Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

Hatta bazen skor, gerçeği gizler.

Fenerbahçe açısından bu maç tam olarak böyle.

Beşiktaş biraz daha becerikli, biraz daha şanslı, biraz daha soğukkanlı olabilseydi bugün konuştuğumuz şey “Fenerbahçe derbiyi kaybetti” olmayacaktı.

Konuştuğumuz şey çok daha ağır olacaktı:

Fenerbahçe sahadan ezilerek çıktı.

Çünkü Beşiktaş, rakibine futbol oynatmadı.

Orta saha mı?

Beşiktaş’ın.

Kanatlar mı?

Beşiktaş’ın.

İkili mücadele mi?

Beşiktaş’ın.

Tempo mu?

Beşiktaş’ın.

Oyunun kontrolü mü?

Yine Beşiktaş’ın.

Fenerbahçe’nin elinde ne kaldı?

Biraz bireysel kalite, biraz Skriniar, biraz Ederson ve bolca “bir şey olur mu?” beklentisi.

Skriniar savunmanın önünde adeta yangın söndürücü gibi dolaştı. Önüne geleni kesmeye çalıştı.

Ederson ise zaman zaman panterleşti.

Ama düşünün…

Kaleciniz panterleşiyor, savunmanız can havliyle direniyor, rakip kaçırıyor ve siz hâlâ oyuna ortak olamıyorsanız burada bir problem vardır.

Hem de küçük bir problem değil.

Futbol problemi.

HOCA NE YAPIYOR?

Şimdi gelelim asıl meseleye.

İsmail Kartal…

Saygısızlık etmek istemiyorum.

Ancak teknik direktörlük performansı açısından ortaya çıkan tabloyu da cilalayıp başka bir şeymiş gibi göstermenin anlamı yok.

Maç sıkışıyor.

Ne yapılıyor?

Forvet çıkıyor, forvet giriyor.

Kanat çıkıyor, kanat giriyor.

Sonra bir başka oyuncu…

Peki oyun planı?

Yok.

Set hücumu?

Yok.

Merkezden rakibin savunma bloklarını bozacak organizasyon?

Yok.

10 numara pozisyonunda oynayacak, bağlantı kuracak, hücumu yönlendirecek bir yapı?

Yok.

Oyuncu değişikliği yapmakla teknik direktörlük yapmak aynı şey değil.

Bunu açıkça söylemek lazım.

Muriqi çıkar, Lukaku girer.

Oğuz çıkar, Nene girer.

Ben de yaparım.

Tribünden maçı izleyen herhangi biri de yapar.

Asıl mesele şu:

Lukaku’yu soktuğunda Lukaku’ya nasıl pozisyon hazırlayacaksın?

Nene’yi aldığında onu hangi bölgede topla buluşturacaksın?

Rakibin savunmasını nasıl açacaksın?

İkinci bölgeden üçüncü bölgeye nasıl geçeceksin?

Bir tane 10.5 numara koyup bağlantı kurmayı neden düşünmüyorsun?

Set hücumu neden yok?

Rakip seni kapattığında B planın nedir?

Bunların cevabı yoksa elinizde sadece pahalı oyunculardan oluşan bir kadro vardır.

Takım değil.

HAKEME SIĞINMAK KOLAY

Bir de tribün tarafı var.

Kerem’in pozisyonunda penaltı bekleniyor.

Hakeme küfürler…

İtirazlar…

Tepkiler…

Yahu kardeşim, ne penaltısı?

Futbolu biraz da dürüstçe konuşalım.

Aynı pozisyon Beşiktaş lehine verilseydi ne olacaktı?

Yapının sapından girilecekti, kapısına kadar gidilecekti.

Bin tane senaryo yazılacaktı.

“Bizi doğradılar.”

“Lig dizayn ediliyor.”

“Yapı devrede.”

“Federasyon bilmem ne yapıyor.”

Tamam.

Peki kendi takımınızın futbolunu ne yapacağız?

Hakem vermedi diye mi Fenerbahçe orta sahada ezildi?

