Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

O yüzden Fenerbahçe hakkında konuştuğumda bana “Sen zaten Fenerbahçeli değilsin” denebilir.

Eyvallah.

Ama tam da bu yüzden bazı şeyleri daha rahat görebiliyorum.

Çünkü taraftarın duygusunu taşımıyorum.

Ben sene başından beri aynı şeyi söylüyorum:

Fenerbahçe’nin kadrosu yetersiz. Hocası yetersiz. Ve bu takımın futbolu şampiyonluk futbolu değil.

Bunu söyleyince ne oluyor?

Fenerbahçe düşmanı!

Yahu arkadaş, Fenerbahçe’nin düşmanı olmak için Fenerbahçe’nin kötü oynamasını söylemeye gerek yok. Zaten kötü oynuyor!

“Takımının yanında ol.”

Ben Fenerbahçeli olsam elbette takımımın yanında olurum.

Ama takımımın yanında olmak, takımın yaptığı her yanlışa alkış tutmak değildir.

Benim çocuğum ders çalışmıyorsa “Oğlumun yanındayım” diye oturup alkışlamam.

Çocuk sınıfta kalınca da “Hocam neden bıraktınız?” diye öğretmene saldırmam.

Daha önce müdahale ederim.

Fenerbahçe’de de mesele tam olarak bu.

Şu anda konuşuyoruz.

Ama bu problemler bugün ortaya çıkmadı.

Hoca da yok 2 penaltımız verilmedi, yok Beşiktaş yok Gençlerbirliği. Tam özgüvensiz açıklamalar. Bırak hoca! Sen taraftara ne izletiyorsun ?

Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

Bu maçtan sonra Fenerbahçe’nin reaksiyon vermesini bekliyordum.

Kaoslu bir haftadan çıktın.

Büyük takım refleksi gösterirsin.

Rakibi sahasına gömersin.

En azından “Buradayım” dersin.

Fenerbahçe ne yaptı?

Rakip kaleye gidemedi.

Bakın gol atamadı demiyorum.

Rakip kaleye gidemedi!

Bu ikisi arasında çok büyük fark var.

Kötü oynarsın, pozisyon bulursun, kaçırırsın.

Burada pozisyon üretme fikri yok.

Oyuncular birbirinden kopuk.

Aralarında kilometreler var.

Hücumda çoğalamıyorlar.

Topu alan oyuncunun pas vereceği adam yok.

Ceza sahasına giren yok.

İkinci topları alan yok.

Rakip savunmayı bozacak koşu yok.

Taktik?

Ben göremiyorum.

Organizasyon?

Ben göremiyorum.

Plan?

Ben göremiyorum.

O zaman soruyorum:

Bu takım golü nasıl atacak?

Lukaku’yu getiriyorsun.

Kerem’i alıyorsun.

İrfan Can var.

İsimlere bakıyorsun, diyorsun ki “Bunlardan bir şey çıkar.”

Ama futbol isimlerle oynanmıyor.

Futbol organizasyonla oynanıyor.

Lukaku’nun önüne top koyamazsan Lukaku ne yapacak?

Kerem’i doğru bölgede kullanmazsan Kerem ne yapacak?

İrfan Can’ın etrafında doğru bağlantıları kurmazsan İrfan Can ne yapacak?

Ben Fenerbahçeli olsam hocayı bugün tartışmaya açarım

Hoca meselesinde de hiç romantik davranmam.

Fenerbahçe’nin başındaki teknik adamın bu takım üzerinde ciddi bir oyun etkisi olduğunu göremiyorum.

Hoca kötü kadroyu iyi göstermek zorunda değil.

Ama iyi oyuncuları da kötü göstermek zorunda değil.

Fenerbahçe’nin problemi sadece hoca değil.

Ama hoca da problemin dışında değil.

Dolayısıyla ben Fenerbahçeli olsam hocayı gönderme seçeneğini ciddi şekilde masaya koyarım.

Hatta yalnız hocayı değil, kadro yapılanmasını da masaya yatırırım.

Çünkü bazı oyuncuların artık Fenerbahçe’de “dokunulmaz” olmadığını göstermenin zamanı geldi.

Kerem.

İrfan Can.

Lukaku.

İsimleri büyük olabilir.

Kariyerleri büyük olabilir.

Ama Fenerbahçe formasının altında bugün ne veriyorsun?

Asıl soru bu.

Kerem, son yılların en büyük hayal kırıklıklarından biri olma yolunda gidiyor.

İrfan Can için de artık “bir gün açılır” kredisi sınırsız değil.

Lukaku’nun da yalnızca geçmişte yaptıkları üzerinden değerlendirilmesini doğru bulmuyorum.

Fenerbahçe nostalji kulübü değil.

Bugün ne veriyorsun?

Yarın ne vereceksin?

Daha kötüsü ne biliyor musunuz?

Fenerbahçe’nin sahada Başakşehirleşen bir görüntüsü var.

Top sende.

Ama tehdit değilsin.

Rakip seni görünce korkmuyor.

Oyunu kontrol ediyorsun gibi görünüyorsun ama aslında oyunun seni kontrol etmesine izin veriyorsun.

Ve en kötüsü:

Fenerbahçe’nin rakipleri Fenerbahçe’den çekinmemeye başladı.

Bu çok tehlikeli.

Çünkü büyük takım olmak, sadece kadro değerinin yüksek olması değildir.

Rakibin Fenerbahçe’yi görünce planını değiştirmesidir.

Şu anda bunu göremiyorum.

Fenerbahçe için alarm zilleri çalıyor

Ben Fenerbahçeli olsam şu anda “Daha çok erken” demezdim.

Çünkü evet, sezon uzun.

Ama bazı takımlar sezonu erken kaybeder.

Puan olarak değil.

Psikolojik olarak.

Fenerbahçe bu gidişle kasım ayında havlu atabilir.

Ve sonra herkes aynı soruyu sorar:

“Nasıl bu hale geldik?”

Cevabı çok basit.

Bugün gördüğünüz problemleri aylar önce söyleyenlere “Fenerbahçe düşmanı” dediniz.

Galatasaray kazanıyor ama Osimhen’in yokluğu çok net

Galatasaray tarafına gelirsek…

Kazandılar.

Üstelik önceki maçlara göre daha iyi bir görüntü vardı.

Torreira’nın maaş zammından sonra performansının yükselmesi de ayrıca konuşulur.

Deniz Gül ve Leao kötü görünmedi.

Ama Batrakov’u şu haliyle 11’e yazmam.

Bir de Osimhen meselesi var.

Adam yok ama yokluğu sahada var.

Galatasaray’ın hücumunda Osimhen’in ne kadar önemli olduğu çok net.

Çünkü Osimhen sadece gol atmıyor.

Rakip savunmayı geriye itiyor.

Alan açıyor.

Savunmayı meşgul ediyor.

Takımın hücum planını değiştiriyor.

Bir de şu saha…

Allah aşkına!

O sahada milyon euroluk futbolcular oynatılır mı?

Futbolcuya milyonlarca euro veriyorsun.

Sonra sahaya bakıyorsun.

Tarla!

Bu işin şakası yok.

Bir oyuncunun sakatlanmasını beklemeden çözüm bulunmalı.

Beşiktaş ise şu anda ligin en iyi futbol oynayan iki takımından biri

Beşiktaş’ın hakkını da teslim etmek lazım.

Her hafta ritim yükseltiyorlar.

Takımın ne oynadığı belli.

Defans kurgusu oturmuş.

Salih-Orkun merkezi güçlü.

İlhan Fakılı’yı ayrıca beğeniyorum.

Beşiktaş şu anda iyi futbol oynuyor.

Öyle “sonuç alıyor” anlamında söylemiyorum.

Gerçekten oyun olarak iyi.

İlk 11 kalitesi yüksek.

Fakat bir problem var:

Rotasyon.

Lig uzun.

Avrupa maçları var.

Sakatlık var.

Cezalar var.

Üç günde bir maç var.

Beşiktaş’ın ilk 11’i Galatasaray’la baş edebilir.

Ama 20-25 oyunculuk kadro kalitesi konusunda Galatasaray’ın gerisinde olduğunu düşünüyorum.

Bu yüzden sezonun ilerleyen bölümünde göreceğiz.

Ama bugün itibarıyla tablo net:

Ligin en iyi oynayan iki takımından biri Beşiktaş.

Galatasaray kazanıyor ve yoluna devam ediyor.

Fenerbahçe ise daha sezonun başında alarm veriyor.

Ve ben Fenerbahçeli olsam artık “Sabır” demem.

Radikal karar isterim.

Hocayı tartışırım.

Kadroyu dağıtırım.

Bazı isimlerin formasını garanti olmaktan çıkarırım.

Gerekirse yıldız oyuncuyu tribüne gönderirim.

Çünkü büyük takım olmak, büyük isimleri oynatmak değildir.

Büyük takım olmak, gerektiğinde büyük isimlerden vazgeçebilmektir.

Ben Fenerbahçeli olsaydım bugün takımımı alkışlamazdım.

Takımımın yanında dururdum.

Ama şunu da yüksek sesle söylerdim:

“Bu futbol böyle devam ederse bu sezonu daha kasım ayında kaybedersiniz.”

Ve kusura bakmayın…

Bunu söylemek Fenerbahçe düşmanlığı değil.

Fenerbahçe’nin gerçek fotoğrafını çekmektir.

The post Fenerbahçe Eylül Ayında Havlu Attı appeared first on Malta Haber.

