Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

Hatta bazen skor, gerçeği gizler.

Fenerbahçe açısından bu maç tam olarak böyle.

Beşiktaş biraz daha becerikli, biraz daha şanslı, biraz daha soğukkanlı olabilseydi bugün konuştuğumuz şey “Fenerbahçe derbiyi kaybetti” olmayacaktı.

Konuştuğumuz şey çok daha ağır olacaktı:

Fenerbahçe sahadan ezilerek çıktı.

Çünkü Beşiktaş, rakibine futbol oynatmadı.

Orta saha mı?

Beşiktaş’ın.

Kanatlar mı?

Beşiktaş’ın.

İkili mücadele mi?

Beşiktaş’ın.

Tempo mu?

Beşiktaş’ın.

Oyunun kontrolü mü?

Yine Beşiktaş’ın.

Fenerbahçe’nin elinde ne kaldı?

Biraz bireysel kalite, biraz Skriniar, biraz Ederson ve bolca “bir şey olur mu?” beklentisi.

Skriniar savunmanın önünde adeta yangın söndürücü gibi dolaştı. Önüne geleni kesmeye çalıştı.

Ederson ise zaman zaman panterleşti.

Ama düşünün…

Kaleciniz panterleşiyor, savunmanız can havliyle direniyor, rakip kaçırıyor ve siz hâlâ oyuna ortak olamıyorsanız burada bir problem vardır.

Hem de küçük bir problem değil.

Futbol problemi.

HOCA NE YAPIYOR?

Şimdi gelelim asıl meseleye.

İsmail Kartal…

Saygısızlık etmek istemiyorum.

Ancak teknik direktörlük performansı açısından ortaya çıkan tabloyu da cilalayıp başka bir şeymiş gibi göstermenin anlamı yok.

Maç sıkışıyor.

Ne yapılıyor?

Forvet çıkıyor, forvet giriyor.

Kanat çıkıyor, kanat giriyor.

Sonra bir başka oyuncu…

Peki oyun planı?

Yok.

Set hücumu?

Yok.

Merkezden rakibin savunma bloklarını bozacak organizasyon?

Yok.

10 numara pozisyonunda oynayacak, bağlantı kuracak, hücumu yönlendirecek bir yapı?

Yok.

Oyuncu değişikliği yapmakla teknik direktörlük yapmak aynı şey değil.

Bunu açıkça söylemek lazım.

Muriqi çıkar, Lukaku girer.

Oğuz çıkar, Nene girer.

Ben de yaparım.

Tribünden maçı izleyen herhangi biri de yapar.

Asıl mesele şu:

Lukaku’yu soktuğunda Lukaku’ya nasıl pozisyon hazırlayacaksın?

Nene’yi aldığında onu hangi bölgede topla buluşturacaksın?

Rakibin savunmasını nasıl açacaksın?

İkinci bölgeden üçüncü bölgeye nasıl geçeceksin?

Bir tane 10.5 numara koyup bağlantı kurmayı neden düşünmüyorsun?

Set hücumu neden yok?

Rakip seni kapattığında B planın nedir?

Bunların cevabı yoksa elinizde sadece pahalı oyunculardan oluşan bir kadro vardır.

Takım değil.

HAKEME SIĞINMAK KOLAY

Bir de tribün tarafı var.

Kerem’in pozisyonunda penaltı bekleniyor.

Hakeme küfürler…

İtirazlar…

Tepkiler…

Yahu kardeşim, ne penaltısı?

Futbolu biraz da dürüstçe konuşalım.

Aynı pozisyon Beşiktaş lehine verilseydi ne olacaktı?

Yapının sapından girilecekti, kapısına kadar gidilecekti.

Bin tane senaryo yazılacaktı.

“Bizi doğradılar.”

“Lig dizayn ediliyor.”

“Yapı devrede.”

“Federasyon bilmem ne yapıyor.”

Tamam.

Peki kendi takımınızın futbolunu ne yapacağız?

