Bulgaristan, Gürcistan, Kosova, Romanya… Futbolun birinci değil ikinci hatta üçüncü spor olduğu ülkeleri bireysel kaliteyle 1-0, 2-0 geçiyoruz. Sonra da ortaya çıkan her vasat performansa “istikrar”, “oyun yapısı”, “sistem” diye methiyeler diziliyor. Kusura bakılmasın ama ortada övülecek bir yapı göremiyorum. Montella ile olacak olan da bu kadar.

Danimarka’da harika bir sezon geçiren Aral Şimşir’i görmezden geliyorsun. Kasımpaşa’da bile düzenli forma bulamayan oyuncular milli takımda yer buluyor. Almanya’da bir sezonda toplam 73 dakika süre almış oyuncu kurtarıcı gibi çağrılıyor. Sonra da buna planlama deniyor. Hocam, ne planlaması? Ne istikrarı? Futbol makine değil. Konsol oyunu hiç değil. Milli takımda isimler değil, form durumları oynar. Kim iyiyse o çağrılır. Bunun başka izahı yok.

Gelelim maça…

Ne izledik biz? Yüzde 72 topa sahip olma. Al topu eve götür. Kaç şut? 30. Sanki bu rakam tek başına başarı göstergesiymiş gibi anlatılıyor. Hayır değil. Otuz şut çekmek, pozisyon olgunlaştırmak yerine sürekli “vur da ne olursa olsun” anlayışına teslim olmak demektir. O şutların yarısında biraz daha doğru karar verilse çok daha tehlikeli ataklar çıkabilirdi. Topa sahip olmak ve şut sayısı istatistik kağıdında güzel görünür. Futbol sahasında ise hiçbir anlam ifade etmeyebilir.

Montella suçlu mu? Evet.

Peki oyuncular masum mu? Kesinlikle hayır.

Barış Alper’e artık alıştık. Galatasaray forması dışında aynı etkinliği gösteremiyor. Arda Güler kötüydü. Hakan kötüydü. Orkun kötüydü. Savunma kötüydü. Baştan sona takım kötüydü. Kimse çıkıp da “şu çok iyi oynadı” diyemez. Çünkü gerçekten iyi oynayan kimse yoktu. Youtube podcastleri ile reklamlarda oynamak ile bu iş olmaz hocam. Siz favori misiniz de haberimiz yok !

Ama yine dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz.

Balık baştan kokar.

Bu takımın oyun düzenini, sistemini, taktiğini, planını futbol bildiğini iddia eden biri bana anlatsın. Ben anlamadım. Hayatında futbol izlememiş birine sorsan bile Kerem Aktürkoğlu’nu sürekli 1.90’lık stoperlerin arasında santrfor gibi kullanmaz. Kerem’i çoğu zaman eleştiririm ama bu tabloda en masum isimlerden biri o. Oyuncunun güçlü olduğu bölgeyi elinden alıp onu başka yerde verimsiz hale getiriyorsun.

Sırf Orkun oynasın diye takımın bütün dengesi bozuluyor. Orkun’u sahaya koymak için Arda Güler kanada hapsediliyor. Arda oyundan düşüyor. Kerem kendi bölgesinden koparılıyor. Kerem etkisizleşiyor. İsmail gibi bir kesici, bir dinamizm kaynağı Hakan’la beraber etkisizleşiyor. Sonra da neden orta saha delinip duruyor diye şaşırıyoruz.

Milli takım oyuncu yerleştirme laboratuvarı değildir. Elindeki oyuncuların en verimli olduğu düzeni kurarsın. Bu kadar basit.

Bugün Türkiye’nin problemi yetenek değil. Kadro kalitesi değil. Hatta oyuncu havuzu hiç değil. Türkiye’nin problemi elindeki yeteneği doğru kullanamamak. Bu jenerasyon uzun yıllardan sonra gelen en özel jenerasyonlardan biri olabilir. Ama biz bu jenerasyonu Montella’nın elinde harcıyoruz.

Biraz ağır olacak ama gerçek şu:

Adana Demirspor’da birkaç ay iyi futbol oynatmakla büyük milli takım hocası olunmuyor.

Biz de o dönemin etkisiyle Montella’yı olduğundan büyük görüyoruz.