Çünkü problem isim değil. Problem düzen.

Çünkü mesele çoğu zaman ayrılık anında değil, güvenin bittiği yerde başlar.

“Artık düzeldim.”

“Bu kez her şey güzel olacak.”

“Bundan sonra farklı.”

Bunların tamamı kulağa hoş gelir.

Ama çoğu zaman La Fontaine’den masallardır.

Fenerbahçe için bugün bir oyun analizi yazacaktık. Roma maçı üzerinden ikinci yarıdaki iyi oyunu, Kerem Aktürkoğlu’nun her geçen gün biraz daha geriye gitmesini, hocanın Roma için yaptığı ve tarihin en iyi Roma’sı tartışmasına dönüşen talihsiz açıklamasını konuşacaktık.

Sonra bomba düştü.

İsmail Kartal istifa etti.

Bütün yazdıklarımız buruşturuldu, çöpe gitti.

Zaten Roma’dan alınan 1 puan, özellikle rakibin kimliği düşünüldüğünde, ayakları yere basan herkes için kötü bir sonuç değildi. Fenerbahçe’nin ikinci yarıdaki oyunu da ayrıca tartışılabilir. Ama artık bunların hiçbiri ana mesele değil.

Ana mesele şu:

İsmail Kartal neden istifa etti?

Ben bunun cevabının skorda ya da oyunda olduğunu düşünmüyorum.

Bu istifanın asıl nedeni, İsmail Kartal’ın artık gölge hoca olmak istememesi.

Fenerbahçe’de teknik direktör koltuğunda oturup teknik direktör gibi karar veremiyorsanız, bir noktadan sonra “Yeter!” deme hakkınız vardır.

Ben İsmail Kartal göreve geldiğinde yazdığım ilk yazılardan birinde, Aziz Yıldırım’ın teknik direktörlük konusunda nasıl bir rol üstleneceğini sorgulamıştım. O dönem konuşulan model kabaca şuydu: Teknik direktörlük için lisanslı bir ismin bulunması gerekiyor, ama futbolun esas kararlarını Aziz Yıldırım verecek.

Bugün yaşananlara baktığımızda bu iddianın yeniden masaya yatırılması gerekiyor.

Çünkü mesele Talisca değil.

Mesele Aziz Yıldırım’ın Talisca’yı isteyip istememesi de değil.

Mesele şu:

Bir teknik direktörün çok istediği bir oyuncu gönderiliyorsa, o teknik direktörün fikrinin ne anlamı kalıyor?

Mert Müldür konusunda başkanın tercihi öne çıkıyorsa ve bu tercih teknik direktörün kararlarının önüne geçiyorsa, orada teknik direktörün otoritesinden söz edebilir miyiz?

Bir teknik adamdan sonuç bekliyorsunuz ama kadroyu oluştururken onun sözünü ikinci plana atıyorsunuz.

Sonra da işler kötü gittiğinde dönüp:

“Hoca başarısız.”

Öyle mi?

O zaman şu soruyu sormak lazım:

Hoca mı başarısız, sistem mi yanlış?

İsmail Kartal’ın çok iyi bir teknik direktör olduğunu düşünmüyorum. Fenerbahçe’nin kadrosunun da bana göre yeterli olmadığını düşünüyorum. Sezon başındaki futbol da bana güven vermiyor.

Ama bir teknik direktörün yetersiz olması, yetkisiz bırakılmasını haklı çıkarmaz.

Kötü hoca değiştirilebilir.

Başarısız hoca gönderilebilir.

Ama hoca olarak görevlendirdiğiniz insanın üzerinde başka bir hoca gibi davranırsanız, sonunda o insanın istifa etmesine şaşırmayacaksınız.

Bence İsmail Kartal’ın isyanı tam da burada.

“Ben gölge hoca olmayacağım.”

Ve Aziz Yıldırım’ın da buna izin vermediği anlaşılıyor.

İşte bu yüzden bu istifayı yalnızca teknik direktör değişikliği olarak görmek büyük hata olur.

Bu, Fenerbahçe’deki yönetim anlayışının testi.

Aziz Yıldırım başarı mı istiyor, hakimiyet mi?

Bu soruyu sormak zorundayız.

Çünkü Fenerbahçe’de herkes güçlü olmak istiyor.

Başkan güçlü.

Yönetim güçlü.

Futbol aklı güçlü.

Teknik direktör güçlü olmak istiyor.

Ama bir kulüpte bu kadar fazla güç merkezi varsa sonunda takımın kendisi güçsüz kalır.

Acun Bey’in loca meselesi nedir?

Neden iptal edildi?

Bu neyin karşılığı, neyin intikamı?

Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışını, transferlerini, oyununu konuşmamız gerekirken neden sürekli yönetim içi meseleleri konuşuyoruz?

Fenerbahçe futbol kulübü mü, iktidar mücadelesi alanı mı?

Taraftar bunun cevabını bilmek istiyor.

Bir de “harika kadro kuracağız” denilmişti.

Peki nerede o harika kadro?

Şimdi “Eski yönetimin borçları vardı” deniliyor.

İyi de…

Sizi başkan seçen insanlar borçları anlatmanız için seçmedi ki.

Çözmeniz için seçti.

Eski yönetimin hataları varsa anlatın.

Belgeleri koyun.

Hesap sorun.

Ama artık mazeret döneminden çıkıp icraat dönemine geçmek zorundasınız.

Çünkü eski yönetim de yarın çıkıp size diyecek ki:

“Benim aldığım Ederson, Kante seni götürüyor.”

“Benim aldığım futbolcuyu sattın, para kazandın.”

“Benim kurduğum kadrodan faydalanıyorsun.”

Bu kavga böyle uzar gider.

Fenerbahçe ise yine futbol konuşamaz.

İkinci bahar masalı

Şimdi İsmail Kartal’la devam kararı çıkarsa ne olacak?

“Her şey düzeldi.”

“Artık sorun yok.”

“Hocayla aramız çok iyi.”

“İkinci bahar başlıyor.”

İnanacak mıyız?

Ben inanmıyorum.

Çünkü çatırdayan bir ilişkiyi sadece “devam ediyoruz” diyerek eski haline getiremezsiniz.

İsmail Kartal’ın istifası geri alınabilir.

Görevine devam edebilir.

Ama asıl sorun ortadan kalkmadan hiçbir şey çözülmüş olmaz.

Yetki paylaşımı netleşmeden, futbol aklının kimde olduğu belli olmadan, teknik direktör gerçekten karar verici yapılmadan bu iş yürümez.

Bugün İsmail Kartal olur.

Yarın başka bir hoca gelir.

Aynı sistem devam ederse yine aynı kavga çıkar.

Çünkü problem isim değil.

Problem düzen.

Roma’dan alınan 1 puan bu nedenle bugün benim için ikinci planda.

İkinci yarıda oynanan iyi futbol da öyle.

Kerem’in formu da…

Bunların hepsi tartışılır.

Ama Fenerbahçe’nin önce çok daha temel bir sorunu çözmesi gerekiyor:

Bu takımın teknik direktörü gerçekten teknik direktör mü?

Eğer cevabı “hayır” ise, kimi getirirseniz getirin sonuç değişmez.

Çünkü futbolcu değişir, hoca değişir, başkan değişir.

Yetki kavgası değişmezse hikâyenin sonu da değişmez.

Ve o hikâyenin sonunu biz çok iyi biliyoruz:

Önce umut.

Sonra çatırdama.

Sonra kavga.

Sonra istifa.

Sonra yeni hoca.

Sonra:

“Artık her şey güzel olacak.”

Yok öyle yağma.

Aynı kişiyle ikinci bahar olmaz. Aynı su aynı taşı iki kez aşındırmaz.

Fenerbahçe’nin ihtiyacı yeni bir masal değil.

Net yetki, net sorumluluk ve gerçekten futbolu yönetecek bir akıl.

Bunlar yoksa gerisi La Fontaine’den masallar…

The post Aynı Kişiyle İkinci Bahar Olmaz appeared first on Malta Haber.

Avrupa’da favori olmak forma meselesi değildir. Favori olduğunu rakibe kabul ettirme meselesidir.

Galatasaray kötü müydü?

Hayır.

İyi miydi?

O da değil.

Hakem mi maçı katletti?

Hayır.

Peki ne oldu?

Galatasaray, Avrupa’da favori olduğu maçları kazanamama hastalığına bir yenisini daha ekledi.

Ve bence asıl konuşulması gereken mesele tam olarak bu.

Çünkü Galatasaray’ın artık Avrupa’da bir maç öncesinde rakibine şunu hissettirmesi gerekiyor:

“Ben senden daha iyiyim ve bu maçı kazanacağım.”

Sporting ne yaptı?

Galatasaray’a adeta “Favori sensin kardeşim, sen oyna” dedi.

Temkinli oynadı.

Bekledi.

Galatasaray’ın zaaflarını kolladı.

Ve sonunda da maçı aldı.

Galatasaray ise favori olmanın avantajını kullanmak yerine, favori olmanın baskısı altında ezildi.

İLK 30 DAKİKA: İNSANI YANILTAN GALATASARAY

Hakkını verelim.

Galatasaray maça doğru başladı.

Hatta mevcut kadro içerisinde çıkabilecek en doğru 11’lerden biriyle sahaya çıktı.

Önde pres…

Rakibi boğma…

Topu kazandığında hızlı hücum…

Biraz eski Terim dönemlerinden kalan futbol anlayışını hatırlatan bir başlangıç.