Hakem vermedi diye mi Fenerbahçe orta sahada ezildi?

Hakem vermedi diye mi kanatlar çalışmadı?

Hakem vermedi diye mi Beşiktaş oyunun her alanında daha diri kaldı?

Hakem vermedi diye mi hücum organizasyonu kurulamadı?

Hakem, Fenerbahçe’nin futbol problemini çözemez.

Bu kadar basit.

LYON GALİBİYETİ BÜYÜK YANILGI YARATMIŞ

Belli ki Lyon galibiyeti Fenerbahçe camiasında ciddi bir rehavet yaratmış.

Bir maç kazanıldı.

Herkes bir anda problemler bitmiş gibi davrandı.

Oysa futbolda bir galibiyet, kötü yapılanmayı iyi yapılanmaya dönüştürmez.

Bir Avrupa galibiyeti, teknik direktörün bütün eksiklerini ortadan kaldırmaz.

Bir maçta alınan üç puan, dört maçlık kötü gidişatı sihirli biçimde silmez.

Bugün Fenerbahçe’nin problemi şampiyonluk yarışında kaç puan geride olduğu değil.

Önce nasıl futbol oynayacağını bulması gerekiyor.

Şampiyonluğu bırakın.

İlk ikiye girecek mi?

Bugünkü görüntüyle bundan bile emin olmak zor.

Bu kadar büyük yatırım yapılmış bir takımın bu kadar sıradan görünmesi kabul edilebilir değil.

Ve burada yönetimin artık seyirci kalma lüksü yok.

Aziz Yıldırım’ın futbol bilgisine güvenenlerdenim.

O nedenle açık konuşuyorum:

Takıma bir an önce el atılması gerekiyor.

Çünkü işler hiç iç açıcı değil.

BEŞİKTAŞ’IN MESELESİ BAŞKA

Beşiktaş tarafında ise tam tersine bir yükseliş hissediliyor.

Daha önce de söyledik.

Bu takım ümit veriyor.

Eksikleri var mı?

Fazlasıyla var.

İlk 11 ile kulübe arasında yeterli kalite farkı var mı?

Hayır.

Kadronun her bölgesinde alternatif var mı?

Hayır.

Ama sahaya çıktığında bir şey anlatıyor.

Bir fikri var.

Bir karakteri var.

En önemlisi de ne yapmak istediği belli.

Büyük rakibini deplasmanda yenmek elbette tek başına şampiyonluk alameti değildir.

Ama bunu güzel oyunla yapıyorsanız, orada ciddiye alınması gereken bir takım var demektir.

Üstelik Beşiktaş’ın savunma hattı kağıt üzerinde öyle “aman aman” denilecek bir savunma değil.

Fakat takım savunması öyle iyi çalışıyor ki bireysel eksikler bir ölçüde kapanıyor.

İşte burada teknik direktöre şapka çıkarmak gerekiyor.

Çünkü iyi hoca bazen yıldızlarla değil, elindeki oyuncudan maksimum verimi alarak kendisini gösterir.

Salih mesela…

Açık söyleyeyim, beklediğimden çok daha iyi performans sergiliyor.

Agbadou?

Adeta kule.

Gelen topu karşılıyor.

Gelen rakibi karşılıyor.

Hava hakimiyetiyle savunmaya güven veriyor.

Ve Beşiktaş’ın rakip ataklarını daha başlamadan bozan bir görüntü ortaya çıkıyor.

DÖRT MAÇ, İKİ MAĞLUBİYET

Şimdi kimse çıkıp “Daha sezon uzun” demesin.

Evet, sezon uzun.

Elbette uzun.

Ama futbolun gerçekleri de bugünden okunur.

Dört maçta iki mağlubiyet.

Biri derbi.

Üstelik oynanan oyun da ortada.

Buna bakıp “Hiçbir şey yokmuş gibi devam edelim” demek gerçeklerden kaçmaktır.

Beşiktaş ise kusursuz değil.

Hatta ciddi eksikleri var.

