Fenerbahçe’de forma kimsenin tapulu malı değildir.

Şimdi birileri çıkıp başlayacaktır: Liverpool rotasyon yapmıştı, yedeklerle oynadı, gençleri sahaya sürdü, as oyuncularını dinlendirdi…

Geçiniz efendim!

Liverpool Liverpool’dur. Sahaya hangi formayla çıkarsa çıksın, hangi oyuncularını dinlendirirse dinlendirsin, karşındaki takımın adı Liverpool ise kazandığın maçın kıymeti vardır. Rakibin kadrosundaki eksiklere sığınarak kendi galibiyetinin değerini küçültmek, olsa olsa kendi takımına haksızlıktır. Fenerbahçe kazandı. Hem de mücadele ederek, direnerek, karakter koyarak kazandı. Bunun tadını çıkarmayı bilelim.

Ama bir galibiyetin arkasına saklanıp bütün sorunları halının altına süpürmeyelim.

Çünkü Fenerbahçe’nin konuşulması gereken başka meseleleri var.

Önce İsmail meselesi…

Aston Villa maçından sonra İsmail Yüksek’in nasıl eleştirildiğini hepimiz gördük. Neredeyse bütün faturanın tek bir futbolcunun üzerine yıkıldığı bir atmosfer oluştu. Evet, İsmail o maçta kötü oynadı. Bunu inkâr edecek değiliz. Hataları vardı, beklentilerin altında kaldı. Ancak bir futbolcunun kötü bir maç oynamasıyla kötü futbolcu olması arasında dağlar kadar fark var.

Bizim futbol kültürümüzde ne yazık ki bu ayrımı yapamıyoruz. Bir gün göklere çıkarıyoruz, ertesi gün yerin dibine sokuyoruz. Futbolcuya performansı üzerinden eleştiri getirmek başka, oyuncunun bütün kariyerini ve kalitesini bir maç üzerinden mahkûm etmek başka.

İsmail’in hatalarını konuşalım ama hakkını da teslim edelim. Mücadele gücü, dinamizmi ve oyunun iki yönündeki katkısı var. Bir maçla silinecek bir futbolcu değil.

Archie Brown ise ayrı bir parantezi hak ediyor.

Dün gece yalnızca gol atmadı. Oyunun içinde kaldı, doğru zamanda doğru yerde bulundu, hücumda cesaret gösterdi. Üstelik Liverpool gibi bir rakibe karşı bunu yaptı. Brown’ın yükselen performansı tesadüf değil. Fenerbahçe’nin sol tarafında ciddi bir alternatif değil, doğru kullanıldığında önemli bir silah olabileceğini gösteriyor.

Böyle oyuncuları kazanmak gerekiyor. Bir maçla kahraman ilan etmeden, bir maçla da gözden çıkarmadan…

Gelelim Guendouzi’ye…

Artık bu oyuncunun performansını ciddi ciddi masaya yatırmanın zamanı geldi.

Guendouzi’nin futbolculuğunu, enerjisini, geçmişini biliyoruz. Ancak Fenerbahçe formasıyla ortaya koyduğu performans, beklentilerin gerisinde kalıyorsa bunun da bir karşılığı olmalı. İsminin, bonservisinin veya geçmişte oynadığı takımların kimseye dokunulmazlık sağlamaması gerekir.

Orta sahada yalnızca koşmak, mücadele ediyor görüntüsü vermek yetmez. Topu doğru kullanacaksın, oyunun temposunu ayarlayacaksın, baskı altında sorumluluk alacaksın. Fenerbahçe orta sahasında oynuyorsan oyunun merkezinde olmayı bileceksin.

Guendouzi’nin kredisi sınırsız değil. Artık ciddi bir performans sorgulaması yapılmalı.

Kante meselesi daha da düşündürücü.

Kante’nin kariyerini anlatmaya gerek yok. Dünya futbolunda neler başardığını biliyoruz. Ancak geçmişteki Kante ile bugünkü Kante’yi birbirine karıştırmamak gerekiyor.

Sahada bazen fiziksel olarak orada ama zihinsel olarak oyunun dışında gibi görünüyor. Mücadeleye, oyuna, takımın ritmine tam anlamıyla bağlanamadığı anlar var. Kante gibi bir futbolcudan beklenti yalnızca tecrübe değil, orta sahaya hükmetmesidir.