Sonra da karambolden gelen gol.

İlk 30 dakika boyunca Galatasaray’a “kötü oynadı” diyemezsiniz.

Ama futbol 30 dakika oynanmıyor.

Ve Galatasaray’ın problemi tam da burada başladı.

dakikadan sonra takımın ritmi kayboldu.
Sane’nin şutu dışında Galatasaray’ın rakip kalede ciddi bir üretimi kalmadı.

Asıl komik olan ise şu:

Savunmaya bakıyorsunuz, “O kadar da kötü değiller.”

Jakobs?

Çok büyük hata yaptığını söyleyemezsiniz.

Davinson?

O da kötü değil.

Peki Sporting neden bu kadar rahat oynadı?

Çünkü Galatasaray’ın orta sahasında kocaman bir delik vardı!

ORTA SAHA OTOBAN OLDU

Sara…

Normal şartlarda çok beğendiğim bir futbolcu.

Ama dün sahada Sara’yı tanımak mümkün değildi.

Batrakov da aynı şekilde.

Batrakov’un boşluğunu Sara mı kapatmaya çalıştı, yoksa oyun planı mı böyleydi bilmiyorum.

Ama sonuç ortada.

Sara sürekli hücuma çıktığında Torreira rakiple baş başa kaldı.

Torreira yalnız kalınca Sporting orta sahayı geçti.

Sporting orta sahayı geçince Galatasaray savunmasının önünde kilometrelerce alan oluştu.

Sonra da Galatasaray pozisyon yemeye başladı.

Bunun adı sadece “bireysel hata” değildir.

Bu, takım savunmasının bozulmasıdır.

Galatasaray’ın boyu koptu.

Orta saha ile savunma arasındaki mesafe açıldı.

Ve Sporting de “Teşekkür ederim” deyip o boşluklara yerleşti.

GOLÜ YİYORSUN, İKİNCİYİ DE YİYORSUN!

Bence gecenin en ciddi problemi bu.

Galatasaray gol yiyebilir.

Her takım yer.

Ama Galatasaray’ın son dönemde başına gelen başka bir şey var:

Golü yediği zaman hemen arkasından bir tane daha yiyor.

Rakamlar ortada.

Çorumspor:

59 ve 61. dakikalar.

Başakşehir:

66 ve 76. dakikalar.

Sporting:

57 ve 63. dakikalar.

Artık buna “tesadüf” diyemezsiniz.

Bir kere olur, dersiniz ki futbol.

İki kere olur, dersiniz ki konsantrasyon problemi.

Üçüncüde artık oturup düşünürsünüz:

Bu takım gol yediğinde psikolojik olarak dağılıyor mu?

Bence ciddi şekilde dağılıyor.

Çünkü iyi takımın özelliği gol yememesi değildir.

İyi takım gol yedikten sonra oyunu tekrar kontrol edebilendir.

Galatasaray bunu yapamıyor.

Bir gol yiyor.

Sonra panik başlıyor.

Alanlar açılıyor.

Oyuncular pozisyonlarını kaybediyor.

Rakip ikinciyi buluyor.

Ve maç gidiyor.

“BİREYSEL HATA” DİYEREK KURTULAMAZSINIZ

Gollere bakıp “Bireysel hata” diyebilirsiniz.

Ama bu da işin kolayına kaçmak olur.

Çünkü bireysel hatalar futbolun parçasıdır.

Önemli olan, takımın o hatayı telafi edip edememesidir.

Bir oyuncu hata yapar, arkadaki oyuncu kapatır.

Kaleci hata yapar, takım reaksiyon gösterir.

Stoper çıkar, orta saha sigorta olur.

Galatasaray’da ise bir hata yapıldığında sanki bütün takım “Ben de seyredeyim” moduna giriyor.

Sallai’nin hücum gücü var mı?

Var.

Ama savunma pozisyonlarında ne kadar aksadığı da artık ortada.

Jakobs’a gelince…

Adam belki de hayatında en son ne zaman stoper oynadığını hatırlamıyordur.

Dolayısıyla ondan mükemmel bir stoper performansı beklemek zaten saçma.

Ama Galatasaray’ın da “Jakobs mecburen stoper oynadı” diyerek bu problemi görmezden gelme lüksü yok.

Avrupa’da mazeret puan kazandırmaz.

OSIMHEN YOKTU AMA HER ŞEYİ ONA BAĞLAMAYIN

Bir parantez de Osimhen’e.

Osimhen bu maçta yoktu.

Dolayısıyla Galatasaray’ın hücum gücünün düşmesi şaşırtıcı değil.

Ama çıkıp da “Osimhen olsaydı bu maç kesin kazanılırdı” demek de futbolculuk değil, falcılık olur.

Çünkü ilk 30 dakikada Osimhen’siz Galatasaray gayet iyi bir hücum organizasyonu ortaya koydu.

Problem Osimhen’in yokluğundan çok daha sonra başladı.

Galatasaray oyunun bütünlüğünü kaybetti.

İkinci yarıda sadece iki şut.

İki!

Bu rakam zaten maçın özetidir.

Osimhen yoktu, tamam.

Ama Osimhen yok diye Galatasaray’ın orta sahasının boş kalmasının, savunma hattının kopmasının, gol yedikten sonra psikolojik olarak dağılmasının bir açıklaması yok.

UĞURCAN’I DA KONUŞALIM

Ve evet…

Uğurcan.

Bunu da konuşacağız.

Çünkü Galatasaray’ın Avrupa hedefi varsa bazı gerçekleri söylemek zorundayız.

İkinci golde kaleci hatası var.

Net.

Penaltı pozisyonunda da çıkış zamanlaması tartışılır.

Bu seviyede kaleciden beklenen yalnızca top kurtarması değildir.

Bazen kaleci takımına puan kazandırır.

Bazen de takımının alabileceği puanı kaybettirir.

Dün ikinci ihtimali gördük.

HAKEME SIĞINMAK YOK

Batrakov’a yapılan faul?

Bence kırmızı kart çıkmalıydı.

Net.

Ama buradan “Hakem Galatasaray’ı yaktı” sonucu çıkarmak da kolaycılık.

Çünkü hakem kırmızı kart verseydi maç değişebilir miydi?

Evet.

Kesin kazanır mıydık?

Hayır.

Dolayısıyla Galatasaray’ın bütün problemlerini hakemin üzerine yıkmak, kendi eksiklerini saklamaktır.

Galatasaray’ın problemi hakem değil.

Galatasaray’ın problemi, iyi başladığı maçı neden 30 dakika sonra kontrol edemediğidir.

SONUÇ: GALATASARAY FAVORİ OLDUĞU MAÇI KAZANAMIYOR

Gelelim meselenin özüne.

Galatasaray, Avrupa’da favori olduğu maçlarda kazanamama serisine yine son veremedi.

Ve artık bunun üzerinde ciddi ciddi düşünmek gerekiyor.

Çünkü mesele tek bir maç değil.

Tek bir oyuncu değil.

Tek bir hata değil.

Tek bir hakem kararı hiç değil.

Bu bir zihniyet meselesi.

Galatasaray rakibine favori olduğunu hissettirmeli.

Sporting dün Galatasaray’a favori olduğunu hissettirdi.

Aradaki fark buydu.

İlk 30 dakika Galatasaray vardı.

Sonraki 60 dakika ise Sporting’in zaaflarını bekleyen değil, kendi zaaflarıyla boğuşan bir Galatasaray vardı.

İlk elin günahı olmaz.

Ama ilk elde gördüğün hataları düzeltmezsen ikinci elde bedelini ödersin.

Bu savunma organizasyonuna, orta saha dengesine ve özellikle gol yedikten sonraki reaksiyona bir çözüm bulunmazsa…

İlk 24 artık hedef değil, hayal olur.

Çünkü Şampiyonlar Ligi’nde kimse Galatasaray’a acımaz.

Kimse “Bugün biraz savunmada eksikleri vardı” demez.

Kimse “Osimhen de yoktu” demez.

Kimse “Hakem kırmızı vermeliydi” demez.

Rakip gelir, boşluğu görür ve çakar.

Galatasaray’ın da artık şu gerçeği anlaması lazım:

Avrupa’da favori olmak forma meselesi değildir. Favori olduğunu rakibe kabul ettirme meselesidir.

Dün gece Galatasaray bunu 30 dakika yaptı.

60 dakika yapamadı.

Maçın özeti de zaten bundan ibaret.

The post KORKAN GALATASARAY KAZANAMAZ! appeared first on Malta Haber.

Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

Hatta bazen skor, gerçeği gizler.

Fenerbahçe açısından bu maç tam olarak böyle.

Beşiktaş biraz daha becerikli, biraz daha şanslı, biraz daha soğukkanlı olabilseydi bugün konuştuğumuz şey “Fenerbahçe derbiyi kaybetti” olmayacaktı.

Konuştuğumuz şey çok daha ağır olacaktı:

Fenerbahçe sahadan ezilerek çıktı.

Çünkü Beşiktaş, rakibine futbol oynatmadı.

Orta saha mı?

Beşiktaş’ın.

Kanatlar mı?

Beşiktaş’ın.

İkili mücadele mi?

Beşiktaş’ın.

Tempo mu?

Beşiktaş’ın.

Oyunun kontrolü mü?

Yine Beşiktaş’ın.

Fenerbahçe’nin elinde ne kaldı?

