Ligin son haftalarına girilirken futbol artık tartışılmaz. Bu haftalarda kimse oyun estetiğini, pas kalitesini, topa sahip olma oranını konuşmaz. Skor alınır, puan alınır ve yoluna devam edilir.
Alamayan ise yarıştan kopar. Bu sezon da tablo giderek netleşiyor. Fark açılıyor, Galatasaray hata yapmıyor ve lig artık bitmiş gibi bir görüntü veriyor. Bu noktadan sonra Galatasaray’ın puan kaybetmesini beklemek gerçekçi görünmüyor. Takım artık enerjisini ekonomik kullanıyor, gerektiği kadar oynuyor ve skoru alıp yoluna bakıyor. Büyük baskılı ve yırtıcı bir oyun yok belki ama güçlü ve akıllı bir oyun var. Kadro derinliği sayesinde bazı oyuncular ligde bazıları Avrupa’da işi bitiriyor. Bu da Galatasaray’ı iki kulvarda da rahatlatıyor. Bu noktada 26. şampiyonluğun kulbundan tuttuklarını söylemek abartı olmaz.
Fenerbahçe cephesinde ise durum tamamen farklı bir noktaya evrilmiş durumda. Karagümrük maçı aslında sezonun özeti gibiydi. Düşmesi neredeyse kesinleşmiş bir takıma karşı sadece 1 isabetli şutla maçı bitirmek artık taktiksel bir problem değil, mental bir çöküştür. Takımın görüntüsü “lig bitse de gitsek” havasında. Sahada ne liderlik var ne karakter ne de oyuna yön veren bir performans. Bu kadro kalitesiz olduğu için değil, mental olarak yarıştan koptuğu için bu durumda. Devre arası transfer döneminde harcanan paraya rağmen kadronun zayıflaması ise ayrı bir yönetim başarısızlığıdır. Futbol okullarında ileride ders olarak anlatılabilecek bir dönem yaşandı. “Kadro nasıl kurulmamalı?” sorusunun cevabı gibi bir süreç izledik.
Saadettin Saran ve Tedesco birlikteliği de beklenen sonucu vermedi. Tedesco’nun artık takımdan koptuğu çok net görülüyor. Açıkçası buna haksız demek de zor. Teknik direktör En-Nesyri ve Duran varken bir tane daha forvet istediğini söyledi ama sonuçta ikisi de gönderildi. Forvetsiz bir takımın ne yapması bekleniyor gerçekten anlamak zor. Rakiplere bakınca tablo daha da netleşiyor. Galatasaray’da Victor Osimhen gibi bir lider forvet var, yedeğinde Mauro Icardi bulunuyor. Trabzonspor’da Paul Onuachu var, yedek olarak Umut Nayir alındı. Bu tablo bile hatanın nerede yapıldığını gösteriyor. Bu gidişle Fenerbahçe’nin sezonu üçüncü sırada bitirmesi sürpriz olmayacak. Hatta puan kayıpları devam ederse ve Beşiktaş ritim yakalarsa üçüncülük bile tehlikeye girebilir.
Trabzonspor ise sezon başından beri farklı bir profil çiziyor. Büyük hedefler açıklamadan, abartılı iddialar ortaya koymadan haddini bilerek oynayan bir takım görüntüsü var. 1-0 kazanarak ilerliyorlar ve bu yöntem şu ana kadar oldukça işe yaradı. Onuachu’nun performansı da takımın en büyük itici gücü oldu. Sessiz ama istikrarlı şekilde yukarı tırmanıyorlar. Takımların mental durumuna ve ligdeki gidişata bakarsak Trabzonspor şu anda ikinciliğin en güçlü adayı gibi görünüyor.
İşin ironik tarafı ise belki de sezonun en ilginç sahnesinin henüz yaşanmamış olması. Trabzonspor ile Galatasaray karşı karşıya geldiğinde Fenerbahçeliler Galatasaray’ın kazanmasını istemek zorunda kalabilir. Çünkü aksi durumda ikincilik yarışında Trabzonspor daha da güçlenecek. Bir Fenerbahçeli için Galatasaray’ı desteklemek zorunda kalmak sezonun belki de en büyük fiyaskosu olur. Futbol bazen sahada oynanan oyundan çok böyle ironik tablolar üretir ve bu sezonun hikayesi de biraz böyle yazılıyor.