İsimler üzerinden kadro kurulmaz. Form, tempo, konsantrasyon ve aidiyet üzerinden kurulur. Kante de bu ölçütlerden muaf değil.

Lukaku konusunda ise artık ısrarın anlamını sorgulamak gerekiyor.

Bir futbolcunun büyük kariyeri olması, her maçta oynama garantisi vermez. Fenerbahçe’nin hücumunda hareketlilik, alan yaratma, savunma arkasına koşu ve rakip stoperleri sürekli rahatsız etme ihtiyacı var.

Lukaku’nun fiziksel gücü elbette önemli. Ancak yalnızca fiziksel güçle modern futbolun hücum hattını kuramazsınız. Takımın hücum akışını yavaşlatan, hareketliliği sınırlayan bir görüntü ortaya çıkıyorsa teknik heyet bunu görmeli.

Artık formanın değil, performansın konuşulması gerekiyor. Lukaku konusunda ısrar etmek yerine alternatifleri değerlendirmek şart.

İrfan Can ısrarı da ayrı bir tartışma konusu.

İrfan’ın yeteneğine kimsenin itirazı yok. Zaman zaman yaptığı işler, sol ayağı ve oyun zekâsı ortada. Nitekim Liverpool karşısında direğe takılan pozisyonu da var. Ancak mesele tek bir şut, tek bir pas veya geçmişteki iyi performanslar değil.

Bugünün Fenerbahçe’sinde kim daha fazla katkı sağlayacak, kim daha fazla tehdit oluşturacak, kim takımın hücum temposunu yukarı taşıyacak?

Bu soruların cevabı verilmek zorunda.

Nene’nin artık daha fazla süre alması gerektiğini düşünüyorum. Genç, hareketli, dikine oynayabilen, rakibin üzerine gidebilen bir futbolcu. Bazen bir takımın ihtiyacı olan şey, topu ayağında fazla tutan bir oyuncudan ziyade rakip savunmanın dengesini bozan bir oyuncudur.

Nene’ye fırsat verilmeden bu tartışmanın sağlıklı bir cevabı da olmaz.

Sonuç olarak…

Dün gece Liverpool’u yenmek önemliydi. Çok önemliydi. Bu galibiyetin Fenerbahçe’nin özgüvenine, Avrupa iddiasına ve taraftarın inancına katkısı büyük olacaktır.

Ancak büyük takım olmak, yalnızca büyük maç kazanmakla ölçülmez. Büyük takım olmak, kazandığın maçın sarhoşluğuna kapılmadan eksiklerini görebilmektir.

İsmail’i bir maçla harcamayacaksın. Guendouzi’yi ismine bakarak oynatmayacaksın. Kante’yi geçmiş kariyerine sığınarak değerlendirmeyeceksin. Lukaku’ya sonsuz kredi açmayacaksın. İrfan Can’a gösterdiğin sabrı Nene’den esirgemeyeceksin.

Fenerbahçe’de forma kimsenin tapulu malı değildir.

Dün Liverpool’u yendik. Sevinelim, gururlanalım, hakkını verelim. Ama yarın yeniden çalışmaya, sorgulamaya ve doğruyu aramaya devam edelim.

Çünkü Fenerbahçe’nin hedefi yalnızca Liverpool’u yenmek değil.

Fenerbahçe’nin hedefi, Liverpool gibi takımlarla aynı masada oturmak değil, o masada kalıcı bir yer edinmektir.

The post Liverpool Liverpool’dur! appeared first on Malta Haber.

Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak.

Son form durumlarına baktığımızda Trossard ve Salah daha hazır, daha formda görünen isimler. Lukaku ise bu grubun içinde form grafiği açısından en zayıf halka gibi duruyor. Fakat Lukaku’nun formsuz hali bile küçümsenecek bir seviye değil. Adamın kötü sezonunda dahi ortaya koyduğu rakamlar, birçok forvetin iyi sezonuna denk gelebiliyor. Dolayısıyla “Lukaku bitti” demek için henüz çok erken. Hatta doğru sistem içerisinde yeniden ciddi bir fark yaratması hiç şaşırtıcı olmaz.