Biraz bireysel kalite, biraz Skriniar, biraz Ederson ve bolca “bir şey olur mu?” beklentisi.

Skriniar savunmanın önünde adeta yangın söndürücü gibi dolaştı. Önüne geleni kesmeye çalıştı.

Ederson ise zaman zaman panterleşti.

Ama düşünün…

Kaleciniz panterleşiyor, savunmanız can havliyle direniyor, rakip kaçırıyor ve siz hâlâ oyuna ortak olamıyorsanız burada bir problem vardır.

Hem de küçük bir problem değil.

Futbol problemi.

HOCA NE YAPIYOR?

Şimdi gelelim asıl meseleye.

İsmail Kartal…

Saygısızlık etmek istemiyorum.

Ancak teknik direktörlük performansı açısından ortaya çıkan tabloyu da cilalayıp başka bir şeymiş gibi göstermenin anlamı yok.

Maç sıkışıyor.

Ne yapılıyor?

Forvet çıkıyor, forvet giriyor.

Kanat çıkıyor, kanat giriyor.

Sonra bir başka oyuncu…

Peki oyun planı?

Yok.

Set hücumu?

Yok.

Merkezden rakibin savunma bloklarını bozacak organizasyon?

Yok.

10 numara pozisyonunda oynayacak, bağlantı kuracak, hücumu yönlendirecek bir yapı?

Yok.

Oyuncu değişikliği yapmakla teknik direktörlük yapmak aynı şey değil.

Bunu açıkça söylemek lazım.

Muriqi çıkar, Lukaku girer.

Oğuz çıkar, Nene girer.

Ben de yaparım.

Tribünden maçı izleyen herhangi biri de yapar.

Asıl mesele şu:

Lukaku’yu soktuğunda Lukaku’ya nasıl pozisyon hazırlayacaksın?

Nene’yi aldığında onu hangi bölgede topla buluşturacaksın?

Rakibin savunmasını nasıl açacaksın?

İkinci bölgeden üçüncü bölgeye nasıl geçeceksin?

Bir tane 10.5 numara koyup bağlantı kurmayı neden düşünmüyorsun?

Set hücumu neden yok?

Rakip seni kapattığında B planın nedir?

Bunların cevabı yoksa elinizde sadece pahalı oyunculardan oluşan bir kadro vardır.

Takım değil.

HAKEME SIĞINMAK KOLAY

Bir de tribün tarafı var.

Kerem’in pozisyonunda penaltı bekleniyor.

Hakeme küfürler…

İtirazlar…

Tepkiler…

Yahu kardeşim, ne penaltısı?

Futbolu biraz da dürüstçe konuşalım.

Aynı pozisyon Beşiktaş lehine verilseydi ne olacaktı?

Yapının sapından girilecekti, kapısına kadar gidilecekti.

Bin tane senaryo yazılacaktı.

“Bizi doğradılar.”

“Lig dizayn ediliyor.”

“Yapı devrede.”

“Federasyon bilmem ne yapıyor.”

Tamam.

Peki kendi takımınızın futbolunu ne yapacağız?

Hakem vermedi diye mi Fenerbahçe orta sahada ezildi?

Hakem vermedi diye mi kanatlar çalışmadı?

Hakem vermedi diye mi Beşiktaş oyunun her alanında daha diri kaldı?

Hakem vermedi diye mi hücum organizasyonu kurulamadı?

Hakem, Fenerbahçe’nin futbol problemini çözemez.

Bu kadar basit.

LYON GALİBİYETİ BÜYÜK YANILGI YARATMIŞ

Belli ki Lyon galibiyeti Fenerbahçe camiasında ciddi bir rehavet yaratmış.

Bir maç kazanıldı.

Herkes bir anda problemler bitmiş gibi davrandı.

Oysa futbolda bir galibiyet, kötü yapılanmayı iyi yapılanmaya dönüştürmez.

Bir Avrupa galibiyeti, teknik direktörün bütün eksiklerini ortadan kaldırmaz.

Bir maçta alınan üç puan, dört maçlık kötü gidişatı sihirli biçimde silmez.

Bugün Fenerbahçe’nin problemi şampiyonluk yarışında kaç puan geride olduğu değil.

Önce nasıl futbol oynayacağını bulması gerekiyor.

Şampiyonluğu bırakın.

İlk ikiye girecek mi?

Bugünkü görüntüyle bundan bile emin olmak zor.

Bu kadar büyük yatırım yapılmış bir takımın bu kadar sıradan görünmesi kabul edilebilir değil.

Ve burada yönetimin artık seyirci kalma lüksü yok.

Aziz Yıldırım’ın futbol bilgisine güvenenlerdenim.

O nedenle açık konuşuyorum:

Takıma bir an önce el atılması gerekiyor.

Çünkü işler hiç iç açıcı değil.

BEŞİKTAŞ’IN MESELESİ BAŞKA

Beşiktaş tarafında ise tam tersine bir yükseliş hissediliyor.

Daha önce de söyledik.

Bu takım ümit veriyor.

Eksikleri var mı?

Fazlasıyla var.

İlk 11 ile kulübe arasında yeterli kalite farkı var mı?

Hayır.

Kadronun her bölgesinde alternatif var mı?

Hayır.

Ama sahaya çıktığında bir şey anlatıyor.

Bir fikri var.

Bir karakteri var.

En önemlisi de ne yapmak istediği belli.

Büyük rakibini deplasmanda yenmek elbette tek başına şampiyonluk alameti değildir.

Ama bunu güzel oyunla yapıyorsanız, orada ciddiye alınması gereken bir takım var demektir.

Üstelik Beşiktaş’ın savunma hattı kağıt üzerinde öyle “aman aman” denilecek bir savunma değil.

Fakat takım savunması öyle iyi çalışıyor ki bireysel eksikler bir ölçüde kapanıyor.

İşte burada teknik direktöre şapka çıkarmak gerekiyor.

Çünkü iyi hoca bazen yıldızlarla değil, elindeki oyuncudan maksimum verimi alarak kendisini gösterir.

Salih mesela…

Açık söyleyeyim, beklediğimden çok daha iyi performans sergiliyor.

Agbadou?

Adeta kule.

Gelen topu karşılıyor.

Gelen rakibi karşılıyor.

Hava hakimiyetiyle savunmaya güven veriyor.

Ve Beşiktaş’ın rakip ataklarını daha başlamadan bozan bir görüntü ortaya çıkıyor.

DÖRT MAÇ, İKİ MAĞLUBİYET

Şimdi kimse çıkıp “Daha sezon uzun” demesin.

Evet, sezon uzun.

Elbette uzun.

Ama futbolun gerçekleri de bugünden okunur.

Dört maçta iki mağlubiyet.

Biri derbi.

Üstelik oynanan oyun da ortada.

Buna bakıp “Hiçbir şey yokmuş gibi devam edelim” demek gerçeklerden kaçmaktır.

Beşiktaş ise kusursuz değil.

Hatta ciddi eksikleri var.

Ama doğru istikamette.

Fenerbahçe ise pahalı, iddialı, kaliteli oyuncularına rağmen vasat bir futbol görüntüsünde.

Ve en tehlikelisi şu:

Fenerbahçe’nin problemi yalnızca kaybetmek değil.

Fenerbahçe’nin problemi neden kaybettiğini anlayamamak.

Beşiktaş bugün kazanırken bir şey inşa ediyor.

Fenerbahçe ise kaybederken hâlâ ne inşa edeceğini tartışıyor.

Sezon sonunda tablo elbette değişebilir.

Futbol böyle bir oyun.

Ama bugünün fotoğrafını çekmek gerekirse fazla süslemeye gerek yok:

Fenerbahçe alarm veriyor.

Beşiktaş ise yükseliyor.

Ve Fenerbahçe yönetimi hâlâ bunu yalnızca bir derbi mağlubiyeti olarak görüyorsa…

Asıl tehlike skor tabelasında değil.

Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

The post KARTAL PENÇE ATMADI, DOZER GİBİ EZDİ GEÇTİ appeared first on Malta Haber.

Bazen teknik direktörü değiştirmek problemi çözmez. Sadece problemin sorumlusunu değiştirir.

Bizim ülkede saha içini konuşmayı bir türlü beceremiyoruz. Haftaya futbol konuşarak başlayacağımıza yine hakemle, VAR’la, penaltıyla, kırmızı kartla başladık. Osimhen’in gri penaltısı, Semedo’nun kırmızı görmemesi, Trabzonspor’un yediği tartışmalı gol, maç öncesi yaşananlar… Daha ne kadar sayalım?

Ama artık şu gerçeği kabul edelim: Hakemlik kalitemiz çok düşük. Üstelik bu yalnızca Süper Lig problemi değil. Alt ligden üst lige kadar aynı sıkıntı var. 1. Lig’de taçtan ofsayt verildiğine şahit olduk. Daha ne olsun?

Her hafta bir takım diğerinin kayırıldığını söylüyor.

Fenerbahçe “biz doğranıyoruz” diyor.

Beşiktaş “biz de doğranıyoruz” diyor.

Ve şimdi ikisi hafta sonu birbirleriyle oynayacak.

İşte burası çok güzel!

Çünkü bu kez bir taraf mutlaka kaybedecek. Dolayısıyla pazartesi günü yeni cümleyi şimdiden duyabiliyorum:

“Rakip kayırıldı.”

Penaltı verilirse “bizi doğradılar”, verilmezse “rakibe tolerans gösterdiler.” Kırmızı çıkarsa “standart nerede?”, çıkmazsa “işte size hakem desteği!”

