İyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bir de maçın başından itibaren İsmail Kartal’ın oyuncu değişikliklerine bakıyorsun, insanın aklına tek bir soru geliyor: Kardeşim, sen hocasın! Bir şeyler düşün!

Değişiklikler aynı bölgede oynayan oyuncuların birbirinin yerine girmesinden ibaret. Muriqi çıkıyor, Lukaku giriyor. E ne bekliyorsun bundan? Aynı oyunu başka oyuncuyla oynatıyorsun. Farklı bir şey üretmek istiyorsan farklı bir şey deneyeceksin.

Muriqi’yi çıkarma. Talisca’yı öne yaklaştır, bir ön liberoyu çıkar, sistemi değiştir. Rakibin dengesini boz. Bir şey dene!

Ama yok…

Oyuncu değiştir, pozisyonu değiştirme. İsmi değiştir, oyunu değiştirme.

İsmail Kartal’ın en büyük problemi biraz da burada. Sürprizsiz bir hoca. Rakibin beklemediği bir hamle yapma konusunda çekingen. Maçın gidişatını değiştirecek bir satranç hamlesi yerine, çoğu zaman mevcut düzenin oyuncularını değiştiriyor.

Neyse tekrar maça gelelim…

Fenerbahçe maça ilk 10 dakika öyle bir saldırdı ki, sanki sezonun son maçı, puan farkı 1 ve rakip de şampiyonluk maçı oynuyor. Ekonomik kullanım diye bir şey yok. Bütün enerji, bütün pres, bütün hücum gücü sahaya bırakıldı.

Muriqi o pozisyonda golü atsaydı, “Bu kadar enerji harcamaya değdi” diyecektik. Ama atamadı. Sonra ne oldu? Fenerbahçe’nin fişi yavaş yavaş çekildi.

Çünkü Fenerbahçe’nin bugün en büyük problemi sadece oyun değil. Bu kadronun Şampiyonlar Ligi seviyesi için ne kadar yetersiz olduğu da sahada net biçimde ortaya çıktı.

Lig başka, Şampiyonlar Ligi başka.

Talisca ligde harika işler yapar. Gol atar, skor üretir, maç kazandırır. Ancak Şampiyonlar Ligi seviyesinde iş değişiyor. Tempo yükseliyor, fizik kalite yükseliyor, rakibin baskısı artıyor. Talisca’nın savunma katkısı ve oyunun temposuna ayak uydurma problemi burada daha fazla görünür hale geliyor.

Muriqi de aynı şekilde. Eski Muriqi değil. Bugün Şampiyonlar Ligi seviyesinde Fenerbahçe’nin santrfor hattını taşıyacak dinamizm ve kalite konusunda ciddi soru işaretleri var.

Skriniar deseniz, Anadolu takımlarının güçlü santrforlarına karşı bile zaman zaman problem yaşıyor. Şampiyonlar Ligi seviyesinde bu zaafı rakiplerin affetmesini beklemek fazla romantik olur.

Fenerbahçe’nin kadrosu lig şampiyonluğu için iddialı olabilir ama Şampiyonlar Ligi seviyesi için oldukça yetersiz olduğunu bu maçta açıkça gösterdi.

Bir de Asensio meselesi var.

Asensio’yu oynatmayacaksan sat!

Bu kadar basit.

Dünyanın parasını verip, yıldız diye getirip sonra oyuncuyu doğru düzgün kullanmayacaksan bunun hiçbir mantığı yok. Asensio’yu kulübede oturtup “neden katkı vermiyor?” diye konuşmak futbol yönetimi değil. Bir oyuncuyu ya doğru pozisyonda oynatacaksın ya da bu kadroda neden tuttuğunu açıklayacaksın.

Çünkü Asensio’nun kalitesi tartışılacak oyuncu değil. Tartışılması gereken, Fenerbahçe’nin ondan neden yararlanamadığı.

Greenwood ise ayrı bir ayrıntı. Çok iyi. Defansta orta sahada ileride heryerde. Şut atıyor, top çıkarıyor derken bir de muhteşem bir gol attı. Kerem de istekli. Ama takımın ortasında Guendouzi, Kanté, İsmail gibi isimlerin yanına gerçek anlamda bir 8 numara ihtiyacı bağırıyor. Çünkü orta saha sadece mücadeleyle kurulmaz; bağlantı gerekir, tempo gerekir, oyunun iki yönünü taşıyacak oyuncu gerekir.

Ben İsmail Kartal’ı beğenmiyorum. Ama eleştirmek başka, elindeki kadro gerçekliğini yok saymak başka. Hocanın da eli çok geniş değil. Fenerbahçe’nin eksiği sadece teknik direktör değil.

Millet Rashford konuşuyor.

Rashford değil, stoper lazım!

Çünkü Fenerbahçe’nin problemi tabelada görünen hücum eksikliğinden çok, oyunun kırıldığı anda savunmada ortaya çıkıyor.

Bir de maç içindeki şu tercih var ki, ayrıca tartışılması gerekir:

Talisca çıkıyor, Asensio giriyor.

Sıkışmış maçta bunun tam tersini düşünmez misin?

Talisca’nın ihtiyacın olan tarafı zaten o sıkışan oyunda bir anda maçın matematiğini bozabilecek sihirbazlığı. Rakip kapanmış, oyun kilitlenmiş; sen elindeki kilidi açabilecek oyuncuyu çıkarıyorsun.

Nene oyuna girince hareket geldi. Ama santrforların ağırlığı yine takımın üzerine çöktü.

Fenerbahçe ilk 10 dakika çok güçlü göründü. Sonrasında ise güçlü olmadığını gösterdi.

Bu takımın eksikleri var. Hem de ciddi eksikleri.

