Aynı kişiyle ikinci bahar olmaz. Aynı su aynı taşı iki kez aşındırmaz. Bir kere çatırdayan evlilik, “Bu defa her şey farklı olacak” denilerek kurtarılmaz. Aşkta da böyledir, evlilikte de, iş hayatında da, futbolda da…
Çünkü problem isim değil. Problem düzen.
Çünkü mesele çoğu zaman ayrılık anında değil, güvenin bittiği yerde başlar.
“Artık düzeldim.”
“Bu kez her şey güzel olacak.”
“Bundan sonra farklı.”
Bunların tamamı kulağa hoş gelir.
Ama çoğu zaman La Fontaine’den masallardır.
Fenerbahçe için bugün bir oyun analizi yazacaktık. Roma maçı üzerinden ikinci yarıdaki iyi oyunu, Kerem Aktürkoğlu’nun her geçen gün biraz daha geriye gitmesini, hocanın Roma için yaptığı ve tarihin en iyi Roma’sı tartışmasına dönüşen talihsiz açıklamasını konuşacaktık.
Sonra bomba düştü.
İsmail Kartal istifa etti.
Bütün yazdıklarımız buruşturuldu, çöpe gitti.
Zaten Roma’dan alınan 1 puan, özellikle rakibin kimliği düşünüldüğünde, ayakları yere basan herkes için kötü bir sonuç değildi. Fenerbahçe’nin ikinci yarıdaki oyunu da ayrıca tartışılabilir. Ama artık bunların hiçbiri ana mesele değil.
Ana mesele şu:
İsmail Kartal neden istifa etti?
Ben bunun cevabının skorda ya da oyunda olduğunu düşünmüyorum.
Bu istifanın asıl nedeni, İsmail Kartal’ın artık gölge hoca olmak istememesi.
Fenerbahçe’de teknik direktör koltuğunda oturup teknik direktör gibi karar veremiyorsanız, bir noktadan sonra “Yeter!” deme hakkınız vardır.
Ben İsmail Kartal göreve geldiğinde yazdığım ilk yazılardan birinde, Aziz Yıldırım’ın teknik direktörlük konusunda nasıl bir rol üstleneceğini sorgulamıştım. O dönem konuşulan model kabaca şuydu: Teknik direktörlük için lisanslı bir ismin bulunması gerekiyor, ama futbolun esas kararlarını Aziz Yıldırım verecek.
Bugün yaşananlara baktığımızda bu iddianın yeniden masaya yatırılması gerekiyor.
Çünkü mesele Talisca değil.
Mesele Aziz Yıldırım’ın Talisca’yı isteyip istememesi de değil.
Mesele şu:
Bir teknik direktörün çok istediği bir oyuncu gönderiliyorsa, o teknik direktörün fikrinin ne anlamı kalıyor?
Mert Müldür konusunda başkanın tercihi öne çıkıyorsa ve bu tercih teknik direktörün kararlarının önüne geçiyorsa, orada teknik direktörün otoritesinden söz edebilir miyiz?
Bir teknik adamdan sonuç bekliyorsunuz ama kadroyu oluştururken onun sözünü ikinci plana atıyorsunuz.
Sonra da işler kötü gittiğinde dönüp:
“Hoca başarısız.”
Öyle mi?
O zaman şu soruyu sormak lazım:
Hoca mı başarısız, sistem mi yanlış?
İsmail Kartal’ın çok iyi bir teknik direktör olduğunu düşünmüyorum. Fenerbahçe’nin kadrosunun da bana göre yeterli olmadığını düşünüyorum. Sezon başındaki futbol da bana güven vermiyor.
Ama bir teknik direktörün yetersiz olması, yetkisiz bırakılmasını haklı çıkarmaz.
Kötü hoca değiştirilebilir.
Başarısız hoca gönderilebilir.
Ama hoca olarak görevlendirdiğiniz insanın üzerinde başka bir hoca gibi davranırsanız, sonunda o insanın istifa etmesine şaşırmayacaksınız.
Bence İsmail Kartal’ın isyanı tam da burada.
“Ben gölge hoca olmayacağım.”
Ve Aziz Yıldırım’ın da buna izin vermediği anlaşılıyor.