Yani iki takımın da aynı anda hakemlerden şikâyet ettiği bir ligde, birbirleriyle oynadıkları maçtan sonra birinin mutlaka “bizi doğradılar” diyeceği neredeyse garanti.

Ama bu haftayı hakemlere teslim etmeyelim. Biraz da sahaya bakalım.

GALATASARAY: YİNE AYNI SENARYO

Galatasaray, Okan Buruk’la beşinci sezonuna da bildiğimiz Galatasaray olarak başladı.

Zor galibiyetler.

Zaman zaman tatmin etmeyen futbol.

“Biraz daha zaman lazım” görüntüsü.

Ama Galatasaray’ın bir alışkanlığı var: 5. haftadan sonra başka bir takım oluyor.

Bu yüzden bugünkü futbol üzerinden çok erken hüküm vermek doğru değil.

Zor bir rakibi geçtiler, haftayı lider kapattılar ve bana göre hâlâ şampiyonluğun en büyük favorisiler.

Çünkü bir de Osimhen faktörü var.

Osimhen bu lige +10 puan yazdırabilecek bir futbolcu.

Bu kadar net.

Sadece gol atmıyor. Rakibin savunma dengesini bozuyor, stoperleri geriye itiyor, arkadaşlarına alan açıyor, takımın hücum seviyesini tek başına yukarı çekiyor.

Böyle oyuncular şampiyonluk yarışında fark yaratır.

Galatasaray’ın işi de bu yüzden diğerlerinden biraz daha kolay.

Ama bir şartla:

Osimhen avantaj olmalı, bağımlılık değil.

FENERBAHÇE: OĞUZ AYDIN CİDDİ CİDDİ GERİ DÖNDÜ

Fenerbahçe’nin Samsun deplasmanından çıkması önemli.

Çünkü şampiyonluklar sadece büyük maçlarda kazanılmaz.

Bazen zor deplasmanda alınan üç puan, sezon sonunda çok daha değerlidir.

Ve Oğuz Aydın…

Ciddi anlamda eski Alanyaspor’daki Oğuz Aydın.

Özgüvenli, dikine oynayan, rakibin üzerine giden bir futbolcu görüntüsü veriyor.

Fenerbahçe’nin buna ihtiyacı vardı.

Ayrıca Fenerbahçe’nin takım oyunu konusunda önceki döneme göre daha doğru bir noktaya gittiğini düşünüyorum.

Fakat kadro konusunda hâlâ soru işaretlerim var.

Fenerbahçe’nin kadrosu homojen değil.

Bazı bölgeler inanılmaz kaliteli.

Bazı bölgeler ise “yeter artık, burası da böyle olsun” mantığıyla oluşturulmuş gibi.

İlk 11 iyi olabilir.

Ama sezon 11 kişiyle oynanmıyor.

Sakatlık gelecek, ceza gelecek, Avrupa gelecek, formsuzluk gelecek.

İşte Fenerbahçe’nin şampiyonluk yolundaki gerçek testi o zaman başlayacak.

Samsun deplasmanını geçmeleri ise önemli bir eşik.

TRABZONSPOR: FATİH TEKKE’Yİ GÖNDERMEK KOLAY, SORUNU ÇÖZMEK O KADAR KOLAY MI?

Haftanın en çok ses getiren maçı Trabzonspor-Amedspor karşılaşmasıydı.

Ardından Fatih Tekke ile yollar ayrıldı.

Bence Trabzonspor burada büyük bir şansı kaybetti.

Çünkü Fatih Tekke, Okan Buruk’la birlikte en beğendiğim Türk teknik adamlardan biri.

Özellikle oyuncu gözlemleyen, potansiyele yatırım yapan ve genç futbolcuları geliştiren bir Trabzonspor modeliyle çok uyumluydu.

Ama kulübün oyuncu profilinde bir değişim yaşandı.

Genç ve potansiyelli oyuncuların yanına büyük yıldızlar geldi.

İşte işin zorluğu burada başlıyor.

Çünkü genç oyuncuyu yönetmek başka, kariyerli yıldızı yönetmek başka.

Ve burada Salah’ın hakkını teslim etmek gerekiyor:

Salah çok büyük bir futbolcu.

Kariyeri ortada.

Kalitesi ortada.

Katkısı ortada.

Kimsenin Salah’ın futbolculuğuna söyleyecek sözü olamaz.

Fakat büyük yıldızın olduğu takımda teknik direktörün işi de doğal olarak zorlaşır.

Çünkü yıldız oyuncunun ismi bazen hocanın isminin önüne geçebilir.

Bu durumda teknik direktörün sadece taktik bilgisi yetmez.

Otoritesi, iletişimi ve soyunma odasındaki ağırlığı da çok güçlü olmak zorundadır.

Fatih Tekke’nin problemi Salah’ın iyi veya kötü futbolcu olması değildi.

Mesele, büyük isimlerin bulunduğu bir kadroda takımın hiyerarşisini ve otorite dengesini nasıl kuracağındı.

Ve açıkçası Tekke’nin önceki açıklamalarına baktığımızda bazı şeylerin iyi gitmediği zaten anlaşılıyordu.

“Tam kovulmalık kadro” sözü o gün espri gibi görüldü.

Ama bence değildi.

Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi.

Trabzonspor henüz sezonun başında.

Dolayısıyla bugün kesin hüküm vermek yanlış.

Ama kulübün futbol aklında bir yön değişikliği olduğu da açık.

Ve benim asıl merak ettiğim şu:

Fatih Tekke gitti. Peki onun yaşadığı problemleri yeni teknik direktör nasıl çözecek?

Çünkü bazen teknik direktörü değiştirmek problemi çözmez.

Sadece problemin sorumlusunu değiştirir.

BEŞİKTAŞ: RESİTAL VE NET BİR MESAJ

Beşiktaş ise resital yaptı.

6-2.

Vlahovic’in ilk İnönü maçında tribünleri mest eden performansı.

Ve açıkçası Beşiktaş’ta kötü oynayan oyuncu bulmak neredeyse mümkün değildi.

Vlahovic imzasını attı.

Hem de ilk maçında.

Ama Beşiktaş açısından daha değerli olan şey, skorun yanında oyunun da tatmin edici olmasıydı.

Yine de bir uyarı yapmak gerekiyor.

Beşiktaş’ın ilk 11’i ile yedekleri arasında kalite farkı ciddi.

Bu bugün problem değil.

Ama sezon uzun.

Bir ana oyuncu sakatlanırsa, iki oyuncu cezalı olursa veya yoğun fikstür geldiğinde bu fark mutlaka hissedilecektir.

Beşiktaş’ın sezon sonuna kadar yarışta kalıp kalamayacağını biraz da bu belirleyecek.

Ama şimdilik tartışmasız olan şu:

Beşiktaş yarışa “ben de varım” diyerek değil, “beni de hesaba katın” diyerek girdi.

Ve hafta sonundaki Fenerbahçe maçı, daha sezonun başında iki takım için de ciddi bir psikolojik sınav olacak.

Çünkü artık sadece üç puan için değil, sezonun geri kalanındaki iddia için oynayacaklar.

The post YİNE HAKEMLER, YİNE KAOS… appeared first on Malta Haber.

18 yıllık Şampiyonlar Ligi özlemi bitti.

Çünkü bu maçta Fenerbahçe gerçekten müthiş ve doğru bir futbol oynadı.

İlk maçın aksine bu kez sahaya daha akıllı, daha kontrollü ve daha temkinli bir Fenerbahçe çıktı. İlk maçta yapılan hatalardan ciddi anlamda ders çıkarılmış. Özellikle Skriniar’ın ileriye fazla çıkmaması ve savunma hattının gereksiz risk almaması Fenerbahçe’nin oyununu çok rahatlattı. Bazen iyi futbol, rakibe sürekli saldırmak değildir. Bazen ne zaman geri duracağını bilmektir.

Fenerbahçe de bu kez bunu yaptı.

Oğuz Aydın’ı özellikle ayrı bir yere koymak lazım. Çok iyi maç çıkardı. Ben Oğuz’u çok beğendim. Hem oyunun iki yönünde katkı verdi hem de hücumda Fenerbahçe’nin elini rahatlattı. Muriqi, Kanté, Brown… Hepsinin ayrı ayrı çok değerli işler yaptığını düşünüyorum. Fenerbahçe’nin bugün sahaya koyduğu takım savunması ve fizik kalite, rakibin oyununu ciddi biçimde bozdu.

Hatta açık söyleyeyim; Fenerbahçe son üç yıl içerisinde Union Saint-Gilloise maçından sonra gördüğüm en iyi futbolunu oynadı.

Burada İsmail Kartal’ın bir noktayı çok iyi anlaması gerekiyor: Defans tandemini ne kadar geride ve kontrollü tutarsa Fenerbahçe’nin başarı ihtimali o kadar artar. Çünkü bu takımın ön tarafta zaten ciddi bir hücum kalitesi var. Guendouzi, Kanté, Skriniar ve Aké gibi oyuncuların oluşturduğu yapı doğru mesafelerle oynadığında geçilmesi son derece zor bir takım ortaya çıkıyor.

Ama yine aynı şeyi söylemek zorundayız: Defans takviyesi şart.