Fenerbahçe kadrosunun Şampiyonlar Ligi seviyesinde ciddi biçimde yetersiz olduğu gerçeğini görmek gerekiyor. Lig için yeterli görünen bazı oyuncular, Avrupa’nın en üst seviyesinde aynı etkiyi yaratamayabilir.

Çünkü iyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bugünkü Fenerbahçe henüz o son kategoride değil.

The post Fenerbahçe’ye Biri Gerçeği Söylesin! appeared first on Malta Haber.

Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

Galatasaray’dan başlayalım. Transfer döneminin en fazla tartışılan takımı, sezona puan kaybıyla başladı. Yetmedi, daha ilk maçın ardından “yönetim istifa” sesleri yükseldi. Galatasaray taraftarı bana kızmasın ama biraz da nankörlük yapıyorsunuz! Son dört yılın şampiyonu bu muameleyi hak etmiyor. Evet, transfer konusunda geciktiler. Evet, kadroda ciddi eksikler var. Evet, oyun hiç iç açıcı değildi. Ama daha ilk haftadan yönetime darağacı kurmanın da bir mantığı yok. Yönetimin hâlâ zamanı var.

Hatta maç sonunda söyledim: Galatasaray puan kaybediyorsa rakipleri adına iş daha da zorlaşabilir. Çünkü bu puan kaybı, Galatasaray yönetimini transfere daha fazla zorlayacak. İki-üç doğru takviye gelir, özellikle hücum hattına kaliteli alternatifler eklenirse bugün konuştuğumuz birçok problem bir anda kapanabilir. Fakat bunun için Galatasaray’ın artık “nasıl olsa kazanıyoruz” rehavetinden çıkıp gerçekten kadro mühendisliği yapması gerekiyor.

Oyun tarafında ise tablo daha can sıkıcıydı. Rakip on kişi kalıyor, Galatasaray’ın kulübesine bakıyorsunuz; oyuna atıp maçın yönünü değiştirecek forvet yok, hücum oyuncusu yok. Böyle bir durumda teknik adamın elinde hangi hamle kalıyor? Yine Osimhen çıktı, yine işi çözdü. Ama koskoca Galatasaray’ın rakip on kişi kaldığında oyunu çevirecek hamle oyuncusu bulamaması ciddi bir alarmdır. Galatasaray acilen kendine gelmeli. Çünkü bu takımın problemi bir maçlık değil; doğru müdahale yapılmazsa sezon ilerledikçe daha fazla konuşulur.

Gelelim Fenerbahçe’ye… Yine bildiğimiz Fenerbahçe. Kötü hoca, yanlış kadro, kötü oyun, mağlubiyet ve ardından suçluyu dışarıda arama! Gerçekten bir spor sever olarak artık bundan sıkıldım. Her mağlubiyetten sonra aynı senaryo: hakem, penaltı, yapı, ertelenmeyen maç, Mahmut Uslu… Kardeşim bir dakika! Ne penaltısı? Bırakın artık şu mavalı, bırakın hayal satmayı. Fenerbahçe iyi bir takım değil!

Skordan bağımsız söylüyorum; sahada gördüğüm takım bu. Talisca dışında skor üretebilen oyuncu sayısı son derece sınırlı. Kanat aksiyonları zayıf, takımın üretkenliği düşük. Kaleci meselesi zaten Fenerbahçe’nin yıllardır çözemediği kronik bir problem. Hocaya gelince… Bana göre hiç ama hiç yeterli değil. Bir teknik adamın elindeki kadroyu ne kadar geliştirdiğine bakarım. Ben henüz Fenerbahçe’de bunu göremiyorum.

Ve daha kötüsü şu: Fenerbahçe yine problemi kendisinde aramıyor. “Hakem olmasaydı, yapı olmasaydı, maç ertelenmiş olsaydı…” Böyle futbol yönetilmez. Beşiktaş neden sürekli hakem konuşmuyor? Trabzonspor neden her hafta bir bahane üretmiyor? Önce aynaya bakacaksınız. Fenerbahçe suçluyu sürekli dışarıda aradığı sürece içerideki problemleri çözme şansı olmayacak. Bu sezon sorunları erken fark etmezlerse, sonucun geçen sezonlardan daha hüsran verici olması hiç şaşırtıcı olmaz.

Beşiktaş ise diğer iki rakibinden farklı bir görüntü veriyor. Beş resmi maçtır kaybetmeyen bir takım var. Italiano ile gelen güçlenme sahaya da yansımaya başladı. Beşiktaş hâlâ hücumda kısır, bunu görmezden gelemeyiz. Ancak defans hattı ve orta saha tandemi şu aşamada oldukça sağlam. Takımın bir omurgası var. Bu bile geçen sezonki görüntüyle kıyaslandığında önemli bir gelişme.

Ama Beşiktaş konusunda da bir parantez açalım: Henüz güçlü bir rakiple oynamadı. Asıl sınav orada başlayacak. Büyük maçta Beşiktaş’ın oyun şablonu, reaksiyonu ve hücumdaki üretkenliği çok daha net ortaya çıkacak. Şimdiden şampiyon ilan etmek de gereksiz, küçümsemek de. Fakat şu kesin: Beşiktaş bu sezon iddialı olacak. Buna kimsenin itirazı yok.

İlk haftadan çıkan tablo aslında çok basit. Galatasaray’ın transfere, Fenerbahçe’nin futbola ve zihniyete, Beşiktaş’ın ise hücum üretkenliğine ihtiyacı var. Bir tarafta “yönetim istifa”, diğer tarafta “hakem-yapı”, öbür tarafta ise sessizce güçlenen bir takım… Sezon daha yeni başladı ama üç büyüklerin psikolojisi şimdiden ortaya çıkmaya başladı.

