Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

Hatta bazen skor, gerçeği gizler.

Fenerbahçe açısından bu maç tam olarak böyle.

Beşiktaş biraz daha becerikli, biraz daha şanslı, biraz daha soğukkanlı olabilseydi bugün konuştuğumuz şey “Fenerbahçe derbiyi kaybetti” olmayacaktı.

Konuştuğumuz şey çok daha ağır olacaktı:

Fenerbahçe sahadan ezilerek çıktı.

Çünkü Beşiktaş, rakibine futbol oynatmadı.

Orta saha mı?

Beşiktaş’ın.

Kanatlar mı?

Beşiktaş’ın.

İkili mücadele mi?

Beşiktaş’ın.

Tempo mu?

Beşiktaş’ın.

Oyunun kontrolü mü?

Yine Beşiktaş’ın.

Fenerbahçe’nin elinde ne kaldı?

Biraz bireysel kalite, biraz Skriniar, biraz Ederson ve bolca “bir şey olur mu?” beklentisi.

Skriniar savunmanın önünde adeta yangın söndürücü gibi dolaştı. Önüne geleni kesmeye çalıştı.

Ederson ise zaman zaman panterleşti.

Ama düşünün…

Kaleciniz panterleşiyor, savunmanız can havliyle direniyor, rakip kaçırıyor ve siz hâlâ oyuna ortak olamıyorsanız burada bir problem vardır.

Hem de küçük bir problem değil.

Futbol problemi.

HOCA NE YAPIYOR?

Şimdi gelelim asıl meseleye.

İsmail Kartal…

Saygısızlık etmek istemiyorum.

Ancak teknik direktörlük performansı açısından ortaya çıkan tabloyu da cilalayıp başka bir şeymiş gibi göstermenin anlamı yok.

Maç sıkışıyor.

Ne yapılıyor?

Forvet çıkıyor, forvet giriyor.

Kanat çıkıyor, kanat giriyor.

Sonra bir başka oyuncu…

Peki oyun planı?

Yok.

Set hücumu?

Yok.

Merkezden rakibin savunma bloklarını bozacak organizasyon?

Yok.

10 numara pozisyonunda oynayacak, bağlantı kuracak, hücumu yönlendirecek bir yapı?

Yok.

Oyuncu değişikliği yapmakla teknik direktörlük yapmak aynı şey değil.

Bunu açıkça söylemek lazım.

Muriqi çıkar, Lukaku girer.

Oğuz çıkar, Nene girer.

Ben de yaparım.

Tribünden maçı izleyen herhangi biri de yapar.

Asıl mesele şu:

Lukaku’yu soktuğunda Lukaku’ya nasıl pozisyon hazırlayacaksın?

Nene’yi aldığında onu hangi bölgede topla buluşturacaksın?

Rakibin savunmasını nasıl açacaksın?

İkinci bölgeden üçüncü bölgeye nasıl geçeceksin?

Bir tane 10.5 numara koyup bağlantı kurmayı neden düşünmüyorsun?

Set hücumu neden yok?

Rakip seni kapattığında B planın nedir?

Bunların cevabı yoksa elinizde sadece pahalı oyunculardan oluşan bir kadro vardır.

Takım değil.

HAKEME SIĞINMAK KOLAY

Bir de tribün tarafı var.

Kerem’in pozisyonunda penaltı bekleniyor.

Hakeme küfürler…

İtirazlar…

Tepkiler…

Yahu kardeşim, ne penaltısı?

Futbolu biraz da dürüstçe konuşalım.

Aynı pozisyon Beşiktaş lehine verilseydi ne olacaktı?

Yapının sapından girilecekti, kapısına kadar gidilecekti.

Bin tane senaryo yazılacaktı.

“Bizi doğradılar.”

“Lig dizayn ediliyor.”

“Yapı devrede.”

“Federasyon bilmem ne yapıyor.”

Tamam.

Peki kendi takımınızın futbolunu ne yapacağız?

Hakem vermedi diye mi Fenerbahçe orta sahada ezildi?

Hakem vermedi diye mi kanatlar çalışmadı?

Hakem vermedi diye mi Beşiktaş oyunun her alanında daha diri kaldı?

Hakem vermedi diye mi hücum organizasyonu kurulamadı?

Hakem, Fenerbahçe’nin futbol problemini çözemez.

Bu kadar basit.

LYON GALİBİYETİ BÜYÜK YANILGI YARATMIŞ

Belli ki Lyon galibiyeti Fenerbahçe camiasında ciddi bir rehavet yaratmış.

Bir maç kazanıldı.

Herkes bir anda problemler bitmiş gibi davrandı.

Oysa futbolda bir galibiyet, kötü yapılanmayı iyi yapılanmaya dönüştürmez.

Bir Avrupa galibiyeti, teknik direktörün bütün eksiklerini ortadan kaldırmaz.

Bir maçta alınan üç puan, dört maçlık kötü gidişatı sihirli biçimde silmez.

Bugün Fenerbahçe’nin problemi şampiyonluk yarışında kaç puan geride olduğu değil.

Önce nasıl futbol oynayacağını bulması gerekiyor.

Şampiyonluğu bırakın.

İlk ikiye girecek mi?

Bugünkü görüntüyle bundan bile emin olmak zor.

Bu kadar büyük yatırım yapılmış bir takımın bu kadar sıradan görünmesi kabul edilebilir değil.

Ve burada yönetimin artık seyirci kalma lüksü yok.

Aziz Yıldırım’ın futbol bilgisine güvenenlerdenim.

O nedenle açık konuşuyorum:

Takıma bir an önce el atılması gerekiyor.

Çünkü işler hiç iç açıcı değil.

BEŞİKTAŞ’IN MESELESİ BAŞKA

Beşiktaş tarafında ise tam tersine bir yükseliş hissediliyor.

Daha önce de söyledik.

Bu takım ümit veriyor.

Eksikleri var mı?

Fazlasıyla var.

İlk 11 ile kulübe arasında yeterli kalite farkı var mı?

Hayır.

Kadronun her bölgesinde alternatif var mı?

Hayır.

Ama sahaya çıktığında bir şey anlatıyor.

Bir fikri var.

Bir karakteri var.

En önemlisi de ne yapmak istediği belli.

Büyük rakibini deplasmanda yenmek elbette tek başına şampiyonluk alameti değildir.

Ama bunu güzel oyunla yapıyorsanız, orada ciddiye alınması gereken bir takım var demektir.

Üstelik Beşiktaş’ın savunma hattı kağıt üzerinde öyle “aman aman” denilecek bir savunma değil.

Fakat takım savunması öyle iyi çalışıyor ki bireysel eksikler bir ölçüde kapanıyor.

İşte burada teknik direktöre şapka çıkarmak gerekiyor.

Çünkü iyi hoca bazen yıldızlarla değil, elindeki oyuncudan maksimum verimi alarak kendisini gösterir.

Salih mesela…

Açık söyleyeyim, beklediğimden çok daha iyi performans sergiliyor.

Agbadou?

Adeta kule.

Gelen topu karşılıyor.

Gelen rakibi karşılıyor.

Hava hakimiyetiyle savunmaya güven veriyor.

Ve Beşiktaş’ın rakip ataklarını daha başlamadan bozan bir görüntü ortaya çıkıyor.

DÖRT MAÇ, İKİ MAĞLUBİYET

Şimdi kimse çıkıp “Daha sezon uzun” demesin.

Evet, sezon uzun.

Elbette uzun.

Ama futbolun gerçekleri de bugünden okunur.

Dört maçta iki mağlubiyet.

