonsuza kadar oyuncu taşımaz. Dün yine top kayıpları, yanlış tercihler, temposuzluk. Açık konuşalım: Eğer teklif varsa hemen değerlendirilmeli. Bu seviyede büyük takım oyuncusu istikrar verir, güven verir, kalite koyar. Kerem ise belirsizlik veriyor. Fenerbahçe rotasyonunda bile garanti yeri olmaz. Top kaybetme sihirbazlığı varsa o başka.

Galatasaray ise maça çok da iyi başlamadı. Hatta ilk bölümde tutuk, temposuz ve biraz da gergindi. Ama bir şeyi söylemeden geçemem: Bu takım duran top çalışıyor mu? Gol duran toptan gelmiş olabilir ama gole kadar kullanılan kornerler, serbest vuruşlar, organizasyon denemeleri son derece vasattı. Bu kadar kaliteli ayakların olduğu takımda bu kadar kötü duran top kullanımı kabul edilmez.

Ne olduysa kaçan penaltıdan sonra oldu. Galatasaray o andan itibaren oyunun iplerini eline aldı. İkinci yarıda ise artık tek taraflı bir derbi izledik. Sarı kırmızılılar sahaya karakter koydu, kalite koydu, fizik koydu, akıl koydu. Daha önemlisi teknik adam farkını koydu. Kimin daha iyi takım olduğu, kimin daha iyi çalıştırıldığı sahada net biçimde görüldü. Bir gol milimetrik ofsaytla iptal oldu, en az iki net pozisyon harcandı. Biraz daha beceri olsa skor tarihi farklara gidebilirdi.

Şimdi gerçekleri konuşalım. Galatasaray büyük ölçüde şampiyonluğu cebine koydu. Yarışı bu noktaya getiren sadece kendi performansı değil, rakibinin beceriksizliği de oldu. Eğer Trabzonspor da kazanırsa Fenerbahçe’nin üçüncülüğü konuşulacak. Bu da sezon başında kurulan pembe tabloların nasıl dağıldığını gösterir.

Sorumlular kim? Bir numarada Ali Koç var. Yıllardır kurulamayan yapı, bitmeyen yeniden yapılanmalar, her sezon başka hikâye… Sonuç ortada. İkinci sırada ise ara transfer döneminde forvetlerini gönderen yönetim aklı. Sezonun kırılma anında elindeki golcüleri azaltırsan, bugün ağlamakla kalırsın. Futbol bazen çok karmaşık görünür ama bazı gerçekler son derece basittir.

Hakeme gelirsek… Büyük skandal kararlar yoktu. Ufak tefek hatalar her maçta olur. Genel olarak temiz geçti diyebiliriz. Ancak Ederson konusu ayrı. Oyuncu resmen “beni at” diye dolaştı sahada. Yaptığı hareketler, tavırlar, kontrolsüzlük… Ederson bana göre futbol tabirine göre takımına ihanet etmiştir!

Sezon sonunda Fenerbahçe radikal kararlar almak zorunda. Bu kadronun yüzde 90’ı değişmeli. Bazı isimlerle yola devam etmek artık tercih değil, intihar olur. Ederson gibi, Kerem gibi, aidiyeti düşük, performansı yetersiz, zihni kırılgan oyuncularla yeni sezon planlanmaz. Aksi halde seneye de bugün yazılanların aynısı yazılır. Sadece tarih değişir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 26. Kez Şampiyon Galatasaray appeared first on Malta Haber.

Bir hafta düşünün; rakibiniz size 3 kere “al kardeşim, buyur” diyor. Siz üçünde de “yok sağ ol” diyorsunuz. Bu artık futbol falan değil. Bu psikoloji. Bu stres değil sadece, bu panik hali. Şampiyonluk kovalanmaz, taşınır. Fenerbahçe taşıyamıyor. Bu kadar basit.