Çünkü artık önlerinde iki tane çok önemli kulvar var. Bir tarafta ligde şampiyonluk hedefi, diğer tarafta Şampiyonlar Ligi’nde ilk 24 hedefi. Bu kadar yoğun bir fikstürde sadece 11-12 oyuncuyla sezon götürmek mümkün değil. Hele savunma bölgesinde yaşanabilecek bir sakatlık veya cezalı durumu bütün planı bozabilir.

Peki hücum hattına bir transfer daha gerekiyor mu?

Bu maç özelinde baktığım zaman açıkçası çok gerekli olduğunu düşünmüyorum. Oğuz, Kerem, Nene ve Greenwood’dan oluşabilecek kanat rotasyonu gayet iş yapar. Burada mesele oyuncu sayısından ziyade oyuncuların doğru kullanılması. Fenerbahçe’nin hücumda bugün gösterdiği çeşitlilik, elindeki oyuncuların aslında yeterli bir potansiyele sahip olduğunu gösteriyor.

Ama savunma başka mesele.

İki kulvarlı, hatta aslında sezon içerisinde üç kulvarlı bir yarışta savunmada alternatifiniz olmak zorunda. Çünkü Şampiyonlar Ligi başka, lig başka. Rakipler başka, tempo başka. Bugün iyi oynayan savunma oyuncusunun üç gün sonra lig maçında dinlenmesi gerekebilir. Dolayısıyla Fenerbahçe’nin transferde önceliğini savunmaya vermesi gerektiğini düşünüyorum.

Bugün taktikten, teknikten, transferden daha önemli bir şey oldu.

18 yıllık Şampiyonlar Ligi özlemi bitti.

Fenerbahçe yeniden Avrupa’nın en büyük sahnesinde. Üstelik Türkiye açısından da son derece önemli bir tablo var. Yıllar sonra ilk kez iki Türk takımı Şampiyonlar Ligi’nde mücadele edecek. Bu yalnızca Fenerbahçe veya diğer takım açısından değil, Türk futbolu açısından da sevindirici bir gelişme.

Şimdi iş daha yeni başlıyor.

Fenerbahçe’nin bu seviyede kalıcı olabilmesi için bugünkü oyunun tesadüf olmadığını göstermesi gerekiyor. İsmail Kartal’ın da bugün doğru yaptığı şeyleri sezon boyunca sürdürebilmesi lazım. Özellikle savunma güvenliğinden taviz vermeden, öndeki kaliteli oyuncuların özgürlüğünü artırırsa Fenerbahçe’nin hem ligde hem Avrupa’da ciddi işler yapabileceğini düşünüyorum.

18 yıl sonra gelen Şampiyonlar Ligi bileti küçümsenecek bir başarı değil.

İsmail Kartal’ı sevmeyebilirsiniz, oyun anlayışını eleştirebilirsiniz, teknik kapasitesini tartışabilirsiniz. Ben de birçok noktada eleştiriyorum. Ama bugün bir gerçeği teslim etmek gerekiyor:

Jesus’un yapamadığını, Mourinho’nun yapamadığını İsmail Kartal yaptı.

Ve Fenerbahçe bugün yalnızca Şampiyonlar Ligi’ne kalmadı. Aynı zamanda son yıllarda kaybettiği özgüvenin bir kısmını da yeniden kazandı.

Şimdi sıra bunu devam ettirmekte.

The post 18 Yıllık Hasret Bitti: Fenerbahçe Şampiyonlar Ligi’nde appeared first on Malta Haber.

Daha ilk haftadan kimseyi şampiyon ilan etmeyelim.

Galatasaray’ın görüntüsü ise yıllardır alıştığımız görüntü. Düşük tempolu başla, sezon ilerledikçe güçlen, fizik kaliteyi artır ve kadro kalitesinin farkını sahaya koy. Henüz iyi futbol oynamıyor olabilirler ama kadronun potansiyeli insana güven veriyor. Ne var ki bu kadar zayıf bir rakibe karşı bile bazı alarm zilleri duyuluyor. Abdülkerim Bardakcı mesela… Savunmada hâlâ güven veren bir görüntü yok. Rakibin gücü düşük diye defans oyuncusunun zaafları ortadan kalkmıyor.

Bir de Barış Alper Yılmaz meselesi var. Her yaz aynı masal: İngilizler izliyor, Premier Lig ekipleri peşinde, 40-50 milyon euro verilecek… Arkadaşlar, İngiliz ekiplerinin 1 sezon iyi oynayan futbolcuya çuval dolusu para verdiği romantizmine artık biraz ara verelim. Barış Alper güçlü, fizik olarak çok iyi, mücadeleci. Ama futbolcu sadece fizik gücüyle tarif edilemez. Şu anda sahada bunun ötesine geçen bir Barış Alper göremiyoruz. Kendini mi sakınıyor, formsuz mu, kafası mı başka yerde, bilemem. Ama bu haliyle “50 milyon euroluk İngiliz transferi” hikâyesine fazla kapılmamak lazım.

Bu maç zaten taktik konuşulacak bir maç değildi. Erzurumspor’un mevcut kadro kalitesi 1. Lig’de play-off hattını zorlamaya bile yetmeyebilir. Acil müdahale edilmezse bu takımın Süper Lig’de kalması ciddi şekilde zorlaşır.

Fenerbahçe: Yıldız Var, Oyun Yok

Fenerbahçe ise bildiğimiz Fenerbahçe.

Kişisel beceriler var. Yıldız ayaklar var. Skoru değiştirecek futbolcular var. Fakat takım oyunu dediğimiz şey nerede?

Galatasaray’da henüz tam oturmamış olsa bile bir oyun şablonunun potansiyelini görebiliyorsunuz. Beşiktaş kötü oynadığı maçlarda bile ne oynamaya çalıştığını zaman zaman belli ediyor. Fenerbahçe’de ise ben bunu göremiyorum.

Harala gürele bir oyun.

Kim nereye basıyor? Kademeye kim giriyor? Savunma yerleşimi nasıl? Hücumda hangi oyuncu hangi koridoru kullanıyor? Tekrar tekrar izledim, hâlâ çözemedim. Bu da benim problemim değil; takımın sahadaki organizasyon problemidir.

Fenerbahçe’nin acilen savunmaya transfer yapması gerekiyor. Geçen sezondan kalan kaleci problemi de bana göre hâlâ ortada duruyor. Fenerbahçe’nin iyi olduğu anlatılıyor ama ben iyi futbol göremiyorum. Daha önemlisi, iyi futbolun temelini oluşturacak belirgin bir taktik de göremiyorum.

Lyon deplasmanı bu nedenle çok ciddi bir sınav. Umarım yanılırım. Çünkü orada yıldız oyuncuların bireysel kalitesiyle her problemi çözme ihtimaliniz azalacak. O zaman organizasyonunuz var mı, yok mu ortaya çıkacak.

Greenwood ise takımın taşıyıcılarından biri. Henüz tam kapasitesine ulaşmadı ama Asensio-Greenwood ikilisinin çok maç alabileceği ortada. Buna karşılık Kerem ve Muriqi için aynı iyimserliği taşıyamıyorum. Ederson ve Skriniar da şu ana kadar verdikleri sinyallerle soru işareti oluşturuyor.

Özetle Fenerbahçe’nin kadrosu kötü değil. Hatta çok iyi. Problem tam da burada: Bu kadar iyi kadroyla bu kadar az oyun üretmek ayrı bir başarı!

Trabzonspor: Salah Geldi, Tekke Gitti

Trabzonspor sezona Salah’la başladı. Fakat maçın önüne geçen isim bana göre Salah değil, Fatih Tekke oldu.

Çünkü hocanın “Bu takımın fikri ne?” sorusuna verecek net bir cevabı olmadığı çok açık.

Salah büyük yıldız. Gol atar, asist yapar, tek başına maç kazandırır. Nitekim yine yaptı. Ama Trabzonspor’un yıllardır sevdiğimiz tarafı neydi? Gözlemci takım olması. Doğru oyuncuyu bulması, parlatması, geliştirmesi, bir futbol aklı ortaya koyması.

Şimdi ne görüyoruz?

Bazısı güncel, bazısı kariyerinin son döneminde, bazısı geçmişte yıldız olmuş oyunculardan oluşan bir kadro. “Kovulmalık kadro kurduk” cümlesinin futbol karşılığı tam olarak bu.

Salah geldi, yıldızlaştı ve maçı aldı. Peki Trabzonspor ne oynadı?

Fatih Tekke döneminin belki de en kötü futbolunu oynadı.

Bu kadar yıldızın olduğu takımın bu kadar fikirsiz görünmesi asıl problemdir. Trabzonspor’un Arabistan takımı görüntüsüne bürünmesi, kulübün son yıllarda inşa ettiği futbol kimliği açısından bana göre ciddi bir geri adım.

Salah’ın kalitesi tartışılmaz. Ama bir takımın futbol aklının yerini yıldız oyuncu transferi tutmaz. Onuachu’nun düşüş sebebi ise onu besleyen kanatlar yerine yıldız bireysel kanatların gelmesidir.

Beşiktaş: Skor İyi, Gerçekler Daha İyi

Beşiktaş için alınan skor aslında oldukça iyi. Çünkü düşük zorluk derecesindeki maçlarda gelen galibiyetler yönetimin de gözünü biraz boyamıştı.

İlk ciddi deplasmanda ise takke düştü, kel göründü.

Ama burada Beşiktaş’a hakkını teslim etmek gerekiyor. Takımın oyun şablonu kötü değil. Hatta dört büyükler içinde “Ne oynamaya çalışıyor?” sorusuna en net cevaplardan birini veren ekiplerden biri. Hoca da bence oldukça iyi.