Milliyetçilik yapmıyorum. Yerli-yabancı tartışmasına da girmiyorum. Ama bugün İlhan Palut’un oyun organizasyonunu, takım savunmasını, geçiş planını izleyen herkes şunu rahatlıkla söyleyebilir: İlhan Palut, mevcut haliyle Montella’dan daha bütünlüklü bir teknik adam görüntüsü veriyor.

Umarım Paraguay ve ABD maçlarını geçeriz.

Ama bunu Montella sayesinde değil, Montella’ya rağmen yaparsak kimse şaşırmasın.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; BALIK BAŞTAN KOKAR appeared first on Malta Haber.

Ben umutlu tarafta değilim.

Çünkü biz Dünya Kupası’na Montella ile değil, Montella’ya rağmen katıldık görüşündeyim. Saplantılı oyuncu tercihleri, “istikrar” adı altında yapılan hatalar, “tam destek hep destek” sloganları ve sonunda ortaya çıkan absürt kadro tercihleri… Her milli takım açıklamasında aynı tartışma: Bu neden var, bu neden yok? Ben bu soruları bir yıl önce bırakmıştım. Seçmiyor kardeşim. Adamın tercihi bu. Beğenirsin, beğenmezsin ama durum bu.

Bir de sürekli başarı hikayesi anlatılıyor. Kusura bakılmasın ama ilk sporu futbol olmayan ülkeleri eleyince ortaya çıkan tabloyu ben destan diye okumuyorum. Bu Dünya Kupası biletini alan esas unsur bizim çocukların sahadaki karakteridir. Teknik adamın katkısını sıfırlamıyorum ama paylaştıracaksak aslan payı oyuncuların.

Haksızlık var mı?
Dibine kadar var.

Yazmaya kalksak Maltahaber’in üç sütun ayırması gerekir. Ama oralara girmeyeceğim çünkü ben de sıkıldım. Artık eldeki kadroyla konuşmak lazım.

Avustralya, Paraguay, ABD…

Açık konuşayım; bu gruptan çıkmak başarı değil, görevdir. Teknik direktör ben olsam da bu grubun lideri olmamız gerekir. İlk maç Avustralya ile. Pazar sabahı 06.00’da oynanacak. Futbolla yakından ilgilenmeme rağmen rakibin kadrosunda 2-3 isim dışında çoğu oyuncuyu tanımıyorum. Bu da iki takım arasındaki kalite farkını anlatmaya yeter.

Montella’nın aşırı emniyetli futbol anlayışıyla bile burada galibiyet ihtimali yüksek.

Ama benim asıl problemim oyun içindeki tercihleri.

Arda Güler gibi bir yıldızı sırf bazı tartışmaları susturmak adına çizgiye hapsetmeye tahammülüm yok. Arda’nın yeri kanat değil. Arda’nın yeri forvet arkası. Hakan-İsmail ikilisinin önünde oynadığında Milli Takım daha yaratıcı, daha üretken ve daha akıcı görünüyor.

Kanatlarda Barış, Yunus ya da Kerem tercihleri yapılabilir. Hepsinin gol katkısı var. Ama benim tercihim Kerem’in ileri uçta değerlendirilmesi olur. Çünkü Kenan Yıldız tek başına kaldığında etkisi azalıyor. Kenan da ilginç bir dosya. Ateşten gömlek gibi. Onunla da olmuyor, onsuz da olmuyor. Potansiyeli çok büyük ama ondan maksimum verimi alacak düzen henüz kurulabilmiş değil.

Bu gruptan bir sürpriz beklemiyorum.

Asıl mesele gruplardan çıktıktan sonra başlayacak.

İşte orada teknik direktör farkı ortaya çıkar. Rakibin seni analiz ettiği, eşleşmelerin sertleştiği, detayların sonucu belirlediği yerde Montella’nın elinde yaratıcı bir plan olduğuna inanmıyorum. Beni endişelendiren de bu.

Yine de bu takımın oyuncu kalitesine güveniyorum. Arda’sına, Hakan’ına, Kenan’ına, Barış’ına güveniyorum. Çünkü son yıllarda Türk futbolunun ürettiği en yetenekli jenerasyonlardan birine sahibiz.

Benim umudum kenardaki tahtada değil.
Benim umudum sahadaki çocuklarda.
Dualarımız da, dileklerimiz de Milli Takım ile.

Çünkü bütün eleştirilere rağmen, bütün kuşkulara rağmen, iş dönüp dolaşıp aynı yere geliyor:

Yürekten inanıyoruz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Sahneye Türkiye Çıkıyor ! Haydi Çocuklar  appeared first on Malta Haber.

Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Forma ağırlığı, taraftar gücü, “biz büyüğüz” söylemi orada sökmez Avrupa’da. Sahada ne oynadığın yazar. Galatasaray çıktı, Juventus’a sadece skor atmadı; irade koydu. İlk yarı yenikti ama yılmadı. Oyun vardı. Plan vardı. Sakinlik vardı. Ama 5-2 yi kimse beklemiyordu. Juventus ‘un gururuyla oynadı , onur kırıcı bir şekilde yendi.Bu en tehlikelisidir zaten. Panik yapmayan büyük takımdır.

İkinci yarı vites yükseldi. Tempo arttı. Temas sertleşti. Juventus’un alışık olduğu o konfor alanı dağıldı. Barış ara transferlerden sonra baktı pabuç bağlı motoru taktı. Eski Barış ‘tan daha iyi Barış oldu. Bir baktılar ki karşılarında çekinen bir takım yok, Avrupa’da kimlik arayan bir takım var. İşte kırılma orada. Liverpool’dan sonra bir dev daha Cimbom’un gazabına uğradı. Geçen senelerde Avrupa’nın zayıf takımları karşısında sallanan Galatasaray bu sene yok orası kesin. 

Victor Osimhen gol atmadı belki ama savunmanın dengesini bozdu. Büyük forvet bazen tabelaya değil, rakibin zihnine yazar. Koşusuyla, baskısıyla, sürekli tehdit oluşuyla. Bir santrafor 5 gol olan maçta maçın yıldızlarından biri olur mu ? Kağıt üzerinde kötü maç dersin. Ama maçı izleyince bu adam gol atmasa da olur dedik. Gabriel Sara ise top ayağına geldiğinde oyunun ritmini ayarladı. Acele etmeyen, ne yaptığını bilen oyuncu farktır. Kalite bağırmaz, sızar.

Sacha Boey’in attığı gol bir bek golü değildi. Eboue’nin Real Madrid’e attığı golü hatırlattı bana. “Ben buradayım” diyen oyuncu golüydü. Avrupa’da cesaret bulaşıcıdır. O gol Juventus’un fişini çekti.

Eksik yok mu? Elbette var. Jakobs’un katkısı sınırlıydı. Bazı bireysel hatalar oldu. Ama sistem güçlü olunca bireysel hata oyunu yıkmaz. İşte yapı dediğimiz şey bu. Eğer büyük bir futbol mucizesi olmazsa bu tur artık Galatasaray’ın cebinde.

Şimdi gelelim diğer tabloya.

Fenerbahçe ile Nottingham Forest arasında fark sadece skor farkı değildi. Fizik farkıydı. Tempo farkıydı. Oyun aklı farkıydı. Bir takım sahada ne oynadığını biliyor, diğeri top nereye düşerse oraya koşuyordu.

Bu kadar fiziksel ezilme büyük takım için alarmdır. Avrupa’da ayakta kalmak istiyorsan orta saha dirençli olacak. N’Golo Kante… Güncel Kante bu mu yoksa eskiye dönecek mi ? Hayır güncel Kante buysa bu kadar patırtı bu yüzden mi çıktı? İsmail Yüksek’in tek gözünü bağla aşağı yukarı aynı katkıyı verir. Bu haliyle takımı taşıyan değil, takımla birlikte sürüklenen görüntüde. Anderson Talisca sahada silikti. Kerem klasik Kerem. 2-3 maç parlar, sonra kaybolur. Bu istikrarsızlıkla Avrupa yürüyüşü olmaz. Tekrar ediyorum. Fenerbahçe’nin Kerem’den beklentisi olacak tek şey Arap pazarından iyi bir bonservis. 

Aslında fiyasko ara transfer döneminde yaşandı. Onun sancıları çıkıyor! İsimler tatmin edici olsa da mühendislik olarak anlam veremediğim dönemdi. Matteo Guendouzi alındıysa Kante neden alındı? Kanat eksikken Musaba nerede ? Forvet neden eksik? Sidiki Cherif kötü oynayabilir. Ama onu tek opsiyon haline getiren akıl daha büyük problem. Mesele bir oyuncu değil, planlama.

Domenico Tedesco kötü hoca değil. Ama büyük maçta dokunuş yapamıyorsan, oyunun gidişatını değiştiremiyorsan o zaman teknik adamın etkisi tartışılır. Maçı bizim gibi izlemek büyük takım refleksi değildir.