Ve unutmayalım: Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

The post Bahane Ve Kaos Sezonu Başladı appeared first on Malta Haber.

Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak.

Son form durumlarına baktığımızda Trossard ve Salah daha hazır, daha formda görünen isimler. Lukaku ise bu grubun içinde form grafiği açısından en zayıf halka gibi duruyor. Fakat Lukaku’nun formsuz hali bile küçümsenecek bir seviye değil. Adamın kötü sezonunda dahi ortaya koyduğu rakamlar, birçok forvetin iyi sezonuna denk gelebiliyor. Dolayısıyla “Lukaku bitti” demek için henüz çok erken. Hatta doğru sistem içerisinde yeniden ciddi bir fark yaratması hiç şaşırtıcı olmaz.

Galatasaray’ın kadro kalitesi geçen sezon rakiplerinin önündeydi. Ancak bu yaz döneminde o makasın ciddi biçimde kapandığını görüyoruz. Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor’un yaptığı hamleler, kağıt üzerindeki kadro gücünü yeniden tartışılır hale getirdi. Bugün itibarıyla dört takımın da şampiyonluk yarışında birbirine oldukça yakın olduğunu söylemek mümkün. Galatasaray hâlâ benim gözümde yüzde 0,1 ile önde. Ama önceki yıllarda olduğu gibi yüzde 10’luk, yüzde 15’lik bir avantajdan söz etmiyoruz.

Trabzonspor tarafında ise ilginç bir istatistik dikkat çekiyor. Nunez ile Salah kariyerleri boyunca 122 kez birlikte sahaya çıkmış ve bu maçlarda toplam yalnızca 18 gol üretebilmişler. Elbette bu veri tek başına hiçbir şey ispatlamaz. Oyun rolleri, takım yapıları, yaşları ve oynadıkları dönemler farklı. Fakat ister istemez insanın kafasında küçük bir soru işareti oluşturuyor. Trabzonspor’da ise garip biçimde forvetler her zaman başka bir parlıyor. Sörloth, Burak Yılmaz, Onuachu… Trabzon genlerinde mi var, şehir mi forveti başka türlü motive ediyor, yoksa tamamen tesadüf mü bilmiyorum. Ama bu takımda santrforların hikâyesi hep ayrı yazılıyor.

Burada transfer fetişizmine de biraz dikkat etmek gerekiyor. Çok transfer yapmak, çok para harcamak ve uçakları peş peşe indirmek otomatik olarak başarı getirmiyor. Bazen en büyük transfer, mevcut kadronun doğru kullanılabilmesi oluyor. Fakat Galatasaray’ın hazır ve şampiyonluğa alışmış kadrosundaki bazı eksik bölgeleri doldurma konusunda rakiplerine kıyasla geri kaldığını da inkâr edemeyiz. Transferin son günlerinde yine uçak şovları başlayabilir. Türkiye’de son 48 saatte üç haftalık transfer planının değişmesi hiç kimseyi şaşırtmaz.

Bugün bana “En akıllı transfer politikasını kim yaptı?” diye sorarsanız, cevabım Beşiktaş olur. Çünkü aldıkları oyuncuların önemli bölümünde hem yaş avantajı var hem de kariyer eğrilerinde henüz dramatik bir uçurum yaşanmamış durumda. Yani sadece geçmişteki şöhrete yatırım yapmıyorlar. Oyuncunun bugün ne verebileceğine ve önümüzdeki birkaç yılda ne verebileceğine de bakıyorlar. Bu açıdan bana daha dengeli bir yapılanma gibi geliyor.

Kahin değiliz. Futbolda ağustos ayında kazanılan maçların, eylülde yapılan transferlerin, ekimdeki form grafiklerinin hiçbir garantisi yok. Bir oyuncu kâğıt üzerinde mükemmel olabilir ama Türkiye’deki ilk deplasmanda bambaşka bir hikâyeye dönüşebilir. Aynı şekilde bugün eleştirilen bir transfer, üç ay sonra takımın sezonunu kurtaran isim haline gelebilir.

Yine de bugünkü fotoğrafa bakarsam Beşiktaş ve Trabzonspor’u Fenerbahçe’nin bir adım önünde görüyorum. Galatasaray ise hâlâ çok güçlü ve doğal olarak yarışın içerisinde. Fakat artık diğerlerinin önünde yürüyen değil, diğerleriyle aynı masada oturan bir Galatasaray görüntüsü var.

Belki de bu transfer döneminin en güzel tarafı tam olarak bu. Yıllardır Avrupa’nın büyük liglerinde izlediğimiz yıldızların bir bölümünü bu sezon kendi ligimizde, kendi statlarımızda izleyeceğiz. Salah’ın, Nunez’in, Lukaku’nun, Trossard’ın, Vlahovic’in Türkiye’deki hikâyesi başlayacak. Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak. Ve açıkçası bu sezonu ilginç yapan da tam olarak bu.

The post Şampiyonluğun Favorisi Yok appeared first on Malta Haber.

Futbolun sonunda kupayı “çalım atan” değil, doğru kadroyu kuran kazanıyor.

Salah’ın Trabzonspor’a gelişi elbette sıradan bir transfer değil. Türkiye’nin son yıllarda gördüğü en büyük yıldızlardan biri geliyor. Evet, Serdal Adalı’nın “çalım değil” açıklamasını da gördük. Ama kusura bakmasın, bal gibi transfer çalımıdır. İki aydır Beşiktaş cephesinde Salah haberleri dolaştı. Bu ülkede bir başkanın bilgisi olmadan böyle bir isim haftalarca yazılıp çizilmez. Hiç kimse de çıkıp “gazeteciler kendi kendine yazdı” demesin. Beşiktaş bu transferi çok istedi, Trabzonspor bitirdi. Bunun adı da futbolda transfer çalımıdır.

