Bu izlediğimiz derbi, klasik anlamda iki devrelik bir maç değildi. Kağıt üstünde 45’er dakika oynandı ama sahadaki hikaye 13 dakikalık bir Fenerbahçe bölümü ve ardından 77 dakikalık Galatasaray hükümdarlığındaydı. Maçın özeti budur. İlk bölümde Fenerbahçe daha diri, daha sert, daha kararlı gözüktü. Hatta Sidiki Cherif ile yakaladığı geçiş hücumunda penaltıyı da buldu. Tam “kritik virajı döndü” denecekken Talisca çıktı ve topu auta gönderdi. Böyle maçlarda penaltı kaçırılmaz. Hele derbide hiç kaçırılmaz. Hele şampiyonluk yarışında asla kaçırılmaz. Kaçırırsan sadece gol değil, psikoloji de kaçırırsın. Fenerbahçe dün ikisini birden kaçırdı.

Penaltıya kadar dirençli duran sarı lacivertliler, sonrasında adeta fişi çekilmiş bir takım görüntüsü verdi. Çünkü orta saha diye bir şey yoktu. Top tutan yok, pas yapan yok, baskı kıran yok, ikinci top alan yok. Defanstan şişirilen toplarla hücum etmeye çalıştılar. Modern futbolda orta sahası çökmüş takımın ayakta kalma şansı yoktur. Fenerbahçe dün bunu acı şekilde yaşadı. Plansız, dağınık ve kırılgan bir yapı izledik.

Kerem Aktürkoğlu meselesine ayrıca değinmek lazım. Bazı oyuncular geçmiş performanslarının kredisiyle yaşar. Kerem de uzun süredir o krediyi tüketiyor. Galatasaray geçmişi, eski parlak günleri, zaman zaman yaptığı birkaç estetik hareket… Bunlar sonsuza kadar oyuncu taşımaz. Dün yine top kayıpları, yanlış tercihler, temposuzluk. Açık konuşalım: Eğer teklif varsa hemen değerlendirilmeli. Bu seviyede büyük takım oyuncusu istikrar verir, güven verir, kalite koyar. Kerem ise belirsizlik veriyor. Fenerbahçe rotasyonunda bile garanti yeri olmaz. Top kaybetme sihirbazlığı varsa o başka.

Galatasaray ise maça çok da iyi başlamadı. Hatta ilk bölümde tutuk, temposuz ve biraz da gergindi. Ama bir şeyi söylemeden geçemem: Bu takım duran top çalışıyor mu? Gol duran toptan gelmiş olabilir ama gole kadar kullanılan kornerler, serbest vuruşlar, organizasyon denemeleri son derece vasattı. Bu kadar kaliteli ayakların olduğu takımda bu kadar kötü duran top kullanımı kabul edilmez.

Ne olduysa kaçan penaltıdan sonra oldu. Galatasaray o andan itibaren oyunun iplerini eline aldı. İkinci yarıda ise artık tek taraflı bir derbi izledik. Sarı kırmızılılar sahaya karakter koydu, kalite koydu, fizik koydu, akıl koydu. Daha önemlisi teknik adam farkını koydu. Kimin daha iyi takım olduğu, kimin daha iyi çalıştırıldığı sahada net biçimde görüldü. Bir gol milimetrik ofsaytla iptal oldu, en az iki net pozisyon harcandı. Biraz daha beceri olsa skor tarihi farklara gidebilirdi.

Şimdi gerçekleri konuşalım. Galatasaray büyük ölçüde şampiyonluğu cebine koydu. Yarışı bu noktaya getiren sadece kendi performansı değil, rakibinin beceriksizliği de oldu. Eğer Trabzonspor da kazanırsa Fenerbahçe’nin üçüncülüğü konuşulacak. Bu da sezon başında kurulan pembe tabloların nasıl dağıldığını gösterir.