Hakem konuşmaya gerek yok. Kaçak güreşmeye de gerek yok. Talisca kart mı görmeliydi, penaltı mıydı, kaleciye faul mü vardı… Bunlar hikâye. Sen 90+8’de rakip ceza sahasında faul yapıp, dönen topta gol yiyorsan mesele düdük değil, akıldır. Konsantrasyondur. Disiplindir. Büyük takım refleksidir. Yok.

Bir de kolay hedefler var tabii. Suçu sağa sola atmak çok kolay. Yok Saran, yok Tedesco… Bunlara bağlamak ucuzculuk. Sahada olan sahada kalır. Bu golü ne yönetim yedi ne teknik direktör. Oyuncu yedi. Hem de amatörce yedi.

Gelelim sahaya… Çağlar, Sidiki, Cherif… Kusura bakmayın ama bu seviyenin oyuncuları değil. Büyük hedefin varsa büyük oyuncuların olacak. Ederson meselesine de ayrı parantez açalım: Kalecilik refleks işi. İngiltere’de bırakmış belli ki. Kritik anlarda sahneye çıkamayan kaleciyle şampiyonluk gelmez.

Galatasaray tarafı mı? Onlar da güllük gülistanlık değil. İptal edilen üçüncü gol trajikomik ama oyun olarak son 4 yılın en kötüsü. Net. Fakat bir fark var: Hata yapıyorlar ama rakipleri daha büyüğünü yapıyor. Bu da onları ayakta tutuyor. Şampiyonluk bazen iyi oynayanın değil, daha az hata yapanın olur. Galatasaray şu an onu yapıyor.

Artık ligin bu döneminde futbol konuşulmaz. Kim daha iyi değil, kim daha az hata yapacak o konuşulur. Estetik biter, hayatta kalma başlar. Fenerbahçe bunu beceremiyor. Galatasaray ise tökezleyerek de olsa ilerliyor.

Son 4 hafta. Fark 4 puan. Kağıt üstünde iki maç. Ama psikolojik olarak daha fazlası. Derbi kırılma noktası. Fenerbahçe kazanırsa “acaba”lar geri gelir. Galatasaray kaybetmezse bu iş biter. Bu kadar net.

Şimdi soru şu değil: Kim daha iyi? Soru şu: Kim daha az hata yapacak? Çünkü bu ligde artık kazananı kalite değil, hata belirleyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Son Dakika Değil, Sonun Ta Kendisi appeared first on Malta Haber.

Trabzonspor Alanya’da puan aldı diye kimse kendini kandırmasın. Bu maç kazanılmıyorsa problem var. Çünkü büyük takım dediğin, böyle maçları “oynamadan” kazanır. Onuachu gibi yıldız yok ama bu bahane değil.Trabzonspor hâlâ rakibin temposuna göre şekil alan bir takım. Kendi oyununu dayatan değil, oyuna uyum sağlayan bir yapı. Bu seni yarışta tutar ama şampiyon yapmaz.

Fenerbahçe’ye bakalım… 4-0. Güzel skor. Temiz galibiyet. Ama rakip kim? Kayserispor. Ligin en zayıf, en kırılgan takımlarından biri. Bu galibiyeti büyütmek isteyenler var ama gerçek şu: bu bir test değildi. Fenerbahçe testi geçmedi, teste bile girmedi. Hata yapmadılar, doğru. Ama zorlanmadılar da. Asıl mesele şu: zorlandıklarında ne olacak?

Evet, bir düzen tekrar yapılandırılmaya çalışılıyor. Kante ölü toprağını attı ritmini buluyor. Evet, bir disiplin hala tok. Ama bu takımın hâlâ “büyük maç kimliği” tartışmalı. Çünkü sezonun kaderi Kayseri deplasmanında değil, kilit derbide yazılacak.