Sorun başka yerde.

Gol yollarında.

Bağlantı oyununda.

Kanatlarda.

İlk ciddi sınavda bu eksikler resmen “Ben buradayım” diye bağırdı.

Fakat futbol böyle bir oyun. Son birkaç sezondur kasım ayında havlu atan bir takımı, üç-dört transfer yaparak bir anda şampiyonluk favorisine çeviremezsiniz. Önce takımın oyununu oturtacaksınız. Sonra eksikleri tamamlayacaksınız. Ondan sonra hedef konuşacaksınız.

Beşiktaş şu anda iyi oynamıyor. Bunu söylemek lazım. Ama en azından bir oyun şablonu var. Bu çok önemli.

Birkaç doğru eklemeyle bu takımın neye dönüşeceğini görmek gerekiyor.

Bana göre acilen bir kanat oyuncusu şart. Üstüne bir de bağlantı oyuncusu, mümkünse 10 numara özellikli bir futbolcu gelirse Beşiktaş’ın hücum problemlerinin önemli kısmı çözülebilir.

Sonuç: Daha İlk Haftadan Şampiyon da Olmayın, Çöp de İlan Etmeyin

İlk haftalardan herkes hakkında kesin hüküm vermek Türk futbolunun değişmez hastalığı.

Bir takım 4-0 kazanıyor, şampiyon ilan ediliyor.

Bir takım zorlanıyor, sezon bitiyor.

Bir futbolcu iki gol atıyor, 50 milyon euro ediyor.

Bir teknik direktör bir maç kaybediyor, kovulması gerekiyor.

Biraz sakin.

Galatasaray’da potansiyel var ama oyun henüz yok. Fenerbahçe’de yıldız çok ama organizasyon ciddi soru işareti. Trabzonspor’da yıldız var ama futbol fikri kaybolmuş. Beşiktaş’ta ise oyun fikri var ama o fikri taşıyacak hücum kalitesi henüz yeterli değil.

Yani tablo gayet açık:

Galatasaray güçlenirse şampiyonluk yarışının doğal favorisi olur. Fenerbahçe oyun bulamazsa yıldızlarının altında ezilir. Trabzonspor yıldızlarla değil takım olarak oynamayı hatırlamazsa Salah da yetmez. Beşiktaş ise doğru iki-üç takviyeyle şu an olduğundan çok daha farklı bir takım haline gelebilir.

Ama daha ilk haftadan kimseyi şampiyon ilan etmeyelim.

The post Kim Aldatıyor? Kim Oynuyor? appeared first on Malta Haber.

İyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bir de maçın başından itibaren İsmail Kartal’ın oyuncu değişikliklerine bakıyorsun, insanın aklına tek bir soru geliyor: Kardeşim, sen hocasın! Bir şeyler düşün!

Değişiklikler aynı bölgede oynayan oyuncuların birbirinin yerine girmesinden ibaret. Muriqi çıkıyor, Lukaku giriyor. E ne bekliyorsun bundan? Aynı oyunu başka oyuncuyla oynatıyorsun. Farklı bir şey üretmek istiyorsan farklı bir şey deneyeceksin.

Muriqi’yi çıkarma. Talisca’yı öne yaklaştır, bir ön liberoyu çıkar, sistemi değiştir. Rakibin dengesini boz. Bir şey dene!

Ama yok…

Oyuncu değiştir, pozisyonu değiştirme. İsmi değiştir, oyunu değiştirme.

İsmail Kartal’ın en büyük problemi biraz da burada. Sürprizsiz bir hoca. Rakibin beklemediği bir hamle yapma konusunda çekingen. Maçın gidişatını değiştirecek bir satranç hamlesi yerine, çoğu zaman mevcut düzenin oyuncularını değiştiriyor.

Neyse tekrar maça gelelim…

Fenerbahçe maça ilk 10 dakika öyle bir saldırdı ki, sanki sezonun son maçı, puan farkı 1 ve rakip de şampiyonluk maçı oynuyor. Ekonomik kullanım diye bir şey yok. Bütün enerji, bütün pres, bütün hücum gücü sahaya bırakıldı.

Muriqi o pozisyonda golü atsaydı, “Bu kadar enerji harcamaya değdi” diyecektik. Ama atamadı. Sonra ne oldu? Fenerbahçe’nin fişi yavaş yavaş çekildi.

Çünkü Fenerbahçe’nin bugün en büyük problemi sadece oyun değil. Bu kadronun Şampiyonlar Ligi seviyesi için ne kadar yetersiz olduğu da sahada net biçimde ortaya çıktı.

Lig başka, Şampiyonlar Ligi başka.

Talisca ligde harika işler yapar. Gol atar, skor üretir, maç kazandırır. Ancak Şampiyonlar Ligi seviyesinde iş değişiyor. Tempo yükseliyor, fizik kalite yükseliyor, rakibin baskısı artıyor. Talisca’nın savunma katkısı ve oyunun temposuna ayak uydurma problemi burada daha fazla görünür hale geliyor.

Muriqi de aynı şekilde. Eski Muriqi değil. Bugün Şampiyonlar Ligi seviyesinde Fenerbahçe’nin santrfor hattını taşıyacak dinamizm ve kalite konusunda ciddi soru işaretleri var.

Skriniar deseniz, Anadolu takımlarının güçlü santrforlarına karşı bile zaman zaman problem yaşıyor. Şampiyonlar Ligi seviyesinde bu zaafı rakiplerin affetmesini beklemek fazla romantik olur.

Fenerbahçe’nin kadrosu lig şampiyonluğu için iddialı olabilir ama Şampiyonlar Ligi seviyesi için oldukça yetersiz olduğunu bu maçta açıkça gösterdi.

Bir de Asensio meselesi var.

Asensio’yu oynatmayacaksan sat!

Bu kadar basit.

Dünyanın parasını verip, yıldız diye getirip sonra oyuncuyu doğru düzgün kullanmayacaksan bunun hiçbir mantığı yok. Asensio’yu kulübede oturtup “neden katkı vermiyor?” diye konuşmak futbol yönetimi değil. Bir oyuncuyu ya doğru pozisyonda oynatacaksın ya da bu kadroda neden tuttuğunu açıklayacaksın.

Çünkü Asensio’nun kalitesi tartışılacak oyuncu değil. Tartışılması gereken, Fenerbahçe’nin ondan neden yararlanamadığı.

Greenwood ise ayrı bir ayrıntı. Çok iyi. Defansta orta sahada ileride heryerde. Şut atıyor, top çıkarıyor derken bir de muhteşem bir gol attı. Kerem de istekli. Ama takımın ortasında Guendouzi, Kanté, İsmail gibi isimlerin yanına gerçek anlamda bir 8 numara ihtiyacı bağırıyor. Çünkü orta saha sadece mücadeleyle kurulmaz; bağlantı gerekir, tempo gerekir, oyunun iki yönünü taşıyacak oyuncu gerekir.

Ben İsmail Kartal’ı beğenmiyorum. Ama eleştirmek başka, elindeki kadro gerçekliğini yok saymak başka. Hocanın da eli çok geniş değil. Fenerbahçe’nin eksiği sadece teknik direktör değil.

Millet Rashford konuşuyor.

Rashford değil, stoper lazım!

Çünkü Fenerbahçe’nin problemi tabelada görünen hücum eksikliğinden çok, oyunun kırıldığı anda savunmada ortaya çıkıyor.

Bir de maç içindeki şu tercih var ki, ayrıca tartışılması gerekir:

Talisca çıkıyor, Asensio giriyor.

Sıkışmış maçta bunun tam tersini düşünmez misin?

Talisca’nın ihtiyacın olan tarafı zaten o sıkışan oyunda bir anda maçın matematiğini bozabilecek sihirbazlığı. Rakip kapanmış, oyun kilitlenmiş; sen elindeki kilidi açabilecek oyuncuyu çıkarıyorsun.

Nene oyuna girince hareket geldi. Ama santrforların ağırlığı yine takımın üzerine çöktü.

Fenerbahçe ilk 10 dakika çok güçlü göründü. Sonrasında ise güçlü olmadığını gösterdi.

Bu takımın eksikleri var. Hem de ciddi eksikleri.

Fenerbahçe kadrosunun Şampiyonlar Ligi seviyesinde ciddi biçimde yetersiz olduğu gerçeğini görmek gerekiyor. Lig için yeterli görünen bazı oyuncular, Avrupa’nın en üst seviyesinde aynı etkiyi yaratamayabilir.

Çünkü iyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bugünkü Fenerbahçe henüz o son kategoride değil.

The post Fenerbahçe’ye Biri Gerçeği Söylesin! appeared first on Malta Haber.

Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

Galatasaray’dan başlayalım. Transfer döneminin en fazla tartışılan takımı, sezona puan kaybıyla başladı. Yetmedi, daha ilk maçın ardından “yönetim istifa” sesleri yükseldi. Galatasaray taraftarı bana kızmasın ama biraz da nankörlük yapıyorsunuz! Son dört yılın şampiyonu bu muameleyi hak etmiyor. Evet, transfer konusunda geciktiler. Evet, kadroda ciddi eksikler var. Evet, oyun hiç iç açıcı değildi. Ama daha ilk haftadan yönetime darağacı kurmanın da bir mantığı yok. Yönetimin hâlâ zamanı var.