Ama doğru istikamette.

Fenerbahçe ise pahalı, iddialı, kaliteli oyuncularına rağmen vasat bir futbol görüntüsünde.

Ve en tehlikelisi şu:

Fenerbahçe’nin problemi yalnızca kaybetmek değil.

Fenerbahçe’nin problemi neden kaybettiğini anlayamamak.

Beşiktaş bugün kazanırken bir şey inşa ediyor.

Fenerbahçe ise kaybederken hâlâ ne inşa edeceğini tartışıyor.

Sezon sonunda tablo elbette değişebilir.

Futbol böyle bir oyun.

Ama bugünün fotoğrafını çekmek gerekirse fazla süslemeye gerek yok:

Fenerbahçe alarm veriyor.

Beşiktaş ise yükseliyor.

Ve Fenerbahçe yönetimi hâlâ bunu yalnızca bir derbi mağlubiyeti olarak görüyorsa…

Asıl tehlike skor tabelasında değil.

Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

The post KARTAL PENÇE ATMADI, DOZER GİBİ EZDİ GEÇTİ appeared first on Malta Haber.

İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır.

Rakibin 10 kişi kalmasına rağmen skorun daha farklı olmaması elbette eleştirilebilir. Ancak Beşiktaş’ın ürettiği pozisyon sayısı, oyun disiplini ve saha yerleşimi uzun zamandır görülmeyen bir takım görüntüsü verdi. Siyah-beyazlılar uzun bir aradan sonra bireylerden oluşan bir topluluk değil, gerçekten takım gibi oynayan bir görüntü çizdi. Sezonun ilk resmi maçından kesin hükümler çıkarmak doğru olmaz ama birkaç doğru takviyeyle bu takımın ligde ve Avrupa’da çok daha iddialı hale gelebileceği görülüyor.

Kalede ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Fabri’nin ayrılışından sonra Beşiktaş kalesi uzun süre güven vermedi. Bu kez ise kaleci, hem duruşuyla hem de oyuna katkısıyla “arka taraf emin ellerde” hissini verdi. Büyük takımların başarısı bazen en çok kalecisinin verdiği güvenle başlar. Beşiktaş’ın uzun zaman sonra bunu yeniden hissetmesi önemli.

İlhan Fakılı da maçın dikkat çeken isimlerinden biriydi. Genç oyuncular için önemli olan bir maç oynamak değil, aynı seviyeyi sürdürebilmektir. Eğer bu ritmi bozmazsa Beşiktaş’ın uzun yıllar faydalanacağı bir isim olabilir. Cesareti ve temposu, gelecek adına umut verdi.

Hücum tarafında ise bazı eksikler göze çarptı. Beşiktaş’ın kısır kalmasının temel nedeni kanatların yeterince üretken olamamasıydı. Cerny’nin beklenen etkiyi verememesi santrforu da oyunun dışında bıraktı. Modern futbolda kanatlar işlemezse merkezdeki golcü yalnız kalır. Bu yüzden yalnızca forveti eleştirmek kolaycılık olur.

Orta sahada Salih, Orkun ve Olaitan üçlüsü umut verici görünüyor. Ancak özellikle Orkun’un daha fazla sorumluluk alması gerekiyor. Topu savunmadan hücuma taşıyan, köprü görevini üstlenen oyuncu olması bekleniyor. Kalitesi bunu yapabilecek seviyede fakat bunu daha sık göstermeli.

Emirhan’ın ise yeteneğinden çok alışkanlıklarını değiştirmesi gerekiyor. Kendini kolay bırakma refleksi Türkiye Ligi’nde zaman zaman işe yarayabilir ama Avrupa’da hakemler buna çok daha az prim veriyor. Daha da önemlisi, kritik bir anda takımını eksik bırakabilecek riskleri içinde barındırıyor. Bu alışkanlığını ne kadar erken bırakırsa kendi kariyeri için de o kadar iyi olur.