Sorumlular kim? Bir numarada Ali Koç var. Yıllardır kurulamayan yapı, bitmeyen yeniden yapılanmalar, her sezon başka hikâye… Sonuç ortada. İkinci sırada ise ara transfer döneminde forvetlerini gönderen yönetim aklı. Sezonun kırılma anında elindeki golcüleri azaltırsan, bugün ağlamakla kalırsın. Futbol bazen çok karmaşık görünür ama bazı gerçekler son derece basittir.

Hakeme gelirsek… Büyük skandal kararlar yoktu. Ufak tefek hatalar her maçta olur. Genel olarak temiz geçti diyebiliriz. Ancak Ederson konusu ayrı. Oyuncu resmen “beni at” diye dolaştı sahada. Yaptığı hareketler, tavırlar, kontrolsüzlük… Ederson bana göre futbol tabirine göre takımına ihanet etmiştir!

Sezon sonunda Fenerbahçe radikal kararlar almak zorunda. Bu kadronun yüzde 90’ı değişmeli. Bazı isimlerle yola devam etmek artık tercih değil, intihar olur. Ederson gibi, Kerem gibi, aidiyeti düşük, performansı yetersiz, zihni kırılgan oyuncularla yeni sezon planlanmaz. Aksi halde seneye de bugün yazılanların aynısı yazılır. Sadece tarih değişir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 26. Kez Şampiyon Galatasaray appeared first on Malta Haber.

Bir hafta düşünün; rakibiniz size 3 kere “al kardeşim, buyur” diyor. Siz üçünde de “yok sağ ol” diyorsunuz. Bu artık futbol falan değil. Bu psikoloji. Bu stres değil sadece, bu panik hali. Şampiyonluk kovalanmaz, taşınır. Fenerbahçe taşıyamıyor. Bu kadar basit.

Hakem konuşmaya gerek yok. Kaçak güreşmeye de gerek yok. Talisca kart mı görmeliydi, penaltı mıydı, kaleciye faul mü vardı… Bunlar hikâye. Sen 90+8’de rakip ceza sahasında faul yapıp, dönen topta gol yiyorsan mesele düdük değil, akıldır. Konsantrasyondur. Disiplindir. Büyük takım refleksidir. Yok.

Bir de kolay hedefler var tabii. Suçu sağa sola atmak çok kolay. Yok Saran, yok Tedesco… Bunlara bağlamak ucuzculuk. Sahada olan sahada kalır. Bu golü ne yönetim yedi ne teknik direktör. Oyuncu yedi. Hem de amatörce yedi.

Gelelim sahaya… Çağlar, Sidiki, Cherif… Kusura bakmayın ama bu seviyenin oyuncuları değil. Büyük hedefin varsa büyük oyuncuların olacak. Ederson meselesine de ayrı parantez açalım: Kalecilik refleks işi. İngiltere’de bırakmış belli ki. Kritik anlarda sahneye çıkamayan kaleciyle şampiyonluk gelmez.

Galatasaray tarafı mı? Onlar da güllük gülistanlık değil. İptal edilen üçüncü gol trajikomik ama oyun olarak son 4 yılın en kötüsü. Net. Fakat bir fark var: Hata yapıyorlar ama rakipleri daha büyüğünü yapıyor. Bu da onları ayakta tutuyor. Şampiyonluk bazen iyi oynayanın değil, daha az hata yapanın olur. Galatasaray şu an onu yapıyor.

Artık ligin bu döneminde futbol konuşulmaz. Kim daha iyi değil, kim daha az hata yapacak o konuşulur. Estetik biter, hayatta kalma başlar. Fenerbahçe bunu beceremiyor. Galatasaray ise tökezleyerek de olsa ilerliyor.

Son 4 hafta. Fark 4 puan. Kağıt üstünde iki maç. Ama psikolojik olarak daha fazlası. Derbi kırılma noktası. Fenerbahçe kazanırsa “acaba”lar geri gelir. Galatasaray kaybetmezse bu iş biter. Bu kadar net.

Şimdi soru şu değil: Kim daha iyi? Soru şu: Kim daha az hata yapacak? Çünkü bu ligde artık kazananı kalite değil, hata belirleyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Son Dakika Değil, Sonun Ta Kendisi appeared first on Malta Haber.