Ama asıl mesele şu; transfer çalımı kazanmak gerçekten bir şey kazandırıyor mu? Ben hiçbir zaman buna göre takım kurulmasını doğru bulmadım. Benim eksiğim neyse onu tamamlarım. Rakibimin istediği oyuncuyu almak taraftarı mutlu eder, sosyal medyada birkaç hafta eğlence çıkarır ama sahada sana ne kazandırır? Galatasaray’ın Zaha transferinde bunu hep birlikte gördük. Transfer günü büyük zafer gibi anlatılan hikâyeler bazen sezon sonunda elde kalan en büyük hayal kırıklığına dönüşebiliyor.

Şimdi madalyonun diğer tarafına bakalım. Trabzonspor ne kazanacak? İşte burada soru işaretleri başlıyor. Çünkü ben Trabzonspor’u son yıllarda hep doğru yapılanmasıyla övdüm. İsme değil sisteme yatırım yapan, genç oyuncu bulan, geliştiren, satan ve kendi ekonomisini oluşturan bir kulüptü. Şimdi ise yıllık 17 milyon euro gibi inanılmaz bir maaştan bahsediyoruz. Bu para Türkiye şartlarında akıl almaz bir rakam. Senin yıllardır keşfedip parlatıp sattığın oyunculardan elde ettiğin gelirin önemli bir kısmı tek bir futbolcuya gidiyor.

Elbette Salah’ın sahaya koyacağı kalite tartışılmaz. Yaşı ilerlemiş olabilir ama oyun aklı, bitiriciliği ve skor üretme becerisi hâlâ üst seviyede. Çift haneli gol katkısını rahatlıkla yakalayabilecek bir oyuncudan bahsediyoruz. Hatta tek başına şampiyonluk yarışının kaderini değiştirebilir. Böyle yıldızlar bazen sadece attıkları gollerle değil, rakibin oyun planını bozarak da fark yaratırlar.

Kadroya baktığınızda ise gerçekten etkileyici bir tablo çıkıyor. Mendy, Muçi, Saviolo, Malinovskyi ve önlerinde Salah ile Onuachu… Kâğıt üzerinde ligin en güçlü hücum hatlarından biri oluşuyor. Bu kadar üretken oyuncunun bulunduğu bir takımın skor bulmaması kolay kolay mümkün görünmüyor.

Benim kafamdaki tek soru işareti Salah-Onuachu uyumu. Çünkü Onuachu’nun en büyük özelliği, onu besleyen asistçi kanat ve merkez oyuncularıyla birlikte değer kazanması. Ceza sahasında servis aldığında durdurulması zor bir santrfor. Salah ise doğal olarak topu isteyen, oyunun merkezinde kalmayı seven ve zaman zaman bitirici rolünü üstlenen bir yıldız. İki oyuncunun birbirini tamamlayıp tamamlayamayacağını ligin ilk haftalarında göreceğiz. Eğer doğru denge kurulursa çok tehlikeli bir ikili olurlar. Kurulamazsa biri diğerinin alanını daraltabilir.

Bütün bunların yanında uzun vadeli mali tabloyu da görmezden gelmemek gerekiyor. Salah bugün sana şampiyonluk getirebilir. Avrupa’da önemli başarılar yaşatabilir. Forma satışı, sponsorluk ve marka değerine ciddi katkı sağlayabilir. Ama futbol sadece bugünü değil yarını da planlama oyunudur. Bir yıldız uğruna yıllarca oluşturduğun ekonomik modeli bozuyorsan, bunun hesabını birkaç sezon sonra vermek zorunda kalabilirsin. İşte Trabzonspor adına en büyük risk tam olarak burada yatıyor.

Sonuç olarak Salah, Türkiye’ye gelen en büyük yıldızlardan biri. Tutar mı, tutmaz mı bunu zaman gösterecek. Ama Mohamed Salah gibi bir futbolcuyu kariyerinin son döneminde de olsa Süper Lig’de izleme fırsatı bulacak olmak bu ligin marka değeri açısından büyük bir kazanım. Gerisi ise her zaman olduğu gibi sahanın vereceği cevapta saklı.

The post Beşiktaş İstedi Trabzonspor Bitirdi appeared first on Malta Haber.

Mesele Osimhen değildi. Mesele, bir futbolcuya kulübün mali geleceğini ipotek etmekti.

Kimse yanlış anlamasın. Osimhen dünyanın en iyi santrforlarından biri. Ama dünyanın en iyi santrforunu da bütçeni bozarak alıyorsan, bunun adı vizyon değil, risktir. Futbolda bazen en pahalı transfer, en pahalı hataya dönüşür.

Galatasaray’ın kadrosu hâlâ ligin en iyisi. Burada tartışma yok. Tartışma şu: Bu kadro eksiklerini kapatabiliyor mu? Bana göre hayır. Bir stoper, bir 10 numara, bir yedek santrfor ve bir kanat hâlâ lazım. Rakipler eksiklerini tamamlarken Galatasaray sadece seyrediyor. Son gün yine bir yıldız gelir mi? Gelir. Ama transfer sezonunun son günü yapılan şovlar, kötü planlamanın üzerini örten perdedir.

Bir de konuşulmayan konu var: Doygunluk. Dört yıl üst üste şampiyon olan bir takımın en büyük rakibi artık rakibi değildir. Kendidir. Aynı oyuncular, aynı başarılar, aynı kutlamalar… Taraftar heyecan arıyor, oyuncu motivasyon. İşte benim asıl korkum bu. Metal yorgunluğu tabelaya yazmaz ama sahaya yansır.