Galatasaray cephesi daha da ilginç. Kocaelispor beraberliği… Bu sadece puan kaybı değil, ciddi bir alarm. Çünkü mesele skor değil, çaresizlik. Orta saha kilitlenince plan B yok. Kanatlar işlemiyor, merkez tıkanıyor, oyun ağırlaşıyor. Galatasaray maç 1-1 olunca isyan eden değil kabullenen oyun oynadı. Skordan ziyade en şaşırdığım nokta buydu. Galatasaray 1 puanı kabullenmişti. Kocaelispor puanı sonuna kadar haketti.

Osimhen yoksa Galatasaray’ın hücumu eksik değil, eksik ötesi. Tek boyutlu. Tahmin edilebilir. Kırılgan.

Ve işin en tehlikeli tarafı: özgüvenle kibir arasındaki o ince çizgi çoktan aşılmış gibi. Okan Buruk’un maç önü söylemleri… Rakibi küçümseyen her cümle sahada tokat gibi geri döner. Döndü de. Kocaelispor senden daha fazla istedi, daha fazla savaştı ve seni durdurdu.

Şimdi herkes birbirine bakıyor:
“Kim şampiyon olacak?”
Cevap basit:
Hiçbiri hazır değil.

Fenerbahçe net değil.
Galatasaray güven vermiyor.
Trabzonspor zaten denklemde bile değil gibi.

Bu sezonu lig değil, bir maç belirleyecek. O büyük derbi. Kim daha az hata yaparsa değil, kim daha az korkarsa o kazanacak. Çünkü üç takımın da ortak sorunu aynı:
Hiçbiri gerçekten büyük gibi oynamıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe 7 Puan Kazandı! appeared first on Malta Haber.

Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Beşiktaş derbisi uzun süre dengede giden bir mücadeleydi. Fenerbahçe topa daha fazla sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan taraftı. Beşiktaş ise disiplinini bozmadan, savunma bloğunu koruyarak sabırlı bir oyun oynadı. 

Ancak derbinin kaderi futbolla değil, düdükle değişti. Aslında Fenerbahçe önceki haftalar aksine gayet de baskılıydı ama forvetsizlik kısırlığı da doğuruyor.

90+9’da gelen penaltı kararı, doğal olarak tartışmaları beraberinde getirdi. Çünkü Türkiye’de artık insanlar pozisyona bakmaktan çok “Bu karar başka maçta verilir miydi?” sorusunu soruyor. Bu da ligin en büyük problemi. Bir pozisyonun doğru olup olmamasından önce tutarlılık sorgulanıyor. Ve işte o noktada güven duvarı çatlıyor.

Böyle derbilerde verilen kararlar yalnızca üç puanı yazmaz. Ligin psikolojisini de değiştirir. Kazanan taraf moral kazanır, kaybeden taraf sadece puan değil, güven de kaybeder. Bu yüzden Türkiye’de hakem kararları sadece maç sonucu değil, haftalarca sürecek tartışmalar üretir.

Haftanın diğer büyük kırılması ise Trabzon’da yaşandı. Trabzonspor sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek şampiyonluk yarışına adeta kibrit attı. Maçın kahramanı ise Paul Onuachu oldu. 

Onuachu klasik bir santrfor değil; o adeta bir kule. Adamın sayılmayan golü bile o cüsse ile o hareketleri nasıl yapabilir diye düşündürüyor.Ceza sahasına atılan her topu tehdit haline getiren bir oyuncu. Galatasaray savunması da bunu fazlasıyla hissetti. Hava toplarında kurduğu üstünlük ve fizik gücüyle maçın kaderini belirleyen isim oldu.

Bu sonuçlar şunu gösteriyor: Bu ligde sadece iyi futbol yetmez. Sinirler sağlam olacak, kriz anlarında ayakta kalacaksın, tartışmaların ortasında oyununu kaybetmeyeceksin. Çünkü Türkiye’de şampiyonluk yarışı sadece saha içinde oynanmıyor.

Kulübede oynanıyor.
Basın odasında oynanıyor.
Hakem odasında konuşuluyor.
Televizyon stüdyolarında büyüyor.
Ve sonunda sahaya geri dönüyor.
Bu yüzden şampiyonluk yarışında artık mesele taktik tahtası değil. Mesele sinir sistemi.