Trabzonspor Alanya’da puan aldı diye kimse kendini kandırmasın. Bu maç kazanılmıyorsa problem var. Çünkü büyük takım dediğin, böyle maçları “oynamadan” kazanır. Onuachu gibi yıldız yok ama bu bahane değil.Trabzonspor hâlâ rakibin temposuna göre şekil alan bir takım. Kendi oyununu dayatan değil, oyuna uyum sağlayan bir yapı. Bu seni yarışta tutar ama şampiyon yapmaz.

Fenerbahçe’ye bakalım… 4-0. Güzel skor. Temiz galibiyet. Ama rakip kim? Kayserispor. Ligin en zayıf, en kırılgan takımlarından biri. Bu galibiyeti büyütmek isteyenler var ama gerçek şu: bu bir test değildi. Fenerbahçe testi geçmedi, teste bile girmedi. Hata yapmadılar, doğru. Ama zorlanmadılar da. Asıl mesele şu: zorlandıklarında ne olacak?

Evet, bir düzen tekrar yapılandırılmaya çalışılıyor. Kante ölü toprağını attı ritmini buluyor. Evet, bir disiplin hala tok. Ama bu takımın hâlâ “büyük maç kimliği” tartışmalı. Çünkü sezonun kaderi Kayseri deplasmanında değil, kilit derbide yazılacak.

Galatasaray cephesi daha da ilginç. Kocaelispor beraberliği… Bu sadece puan kaybı değil, ciddi bir alarm. Çünkü mesele skor değil, çaresizlik. Orta saha kilitlenince plan B yok. Kanatlar işlemiyor, merkez tıkanıyor, oyun ağırlaşıyor. Galatasaray maç 1-1 olunca isyan eden değil kabullenen oyun oynadı. Skordan ziyade en şaşırdığım nokta buydu. Galatasaray 1 puanı kabullenmişti. Kocaelispor puanı sonuna kadar haketti.

Osimhen yoksa Galatasaray’ın hücumu eksik değil, eksik ötesi. Tek boyutlu. Tahmin edilebilir. Kırılgan.

Ve işin en tehlikeli tarafı: özgüvenle kibir arasındaki o ince çizgi çoktan aşılmış gibi. Okan Buruk’un maç önü söylemleri… Rakibi küçümseyen her cümle sahada tokat gibi geri döner. Döndü de. Kocaelispor senden daha fazla istedi, daha fazla savaştı ve seni durdurdu.

Şimdi herkes birbirine bakıyor:
“Kim şampiyon olacak?”
Cevap basit:
Hiçbiri hazır değil.

Fenerbahçe net değil.
Galatasaray güven vermiyor.
Trabzonspor zaten denklemde bile değil gibi.

Bu sezonu lig değil, bir maç belirleyecek. O büyük derbi. Kim daha az hata yaparsa değil, kim daha az korkarsa o kazanacak. Çünkü üç takımın da ortak sorunu aynı:
Hiçbiri gerçekten büyük gibi oynamıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe 7 Puan Kazandı! appeared first on Malta Haber.

Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Beşiktaş derbisi uzun süre dengede giden bir mücadeleydi. Fenerbahçe topa daha fazla sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan taraftı. Beşiktaş ise disiplinini bozmadan, savunma bloğunu koruyarak sabırlı bir oyun oynadı. 

Ancak derbinin kaderi futbolla değil, düdükle değişti. Aslında Fenerbahçe önceki haftalar aksine gayet de baskılıydı ama forvetsizlik kısırlığı da doğuruyor.

90+9’da gelen penaltı kararı, doğal olarak tartışmaları beraberinde getirdi. Çünkü Türkiye’de artık insanlar pozisyona bakmaktan çok “Bu karar başka maçta verilir miydi?” sorusunu soruyor. Bu da ligin en büyük problemi. Bir pozisyonun doğru olup olmamasından önce tutarlılık sorgulanıyor. Ve işte o noktada güven duvarı çatlıyor.