Galatasaray’ın kadro kalitesi geçen sezon rakiplerinin önündeydi. Ancak bu yaz döneminde o makasın ciddi biçimde kapandığını görüyoruz. Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor’un yaptığı hamleler, kağıt üzerindeki kadro gücünü yeniden tartışılır hale getirdi. Bugün itibarıyla dört takımın da şampiyonluk yarışında birbirine oldukça yakın olduğunu söylemek mümkün. Galatasaray hâlâ benim gözümde yüzde 0,1 ile önde. Ama önceki yıllarda olduğu gibi yüzde 10’luk, yüzde 15’lik bir avantajdan söz etmiyoruz.

Trabzonspor tarafında ise ilginç bir istatistik dikkat çekiyor. Nunez ile Salah kariyerleri boyunca 122 kez birlikte sahaya çıkmış ve bu maçlarda toplam yalnızca 18 gol üretebilmişler. Elbette bu veri tek başına hiçbir şey ispatlamaz. Oyun rolleri, takım yapıları, yaşları ve oynadıkları dönemler farklı. Fakat ister istemez insanın kafasında küçük bir soru işareti oluşturuyor. Trabzonspor’da ise garip biçimde forvetler her zaman başka bir parlıyor. Sörloth, Burak Yılmaz, Onuachu… Trabzon genlerinde mi var, şehir mi forveti başka türlü motive ediyor, yoksa tamamen tesadüf mü bilmiyorum. Ama bu takımda santrforların hikâyesi hep ayrı yazılıyor.

Burada transfer fetişizmine de biraz dikkat etmek gerekiyor. Çok transfer yapmak, çok para harcamak ve uçakları peş peşe indirmek otomatik olarak başarı getirmiyor. Bazen en büyük transfer, mevcut kadronun doğru kullanılabilmesi oluyor. Fakat Galatasaray’ın hazır ve şampiyonluğa alışmış kadrosundaki bazı eksik bölgeleri doldurma konusunda rakiplerine kıyasla geri kaldığını da inkâr edemeyiz. Transferin son günlerinde yine uçak şovları başlayabilir. Türkiye’de son 48 saatte üç haftalık transfer planının değişmesi hiç kimseyi şaşırtmaz.

Bugün bana “En akıllı transfer politikasını kim yaptı?” diye sorarsanız, cevabım Beşiktaş olur. Çünkü aldıkları oyuncuların önemli bölümünde hem yaş avantajı var hem de kariyer eğrilerinde henüz dramatik bir uçurum yaşanmamış durumda. Yani sadece geçmişteki şöhrete yatırım yapmıyorlar. Oyuncunun bugün ne verebileceğine ve önümüzdeki birkaç yılda ne verebileceğine de bakıyorlar. Bu açıdan bana daha dengeli bir yapılanma gibi geliyor.

Kahin değiliz. Futbolda ağustos ayında kazanılan maçların, eylülde yapılan transferlerin, ekimdeki form grafiklerinin hiçbir garantisi yok. Bir oyuncu kâğıt üzerinde mükemmel olabilir ama Türkiye’deki ilk deplasmanda bambaşka bir hikâyeye dönüşebilir. Aynı şekilde bugün eleştirilen bir transfer, üç ay sonra takımın sezonunu kurtaran isim haline gelebilir.

Yine de bugünkü fotoğrafa bakarsam Beşiktaş ve Trabzonspor’u Fenerbahçe’nin bir adım önünde görüyorum. Galatasaray ise hâlâ çok güçlü ve doğal olarak yarışın içerisinde. Fakat artık diğerlerinin önünde yürüyen değil, diğerleriyle aynı masada oturan bir Galatasaray görüntüsü var.

Belki de bu transfer döneminin en güzel tarafı tam olarak bu. Yıllardır Avrupa’nın büyük liglerinde izlediğimiz yıldızların bir bölümünü bu sezon kendi ligimizde, kendi statlarımızda izleyeceğiz. Salah’ın, Nunez’in, Lukaku’nun, Trossard’ın, Vlahovic’in Türkiye’deki hikâyesi başlayacak. Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak. Ve açıkçası bu sezonu ilginç yapan da tam olarak bu.

The post Şampiyonluğun Favorisi Yok appeared first on Malta Haber.