Oh… Mücadele ediyor, sempatik bir karakter çiziyor, taraftarın da sevgisini kazanıyor. Fakat büyük hedefler için tek başına yeterli görünmüyor. Şampiyonluk yarışında fark yaratan santrforlar vardır. Rakibin korktuğu, tek pozisyondan gol çıkaran isimler… Beşiktaş’ın böyle bir rekabete ihtiyacı var. Semih’in geleceği belirsiz görünüyorsa, bu bölge mutlaka güçlendirilmeli.

Sonuç olarak Beşiktaş doğru bir yolda ilerliyor. Bir stoper, etkili bir kanat ve üst düzey bir santrfor bu kadroya eklenebilirse tablo bambaşka bir hâl alabilir. İlk maçlar umut verir, şampiyon yapmaz. Ama umudun da bir futbol dili vardır. Beşiktaş, uzun zamandır ilk kez o dili konuşmaya başlamış gibi görünüyor.

Son bir not… Beşiktaşlılar da Fenerbahçeliler de Avrupa’da erken elenseler belki çok büyük bir hayal kırıklığı yaşamazlar. Çünkü iki camianın da yıllardır süren şampiyonluk özlemi var ve öncelik artık lig kupasına dönmüş durumda. Ancak Avrupa’da ilerleyen takımların ligde de özgüven kazandığını unutmamak gerekir. Midtjylland deplasmanı hâlâ zor. Bu eşleşmenin hikâyesi henüz bitmedi. Asıl soru şu: Beşiktaş avantajını koruyabilecek mi?

The post İlk Adım Sağlam appeared first on Malta Haber.

Galatasaray ilk yarıda topu dolaştırdı, pas yüzdesi yüksek oynadı ama o pasların çoğu steril ve tehdit üretmeyen türdendi. Orta sahada topu tutup kenarlara açma planı vardı fakat ceza sahası çevresinde üretkenlik neredeyse sıfıra yakındı. Trabzonspor ise topu rakibine bırakıp geçişleri kovalamayı tercih etti ve özellikle kanat çıkışlarıyla Galatasaray savunmasını dengesiz yakaladı. Bu planın karşılığı da iki golle geldi. Kafa vuruşları ile gelen goller Galatasaray ‘ın defans dengesini soru işaretlendirdi.

Galatasaray’ın hücum problemine ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Çünkü istatistiklerde şut sayısı yazıyor olabilir ama gerçek tablo şu: Singo harici kaleyi ciddi anlamda yoklayan kimse yoktu. Ceza sahası çevresinde dolaşan ama kaleciye “gerçek bir refleks yaptıran” bir organizasyon görmedik. Şut çekilmiş olabilir ama kaleyi tehdit eden bir plan yoktu. Bu yüzden Galatasaray’ın hücum aksiyonları kağıt üzerinde var, sahada ise etkisizdi.

Trabzonspor’un oyunu ise daha net ve daha dürüsttü. Rakibin merkezde pas yapmasına izin verip savunma bloklarını bozmadan beklediler. Kazandıkları topları hızlı kullanıp Galatasaray savunmasının arkasına koşular attılar. Özellikle ikinci bölgede kazandıkları toplar sonrası dikine çıkışlar Galatasaray’ın yerleşmesini engelledi. Bu da maçın kırılma anlarını yarattı.

Galatasaray adına asıl eleştirilmesi gereken konu tempo meselesi. Takım topa sahip ama tempo yok. Tempo olmayınca rakip savunma yerleşiyor, yerleşince de ceza sahası kalabalıklaşıyor. Bu durumda şut kalitesi düşüyor. Singo’nun birkaç bireysel zorlaması dışında kaleyi yoklayan bir aksiyon gelmemesi de bunun sonucu.

Trabzonspor ise daha az topa sahip olmasına rağmen daha doğru oynadı. Modern futbolda bazen “az ama etkili” oynayan kazanır; bu maç da onun örneklerinden biri oldu. Galatasaray pas yaptı ama tehdit üretmedi, Trabzonspor ise az geldi ama gol buldu.