Böyle derbilerde verilen kararlar yalnızca üç puanı yazmaz. Ligin psikolojisini de değiştirir. Kazanan taraf moral kazanır, kaybeden taraf sadece puan değil, güven de kaybeder. Bu yüzden Türkiye’de hakem kararları sadece maç sonucu değil, haftalarca sürecek tartışmalar üretir.

Haftanın diğer büyük kırılması ise Trabzon’da yaşandı. Trabzonspor sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek şampiyonluk yarışına adeta kibrit attı. Maçın kahramanı ise Paul Onuachu oldu. 

Onuachu klasik bir santrfor değil; o adeta bir kule. Adamın sayılmayan golü bile o cüsse ile o hareketleri nasıl yapabilir diye düşündürüyor.Ceza sahasına atılan her topu tehdit haline getiren bir oyuncu. Galatasaray savunması da bunu fazlasıyla hissetti. Hava toplarında kurduğu üstünlük ve fizik gücüyle maçın kaderini belirleyen isim oldu.

Bu sonuçlar şunu gösteriyor: Bu ligde sadece iyi futbol yetmez. Sinirler sağlam olacak, kriz anlarında ayakta kalacaksın, tartışmaların ortasında oyununu kaybetmeyeceksin. Çünkü Türkiye’de şampiyonluk yarışı sadece saha içinde oynanmıyor.

Kulübede oynanıyor.
Basın odasında oynanıyor.
Hakem odasında konuşuluyor.
Televizyon stüdyolarında büyüyor.
Ve sonunda sahaya geri dönüyor.
Bu yüzden şampiyonluk yarışında artık mesele taktik tahtası değil. Mesele sinir sistemi.

Önümüzdeki haftalarda tek bir hata büyük sonuçlar doğurabilir. Bir kırmızı kart, bir penaltı kararı…  Hakemin 50 metre geriden karar verip VAR a gitmemesi büyük soru işareti ve eleştiri kaynağı oldu.Türkiye’de bazen sezonun kaderi 10 saniyelik bir pozisyona sığar.

Ama bir gerçek var: 

Bu sezonun şampiyonu yalnızca en iyi oynayan değil, en sağlam kalan takım olacak.

Ve görünen o ki bu ligde son düdük çalmadan hiçbir şey bitmeyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kadıköy’de Son Sözü Hakem Söyledi !  appeared first on Malta Haber.

Maça geldiğimizde Ederson’un son iki maçtır yükselen bir form grafiği yakaladığını teslim etmek lazım. Galibiyette büyük pay sahibiydi. Ancak maçın asıl kırılma anı ve hafızalarda kalacak sahnesi Asensio’nun attığı goldür. O gol sıradan bir bitiriş değil, doğrudan kalite göstergesidir. Şimdiden yılın golü adayları arasına yazılır. Fenerbahçe cephesinde ise tanıdık bir tablo var. Oyunu ele alamama problemi sürüyor. Topa sahip olmakla oyuna hükmetmek arasındaki fark hâlâ kapatılabilmiş değil. Buna rağmen zor bir deplasmanda mantıklı oynayıp galibiyet almak da küçümsenecek bir şey değil. Alkışlanır ama eksikleri örtmez.

Tedesco konusu ise başlı başına bir tartışma alanı. İlk geldiğinde de yazmıştım; bu takım klasik sağlı sollu kanat oyunu oynamaz, merkezi kalabalık tutarak rakibi boğar. Tedesco bunu çözdü. Ancak Kante ismi gündeme geliyorsa burada durup düşünmek gerekir. Kante gelirse En Nesyri’ye olan ihtiyaç daha da artar. Çünkü Kante oyunu taşır, temposunu ayarlar ama skoru getirmez. Fenerbahçe, Süper Kupa’dan sonra aşağı doğru giden bir form grafiği içerisinde. Kazanıyor ama yükselmiyor. Benim futbol görüşümde kanat eksikliği hâlâ çok net şekilde göze çarpıyor. Buna rağmen Tedesco, kalabalık orta saha rotasyonunda Kante’yi vazgeçilmez görüyor. Bu bir tercihtir ama sahada karşılığı olmak zorundadır.