Hatta maç sonunda söyledim: Galatasaray puan kaybediyorsa rakipleri adına iş daha da zorlaşabilir. Çünkü bu puan kaybı, Galatasaray yönetimini transfere daha fazla zorlayacak. İki-üç doğru takviye gelir, özellikle hücum hattına kaliteli alternatifler eklenirse bugün konuştuğumuz birçok problem bir anda kapanabilir. Fakat bunun için Galatasaray’ın artık “nasıl olsa kazanıyoruz” rehavetinden çıkıp gerçekten kadro mühendisliği yapması gerekiyor.

Oyun tarafında ise tablo daha can sıkıcıydı. Rakip on kişi kalıyor, Galatasaray’ın kulübesine bakıyorsunuz; oyuna atıp maçın yönünü değiştirecek forvet yok, hücum oyuncusu yok. Böyle bir durumda teknik adamın elinde hangi hamle kalıyor? Yine Osimhen çıktı, yine işi çözdü. Ama koskoca Galatasaray’ın rakip on kişi kaldığında oyunu çevirecek hamle oyuncusu bulamaması ciddi bir alarmdır. Galatasaray acilen kendine gelmeli. Çünkü bu takımın problemi bir maçlık değil; doğru müdahale yapılmazsa sezon ilerledikçe daha fazla konuşulur.

Gelelim Fenerbahçe’ye… Yine bildiğimiz Fenerbahçe. Kötü hoca, yanlış kadro, kötü oyun, mağlubiyet ve ardından suçluyu dışarıda arama! Gerçekten bir spor sever olarak artık bundan sıkıldım. Her mağlubiyetten sonra aynı senaryo: hakem, penaltı, yapı, ertelenmeyen maç, Mahmut Uslu… Kardeşim bir dakika! Ne penaltısı? Bırakın artık şu mavalı, bırakın hayal satmayı. Fenerbahçe iyi bir takım değil!

Skordan bağımsız söylüyorum; sahada gördüğüm takım bu. Talisca dışında skor üretebilen oyuncu sayısı son derece sınırlı. Kanat aksiyonları zayıf, takımın üretkenliği düşük. Kaleci meselesi zaten Fenerbahçe’nin yıllardır çözemediği kronik bir problem. Hocaya gelince… Bana göre hiç ama hiç yeterli değil. Bir teknik adamın elindeki kadroyu ne kadar geliştirdiğine bakarım. Ben henüz Fenerbahçe’de bunu göremiyorum.

Ve daha kötüsü şu: Fenerbahçe yine problemi kendisinde aramıyor. “Hakem olmasaydı, yapı olmasaydı, maç ertelenmiş olsaydı…” Böyle futbol yönetilmez. Beşiktaş neden sürekli hakem konuşmuyor? Trabzonspor neden her hafta bir bahane üretmiyor? Önce aynaya bakacaksınız. Fenerbahçe suçluyu sürekli dışarıda aradığı sürece içerideki problemleri çözme şansı olmayacak. Bu sezon sorunları erken fark etmezlerse, sonucun geçen sezonlardan daha hüsran verici olması hiç şaşırtıcı olmaz.

Beşiktaş ise diğer iki rakibinden farklı bir görüntü veriyor. Beş resmi maçtır kaybetmeyen bir takım var. Italiano ile gelen güçlenme sahaya da yansımaya başladı. Beşiktaş hâlâ hücumda kısır, bunu görmezden gelemeyiz. Ancak defans hattı ve orta saha tandemi şu aşamada oldukça sağlam. Takımın bir omurgası var. Bu bile geçen sezonki görüntüyle kıyaslandığında önemli bir gelişme.

Ama Beşiktaş konusunda da bir parantez açalım: Henüz güçlü bir rakiple oynamadı. Asıl sınav orada başlayacak. Büyük maçta Beşiktaş’ın oyun şablonu, reaksiyonu ve hücumdaki üretkenliği çok daha net ortaya çıkacak. Şimdiden şampiyon ilan etmek de gereksiz, küçümsemek de. Fakat şu kesin: Beşiktaş bu sezon iddialı olacak. Buna kimsenin itirazı yok.

İlk haftadan çıkan tablo aslında çok basit. Galatasaray’ın transfere, Fenerbahçe’nin futbola ve zihniyete, Beşiktaş’ın ise hücum üretkenliğine ihtiyacı var. Bir tarafta “yönetim istifa”, diğer tarafta “hakem-yapı”, öbür tarafta ise sessizce güçlenen bir takım… Sezon daha yeni başladı ama üç büyüklerin psikolojisi şimdiden ortaya çıkmaya başladı.

Ve unutmayalım: Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

The post Bahane Ve Kaos Sezonu Başladı appeared first on Malta Haber.

Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak.

Son form durumlarına baktığımızda Trossard ve Salah daha hazır, daha formda görünen isimler. Lukaku ise bu grubun içinde form grafiği açısından en zayıf halka gibi duruyor. Fakat Lukaku’nun formsuz hali bile küçümsenecek bir seviye değil. Adamın kötü sezonunda dahi ortaya koyduğu rakamlar, birçok forvetin iyi sezonuna denk gelebiliyor. Dolayısıyla “Lukaku bitti” demek için henüz çok erken. Hatta doğru sistem içerisinde yeniden ciddi bir fark yaratması hiç şaşırtıcı olmaz.

Galatasaray’ın kadro kalitesi geçen sezon rakiplerinin önündeydi. Ancak bu yaz döneminde o makasın ciddi biçimde kapandığını görüyoruz. Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor’un yaptığı hamleler, kağıt üzerindeki kadro gücünü yeniden tartışılır hale getirdi. Bugün itibarıyla dört takımın da şampiyonluk yarışında birbirine oldukça yakın olduğunu söylemek mümkün. Galatasaray hâlâ benim gözümde yüzde 0,1 ile önde. Ama önceki yıllarda olduğu gibi yüzde 10’luk, yüzde 15’lik bir avantajdan söz etmiyoruz.

Trabzonspor tarafında ise ilginç bir istatistik dikkat çekiyor. Nunez ile Salah kariyerleri boyunca 122 kez birlikte sahaya çıkmış ve bu maçlarda toplam yalnızca 18 gol üretebilmişler. Elbette bu veri tek başına hiçbir şey ispatlamaz. Oyun rolleri, takım yapıları, yaşları ve oynadıkları dönemler farklı. Fakat ister istemez insanın kafasında küçük bir soru işareti oluşturuyor. Trabzonspor’da ise garip biçimde forvetler her zaman başka bir parlıyor. Sörloth, Burak Yılmaz, Onuachu… Trabzon genlerinde mi var, şehir mi forveti başka türlü motive ediyor, yoksa tamamen tesadüf mü bilmiyorum. Ama bu takımda santrforların hikâyesi hep ayrı yazılıyor.

Burada transfer fetişizmine de biraz dikkat etmek gerekiyor. Çok transfer yapmak, çok para harcamak ve uçakları peş peşe indirmek otomatik olarak başarı getirmiyor. Bazen en büyük transfer, mevcut kadronun doğru kullanılabilmesi oluyor. Fakat Galatasaray’ın hazır ve şampiyonluğa alışmış kadrosundaki bazı eksik bölgeleri doldurma konusunda rakiplerine kıyasla geri kaldığını da inkâr edemeyiz. Transferin son günlerinde yine uçak şovları başlayabilir. Türkiye’de son 48 saatte üç haftalık transfer planının değişmesi hiç kimseyi şaşırtmaz.

Bugün bana “En akıllı transfer politikasını kim yaptı?” diye sorarsanız, cevabım Beşiktaş olur. Çünkü aldıkları oyuncuların önemli bölümünde hem yaş avantajı var hem de kariyer eğrilerinde henüz dramatik bir uçurum yaşanmamış durumda. Yani sadece geçmişteki şöhrete yatırım yapmıyorlar. Oyuncunun bugün ne verebileceğine ve önümüzdeki birkaç yılda ne verebileceğine de bakıyorlar. Bu açıdan bana daha dengeli bir yapılanma gibi geliyor.

Kahin değiliz. Futbolda ağustos ayında kazanılan maçların, eylülde yapılan transferlerin, ekimdeki form grafiklerinin hiçbir garantisi yok. Bir oyuncu kâğıt üzerinde mükemmel olabilir ama Türkiye’deki ilk deplasmanda bambaşka bir hikâyeye dönüşebilir. Aynı şekilde bugün eleştirilen bir transfer, üç ay sonra takımın sezonunu kurtaran isim haline gelebilir.

Yine de bugünkü fotoğrafa bakarsam Beşiktaş ve Trabzonspor’u Fenerbahçe’nin bir adım önünde görüyorum. Galatasaray ise hâlâ çok güçlü ve doğal olarak yarışın içerisinde. Fakat artık diğerlerinin önünde yürüyen değil, diğerleriyle aynı masada oturan bir Galatasaray görüntüsü var.

Belki de bu transfer döneminin en güzel tarafı tam olarak bu. Yıllardır Avrupa’nın büyük liglerinde izlediğimiz yıldızların bir bölümünü bu sezon kendi ligimizde, kendi statlarımızda izleyeceğiz. Salah’ın, Nunez’in, Lukaku’nun, Trossard’ın, Vlahovic’in Türkiye’deki hikâyesi başlayacak. Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak. Ve açıkçası bu sezonu ilginç yapan da tam olarak bu.

The post Şampiyonluğun Favorisi Yok appeared first on Malta Haber.