Bu galibiyetin bir başka anlamı daha var. Trabzonspor sadece üç puan almadı, aynı zamanda “ben de bu yarışın içindeyim” dedi. Sezonun bu bölümünde böyle mesajlar önemlidir. Çünkü lig sadece puanla değil psikolojiyle de oynanır.

Şimdi gözler bu akşamki derbiye çevrildi. Bakalım derbi dengeleri değiştirecek mi, yoksa yarış daha da mı kızışacak… Futbol bazen bir maçla değil, o maçın yarattığı dalgayla şekillenir. Bu akşam göreceğiz.

The post Yarış Kızıştı: Trabzonspor “Ben de Varım” Dedi appeared first on Malta Haber.

Üç hafta önce ritmini yakalayan Fenerbahçe, bugün ivmesini ciddi şekilde kaybetmiş durumda. Oysa hep övdüğüm Domenico Tedesco mühendisliği, ritimle büyüyen bir yapıya sahipti. Tedesco diken üstünde yaşamayı sever, hatta bunu avantaja çevirir. Ama bu kez işler tersine dönüyor. Takım zirveyi görmüş gibi ve şimdi yavaş yavaş oradan aşağı doğru kayıyor. Pozisyon üretimi artması gerekirken azalıyor. Oyun akmıyor, oyuncular arasındaki bağlantılar gevşiyor. Bir tür başlangıç noktasına dönüş var Fenerbahçe’de. Bugünün oyunu, sezonun ilk günlerini hatırlatıyor.

Ve bir konu var ki görmezden gelmek mümkün değil: Kerem.

Galatasaray’da olduğu dönemde bir köşe yazısı okumuştum; “Angelino kötü, Köhn kötü, Dubois formsuz, Van Aanholt düşüşte… Peki ya hepsinin ortak noktası Kerem?” diye soruyordu. O zaman tartışmalı bir yorumdu belki ama bugün Fenerbahçe’de aynı soruyu yeniden sorduruyor. Kerem’in bitmek bilmeyen top kayıpları, geriye dönememesi, oyun disiplininden kopuk görüntüsü… Sezon başındaki Brown başka adamdı, bugünkü Brown başka. Ortak paydada Kerem var. Bu tesadüf değil. Açık söylemek gerekirse, gidişat “yılın bidonu” adaylığına doğru gidiyor.

Galatasaray ise oyun olarak kötü değil ama skor olarak zorlanıyor. Dalgalı performansına rağmen Sane son haftalarda eski patlayıcılığından kesitler göstermeye başladı. Osimhen içinse kelime israf etmeye gerek yok. Bazı oyuncular vardır, soyadı yetebilir; Osimhen de öyle bir oyuncu. Son dakikada attığı gol, klasın kitabıydı. Ama o klası gölgeleyen bir detay var: 90+6’da penaltı beklenen pozisyon.

VAR’ın neden var olduğunu artık kimse bilmiyor. Bir pozisyonda “görmek” ile “görmemek” arasındaki farkın koca bir sezonu nasıl etkileyebileceğini her hafta yeniden yaşıyoruz. Pozisyon gri. Yani penaltı olduğunu düşünmüyorum. 1 metreden kısa mesafe ve top ele gidiyor . El açık ama mesafe kısa. Ama verilse neden verildi diyemem. Bunu sadece ben değil Urs Meier de diyor. Fakat olay bu değil.Geçen hafta Galatasaray, bu hafta Fenerbahçe, haftaya başka biri… Bu böyle devam eder. Sorun “renkli gözlükler” değil; sorun hakemliğin A’dan Z’ye çürümüş olması. Kimse güvenmiyor, kimse tatmin değil, kimse ikna değil.

Bu ligde futbolcular, teknik adamlar, taraftarlar değişiyor ama hakemlik kurumu aynı berbat yapısıyla duruyor. İşin kötüsü artık sadece maçları değil, sezonun kaderini etkiliyor. Ve herkes susuyor.