Galatasaray tarafında ise Gaziantep FK maçından sonra toparlanma sinyalleri görülüyor. Kayserispor ne kadar formsuz ve zayıf olursa olsun, Noa Lang için olumlu izlenimler vardı. Aynı şekilde Asprilla da dikkat çeken isimlerden biri oldu. Galatasaray artık sadece Barış Alper’in gününde olmasını bekleyen bir takım olmayacak gibi duruyor. Barış Alper için ciddi bir rekabet başladı. Formayı garanti görme dönemi bitti, tehdit gerçek.

Galatasaray adına son dönemde gördüğüm en pozitif gelişme ise Gabriel Sara. Geldiği günden beri inişli çıkışlı bir grafik çizmiş olabilir ama bu gerçeği değiştirmiyor: Galatasaray’ın her maçta ilk yazması gereken isim Sara’dır. Skor katkısını bir kenara bırakın. Oyunu yönlendirmesi, temposu, milimlik pasları ve doğru zamanda doğru yönlendirmeleriyle orta sahanın maestrosu konumuna geldi. Galatasaray onunla nefes alıyor. O oyunun içinde olduğu sürece bu takımın ritmi düşmüyor. Sara, Galatasaray’ın akciğeridir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; VAR Var Cesaret Yok ! appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

“Santrfor alınmasın, bu kadro yeter” diyenlere bugün ders gibi bir maç oynandı. En-Nesyri, artık Fenerbahçe için umut vaat eden değil, umut tüketen bir oyuncu konumunda. Kimsenin beklentisini karşılamıyor; hatta o kadar kötü bir çizgide ki, ben bile savunurken yanıldığımı hissediyorum. Bu maçla birlikte net konuşuyorum: En-Nesyri’nin Fenerbahçe kariyeri bitmiştir.

Orta sahada Edson Álvarez iki farklı oyuncu gibi. Takım geri çekildiğinde adama şapka çıkarırsın; top kapar, baskıyı kırar, savunmayı toparlar. Ama hücumda o kadar etkisiz ki, Fenerbahçe’nin temposunu öldürüyor. İleriye geçişlerde sıfır katkı.

Gelelim gecenin yıldızına: Talisca. O Golünden bağımsız konuşuyorum; ilk kez bu kadar komple, dominant ve sürekli tehdit oluşturan bir oyun oynadı. Şut denemeleri olmasa Fenerbahçe’nin maça tutunma ihtimali yoktu. Tek başına tüm hücumu ayakta tuttu. Tartışmasız maçın adamıydı.

Kerem’e ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Nerede bu çocuk? Yine sahada yok, yine etkisiz, yine kayıp. Hep söylüyorum: Kerem bir maç parıldar, üç maç kaybolur. Ama bu kez o üç maçlık yokluk biraz fazla uzadı. Fenerbahçe hücumda bir eksik oynuyor gibi.

Nene ise yükselen grafiğini hücumda sürdürdü. İstekli, hareketli, topu taşıyan, rakibi yoran bir profil çizdi. Her maç üzerine koyuyor ve bu katkı artık istikrara dönüşüyor. Fenerbahçe’nin hücumdaki en diri isimlerinden biri haline geldi.

Savunmada ise Skriniar’ı bu maç özelinde beğenmedim. Zamanlaması tutmadı, ağır kaldı, basit hatalar yaptı.

Buna karşın Fenerbahçe’nin maçtaki en büyük kazancı genç stoper Yiğit Efe oldu. Evet, zamanlama hatası yaptı. Normal. Ama yerden hamleleri, havadaki mücadeleleri ve özgüveni çok iyiydi. Hızlı, cesur, diri bir stoper geliyor. Fenerbahçe’nin rotasyonuna girmiş durumda. Bu çocuk hem Fenerbahçe hem de milli takım için büyük potansiyel.

Sonuç?

Fenerbahçe iyi değildi ama kötü de değildi; sallandı ama kopmadı. Böyle bir oyunda 1 puan iyidir. Ama masaya yazılan gerçek çok net:

En-Nesyri dönemi bugünden itibaren kapanmıştır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kerem Sıfır, En-Nesyri Eksi! appeared first on Malta Haber.