Biri derbi.

Üstelik oynanan oyun da ortada.

Buna bakıp “Hiçbir şey yokmuş gibi devam edelim” demek gerçeklerden kaçmaktır.

Beşiktaş ise kusursuz değil.

Hatta ciddi eksikleri var.

Ama doğru istikamette.

Fenerbahçe ise pahalı, iddialı, kaliteli oyuncularına rağmen vasat bir futbol görüntüsünde.

Ve en tehlikelisi şu:

Fenerbahçe’nin problemi yalnızca kaybetmek değil.

Fenerbahçe’nin problemi neden kaybettiğini anlayamamak.

Beşiktaş bugün kazanırken bir şey inşa ediyor.

Fenerbahçe ise kaybederken hâlâ ne inşa edeceğini tartışıyor.

Sezon sonunda tablo elbette değişebilir.

Futbol böyle bir oyun.

Ama bugünün fotoğrafını çekmek gerekirse fazla süslemeye gerek yok:

Fenerbahçe alarm veriyor.

Beşiktaş ise yükseliyor.

Ve Fenerbahçe yönetimi hâlâ bunu yalnızca bir derbi mağlubiyeti olarak görüyorsa…

Asıl tehlike skor tabelasında değil.

Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

The post KARTAL PENÇE ATMADI, DOZER GİBİ EZDİ GEÇTİ appeared first on Malta Haber.

Bazen teknik direktörü değiştirmek problemi çözmez. Sadece problemin sorumlusunu değiştirir.

Bizim ülkede saha içini konuşmayı bir türlü beceremiyoruz. Haftaya futbol konuşarak başlayacağımıza yine hakemle, VAR’la, penaltıyla, kırmızı kartla başladık. Osimhen’in gri penaltısı, Semedo’nun kırmızı görmemesi, Trabzonspor’un yediği tartışmalı gol, maç öncesi yaşananlar… Daha ne kadar sayalım?

Ama artık şu gerçeği kabul edelim: Hakemlik kalitemiz çok düşük. Üstelik bu yalnızca Süper Lig problemi değil. Alt ligden üst lige kadar aynı sıkıntı var. 1. Lig’de taçtan ofsayt verildiğine şahit olduk. Daha ne olsun?

Her hafta bir takım diğerinin kayırıldığını söylüyor.

Fenerbahçe “biz doğranıyoruz” diyor.

Beşiktaş “biz de doğranıyoruz” diyor.

Ve şimdi ikisi hafta sonu birbirleriyle oynayacak.

İşte burası çok güzel!

Çünkü bu kez bir taraf mutlaka kaybedecek. Dolayısıyla pazartesi günü yeni cümleyi şimdiden duyabiliyorum:

“Rakip kayırıldı.”

Penaltı verilirse “bizi doğradılar”, verilmezse “rakibe tolerans gösterdiler.” Kırmızı çıkarsa “standart nerede?”, çıkmazsa “işte size hakem desteği!”

Yani iki takımın da aynı anda hakemlerden şikâyet ettiği bir ligde, birbirleriyle oynadıkları maçtan sonra birinin mutlaka “bizi doğradılar” diyeceği neredeyse garanti.

Ama bu haftayı hakemlere teslim etmeyelim. Biraz da sahaya bakalım.

GALATASARAY: YİNE AYNI SENARYO

Galatasaray, Okan Buruk’la beşinci sezonuna da bildiğimiz Galatasaray olarak başladı.

Zor galibiyetler.

Zaman zaman tatmin etmeyen futbol.

“Biraz daha zaman lazım” görüntüsü.

Ama Galatasaray’ın bir alışkanlığı var: 5. haftadan sonra başka bir takım oluyor.

Bu yüzden bugünkü futbol üzerinden çok erken hüküm vermek doğru değil.

Zor bir rakibi geçtiler, haftayı lider kapattılar ve bana göre hâlâ şampiyonluğun en büyük favorisiler.

Çünkü bir de Osimhen faktörü var.

Osimhen bu lige +10 puan yazdırabilecek bir futbolcu.

Bu kadar net.

Sadece gol atmıyor. Rakibin savunma dengesini bozuyor, stoperleri geriye itiyor, arkadaşlarına alan açıyor, takımın hücum seviyesini tek başına yukarı çekiyor.

Böyle oyuncular şampiyonluk yarışında fark yaratır.

Galatasaray’ın işi de bu yüzden diğerlerinden biraz daha kolay.

Ama bir şartla:

Osimhen avantaj olmalı, bağımlılık değil.

FENERBAHÇE: OĞUZ AYDIN CİDDİ CİDDİ GERİ DÖNDÜ

Fenerbahçe’nin Samsun deplasmanından çıkması önemli.

Çünkü şampiyonluklar sadece büyük maçlarda kazanılmaz.

Bazen zor deplasmanda alınan üç puan, sezon sonunda çok daha değerlidir.

Ve Oğuz Aydın…

Ciddi anlamda eski Alanyaspor’daki Oğuz Aydın.

Özgüvenli, dikine oynayan, rakibin üzerine giden bir futbolcu görüntüsü veriyor.

Fenerbahçe’nin buna ihtiyacı vardı.

Ayrıca Fenerbahçe’nin takım oyunu konusunda önceki döneme göre daha doğru bir noktaya gittiğini düşünüyorum.

Fakat kadro konusunda hâlâ soru işaretlerim var.

Fenerbahçe’nin kadrosu homojen değil.

Bazı bölgeler inanılmaz kaliteli.

Bazı bölgeler ise “yeter artık, burası da böyle olsun” mantığıyla oluşturulmuş gibi.

İlk 11 iyi olabilir.

Ama sezon 11 kişiyle oynanmıyor.

Sakatlık gelecek, ceza gelecek, Avrupa gelecek, formsuzluk gelecek.

İşte Fenerbahçe’nin şampiyonluk yolundaki gerçek testi o zaman başlayacak.

Samsun deplasmanını geçmeleri ise önemli bir eşik.

TRABZONSPOR: FATİH TEKKE’Yİ GÖNDERMEK KOLAY, SORUNU ÇÖZMEK O KADAR KOLAY MI?

Haftanın en çok ses getiren maçı Trabzonspor-Amedspor karşılaşmasıydı.

Ardından Fatih Tekke ile yollar ayrıldı.

Bence Trabzonspor burada büyük bir şansı kaybetti.

Çünkü Fatih Tekke, Okan Buruk’la birlikte en beğendiğim Türk teknik adamlardan biri.

Özellikle oyuncu gözlemleyen, potansiyele yatırım yapan ve genç futbolcuları geliştiren bir Trabzonspor modeliyle çok uyumluydu.

Ama kulübün oyuncu profilinde bir değişim yaşandı.

Genç ve potansiyelli oyuncuların yanına büyük yıldızlar geldi.

İşte işin zorluğu burada başlıyor.

Çünkü genç oyuncuyu yönetmek başka, kariyerli yıldızı yönetmek başka.

Ve burada Salah’ın hakkını teslim etmek gerekiyor:

Salah çok büyük bir futbolcu.

Kariyeri ortada.

Kalitesi ortada.

Katkısı ortada.

Kimsenin Salah’ın futbolculuğuna söyleyecek sözü olamaz.

Fakat büyük yıldızın olduğu takımda teknik direktörün işi de doğal olarak zorlaşır.

Çünkü yıldız oyuncunun ismi bazen hocanın isminin önüne geçebilir.

Bu durumda teknik direktörün sadece taktik bilgisi yetmez.

Otoritesi, iletişimi ve soyunma odasındaki ağırlığı da çok güçlü olmak zorundadır.