Fenerbahçe tarafı ise ayrı bir muamma. Günlerdir Leao konuşuluyor. Bir yanda limit var deniliyor, diğer yanda milyon eurolar havada uçuşuyor. O zaman soralım: Bu limit gerçekten var mı, yoksa ihtiyaç olunca esneyen bir tavsiye kararı mı? Eğer bir kulüp aşabiliyorsa, yarın herkes aşabilecek mi? Yoksa yine kuralların uygulandığı kişiler mi değişecek?

Bir parantez de Hakan Safi’ye… Seçim döneminde “Ben, ben, ben…” diye başlayan cümleleri dinledik. Projeden çok servet anlatıldı. O gün de yazdım; “Bu profil, başkan olamazsa cebinden bir lira çıkarmaz.” diye. Şimdi kulislerde maaş desteğini çekmek istediği konuşuluyor. Doğruysa şaşırmam. Ama burada tek sorum var: Bu transferi isteyen kimdi? Hakan Safi mi, Ali Koç mu? Çünkü destek isteyen de, kararı veren de aynı isim değilse, faturayı tek kişiye kesmek kolaycılık olur.

Velhasıl… Futbolda bazen doğruyu erken söylemenin bedeli alkış değil, hakarettir. Ama zaman geçince hakaretler unutulur, gerçekler kalır. Nasreddin Hoca’nın dediği gibi… Eşeğin dili yoktu, biz söyledik.

The post Eşeğin Dili Yoktu Biz Söyledik ! appeared first on Malta Haber.

Bu takım kazanıyor olabilir ama henüz güven vermiyor. Avrupa’da en büyük problem de tam olarak budur.

Artık Asensio konusunda romantizmi bırakalım. İsmail Kartal bu oyuncuyu beğenmiyor. Bu kadar basit. Sürekli bunun aksini söylemenin anlamı yok. Asensio kaliteli mi? Evet. Kariyeri mi var? Var. Ama teknik direktörün kafasında yeri yoksa CV’nin sahaya bir faydası olmuyor. Bunun nedeni medyaya yansıyan bazı sözler midir, aralarında başka bir problem mi vardır, bilemeyiz. O kısmı dedikodu olur. Ama futbol bize bir şey söylüyor: Bu birliktelik yürümez. Elektrik tutmuyor.

Kerem meselesi de ilginç. Anadolu deplasmanında yıldız. Skora katkı verir, rakam üretir, manşet olur. Avrupa gecesinde ya da sezonun kırılma maçlarında ise sesi kısılıyor. Büyük oyuncu, büyük maçın oyuncusudur. Kerem’in hâlâ ispat etmesi gereken yer tam da burası.

İsmail Yüksek sahaya direnç koyuyor. Mücadele ediyor. Rakibi bozuyor. Eyvallah. Ama Fenerbahçe’nin sorunu mücadele eksikliği değil. Fenerbahçe’nin sorunu oyun üretimi. Belki Talisca’nın on numaraya geçmesi hücumun çehresini değiştirir. Belki forvete daha yakın oynayınca bağlantılar güçlenir. Ama “belki” üzerinden şampiyonluk ve Avrupa hesabı yapılmaz.

Şimdi yine transfer romantikleri çıkacak. Greenwood geldi. Elbette form tuttuğunda fark yaratabilecek bir oyuncu. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama oyun bozuksa dünyanın en pahalı oyuncularını alsan ne olur? Temel problem organizasyon. Kanatlar üretmiyor. Merkez üretmiyor. Rakip ceza sahasına yerleşemiyorsun. Greenwood tek başına bu tabloyu değiştiremez.

Bir de şu duran top meselesi var. İki maç, iki gol. İkisi de duran top. Bu alkışlanacak istatistik değil, düşünülmesi gereken istatistik. Açık oyunda bu kadar kısır kalıyorsan Avrupa’da işin zor demektir. Çünkü her maçta sana duran top hediye etmeyecekler.

Ben Skriniar konusunda aylardır aynı şeyi söylüyorum. Bu maç özelinde değil. Genel resimde söylüyorum. Bugün de gelecek adına çok iç açıcı sinyaller vermedi. Savunma zaman zaman gereğinden fazla kırılgan. Avrupa’nın seviyesi yükseldikçe bu kırılganlık cezaya dönüşür.

İrfan’la, Kerem’le, bireysel kaliteyle ligde birçok maçı çözersin. Türkiye Ligi bazen seni affeder. Avrupa affetmez. Orada oyun isterler. Plan isterler. Tempo isterler. Sadece isim değil, sistem isterler.

Sturm Graz karşısında kadro kalitesi olarak Fenerbahçe doğal favori. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama futbol kalite sıralamasıyla oynanmıyor. Hearts’ın Rangers’a da Celtic’e de kök söktürdüğü bir dönemde onları toplamda 6-0 ile geçen bir Sturm Graz . Kalite düşük belki ama bizim tabirler zımba gibi takım.

İlk resmi maçlardan kesin hüküm çıkarmak doğru değildir. Ama ilk maçlar karakter verir. Fenerbahçe turu geçti. Kağıt üstünde görev tamam. Sahaya baktığında ise insanın aklına tek cümle geliyor: Bu takım kazanıyor olabilir ama henüz güven vermiyor. Avrupa’da en büyük problem de tam olarak budur. Kazanırsın ama kimse sana inanmaz.

The post Fenerbahçe Tur Atladı, Soru İşaretleri Kaldı! appeared first on Malta Haber.

İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır.