İşte bu yüzden bu istifayı yalnızca teknik direktör değişikliği olarak görmek büyük hata olur.
Bu, Fenerbahçe’deki yönetim anlayışının testi.
Aziz Yıldırım başarı mı istiyor, hakimiyet mi?
Bu soruyu sormak zorundayız.
Çünkü Fenerbahçe’de herkes güçlü olmak istiyor.
Başkan güçlü.
Yönetim güçlü.
Futbol aklı güçlü.
Teknik direktör güçlü olmak istiyor.
Ama bir kulüpte bu kadar fazla güç merkezi varsa sonunda takımın kendisi güçsüz kalır.
Acun Bey’in loca meselesi nedir?
Neden iptal edildi?
Bu neyin karşılığı, neyin intikamı?
Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışını, transferlerini, oyununu konuşmamız gerekirken neden sürekli yönetim içi meseleleri konuşuyoruz?
Fenerbahçe futbol kulübü mü, iktidar mücadelesi alanı mı?
Taraftar bunun cevabını bilmek istiyor.
Bir de “harika kadro kuracağız” denilmişti.
Peki nerede o harika kadro?
Şimdi “Eski yönetimin borçları vardı” deniliyor.
İyi de…
Sizi başkan seçen insanlar borçları anlatmanız için seçmedi ki.
Çözmeniz için seçti.
Eski yönetimin hataları varsa anlatın.
Belgeleri koyun.
Hesap sorun.
Ama artık mazeret döneminden çıkıp icraat dönemine geçmek zorundasınız.
Çünkü eski yönetim de yarın çıkıp size diyecek ki:
“Benim aldığım Ederson, Kante seni götürüyor.”
“Benim aldığım futbolcuyu sattın, para kazandın.”
“Benim kurduğum kadrodan faydalanıyorsun.”
Bu kavga böyle uzar gider.
Fenerbahçe ise yine futbol konuşamaz.
İkinci bahar masalı
Şimdi İsmail Kartal’la devam kararı çıkarsa ne olacak?
“Her şey düzeldi.”
“Artık sorun yok.”
“Hocayla aramız çok iyi.”
“İkinci bahar başlıyor.”
İnanacak mıyız?
Ben inanmıyorum.
Çünkü çatırdayan bir ilişkiyi sadece “devam ediyoruz” diyerek eski haline getiremezsiniz.
İsmail Kartal’ın istifası geri alınabilir.
Görevine devam edebilir.
Ama asıl sorun ortadan kalkmadan hiçbir şey çözülmüş olmaz.
Yetki paylaşımı netleşmeden, futbol aklının kimde olduğu belli olmadan, teknik direktör gerçekten karar verici yapılmadan bu iş yürümez.
Bugün İsmail Kartal olur.
Yarın başka bir hoca gelir.
Aynı sistem devam ederse yine aynı kavga çıkar.
Çünkü problem isim değil.
Problem düzen.
Roma’dan alınan 1 puan bu nedenle bugün benim için ikinci planda.
İkinci yarıda oynanan iyi futbol da öyle.
Kerem’in formu da…
Bunların hepsi tartışılır.
Ama Fenerbahçe’nin önce çok daha temel bir sorunu çözmesi gerekiyor:
Bu takımın teknik direktörü gerçekten teknik direktör mü?
Eğer cevabı “hayır” ise, kimi getirirseniz getirin sonuç değişmez.
Çünkü futbolcu değişir, hoca değişir, başkan değişir.
Yetki kavgası değişmezse hikâyenin sonu da değişmez.
Ve o hikâyenin sonunu biz çok iyi biliyoruz:
Önce umut.
Sonra çatırdama.
Sonra kavga.
Sonra istifa.
Sonra yeni hoca.
Sonra:
“Artık her şey güzel olacak.”
Yok öyle yağma.
Aynı kişiyle ikinci bahar olmaz. Aynı su aynı taşı iki kez aşındırmaz.
Fenerbahçe’nin ihtiyacı yeni bir masal değil.
Net yetki, net sorumluluk ve gerçekten futbolu yönetecek bir akıl.
Bunlar yoksa gerisi La Fontaine’den masallar…