Fatih Tekke’nin problemi Salah’ın iyi veya kötü futbolcu olması değildi.

Mesele, büyük isimlerin bulunduğu bir kadroda takımın hiyerarşisini ve otorite dengesini nasıl kuracağındı.

Ve açıkçası Tekke’nin önceki açıklamalarına baktığımızda bazı şeylerin iyi gitmediği zaten anlaşılıyordu.

“Tam kovulmalık kadro” sözü o gün espri gibi görüldü.

Ama bence değildi.

Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi.

Trabzonspor henüz sezonun başında.

Dolayısıyla bugün kesin hüküm vermek yanlış.

Ama kulübün futbol aklında bir yön değişikliği olduğu da açık.

Ve benim asıl merak ettiğim şu:

Fatih Tekke gitti. Peki onun yaşadığı problemleri yeni teknik direktör nasıl çözecek?

Çünkü bazen teknik direktörü değiştirmek problemi çözmez.

Sadece problemin sorumlusunu değiştirir.

BEŞİKTAŞ: RESİTAL VE NET BİR MESAJ

Beşiktaş ise resital yaptı.

6-2.

Vlahovic’in ilk İnönü maçında tribünleri mest eden performansı.

Ve açıkçası Beşiktaş’ta kötü oynayan oyuncu bulmak neredeyse mümkün değildi.

Vlahovic imzasını attı.

Hem de ilk maçında.

Ama Beşiktaş açısından daha değerli olan şey, skorun yanında oyunun da tatmin edici olmasıydı.

Yine de bir uyarı yapmak gerekiyor.

Beşiktaş’ın ilk 11’i ile yedekleri arasında kalite farkı ciddi.

Bu bugün problem değil.

Ama sezon uzun.

Bir ana oyuncu sakatlanırsa, iki oyuncu cezalı olursa veya yoğun fikstür geldiğinde bu fark mutlaka hissedilecektir.

Beşiktaş’ın sezon sonuna kadar yarışta kalıp kalamayacağını biraz da bu belirleyecek.

Ama şimdilik tartışmasız olan şu:

Beşiktaş yarışa “ben de varım” diyerek değil, “beni de hesaba katın” diyerek girdi.

Ve hafta sonundaki Fenerbahçe maçı, daha sezonun başında iki takım için de ciddi bir psikolojik sınav olacak.

Çünkü artık sadece üç puan için değil, sezonun geri kalanındaki iddia için oynayacaklar.

The post YİNE HAKEMLER, YİNE KAOS… appeared first on Malta Haber.

Daha ilk haftadan kimseyi şampiyon ilan etmeyelim.

Galatasaray’ın görüntüsü ise yıllardır alıştığımız görüntü. Düşük tempolu başla, sezon ilerledikçe güçlen, fizik kaliteyi artır ve kadro kalitesinin farkını sahaya koy. Henüz iyi futbol oynamıyor olabilirler ama kadronun potansiyeli insana güven veriyor. Ne var ki bu kadar zayıf bir rakibe karşı bile bazı alarm zilleri duyuluyor. Abdülkerim Bardakcı mesela… Savunmada hâlâ güven veren bir görüntü yok. Rakibin gücü düşük diye defans oyuncusunun zaafları ortadan kalkmıyor.

Bir de Barış Alper Yılmaz meselesi var. Her yaz aynı masal: İngilizler izliyor, Premier Lig ekipleri peşinde, 40-50 milyon euro verilecek… Arkadaşlar, İngiliz ekiplerinin 1 sezon iyi oynayan futbolcuya çuval dolusu para verdiği romantizmine artık biraz ara verelim. Barış Alper güçlü, fizik olarak çok iyi, mücadeleci. Ama futbolcu sadece fizik gücüyle tarif edilemez. Şu anda sahada bunun ötesine geçen bir Barış Alper göremiyoruz. Kendini mi sakınıyor, formsuz mu, kafası mı başka yerde, bilemem. Ama bu haliyle “50 milyon euroluk İngiliz transferi” hikâyesine fazla kapılmamak lazım.

Bu maç zaten taktik konuşulacak bir maç değildi. Erzurumspor’un mevcut kadro kalitesi 1. Lig’de play-off hattını zorlamaya bile yetmeyebilir. Acil müdahale edilmezse bu takımın Süper Lig’de kalması ciddi şekilde zorlaşır.

Fenerbahçe: Yıldız Var, Oyun Yok

Fenerbahçe ise bildiğimiz Fenerbahçe.

Kişisel beceriler var. Yıldız ayaklar var. Skoru değiştirecek futbolcular var. Fakat takım oyunu dediğimiz şey nerede?

Galatasaray’da henüz tam oturmamış olsa bile bir oyun şablonunun potansiyelini görebiliyorsunuz. Beşiktaş kötü oynadığı maçlarda bile ne oynamaya çalıştığını zaman zaman belli ediyor. Fenerbahçe’de ise ben bunu göremiyorum.

Harala gürele bir oyun.

Kim nereye basıyor? Kademeye kim giriyor? Savunma yerleşimi nasıl? Hücumda hangi oyuncu hangi koridoru kullanıyor? Tekrar tekrar izledim, hâlâ çözemedim. Bu da benim problemim değil; takımın sahadaki organizasyon problemidir.

Fenerbahçe’nin acilen savunmaya transfer yapması gerekiyor. Geçen sezondan kalan kaleci problemi de bana göre hâlâ ortada duruyor. Fenerbahçe’nin iyi olduğu anlatılıyor ama ben iyi futbol göremiyorum. Daha önemlisi, iyi futbolun temelini oluşturacak belirgin bir taktik de göremiyorum.

Lyon deplasmanı bu nedenle çok ciddi bir sınav. Umarım yanılırım. Çünkü orada yıldız oyuncuların bireysel kalitesiyle her problemi çözme ihtimaliniz azalacak. O zaman organizasyonunuz var mı, yok mu ortaya çıkacak.

Greenwood ise takımın taşıyıcılarından biri. Henüz tam kapasitesine ulaşmadı ama Asensio-Greenwood ikilisinin çok maç alabileceği ortada. Buna karşılık Kerem ve Muriqi için aynı iyimserliği taşıyamıyorum. Ederson ve Skriniar da şu ana kadar verdikleri sinyallerle soru işareti oluşturuyor.

Özetle Fenerbahçe’nin kadrosu kötü değil. Hatta çok iyi. Problem tam da burada: Bu kadar iyi kadroyla bu kadar az oyun üretmek ayrı bir başarı!

Trabzonspor: Salah Geldi, Tekke Gitti

Trabzonspor sezona Salah’la başladı. Fakat maçın önüne geçen isim bana göre Salah değil, Fatih Tekke oldu.

Çünkü hocanın “Bu takımın fikri ne?” sorusuna verecek net bir cevabı olmadığı çok açık.

Salah büyük yıldız. Gol atar, asist yapar, tek başına maç kazandırır. Nitekim yine yaptı. Ama Trabzonspor’un yıllardır sevdiğimiz tarafı neydi? Gözlemci takım olması. Doğru oyuncuyu bulması, parlatması, geliştirmesi, bir futbol aklı ortaya koyması.

Şimdi ne görüyoruz?

Bazısı güncel, bazısı kariyerinin son döneminde, bazısı geçmişte yıldız olmuş oyunculardan oluşan bir kadro. “Kovulmalık kadro kurduk” cümlesinin futbol karşılığı tam olarak bu.

Salah geldi, yıldızlaştı ve maçı aldı. Peki Trabzonspor ne oynadı?