Rakibin 10 kişi kalmasına rağmen skorun daha farklı olmaması elbette eleştirilebilir. Ancak Beşiktaş’ın ürettiği pozisyon sayısı, oyun disiplini ve saha yerleşimi uzun zamandır görülmeyen bir takım görüntüsü verdi. Siyah-beyazlılar uzun bir aradan sonra bireylerden oluşan bir topluluk değil, gerçekten takım gibi oynayan bir görüntü çizdi. Sezonun ilk resmi maçından kesin hükümler çıkarmak doğru olmaz ama birkaç doğru takviyeyle bu takımın ligde ve Avrupa’da çok daha iddialı hale gelebileceği görülüyor.

Kalede ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Fabri’nin ayrılışından sonra Beşiktaş kalesi uzun süre güven vermedi. Bu kez ise kaleci, hem duruşuyla hem de oyuna katkısıyla “arka taraf emin ellerde” hissini verdi. Büyük takımların başarısı bazen en çok kalecisinin verdiği güvenle başlar. Beşiktaş’ın uzun zaman sonra bunu yeniden hissetmesi önemli.

İlhan Fakılı da maçın dikkat çeken isimlerinden biriydi. Genç oyuncular için önemli olan bir maç oynamak değil, aynı seviyeyi sürdürebilmektir. Eğer bu ritmi bozmazsa Beşiktaş’ın uzun yıllar faydalanacağı bir isim olabilir. Cesareti ve temposu, gelecek adına umut verdi.

Hücum tarafında ise bazı eksikler göze çarptı. Beşiktaş’ın kısır kalmasının temel nedeni kanatların yeterince üretken olamamasıydı. Cerny’nin beklenen etkiyi verememesi santrforu da oyunun dışında bıraktı. Modern futbolda kanatlar işlemezse merkezdeki golcü yalnız kalır. Bu yüzden yalnızca forveti eleştirmek kolaycılık olur.

Orta sahada Salih, Orkun ve Olaitan üçlüsü umut verici görünüyor. Ancak özellikle Orkun’un daha fazla sorumluluk alması gerekiyor. Topu savunmadan hücuma taşıyan, köprü görevini üstlenen oyuncu olması bekleniyor. Kalitesi bunu yapabilecek seviyede fakat bunu daha sık göstermeli.

Emirhan’ın ise yeteneğinden çok alışkanlıklarını değiştirmesi gerekiyor. Kendini kolay bırakma refleksi Türkiye Ligi’nde zaman zaman işe yarayabilir ama Avrupa’da hakemler buna çok daha az prim veriyor. Daha da önemlisi, kritik bir anda takımını eksik bırakabilecek riskleri içinde barındırıyor. Bu alışkanlığını ne kadar erken bırakırsa kendi kariyeri için de o kadar iyi olur.

Oh… Mücadele ediyor, sempatik bir karakter çiziyor, taraftarın da sevgisini kazanıyor. Fakat büyük hedefler için tek başına yeterli görünmüyor. Şampiyonluk yarışında fark yaratan santrforlar vardır. Rakibin korktuğu, tek pozisyondan gol çıkaran isimler… Beşiktaş’ın böyle bir rekabete ihtiyacı var. Semih’in geleceği belirsiz görünüyorsa, bu bölge mutlaka güçlendirilmeli.

Sonuç olarak Beşiktaş doğru bir yolda ilerliyor. Bir stoper, etkili bir kanat ve üst düzey bir santrfor bu kadroya eklenebilirse tablo bambaşka bir hâl alabilir. İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır. Beşiktaş, uzun zamandır ilk kez o dili konuşmaya başlamış gibi görünüyor.

Son bir not… Beşiktaşlılar da Fenerbahçeliler de Avrupa’da erken elenseler belki çok büyük bir hayal kırıklığı yaşamazlar. Çünkü iki camianın da yıllardır süren şampiyonluk özlemi var ve öncelik artık lig kupasına dönmüş durumda. Ancak Avrupa’da ilerleyen takımların ligde de özgüven kazandığını unutmamak gerekir. Midtjylland deplasmanı hâlâ zor. Bu eşleşmenin hikâyesi henüz bitmedi. Asıl soru şu: Beşiktaş avantajını koruyabilecek mi?

The post İlk Adım Sağlam appeared first on Malta Haber.

Futbol bu kadar romantik değil. Oyuncu değişirse sistem de değişir.

Oyuncu değişiklikleri ise hocanın daha doğrusu Aziz Yıldırım’ın maç içindeki en doğru işiydi. Oyuna dokundu, maçın ritmini değiştirdi. Talisca ise yine bildiğimiz Talisca… Kapalı savunmanın maymuncuğu. Her takımın elinde bir İngiliz anahtarı olur; sıkışan yeri açar. Fenerbahçe’nin elindeki anahtar da bu adam. Böyle oyuncular istatistikle anlatılmaz. Maçın düğümünü çözen adamlardır bunlar.

Ama gelelim can sıkan meseleye… Fenerbahçe yine santrforsuzluğun faturasını ödedi. Pozisyon var, baskı var, oyun üstünlüğü var ama ceza sahasında işi bitirecek adam yok. Avrupa’da bunun affı olmaz. Bugün 1-0 olur, yarın elenirsin.

Kerem Aktürkoğlu meselesi ise artık “destek olalım” sınırını geçti. Sürekli gol ve asist rakamlarının arkasına saklanıyor. Futbol yalnızca tabeladan ibaret değil. Maç boyunca kaç top kaybettiğine, kaç atağı öldürdüğüne de bakacaksın. Kerem yine aynı şeyi yaptı. Top ezdi, yanlış karar verdi, hücumun ritmini bozdu. Sonra biri çıkıp “ama geçen sezon şu kadar gol katkısı yaptı” diyor. Güzel kardeşim, ben muhasebe defteri okumuyorum. Düşmüş takıma 4 gol atarak istatistik kimse kasmasın.Ben sahaya bakıyorum.