Önümüzdeki haftalarda tek bir hata büyük sonuçlar doğurabilir. Bir kırmızı kart, bir penaltı kararı…  Hakemin 50 metre geriden karar verip VAR a gitmemesi büyük soru işareti ve eleştiri kaynağı oldu.Türkiye’de bazen sezonun kaderi 10 saniyelik bir pozisyona sığar.

Ama bir gerçek var: 

Bu sezonun şampiyonu yalnızca en iyi oynayan değil, en sağlam kalan takım olacak.

Ve görünen o ki bu ligde son düdük çalmadan hiçbir şey bitmeyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kadıköy’de Son Sözü Hakem Söyledi !  appeared first on Malta Haber.

Galatasaray ilk yarıda topu dolaştırdı, pas yüzdesi yüksek oynadı ama o pasların çoğu steril ve tehdit üretmeyen türdendi. Orta sahada topu tutup kenarlara açma planı vardı fakat ceza sahası çevresinde üretkenlik neredeyse sıfıra yakındı. Trabzonspor ise topu rakibine bırakıp geçişleri kovalamayı tercih etti ve özellikle kanat çıkışlarıyla Galatasaray savunmasını dengesiz yakaladı. Bu planın karşılığı da iki golle geldi. Kafa vuruşları ile gelen goller Galatasaray ‘ın defans dengesini soru işaretlendirdi.

Galatasaray’ın hücum problemine ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Çünkü istatistiklerde şut sayısı yazıyor olabilir ama gerçek tablo şu: Singo harici kaleyi ciddi anlamda yoklayan kimse yoktu. Ceza sahası çevresinde dolaşan ama kaleciye “gerçek bir refleks yaptıran” bir organizasyon görmedik. Şut çekilmiş olabilir ama kaleyi tehdit eden bir plan yoktu. Bu yüzden Galatasaray’ın hücum aksiyonları kağıt üzerinde var, sahada ise etkisizdi.

Trabzonspor’un oyunu ise daha net ve daha dürüsttü. Rakibin merkezde pas yapmasına izin verip savunma bloklarını bozmadan beklediler. Kazandıkları topları hızlı kullanıp Galatasaray savunmasının arkasına koşular attılar. Özellikle ikinci bölgede kazandıkları toplar sonrası dikine çıkışlar Galatasaray’ın yerleşmesini engelledi. Bu da maçın kırılma anlarını yarattı.

Galatasaray adına asıl eleştirilmesi gereken konu tempo meselesi. Takım topa sahip ama tempo yok. Tempo olmayınca rakip savunma yerleşiyor, yerleşince de ceza sahası kalabalıklaşıyor. Bu durumda şut kalitesi düşüyor. Singo’nun birkaç bireysel zorlaması dışında kaleyi yoklayan bir aksiyon gelmemesi de bunun sonucu.

Trabzonspor ise daha az topa sahip olmasına rağmen daha doğru oynadı. Modern futbolda bazen “az ama etkili” oynayan kazanır; bu maç da onun örneklerinden biri oldu. Galatasaray pas yaptı ama tehdit üretmedi, Trabzonspor ise az geldi ama gol buldu.

Bu galibiyetin bir başka anlamı daha var. Trabzonspor sadece üç puan almadı, aynı zamanda “ben de bu yarışın içindeyim” dedi. Sezonun bu bölümünde böyle mesajlar önemlidir. Çünkü lig sadece puanla değil psikolojiyle de oynanır.

Şimdi gözler bu akşamki derbiye çevrildi. Bakalım derbi dengeleri değiştirecek mi, yoksa yarış daha da mı kızışacak… Futbol bazen bir maçla değil, o maçın yarattığı dalgayla şekillenir. Bu akşam göreceğiz.

The post Yarış Kızıştı: Trabzonspor “Ben de Varım” Dedi appeared first on Malta Haber.