Fatih Tekke döneminin belki de en kötü futbolunu oynadı.

Bu kadar yıldızın olduğu takımın bu kadar fikirsiz görünmesi asıl problemdir. Trabzonspor’un Arabistan takımı görüntüsüne bürünmesi, kulübün son yıllarda inşa ettiği futbol kimliği açısından bana göre ciddi bir geri adım.

Salah’ın kalitesi tartışılmaz. Ama bir takımın futbol aklının yerini yıldız oyuncu transferi tutmaz. Onuachu’nun düşüş sebebi ise onu besleyen kanatlar yerine yıldız bireysel kanatların gelmesidir.

Beşiktaş: Skor İyi, Gerçekler Daha İyi

Beşiktaş için alınan skor aslında oldukça iyi. Çünkü düşük zorluk derecesindeki maçlarda gelen galibiyetler yönetimin de gözünü biraz boyamıştı.

İlk ciddi deplasmanda ise takke düştü, kel göründü.

Ama burada Beşiktaş’a hakkını teslim etmek gerekiyor. Takımın oyun şablonu kötü değil. Hatta dört büyükler içinde “Ne oynamaya çalışıyor?” sorusuna en net cevaplardan birini veren ekiplerden biri. Hoca da bence oldukça iyi.

Sorun başka yerde.

Gol yollarında.

Bağlantı oyununda.

Kanatlarda.

İlk ciddi sınavda bu eksikler resmen “Ben buradayım” diye bağırdı.

Fakat futbol böyle bir oyun. Son birkaç sezondur kasım ayında havlu atan bir takımı, üç-dört transfer yaparak bir anda şampiyonluk favorisine çeviremezsiniz. Önce takımın oyununu oturtacaksınız. Sonra eksikleri tamamlayacaksınız. Ondan sonra hedef konuşacaksınız.

Beşiktaş şu anda iyi oynamıyor. Bunu söylemek lazım. Ama en azından bir oyun şablonu var. Bu çok önemli.

Birkaç doğru eklemeyle bu takımın neye dönüşeceğini görmek gerekiyor.

Bana göre acilen bir kanat oyuncusu şart. Üstüne bir de bağlantı oyuncusu, mümkünse 10 numara özellikli bir futbolcu gelirse Beşiktaş’ın hücum problemlerinin önemli kısmı çözülebilir.

Sonuç: Daha İlk Haftadan Şampiyon da Olmayın, Çöp de İlan Etmeyin

İlk haftalardan herkes hakkında kesin hüküm vermek Türk futbolunun değişmez hastalığı.

Bir takım 4-0 kazanıyor, şampiyon ilan ediliyor.

Bir takım zorlanıyor, sezon bitiyor.

Bir futbolcu iki gol atıyor, 50 milyon euro ediyor.

Bir teknik direktör bir maç kaybediyor, kovulması gerekiyor.

Biraz sakin.

Galatasaray’da potansiyel var ama oyun henüz yok. Fenerbahçe’de yıldız çok ama organizasyon ciddi soru işareti. Trabzonspor’da yıldız var ama futbol fikri kaybolmuş. Beşiktaş’ta ise oyun fikri var ama o fikri taşıyacak hücum kalitesi henüz yeterli değil.

Yani tablo gayet açık:

Galatasaray güçlenirse şampiyonluk yarışının doğal favorisi olur. Fenerbahçe oyun bulamazsa yıldızlarının altında ezilir. Trabzonspor yıldızlarla değil takım olarak oynamayı hatırlamazsa Salah da yetmez. Beşiktaş ise doğru iki-üç takviyeyle şu an olduğundan çok daha farklı bir takım haline gelebilir.

Ama daha ilk haftadan kimseyi şampiyon ilan etmeyelim.

The post Kim Aldatıyor? Kim Oynuyor? appeared first on Malta Haber.

Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

Galatasaray’dan başlayalım. Transfer döneminin en fazla tartışılan takımı, sezona puan kaybıyla başladı. Yetmedi, daha ilk maçın ardından “yönetim istifa” sesleri yükseldi. Galatasaray taraftarı bana kızmasın ama biraz da nankörlük yapıyorsunuz! Son dört yılın şampiyonu bu muameleyi hak etmiyor. Evet, transfer konusunda geciktiler. Evet, kadroda ciddi eksikler var. Evet, oyun hiç iç açıcı değildi. Ama daha ilk haftadan yönetime darağacı kurmanın da bir mantığı yok. Yönetimin hâlâ zamanı var.

Hatta maç sonunda söyledim: Galatasaray puan kaybediyorsa rakipleri adına iş daha da zorlaşabilir. Çünkü bu puan kaybı, Galatasaray yönetimini transfere daha fazla zorlayacak. İki-üç doğru takviye gelir, özellikle hücum hattına kaliteli alternatifler eklenirse bugün konuştuğumuz birçok problem bir anda kapanabilir. Fakat bunun için Galatasaray’ın artık “nasıl olsa kazanıyoruz” rehavetinden çıkıp gerçekten kadro mühendisliği yapması gerekiyor.

Oyun tarafında ise tablo daha can sıkıcıydı. Rakip on kişi kalıyor, Galatasaray’ın kulübesine bakıyorsunuz; oyuna atıp maçın yönünü değiştirecek forvet yok, hücum oyuncusu yok. Böyle bir durumda teknik adamın elinde hangi hamle kalıyor? Yine Osimhen çıktı, yine işi çözdü. Ama koskoca Galatasaray’ın rakip on kişi kaldığında oyunu çevirecek hamle oyuncusu bulamaması ciddi bir alarmdır. Galatasaray acilen kendine gelmeli. Çünkü bu takımın problemi bir maçlık değil; doğru müdahale yapılmazsa sezon ilerledikçe daha fazla konuşulur.

Gelelim Fenerbahçe’ye… Yine bildiğimiz Fenerbahçe. Kötü hoca, yanlış kadro, kötü oyun, mağlubiyet ve ardından suçluyu dışarıda arama! Gerçekten bir spor sever olarak artık bundan sıkıldım. Her mağlubiyetten sonra aynı senaryo: hakem, penaltı, yapı, ertelenmeyen maç, Mahmut Uslu… Kardeşim bir dakika! Ne penaltısı? Bırakın artık şu mavalı, bırakın hayal satmayı. Fenerbahçe iyi bir takım değil!

Skordan bağımsız söylüyorum; sahada gördüğüm takım bu. Talisca dışında skor üretebilen oyuncu sayısı son derece sınırlı. Kanat aksiyonları zayıf, takımın üretkenliği düşük. Kaleci meselesi zaten Fenerbahçe’nin yıllardır çözemediği kronik bir problem. Hocaya gelince… Bana göre hiç ama hiç yeterli değil. Bir teknik adamın elindeki kadroyu ne kadar geliştirdiğine bakarım. Ben henüz Fenerbahçe’de bunu göremiyorum.

Ve daha kötüsü şu: Fenerbahçe yine problemi kendisinde aramıyor. “Hakem olmasaydı, yapı olmasaydı, maç ertelenmiş olsaydı…” Böyle futbol yönetilmez. Beşiktaş neden sürekli hakem konuşmuyor? Trabzonspor neden her hafta bir bahane üretmiyor? Önce aynaya bakacaksınız. Fenerbahçe suçluyu sürekli dışarıda aradığı sürece içerideki problemleri çözme şansı olmayacak. Bu sezon sorunları erken fark etmezlerse, sonucun geçen sezonlardan daha hüsran verici olması hiç şaşırtıcı olmaz.