İrfan Can ise en azından bir şeyler yapmaya çalıştı. Olmadı belki ama denedi. Kerem ise yine oyunun içinde kayboldu. Bu kadar krediyi hangi performansla alıyor, gerçekten merak ediyorum.

Fred’e de teşekkür etme vakti gelmiş. Büyük futbolcuydu. Bu ligin en iyi orta sahalarından biri oldu. Ama futbol vicdan işi değil. Bugün ne oynadığına bakarsın. İstek var ama bacaklar gitmiyor. Baskıya çıkıyor, dönemiyor. İkili mücadeleyi kazanıyor, ikinci hamlede yok. Eski Fred’den geriye sadece adı kalmış.

İsmail Kartal’ın bu Fred ısrarı bana Fatih Terim’in son dönem Selçuk İnan inadını hatırlatıyor. Teknik adam bazen oyuncunun bugününü değil, hafızasındaki fotoğrafını oynatıyor. En büyük hata da burada başlıyor.

Bir de şu “99 puan aldım” meselesi… Sayın hocam, o takımın önünde Dzeko vardı, Tadic vardı. Top saklayan, oyunu dinlendiren, etrafındaki oyuncuları büyüten iki lider vardı. Senin sistemini onlar taşıdı. Şimdi onlar yok. Hâlâ aynı oyunu Kerem’le, İrfan’la, Fred’le oynamaya çalışıyorsun. Futbol bu kadar romantik değil. Oyuncu değişirse sistem de değişir.

Bir başka garabet de şu… Uzun santrfor koyacaksan ters ayaklı kanatla oynama isteğinin mantığı nedir? Çizgiye inmeyen, orta kesmeyen kanatla uzun forveti nasıl besleyeceksin? Bu kadar temel bir futbol gerçeğini görmezden gelirsen, en iyi santrforu da getirsen verim alamazsın. Kerem bu oyunun içinde üretmiyor. Israr ettikçe takım da üretmiyor.

Son söz… Fenerbahçe kazandı. Avantajı aldı. Kimse galibiyeti küçümsemesin. Ama Avrupa’da bir üst turdan itibaren bu oyun eksikleri affedilmez. Aziz Yıldırım’ın neden aylardır kanat oyuncusu istediği bu maçta bir kez daha ortaya çıktı. Çünkü üst seviyede Greenwood oynar. Kerem ve İrfan ise ancak izler. Futbolun acı tarafı budur. Forma geçmişe göre verilirse, geleceği başkaları yazar.

The post İngiliz Anahtarı: Talisca appeared first on Malta Haber.

Geçen gün Beşiktaş’ı yazmıştık. Şu ana kadar transfer dönemini en doğru yöneten büyük kulüp görüntüsü veriyor. Eksik bölgelerini hedef alan, maaş dengesini çok bozmayan ve kadroyu tamamlamaya çalışan bir anlayış var. Salih Özcan hamlesi de bu planın devamı niteliğinde. İlk 11 kadar rotasyonun da önem kazandığı uzun sezonda böyle transferler, manşet transferlerinden daha değerli olabiliyor. Şimdilik umut veren taraf Beşiktaş.

Aynı cümleleri Galatasaray ve Fenerbahçe için kurmak zor. Çünkü konuşulan isim çok, atılan imza ise az. Transfer döneminin en büyük hastalığı da bu zaten. Menajer isimleri havada uçuşuyor, taraftar her sabah başka bir yıldızla uyanıyor ama kulüplerin kasasına ve kadrosuna giren oyuncu sayısı aynı hızda artmıyor.

Fikstür çekimine gelirsek… Fenerbahçe cephesinde artık anlamakta zorlandığım bir refleks oluştu. Her fikstür sonrası mutlaka bir hile, mutlaka bir sistem eleştirisi. Geçen yıl fikstür çekimiyle ilgili tartışmaların ardından canlı yayında Metin Öztürk son topu çekti, Hulusi Belgü kura çekiminin içindeydi. Buna rağmen sonrasında yine “şike var” söylemleri devam etti. Bu yıl da “topta değil sistemde şike var” deniliyor.

Bir noktadan sonra bu iddialar kendi ağırlığını kaybediyor. Çünkü her sonuçtan sonra aynı cümleyi kurarsanız, gerçekten tartışılması gereken konular da değersizleşiyor. Fikstürün adil olup olmadığı matematikle konuşulur; hislerle değil.

Daha da ilginci, bazı taraftarların takımların sezon içindeki form durumlarına göre geçmiş fikstürü değerlendirmesi. Diyelim ki Çorum FK lige müthiş başladı, Galatasaray ile ilk haftalarda oynadı. Aylar sonra formu düştü, Fenerbahçe ile karşılaştı. Bunun adına fikstür şikesi demek futbolun doğasını inkâr etmektir. Kimsenin aylar sonrasındaki performansı önceden bilme şansı yok. Böyle bir argüman ancak sosyal medya tartışmalarını besler.

Barış Göktürk’ün Metin Öztürk’ün elini sıkmaması da bana göre tamamen kameralara oynanmış bir görüntüydü. Türk futbolunda artık jestler bile kameraya göre yapılıyor. Oysa milyonlarca taraftarı temsil eden insanların kişisel mesaj verme çabası yerine kurumsal ciddiyeti öne çıkarması gerekir. Büyük camiaların yöneticileri, sosyal medya klibi çeker gibi davranmamalı.