Sahadaki futbolu konuşmak isterdik ama hakemler buna bile izin vermiyor. Türkiye’nin gerçeği bu: futbol var ama yönetenler yok. Bu yüzden de iyi oynayanın değil, hatayı görmeyenin kazandığı bir lig izliyoruz.

The post FATİH SULTAN TEKKE TAHT’A ADAY… appeared first on Malta Haber.

USG Maçı ve EleştirilerAçıkçası en azından Galatasaray yenilmez, bir puan alır diye bekliyordum. Fakat Okan Buruk’un maçı sadece tek bir değişiklikle bitirmesi ve buna rağmen sürekli önde basma ısrarı, USG’nin işine geldi. Bir gol atıp kapanmayı bekleyen takımın ekmeğine adeta bal kaymak sürdü.

Okan Hocam, sürekli baskı yapmak zorunda değilsin. Bazen bir puana oynamak
gerekir. Ayrıca madem golü yedin ve Icardi, Sara, Sané katkı veremiyor; o zaman
gençleri al oyuna. Ben olsam gençleri sahaya sürer, Icardi’nin tek başına boğuştuğu
savunmayı 3-4 oyuncuyla zorlamayı denerdim. Zaten rakibin fizik gücü seni aşmış
durumda.

Osimhen oynamazsa ve “in ceza sahasına, yap ortayı” taktiğiyle oynamaya devam
edersen, Fenerbahçe karşısında işin zor…

Uzun Maraton ve Yol Ayrımı

Defalarca üzerinde durduğum gibi; hem Avrupa hem lig, çok uzun maratonlar. Pahalı
ve marka oyuncularınız olsa da, dar kadrolarla ancak bir yere kadar gidebilirsiniz.
Son üç senedir karşılaştığımız yol ayrımına yeniden gelmiş bulunuyoruz:
Avrupa için mi zorlayalım, yoksa Süper Lig’de üst üste dördüncü şampiyonluk hedefi
mi öne çıksın?

Yanlış anlaşılmasın, her iki kulvarda da başarı garanti değildir. Ancak bana göre bu
yol ayrımı, Okan Hoca’nın kafasını yeniden meşgul etmeye başladı. Monaco
maçında yön büyük ölçüde belli olur.

Bir Puan Kötü mü?

Bir önceki yazımda USG, Fenerbahçe, Samsun ve Monaco maçlarını işaret etmiştim.
Üstelik o zaman sakatlıkların çoğu yoktu, Eren’in cezası da kesinleşmemişti. Bu şartlarda, “Her maçtan birer puan alınacak” denseydi açıkçası kabul ederdim. Fakatdaha ilk maçtan yenilgi geldi. O yüzden bazen bir puan gerçekten iyidir.

Derbi Motivasyonu

Derbilerin motivasyonu her zaman farklıdır. “Favori şu” demek doğru olmaz. Tedesco
ve Okan Buruk, Avrupa’daki başarısız sonuçların ardından kendilerini affettirme arayışında olacaklardır. Bu nedenle iki tarafın da “topa sahip olayım, baskı kurayım”psikolojisiyle oynaması muhtemeldir.

Ben olsam topu rakibe verip savunmayı ve orta sahayı sıkı tutarak kontraatak
oynardım. Yani gol atmaktan önce gol yememek ilk taktiğim olurdu. Çünkü maçı, ilk
golü kimin attığı şekillendirebilir.

Fenerbahçe’nin kendi evinde oynaması, avantajdan çok, eğer ilk golü kendi
kalesinde görürse ekstra bir stres kaynağına dönüşebilir. Liderliği kaybetme ve
geriye düşme stresi de Galatasaray’ı dağıtabilir.

Maç Sonrası mı?

Sonrası tufan… Bakalım kış ilk ,kimin kapısını çalacak?

Herkese iyi seyirler.

The post Bu kış nasıl geçer? appeared first on Malta Haber.