Beşiktaş ise diğer iki rakibinden farklı bir görüntü veriyor. Beş resmi maçtır kaybetmeyen bir takım var. Italiano ile gelen güçlenme sahaya da yansımaya başladı. Beşiktaş hâlâ hücumda kısır, bunu görmezden gelemeyiz. Ancak defans hattı ve orta saha tandemi şu aşamada oldukça sağlam. Takımın bir omurgası var. Bu bile geçen sezonki görüntüyle kıyaslandığında önemli bir gelişme.

Ama Beşiktaş konusunda da bir parantez açalım: Henüz güçlü bir rakiple oynamadı. Asıl sınav orada başlayacak. Büyük maçta Beşiktaş’ın oyun şablonu, reaksiyonu ve hücumdaki üretkenliği çok daha net ortaya çıkacak. Şimdiden şampiyon ilan etmek de gereksiz, küçümsemek de. Fakat şu kesin: Beşiktaş bu sezon iddialı olacak. Buna kimsenin itirazı yok.

İlk haftadan çıkan tablo aslında çok basit. Galatasaray’ın transfere, Fenerbahçe’nin futbola ve zihniyete, Beşiktaş’ın ise hücum üretkenliğine ihtiyacı var. Bir tarafta “yönetim istifa”, diğer tarafta “hakem-yapı”, öbür tarafta ise sessizce güçlenen bir takım… Sezon daha yeni başladı ama üç büyüklerin psikolojisi şimdiden ortaya çıkmaya başladı.

Ve unutmayalım: Ağustos ayında kupayı kimse kazanmaz. Ama Ağustos ayında yapılan hatalar, mayıs ayında kupayı kaybettirebilir.

The post Bahane Ve Kaos Sezonu Başladı appeared first on Malta Haber.

Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak.

Son form durumlarına baktığımızda Trossard ve Salah daha hazır, daha formda görünen isimler. Lukaku ise bu grubun içinde form grafiği açısından en zayıf halka gibi duruyor. Fakat Lukaku’nun formsuz hali bile küçümsenecek bir seviye değil. Adamın kötü sezonunda dahi ortaya koyduğu rakamlar, birçok forvetin iyi sezonuna denk gelebiliyor. Dolayısıyla “Lukaku bitti” demek için henüz çok erken. Hatta doğru sistem içerisinde yeniden ciddi bir fark yaratması hiç şaşırtıcı olmaz.

Galatasaray’ın kadro kalitesi geçen sezon rakiplerinin önündeydi. Ancak bu yaz döneminde o makasın ciddi biçimde kapandığını görüyoruz. Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor’un yaptığı hamleler, kağıt üzerindeki kadro gücünü yeniden tartışılır hale getirdi. Bugün itibarıyla dört takımın da şampiyonluk yarışında birbirine oldukça yakın olduğunu söylemek mümkün. Galatasaray hâlâ benim gözümde yüzde 0,1 ile önde. Ama önceki yıllarda olduğu gibi yüzde 10’luk, yüzde 15’lik bir avantajdan söz etmiyoruz.

Trabzonspor tarafında ise ilginç bir istatistik dikkat çekiyor. Nunez ile Salah kariyerleri boyunca 122 kez birlikte sahaya çıkmış ve bu maçlarda toplam yalnızca 18 gol üretebilmişler. Elbette bu veri tek başına hiçbir şey ispatlamaz. Oyun rolleri, takım yapıları, yaşları ve oynadıkları dönemler farklı. Fakat ister istemez insanın kafasında küçük bir soru işareti oluşturuyor. Trabzonspor’da ise garip biçimde forvetler her zaman başka bir parlıyor. Sörloth, Burak Yılmaz, Onuachu… Trabzon genlerinde mi var, şehir mi forveti başka türlü motive ediyor, yoksa tamamen tesadüf mü bilmiyorum. Ama bu takımda santrforların hikâyesi hep ayrı yazılıyor.

Burada transfer fetişizmine de biraz dikkat etmek gerekiyor. Çok transfer yapmak, çok para harcamak ve uçakları peş peşe indirmek otomatik olarak başarı getirmiyor. Bazen en büyük transfer, mevcut kadronun doğru kullanılabilmesi oluyor. Fakat Galatasaray’ın hazır ve şampiyonluğa alışmış kadrosundaki bazı eksik bölgeleri doldurma konusunda rakiplerine kıyasla geri kaldığını da inkâr edemeyiz. Transferin son günlerinde yine uçak şovları başlayabilir. Türkiye’de son 48 saatte üç haftalık transfer planının değişmesi hiç kimseyi şaşırtmaz.

Bugün bana “En akıllı transfer politikasını kim yaptı?” diye sorarsanız, cevabım Beşiktaş olur. Çünkü aldıkları oyuncuların önemli bölümünde hem yaş avantajı var hem de kariyer eğrilerinde henüz dramatik bir uçurum yaşanmamış durumda. Yani sadece geçmişteki şöhrete yatırım yapmıyorlar. Oyuncunun bugün ne verebileceğine ve önümüzdeki birkaç yılda ne verebileceğine de bakıyorlar. Bu açıdan bana daha dengeli bir yapılanma gibi geliyor.

Kahin değiliz. Futbolda ağustos ayında kazanılan maçların, eylülde yapılan transferlerin, ekimdeki form grafiklerinin hiçbir garantisi yok. Bir oyuncu kâğıt üzerinde mükemmel olabilir ama Türkiye’deki ilk deplasmanda bambaşka bir hikâyeye dönüşebilir. Aynı şekilde bugün eleştirilen bir transfer, üç ay sonra takımın sezonunu kurtaran isim haline gelebilir.

Yine de bugünkü fotoğrafa bakarsam Beşiktaş ve Trabzonspor’u Fenerbahçe’nin bir adım önünde görüyorum. Galatasaray ise hâlâ çok güçlü ve doğal olarak yarışın içerisinde. Fakat artık diğerlerinin önünde yürüyen değil, diğerleriyle aynı masada oturan bir Galatasaray görüntüsü var.

Belki de bu transfer döneminin en güzel tarafı tam olarak bu. Yıllardır Avrupa’nın büyük liglerinde izlediğimiz yıldızların bir bölümünü bu sezon kendi ligimizde, kendi statlarımızda izleyeceğiz. Salah’ın, Nunez’in, Lukaku’nun, Trossard’ın, Vlahovic’in Türkiye’deki hikâyesi başlayacak. Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak. Ve açıkçası bu sezonu ilginç yapan da tam olarak bu.

The post Şampiyonluğun Favorisi Yok appeared first on Malta Haber.

Futbolun sonunda kupayı “çalım atan” değil, doğru kadroyu kuran kazanıyor.

Salah’ın Trabzonspor’a gelişi elbette sıradan bir transfer değil. Türkiye’nin son yıllarda gördüğü en büyük yıldızlardan biri geliyor. Evet, Serdal Adalı’nın “çalım değil” açıklamasını da gördük. Ama kusura bakmasın, bal gibi transfer çalımıdır. İki aydır Beşiktaş cephesinde Salah haberleri dolaştı. Bu ülkede bir başkanın bilgisi olmadan böyle bir isim haftalarca yazılıp çizilmez. Hiç kimse de çıkıp “gazeteciler kendi kendine yazdı” demesin. Beşiktaş bu transferi çok istedi, Trabzonspor bitirdi. Bunun adı da futbolda transfer çalımıdır.