Transfer gündemine dönersek… Ugochukwu, Greenwood ve son olarak Oulai isimleri konuşuluyor. Greenwood dosyasında Atletico Madrid’in devreye girmesi dengeleri değiştirdi. Fenerbahçe maaş teklifini yükseltirse yarış yeniden şekillenebilir. Ugochukwu transferi ise büyük ölçüde tamamlanmış gibi duruyor.

Oulai konusunda ise Galatasaray fırsatı tamamen kapatmış değil. Trabzonspor’un aldığı 45 milyon avroluk teklif hem kulüp hem oyuncu açısından ciddi bir rakam. Ertuğrul Doğan taraftarın olası tepkisini hesaplamak zorunda kalsa da kulübün ekonomik gerçekleri bazen duyguların önüne geçer. Futbolda romantizm tribünde yaşanır, yönetim odasında ise bilanço konuşur.

Temmuz ayının ilk haftasında tablo şu: Beşiktaş iş yapıyor, Galatasaray bekliyor, Fenerbahçe ise hem transfer hem de fikstür tartışmalarının içinde yol almaya çalışıyor. Sezon başladığında bunların hangisinin doğru strateji olduğu anlaşılacak. Ama daha ilk düdük çalmadan sürekli komplo üretmek, Türk futbolunun en büyük alışkanlıklarından biri olmaya devam ediyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İmza Yok Komplo Çok appeared first on Malta Haber.

Benim temel eleştirim hiçbir zaman büyük bonservis ödenmesine değildi. Sorun, kaynak dağılımındaydı. Bir bölgeye 25-30 milyon euro harcanırken diğer bölgeyi “idare eder” mantığıyla dolduruyorsanız buna kadro mühendisliği denmez. Orkun Kökçü gibi çok değerli bir oyuncuya büyük yatırım yapıp kalede Ersin’le sezona başlamak ya da savunmaya kaliteli bir stoper alırken bek rotasyonunu ikinci plana bırakmak futbol aklından çok günü kurtarma refleksidir. Bu yüzden Beşiktaş son yıllarda iyi oyunculara sahip olsa da iyi takım olamadı.

Bu yaz ise ilk kez farklı bir plan görüyorum. Çünkü transferden önce organizasyon değişti. Bana göre Türkiye’de sportif direktörlük ve futbol yapılanması denildiğinde ilk akla gelen isimlerden biri olan Önder Özen’in göreve gelmesi en kritik hamleydi. Futbol, doğru insanları doğru görevlere yerleştirme oyunudur. Saha kenarındaki teknik adam kadar masadaki futbol aklı da belirleyicidir. Beşiktaş uzun zaman sonra bu masayı güçlendirdi.

Teknik direktör tercihi de bu plana uyuyor. Bologna ve Fiorentina’da ortaya koyduğu hücum anlayışıyla dikkat çeken Vincenzo Italiano, ezber bozan ama aynı zamanda modern futbolun gerekliliklerini bilen bir teknik adam. Elbette Türkiye’de yabancı hocaların başarı garantisi yok. Bu lig birçok teknik direktörü öğüttü. Ancak en azından oyunu olan, ne yapmak istediği belli bir isim tercih edildi. Bu bile başlı başına olumlu.

Transferlere bakınca da ihtiyaç sıralaması göze çarpıyor. Sol bekte Outtara hamlesi, yıllardır kanayan bölgeye doğrudan müdahale anlamına geliyor. Kalede Alexander Nübel ve Doğan Alemdar gibi alternatiflerin konuşulması da doğru profil arandığını gösteriyor. Sağ bekte Murillo, stoperde Agbadou ve yanına gelecek bir stoperle savunma hattı önemli ölçüde tamamlanabilir.

Ben olsam hücum hattına da iki dokunuş daha yaparım. Kanatta Leandro Trossard ya da daha önce gurme haber olarak paylaştığım Koopmeiners tarzı, oyuna kalite katacak bir isim Beşiktaş’ın hücum çeşitliliğini artırır. Forvet konusunda ise Oh Hyeon-Gyu çalışkan, mücadeleci ve faydalı bir oyuncu olabilir. Ancak şampiyonluğu belirleyen santrfor profili başka bir şeydir. Vlahović isminin konuşulması bu yüzden heyecan verici. Gerçekleşmesi zor olsa da Beşiktaş’ın hedef büyüttüğünü gösteriyor.

Üç ya da dört doğru transfer daha yapılırsa Beşiktaş’ın iskeleti büyük ölçüde tamamlanır. Daha önemlisi, bu kez transferler birbirinden bağımsız değil, teknik adamın istediği oyuna hizmet edecek parçalar gibi duruyor. Başarıyı garanti eder mi? Hayır. Ama doğru planın başarı ihtimalini artırdığı da bir gerçek.

Galatasaray hâlâ ligin en güçlü kadrosuna sahip. Oyuncu kalitesi, oturmuş yapı ve son yıllardaki istikrar onları doğal favori yapıyor. Fenerbahçe ise saha içinden çok saha dışıyla gündeme geliyor. Böyle bir ortamda Beşiktaş’ın doğru yapılanması onu yarışın içine güçlü şekilde sokabilir.

Türkiye’de transfer sezonunda şampiyon ilan etmeyi severiz. O yüzden temmuz ayında kupaları dağıtmanın anlamı yok. Ama şunu söylemek mümkün: Beşiktaş önceki yıllardaki gibi kasım ayında yarışın dışında kalacak görüntü vermiyor. Uzun zaman sonra transferler isim üzerinden değil ihtiyaç üzerinden okunuyor. Eğer bu akıl sezon boyunca korunursa, Beşiktaş’ın bu yıl şampiyonluk yarışının en güçlü aktörlerinden biri olmasına kimse şaşırmamalı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Kez İsim Değil , Plan Var appeared first on Malta Haber.