İkinci yarıdaki Fenerbahçe ise oyunu domine eden bir yapıya büründü. Rizespor sadece bir şut çekebildi. Bu istatistik Fenerbahçe’nin ne kadar güçlü bir baskı uyguladığını ve oyunu ne kadar kontrol ettiğini gösteriyor. Ancak hücum parlıyor diye savunma zafiyetlerini unutmak kadar tehlikeli bir şey yok. Defans hattı ve kaleci vasat bir maç çıkardı. Birkaç pozisyonda Rize’nin az ama etkili hamleleri savunmanın kırılganlığını yeniden ortaya çıkardı. Kerem ve Mert Müldür ise yine çok kötüydü. Artık “kötü gün” değil, “kötü seviyeleri” konuşuyoruz.

Levent Mercan’ın durumu ise başka bir hikâye. Sezon başında rotasyon denilebilecek bir oyuncuyken bugün ilk 11’i zorlayan, dinamizmi ve pozisyon zekâsıyla fark yaratan bir profile dönüştü. Bu takımın önemli bir parçası olduğunu her maç biraz daha ispatlıyor. Orta sahadaki güç artarken Fenerbahçe’nin saha içindeki beyni ise tartışmasız Asensio oldu. Her organize atağın merkezinde o var. Takım ona göre kuruluyor, kurulacak da. Talisca’nın gelişi bu yapıya akıllı bir alternatif ekler. Buna karşın En-Nesyri takımı geri itmeye devam ediyor. Mücadele ediyor ama temposu oyunu geriye çekiyor. Artık herkes bunun farkında.

Ali Sowe’un etkisi ise çoğu kişinin gözünden kaçmış olabilir ama maçın kritik kırılma anlarında o etkiyi hissettiriyor. Son haftalarda hücumun parıltısı yüzünden unutulan savunma zafiyetleri, Sowe’un her hamlesinde yeniden ortaya çıktı. Bu savunmanın Osimhen’e böyle özgür alanlar vermesi hâlinde bambaşka bir senaryo konuşuruz. Laci’nin kırmızı kartı da bunun işaret fişeğiydi. Tüm maç “ne zaman atılacak?” dedirten bir gerginlikle oynadı ve geç de olsa atıldı. Rize’nin çözülmesi sadece Fenerbahçe baskısından değil, bu kırılmadan da kaynaklandı.

Sonuç? Fenerbahçe bugün kazanıyorsa bu, Mourinho döneminin bıraktığı dağınıklığın doğru ellerde toparlanmasıdır. Tedesco gösteri değil iş yapıyor. Sistemi adım adım inşa ediyor. Nene ise rolünü buldukça bu sistemin verimlilik dozunu artırıyor. Hücum göz kamaştırıyor, savunma hâlâ soru işareti ama artık net bir gerçek var: Fenerbahçe’nin başında maçı asla bırakmayan bir mühendis var ve bu takımın kimliği o mühendislikle şekilleniyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Gösteri Değil Mühendislik appeared first on Malta Haber.

Önce şu “eksik kadro” geyiklerini bir kenara koyalım. Bu tamamen tevatür. Gençlerbirliği kadro gücü açısından ligin en zayıf ikinci takımı. En eksik Galatasaray bile bu seviyenin fersah fersah üstünde. O yüzden kimse mağduriyet hikayesi yazmasın. Buna rağmen Kazımcan Karataş’ın Jakobs arkasında güven veren bir yedek profili çizmesi önemli bir artıydı. Zaten bu çocuk gelecek vaat eden bir sol bekti; kendini hazır tutmuş, belli. Bu Galatasaray adına güzel bir haber.

Barış Alper ise üzerindeki ölü toprağını silkeledi, taraftarla arasındaki buzları eritmeye başladı. Daha doğrusu “ben buradayım” sinyalini verdi. Yalnız Okan Buruk’un Yusuf Demir’den hâlâ ne beklediğini gerçekten anlamıyorum. Potansiyel? Tamam. Ama potansiyel sonsuza kadar sürmez. Sahaya koyduğu enerji, akıl ve aidiyet tartışmalı. Bu ısrarın bir izahı olmalı.