Ama asıl mesele şu; transfer çalımı kazanmak gerçekten bir şey kazandırıyor mu? Ben hiçbir zaman buna göre takım kurulmasını doğru bulmadım. Benim eksiğim neyse onu tamamlarım. Rakibimin istediği oyuncuyu almak taraftarı mutlu eder, sosyal medyada birkaç hafta eğlence çıkarır ama sahada sana ne kazandırır? Galatasaray’ın Zaha transferinde bunu hep birlikte gördük. Transfer günü büyük zafer gibi anlatılan hikâyeler bazen sezon sonunda elde kalan en büyük hayal kırıklığına dönüşebiliyor.

Şimdi madalyonun diğer tarafına bakalım. Trabzonspor ne kazanacak? İşte burada soru işaretleri başlıyor. Çünkü ben Trabzonspor’u son yıllarda hep doğru yapılanmasıyla övdüm. İsme değil sisteme yatırım yapan, genç oyuncu bulan, geliştiren, satan ve kendi ekonomisini oluşturan bir kulüptü. Şimdi ise yıllık 17 milyon euro gibi inanılmaz bir maaştan bahsediyoruz. Bu para Türkiye şartlarında akıl almaz bir rakam. Senin yıllardır keşfedip parlatıp sattığın oyunculardan elde ettiğin gelirin önemli bir kısmı tek bir futbolcuya gidiyor.

Elbette Salah’ın sahaya koyacağı kalite tartışılmaz. Yaşı ilerlemiş olabilir ama oyun aklı, bitiriciliği ve skor üretme becerisi hâlâ üst seviyede. Çift haneli gol katkısını rahatlıkla yakalayabilecek bir oyuncudan bahsediyoruz. Hatta tek başına şampiyonluk yarışının kaderini değiştirebilir. Böyle yıldızlar bazen sadece attıkları gollerle değil, rakibin oyun planını bozarak da fark yaratırlar.

Kadroya baktığınızda ise gerçekten etkileyici bir tablo çıkıyor. Mendy, Muçi, Saviolo, Malinovskyi ve önlerinde Salah ile Onuachu… Kâğıt üzerinde ligin en güçlü hücum hatlarından biri oluşuyor. Bu kadar üretken oyuncunun bulunduğu bir takımın skor bulmaması kolay kolay mümkün görünmüyor.

Benim kafamdaki tek soru işareti Salah-Onuachu uyumu. Çünkü Onuachu’nun en büyük özelliği, onu besleyen asistçi kanat ve merkez oyuncularıyla birlikte değer kazanması. Ceza sahasında servis aldığında durdurulması zor bir santrfor. Salah ise doğal olarak topu isteyen, oyunun merkezinde kalmayı seven ve zaman zaman bitirici rolünü üstlenen bir yıldız. İki oyuncunun birbirini tamamlayıp tamamlayamayacağını ligin ilk haftalarında göreceğiz. Eğer doğru denge kurulursa çok tehlikeli bir ikili olurlar. Kurulamazsa biri diğerinin alanını daraltabilir.

Bütün bunların yanında uzun vadeli mali tabloyu da görmezden gelmemek gerekiyor. Salah bugün sana şampiyonluk getirebilir. Avrupa’da önemli başarılar yaşatabilir. Forma satışı, sponsorluk ve marka değerine ciddi katkı sağlayabilir. Ama futbol sadece bugünü değil yarını da planlama oyunudur. Bir yıldız uğruna yıllarca oluşturduğun ekonomik modeli bozuyorsan, bunun hesabını birkaç sezon sonra vermek zorunda kalabilirsin. İşte Trabzonspor adına en büyük risk tam olarak burada yatıyor.

Sonuç olarak Salah, Türkiye’ye gelen en büyük yıldızlardan biri. Tutar mı, tutmaz mı bunu zaman gösterecek. Ama Mohamed Salah gibi bir futbolcuyu kariyerinin son döneminde de olsa Süper Lig’de izleme fırsatı bulacak olmak bu ligin marka değeri açısından büyük bir kazanım. Gerisi ise her zaman olduğu gibi sahanın vereceği cevapta saklı.

The post Beşiktaş İstedi Trabzonspor Bitirdi appeared first on Malta Haber.

İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır.

Rakibin 10 kişi kalmasına rağmen skorun daha farklı olmaması elbette eleştirilebilir. Ancak Beşiktaş’ın ürettiği pozisyon sayısı, oyun disiplini ve saha yerleşimi uzun zamandır görülmeyen bir takım görüntüsü verdi. Siyah-beyazlılar uzun bir aradan sonra bireylerden oluşan bir topluluk değil, gerçekten takım gibi oynayan bir görüntü çizdi. Sezonun ilk resmi maçından kesin hükümler çıkarmak doğru olmaz ama birkaç doğru takviyeyle bu takımın ligde ve Avrupa’da çok daha iddialı hale gelebileceği görülüyor.

Kalede ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Fabri’nin ayrılışından sonra Beşiktaş kalesi uzun süre güven vermedi. Bu kez ise kaleci, hem duruşuyla hem de oyuna katkısıyla “arka taraf emin ellerde” hissini verdi. Büyük takımların başarısı bazen en çok kalecisinin verdiği güvenle başlar. Beşiktaş’ın uzun zaman sonra bunu yeniden hissetmesi önemli.

İlhan Fakılı da maçın dikkat çeken isimlerinden biriydi. Genç oyuncular için önemli olan bir maç oynamak değil, aynı seviyeyi sürdürebilmektir. Eğer bu ritmi bozmazsa Beşiktaş’ın uzun yıllar faydalanacağı bir isim olabilir. Cesareti ve temposu, gelecek adına umut verdi.

Hücum tarafında ise bazı eksikler göze çarptı. Beşiktaş’ın kısır kalmasının temel nedeni kanatların yeterince üretken olamamasıydı. Cerny’nin beklenen etkiyi verememesi santrforu da oyunun dışında bıraktı. Modern futbolda kanatlar işlemezse merkezdeki golcü yalnız kalır. Bu yüzden yalnızca forveti eleştirmek kolaycılık olur.

Orta sahada Salih, Orkun ve Olaitan üçlüsü umut verici görünüyor. Ancak özellikle Orkun’un daha fazla sorumluluk alması gerekiyor. Topu savunmadan hücuma taşıyan, köprü görevini üstlenen oyuncu olması bekleniyor. Kalitesi bunu yapabilecek seviyede fakat bunu daha sık göstermeli.

Emirhan’ın ise yeteneğinden çok alışkanlıklarını değiştirmesi gerekiyor. Kendini kolay bırakma refleksi Türkiye Ligi’nde zaman zaman işe yarayabilir ama Avrupa’da hakemler buna çok daha az prim veriyor. Daha da önemlisi, kritik bir anda takımını eksik bırakabilecek riskleri içinde barındırıyor. Bu alışkanlığını ne kadar erken bırakırsa kendi kariyeri için de o kadar iyi olur.

Oh… Mücadele ediyor, sempatik bir karakter çiziyor, taraftarın da sevgisini kazanıyor. Fakat büyük hedefler için tek başına yeterli görünmüyor. Şampiyonluk yarışında fark yaratan santrforlar vardır. Rakibin korktuğu, tek pozisyondan gol çıkaran isimler… Beşiktaş’ın böyle bir rekabete ihtiyacı var. Semih’in geleceği belirsiz görünüyorsa, bu bölge mutlaka güçlendirilmeli.

Sonuç olarak Beşiktaş doğru bir yolda ilerliyor. Bir stoper, etkili bir kanat ve üst düzey bir santrfor bu kadroya eklenebilirse tablo bambaşka bir hâl alabilir. İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır. Beşiktaş, uzun zamandır ilk kez o dili konuşmaya başlamış gibi görünüyor.