Bir tarafta oyun kimliği olan bir takım.

Diğer tarafta hâlâ kimlik arayan bir yapı.

“Elenelim, lige odaklanalım” diyenler olabilir. Ama mesele sadece Avrupa değil. Psikoloji. Özgüven. İnanç. Ama tehlike büyük . Galatasaray! Çünkü Galatasaray ara transferde gerçekten çok fazla güçlendi. Yaptığı ara transferlerde karavan yok. Galatasaray rotasyon eksiğine muhteşem güçlendirdi. Eğer Galatasaray bu ivmeyi korursa ligde psikolojik üstünlük ciddi biçimde el değiştirir.

Avrupa’da gövde gösterisi yapan takım, ligde de favori olur. 

Samsunspor ise Konferans Kupası’nda deplasmanda Shkendija’yı 1-0 yendi. Skor küçük ama mesaj büyük: Ligde kötü giden Samsunspor Fink hocanın gelişi ile reaksiyon gösterdi. Tek bir golle yetindiler ama disiplin, mücadele ve doğru planla rakibi boğdular. Oldukça baskılı bir oyunun skoru 0-1 olmamalı olsa da bu turun kapısını sonuna kadar açtı. Bu tür zaferler, Samsunspor’un hem özgüvenini hem de rakiplerine karşı saygıyı artırır. Avrupa’da işaret verildi: “Bizi hafife almayın.” Konferans Ligi’ne talibiz! 

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Tarihi Galibiyet , Tarihi Hezimet! appeared first on Malta Haber.

“Santrfor alınmasın, bu kadro yeter” diyenlere bugün ders gibi bir maç oynandı. En-Nesyri, artık Fenerbahçe için umut vaat eden değil, umut tüketen bir oyuncu konumunda. Kimsenin beklentisini karşılamıyor; hatta o kadar kötü bir çizgide ki, ben bile savunurken yanıldığımı hissediyorum. Bu maçla birlikte net konuşuyorum: En-Nesyri’nin Fenerbahçe kariyeri bitmiştir.

Orta sahada Edson Álvarez iki farklı oyuncu gibi. Takım geri çekildiğinde adama şapka çıkarırsın; top kapar, baskıyı kırar, savunmayı toparlar. Ama hücumda o kadar etkisiz ki, Fenerbahçe’nin temposunu öldürüyor. İleriye geçişlerde sıfır katkı.

Gelelim gecenin yıldızına: Talisca. O Golünden bağımsız konuşuyorum; ilk kez bu kadar komple, dominant ve sürekli tehdit oluşturan bir oyun oynadı. Şut denemeleri olmasa Fenerbahçe’nin maça tutunma ihtimali yoktu. Tek başına tüm hücumu ayakta tuttu. Tartışmasız maçın adamıydı.

Kerem’e ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Nerede bu çocuk? Yine sahada yok, yine etkisiz, yine kayıp. Hep söylüyorum: Kerem bir maç parıldar, üç maç kaybolur. Ama bu kez o üç maçlık yokluk biraz fazla uzadı. Fenerbahçe hücumda bir eksik oynuyor gibi.

Nene ise yükselen grafiğini hücumda sürdürdü. İstekli, hareketli, topu taşıyan, rakibi yoran bir profil çizdi. Her maç üzerine koyuyor ve bu katkı artık istikrara dönüşüyor. Fenerbahçe’nin hücumdaki en diri isimlerinden biri haline geldi.

Savunmada ise Skriniar’ı bu maç özelinde beğenmedim. Zamanlaması tutmadı, ağır kaldı, basit hatalar yaptı.

Buna karşın Fenerbahçe’nin maçtaki en büyük kazancı genç stoper Yiğit Efe oldu. Evet, zamanlama hatası yaptı. Normal. Ama yerden hamleleri, havadaki mücadeleleri ve özgüveni çok iyiydi. Hızlı, cesur, diri bir stoper geliyor. Fenerbahçe’nin rotasyonuna girmiş durumda. Bu çocuk hem Fenerbahçe hem de milli takım için büyük potansiyel.

Sonuç?

Fenerbahçe iyi değildi ama kötü de değildi; sallandı ama kopmadı. Böyle bir oyunda 1 puan iyidir. Ama masaya yazılan gerçek çok net:

En-Nesyri dönemi bugünden itibaren kapanmıştır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kerem Sıfır, En-Nesyri Eksi! appeared first on Malta Haber.