Gelelim Volkan Demirel’e… Hocalık başlangıcı iyiydi, bazı dokunuşları beğeniyordum ama dengesizlikleri de çok belirgin. Şu an çizdiği profil bana Anadolu’da çalışan Sergen Yalçın profilini hatırlatıyor. Bir gün çok iyi işler, ertesi gün ne yaptığı anlaşılmaz. Buna rağmen Galatasaray deplasmanında 1.66 xG çıkarmak ciddi iştir. Gençlerbirliği için harika bir istatistik. Bu takımın sonunda buralarda gezmesinin tek nedeni kadro kalitesi.

Ve tabii ki maçın en çok konuşulan konusu yine hakemler oldu. Herkes kendi penceresinden, kendi renkli camından bakmaya devam ediyor. Thalisson’un ikinci sarısı yanlış, evet… Ama Sallai ve Barış’a yapılan fauller de net kırmızı. Tartışacak bir şey yok. Maç 3-2 iken Onyekuru’nun pozisyonu da ofsayt değil. Sallai’nin kırmızısı desen zaten VAR’a falan gerek olmayan türden. Galatasaray “hakemler bizi doğradı” diyor, rakipler “hakem Galatasaray’ı koruyor” diyor. Hayır kardeşim, hayır. Bu hakemler kimseyi korumuyor. Ne Galatasaray’ı ne Fenerbahçe’yi… Berbatlar. Dengesizler. Tutarsızlar.

Teraziye koy; üç aşağı beş yukarı eşit çıkar. Sapmaları düşük ama kaliteleri yerlerde.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 1 Volkan’dır Galatasaray’ı Yakan! appeared first on Malta Haber.

Liverpool maçında plan doğruydu.
Lemina – Torreira – İlkay üçlüsüyle orta sahayı bir savunma duvarına çevirdi, topu rakibe bıraktı, alanı kapattı, sabırla bekledi. O maçta Avrupa disipliniyle oynadı, karşılığını da aldı. Helal olsun, ders gibi maçtı. Ama aynı planı Beşiktaş’a karşı sahaya sürmek? İşte orada büyük strateji hatası başlıyor.

Beşiktaş, Liverpool değil kardeşim. Sana baskı yapmaz, topu da o kadar iyi kullanmaz. Senin o topu almak, oyunu yönlendirmek zorundasın. Ama sen hâlâ üç defansif orta sahayla çıkıyorsan, kim üretecek? Kim kilidi açacak?

Sara kulübede otururken, Galatasaray sahada kilitlendi. Tempo yok, topsuz koşu yok, yaratıcılık sıfır. Ve ironik olan şu: Goller, Sara – Icardi – Sané oyuna girmeden önce geldi. Yani hücum zenginliği değil, defans hataları belirledi skoru. Davinson’un gereksiz kırmızısı, Uduokhai’nin İlkay’a hediye pası… Bu hatalar olmasa, maçın tabelesi bile değişmezdi.

Hakem kısmına gelirsek…
Topsuz alandaki bariz kırmızı kartı vermeyen biriyle karşı karşıyayız. Oyuncu değişikliği prosedürünü bile bilmiyor.  VAR mı var, yok mu belli değil. Kurallar hatırlatılmalı, futbolun kendisine değil, adalete ihtiyacı var.

Cerny’ye gelince…
Beklenen katkı hâlâ ortada yok. Ama belki de Cerny kötü değil, ona alan açmayan sistem kötü.

Sonuç 1-1.
Galatasaray, istatistiklerde “ben sizden üstünüm kardeşim” mesajını verdi, ama sahada üstünlük kuramadı. Liverpool maçında doğru olan plan, Beşiktaş’a karşı yanlıştı. Her kilidin anahtarı farklıdır. Sara o anahtardı, kullanılmadı.

Son olarak Okan Buruk için ; Papaz hergün pilav yemez.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; OKAN’IN EZBERİ CİMBOMUN ZİNCİRİ … appeared first on Malta Haber.