Son bir not… Beşiktaşlılar da Fenerbahçeliler de Avrupa’da erken elenseler belki çok büyük bir hayal kırıklığı yaşamazlar. Çünkü iki camianın da yıllardır süren şampiyonluk özlemi var ve öncelik artık lig kupasına dönmüş durumda. Ancak Avrupa’da ilerleyen takımların ligde de özgüven kazandığını unutmamak gerekir. Midtjylland deplasmanı hâlâ zor. Bu eşleşmenin hikâyesi henüz bitmedi. Asıl soru şu: Beşiktaş avantajını koruyabilecek mi?

The post İlk Adım Sağlam appeared first on Malta Haber.

Geçen gün Beşiktaş’ı yazmıştık. Şu ana kadar transfer dönemini en doğru yöneten büyük kulüp görüntüsü veriyor. Eksik bölgelerini hedef alan, maaş dengesini çok bozmayan ve kadroyu tamamlamaya çalışan bir anlayış var. Salih Özcan hamlesi de bu planın devamı niteliğinde. İlk 11 kadar rotasyonun da önem kazandığı uzun sezonda böyle transferler, manşet transferlerinden daha değerli olabiliyor. Şimdilik umut veren taraf Beşiktaş.

Aynı cümleleri Galatasaray ve Fenerbahçe için kurmak zor. Çünkü konuşulan isim çok, atılan imza ise az. Transfer döneminin en büyük hastalığı da bu zaten. Menajer isimleri havada uçuşuyor, taraftar her sabah başka bir yıldızla uyanıyor ama kulüplerin kasasına ve kadrosuna giren oyuncu sayısı aynı hızda artmıyor.

Fikstür çekimine gelirsek… Fenerbahçe cephesinde artık anlamakta zorlandığım bir refleks oluştu. Her fikstür sonrası mutlaka bir hile, mutlaka bir sistem eleştirisi. Geçen yıl fikstür çekimiyle ilgili tartışmaların ardından canlı yayında Metin Öztürk son topu çekti, Hulusi Belgü kura çekiminin içindeydi. Buna rağmen sonrasında yine “şike var” söylemleri devam etti. Bu yıl da “topta değil sistemde şike var” deniliyor.

Bir noktadan sonra bu iddialar kendi ağırlığını kaybediyor. Çünkü her sonuçtan sonra aynı cümleyi kurarsanız, gerçekten tartışılması gereken konular da değersizleşiyor. Fikstürün adil olup olmadığı matematikle konuşulur; hislerle değil.

Daha da ilginci, bazı taraftarların takımların sezon içindeki form durumlarına göre geçmiş fikstürü değerlendirmesi. Diyelim ki Çorum FK lige müthiş başladı, Galatasaray ile ilk haftalarda oynadı. Aylar sonra formu düştü, Fenerbahçe ile karşılaştı. Bunun adına fikstür şikesi demek futbolun doğasını inkâr etmektir. Kimsenin aylar sonrasındaki performansı önceden bilme şansı yok. Böyle bir argüman ancak sosyal medya tartışmalarını besler.

Barış Göktürk’ün Metin Öztürk’ün elini sıkmaması da bana göre tamamen kameralara oynanmış bir görüntüydü. Türk futbolunda artık jestler bile kameraya göre yapılıyor. Oysa milyonlarca taraftarı temsil eden insanların kişisel mesaj verme çabası yerine kurumsal ciddiyeti öne çıkarması gerekir. Büyük camiaların yöneticileri, sosyal medya klibi çeker gibi davranmamalı.

Transfer gündemine dönersek… Ugochukwu, Greenwood ve son olarak Oulai isimleri konuşuluyor. Greenwood dosyasında Atletico Madrid’in devreye girmesi dengeleri değiştirdi. Fenerbahçe maaş teklifini yükseltirse yarış yeniden şekillenebilir. Ugochukwu transferi ise büyük ölçüde tamamlanmış gibi duruyor.

Oulai konusunda ise Galatasaray fırsatı tamamen kapatmış değil. Trabzonspor’un aldığı 45 milyon avroluk teklif hem kulüp hem oyuncu açısından ciddi bir rakam. Ertuğrul Doğan taraftarın olası tepkisini hesaplamak zorunda kalsa da kulübün ekonomik gerçekleri bazen duyguların önüne geçer. Futbolda romantizm tribünde yaşanır, yönetim odasında ise bilanço konuşur.

Temmuz ayının ilk haftasında tablo şu: Beşiktaş iş yapıyor, Galatasaray bekliyor, Fenerbahçe ise hem transfer hem de fikstür tartışmalarının içinde yol almaya çalışıyor. Sezon başladığında bunların hangisinin doğru strateji olduğu anlaşılacak. Ama daha ilk düdük çalmadan sürekli komplo üretmek, Türk futbolunun en büyük alışkanlıklarından biri olmaya devam ediyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İmza Yok Komplo Çok appeared first on Malta Haber.

Benim temel eleştirim hiçbir zaman büyük bonservis ödenmesine değildi. Sorun, kaynak dağılımındaydı. Bir bölgeye 25-30 milyon euro harcanırken diğer bölgeyi “idare eder” mantığıyla dolduruyorsanız buna kadro mühendisliği denmez. Orkun Kökçü gibi çok değerli bir oyuncuya büyük yatırım yapıp kalede Ersin’le sezona başlamak ya da savunmaya kaliteli bir stoper alırken bek rotasyonunu ikinci plana bırakmak futbol aklından çok günü kurtarma refleksidir. Bu yüzden Beşiktaş son yıllarda iyi oyunculara sahip olsa da iyi takım olamadı.

Bu yaz ise ilk kez farklı bir plan görüyorum. Çünkü transferden önce organizasyon değişti. Bana göre Türkiye’de sportif direktörlük ve futbol yapılanması denildiğinde ilk akla gelen isimlerden biri olan Önder Özen’in göreve gelmesi en kritik hamleydi. Futbol, doğru insanları doğru görevlere yerleştirme oyunudur. Saha kenarındaki teknik adam kadar masadaki futbol aklı da belirleyicidir. Beşiktaş uzun zaman sonra bu masayı güçlendirdi.

Teknik direktör tercihi de bu plana uyuyor. Bologna ve Fiorentina’da ortaya koyduğu hücum anlayışıyla dikkat çeken Vincenzo Italiano, ezber bozan ama aynı zamanda modern futbolun gerekliliklerini bilen bir teknik adam. Elbette Türkiye’de yabancı hocaların başarı garantisi yok. Bu lig birçok teknik direktörü öğüttü. Ancak en azından oyunu olan, ne yapmak istediği belli bir isim tercih edildi. Bu bile başlı başına olumlu.

Transferlere bakınca da ihtiyaç sıralaması göze çarpıyor. Sol bekte Outtara hamlesi, yıllardır kanayan bölgeye doğrudan müdahale anlamına geliyor. Kalede Alexander Nübel ve Doğan Alemdar gibi alternatiflerin konuşulması da doğru profil arandığını gösteriyor. Sağ bekte Murillo, stoperde Agbadou ve yanına gelecek bir stoperle savunma hattı önemli ölçüde tamamlanabilir.

Ben olsam hücum hattına da iki dokunuş daha yaparım. Kanatta Leandro Trossard ya da daha önce gurme haber olarak paylaştığım Koopmeiners tarzı, oyuna kalite katacak bir isim Beşiktaş’ın hücum çeşitliliğini artırır. Forvet konusunda ise Oh Hyeon-Gyu çalışkan, mücadeleci ve faydalı bir oyuncu olabilir. Ancak şampiyonluğu belirleyen santrfor profili başka bir şeydir. Vlahović isminin konuşulması bu yüzden heyecan verici. Gerçekleşmesi zor olsa da Beşiktaş’ın hedef büyüttüğünü gösteriyor.

Üç ya da dört doğru transfer daha yapılırsa Beşiktaş’ın iskeleti büyük ölçüde tamamlanır. Daha önemlisi, bu kez transferler birbirinden bağımsız değil, teknik adamın istediği oyuna hizmet edecek parçalar gibi duruyor. Başarıyı garanti eder mi? Hayır. Ama doğru planın başarı ihtimalini artırdığı da bir gerçek.

Galatasaray hâlâ ligin en güçlü kadrosuna sahip. Oyuncu kalitesi, oturmuş yapı ve son yıllardaki istikrar onları doğal favori yapıyor. Fenerbahçe ise saha içinden çok saha dışıyla gündeme geliyor. Böyle bir ortamda Beşiktaş’ın doğru yapılanması onu yarışın içine güçlü şekilde sokabilir.

Türkiye’de transfer sezonunda şampiyon ilan etmeyi severiz. O yüzden temmuz ayında kupaları dağıtmanın anlamı yok. Ama şunu söylemek mümkün: Beşiktaş önceki yıllardaki gibi kasım ayında yarışın dışında kalacak görüntü vermiyor. Uzun zaman sonra transferler isim üzerinden değil ihtiyaç üzerinden okunuyor. Eğer bu akıl sezon boyunca korunursa, Beşiktaş’ın bu yıl şampiyonluk yarışının en güçlü aktörlerinden biri olmasına kimse şaşırmamalı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Kez İsim Değil , Plan Var appeared first on Malta Haber.

2026 yılı tam anlamıyla bir geri dönüşler yılı. Kemal Kılıçdaroğlu’nun dönüşü ile hayatımıza girdi bu kelime . Anlamı geriye dönüş olmasa da mizahi bir açıdan bakarak Mutlak Butlan Sezonu diyorum. Eski defterler açılıyor, eski kasetler yeniden sarılıyor. Mourinho yeniden Real Madrid’de… Fenerbahçe’de Aziz Yıldırım geri döndü. Mahmut Uslu yine sahnede. İsmail Kartal yeniden kulübede. Vedat Muriqi tekrar gündemde. Biraz daha zorlarsak Moussa Sow’u da antrenmanda görebiliriz.

Siyaset kısmına hiç girmeyeceğim. O başka bir tartışma. Bizim işimiz futbol. Fakat futboldaki ortak nokta şu; herkes isim konuşuyor, kimse sistem konuşmuyor. Halbuki Avrupa son on yıldır bize aynı dersi veriyor. Organizasyon kazanıyor. Plan kazanıyor. Ezber değil, akıl kazanıyor.

Geçen yazımda da söylemiştim. Aziz Yıldırım’ın lisanslı bir teknik adama ihtiyacı vardı ve sonunda yine İsmail Kartal’da karar kılındı. Kim ne derse desin Aziz Başkan’ın futbol bilgisi Türkiye’deki birçok teknik direktörden fazladır. Oyuncuyu da bilir, kulübü de bilir, transferi de bilir. Ama futbolda artık tek kişinin bildiğiyle kulüp yönetilmiyor. Yönetebilseydi Fenerbahçe son on yılda bu kadar savrulmazdı.

Transfer sezonu yine her zamanki gibi başladı. İmza sayısı az, haber sayısı sonsuz. Sabah kalkıyorsunuz üç dünya yıldızı yazılmış. Akşam olunca üçü de yalanlanıyor. Ertesi gün aynı döngü yeniden başlıyor. Türk futbolunda transfer haberciliği, transferin kendisinden daha büyük sektör hâline geldi.

Şu ana kadar bana göre en doğru işi yapan kulüp Trabzonspor. Gürültü yapmadan ilerliyorlar. Neye ihtiyaçları olduğunu biliyorlar. Kimi alacaklarını biliyorlar. Kimseye şov yapma derdinde değiller.

Beşiktaş ise uzun zaman sonra ilk kez aklıyla hareket ediyor. Önder Özen’in dokunuşu hissediliyor. Önce teknik akıl oluşturuldu. Sonra oyuncu profilleri belirlenmeye başlandı. “Parayı basalım, yıldızı indirelim” mantığı yerine “taşı yerine oturtalım” anlayışı var.

Italiano ismi konuşuldu.Geldi
Outtara konuşuldu.Geldi
Trossard gündemde. Hatta bu transfer açıklanırsa kimse şaşırmasın.
Bir de size kenara not alınacak bir isim bırakayım.
Koopmeiners.
Bu haber manşetlerde değil. Bu gurme duyumudur. Futbol mutfağından gelen bilgi. Bugün üç kişinin konuştuğu isimdir, yarın otuz kişinin konuşacağı isim olur. Buraya yazıyorum. Ama bütün bunların yanında Beşiktaş’ın hâlâ çözmesi gereken çok net üç problem var.
Kaleci.
Stoper.
Kanat.

Bunlar çözülmeden yapılan her transfer vitrine konulan süs eşyasından ibaret kalır.

Galatasaray cephesi ise alışıldık sessizliğini koruyor. Jhon Durán olacak mı derken şimdi de Odegaard, Khephren Thuram, Camavinga isimleri dolaşıyor. Şimdilik dedikodu seviyesinde. Galatasaray yönetimi son yıllarda transferi gizli yürütmeyi öğrendiği için ses çıkmaması normal.

Fenerbahçe tarafında Nathan Aké ve Vedat Muriqi isimleri ciddi şekilde konuşuluyor. Ama…Şu ana kadar Aziz Yıldırım beklenen etkiyi oluşturamadı. Bunun nedeni transfer yapamaması değil. Henüz masaya yumruğunu vuramaması. Fakat Aziz Başkan’ı tanıyan bilir. Transfer sezonunun ilk günlerinde değil, son günlerinde konuşur. Son hafta üç uçak indirir. Dört imza attırır. Bir anda bütün gündemi değiştirir. O yüzden bugün için “başarısız” demek de erken olur.

Bir de işin kimsenin yüksek sesle söylemediği tarafı var. Ben Aziz Yıldırım’ın Avrupa kupalarını lig kadar önemsediğini düşünmüyorum. Hatta erken bir Avrupa vedası onun işine bile gelir. Haftada tek maç oynayan bir takımın lig yarışındaki avantajını herkesten iyi bilir. Çünkü onun zihninde önce Süper Lig kupası vardır. Gerisi sonra gelir.

Temmuz ayının daha başındayız. Transfer kazanının altına yeni odun atıldı. Daha alev yükselmedi. Ama dumanın rengi bile bize hareketli bir yaz izleyeceğimizi söylüyor. Bugünkü tablo net.
Trabzonspor planlı.
Beşiktaş akıllı.
Galatasaray sessiz.
Fenerbahçe ise beklentiyle gerçek arasında gidip geliyor.

Ama şunu unutmayın… Twitter’da transfer kazananı çok olur. Temmuz şampiyonu çok çıkar. Uçak karşılamada kupa kaldıran da çok olur. Mayıs ayında kupayı kaldıran ise sadece sistem kurabilen olur. İşte bu yüzden ben bu sezonun adını baştan koyuyorum.

2026-2027… Mutlak Butlan Sezonu.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Mutlak Butlan Sezonu appeared first on Malta Haber.