Hakem vermedi diye mi kanatlar çalışmadı?

Hakem vermedi diye mi Beşiktaş oyunun her alanında daha diri kaldı?

Hakem vermedi diye mi hücum organizasyonu kurulamadı?

Hakem, Fenerbahçe’nin futbol problemini çözemez.

Bu kadar basit.

LYON GALİBİYETİ BÜYÜK YANILGI YARATMIŞ

Belli ki Lyon galibiyeti Fenerbahçe camiasında ciddi bir rehavet yaratmış.

Bir maç kazanıldı.

Herkes bir anda problemler bitmiş gibi davrandı.

Oysa futbolda bir galibiyet, kötü yapılanmayı iyi yapılanmaya dönüştürmez.

Bir Avrupa galibiyeti, teknik direktörün bütün eksiklerini ortadan kaldırmaz.

Bir maçta alınan üç puan, dört maçlık kötü gidişatı sihirli biçimde silmez.

Bugün Fenerbahçe’nin problemi şampiyonluk yarışında kaç puan geride olduğu değil.

Önce nasıl futbol oynayacağını bulması gerekiyor.

Şampiyonluğu bırakın.

İlk ikiye girecek mi?

Bugünkü görüntüyle bundan bile emin olmak zor.

Bu kadar büyük yatırım yapılmış bir takımın bu kadar sıradan görünmesi kabul edilebilir değil.

Ve burada yönetimin artık seyirci kalma lüksü yok.

Aziz Yıldırım’ın futbol bilgisine güvenenlerdenim.

O nedenle açık konuşuyorum:

Takıma bir an önce el atılması gerekiyor.

Çünkü işler hiç iç açıcı değil.

BEŞİKTAŞ’IN MESELESİ BAŞKA

Beşiktaş tarafında ise tam tersine bir yükseliş hissediliyor.

Daha önce de söyledik.

Bu takım ümit veriyor.

Eksikleri var mı?

Fazlasıyla var.

İlk 11 ile kulübe arasında yeterli kalite farkı var mı?

Hayır.

Kadronun her bölgesinde alternatif var mı?

Hayır.

Ama sahaya çıktığında bir şey anlatıyor.

Bir fikri var.

Bir karakteri var.

En önemlisi de ne yapmak istediği belli.

Büyük rakibini deplasmanda yenmek elbette tek başına şampiyonluk alameti değildir.

Ama bunu güzel oyunla yapıyorsanız, orada ciddiye alınması gereken bir takım var demektir.

Üstelik Beşiktaş’ın savunma hattı kağıt üzerinde öyle “aman aman” denilecek bir savunma değil.

Fakat takım savunması öyle iyi çalışıyor ki bireysel eksikler bir ölçüde kapanıyor.

İşte burada teknik direktöre şapka çıkarmak gerekiyor.

Çünkü iyi hoca bazen yıldızlarla değil, elindeki oyuncudan maksimum verimi alarak kendisini gösterir.

Salih mesela…

Açık söyleyeyim, beklediğimden çok daha iyi performans sergiliyor.

Agbadou?

Adeta kule.

Gelen topu karşılıyor.

Gelen rakibi karşılıyor.

Hava hakimiyetiyle savunmaya güven veriyor.

Ve Beşiktaş’ın rakip ataklarını daha başlamadan bozan bir görüntü ortaya çıkıyor.

DÖRT MAÇ, İKİ MAĞLUBİYET

Şimdi kimse çıkıp “Daha sezon uzun” demesin.

Evet, sezon uzun.

Elbette uzun.

Ama futbolun gerçekleri de bugünden okunur.

Dört maçta iki mağlubiyet.

Biri derbi.

Üstelik oynanan oyun da ortada.

Buna bakıp “Hiçbir şey yokmuş gibi devam edelim” demek gerçeklerden kaçmaktır.

Beşiktaş ise kusursuz değil.

Hatta ciddi eksikleri var.

Ama doğru istikamette.

Fenerbahçe ise pahalı, iddialı, kaliteli oyuncularına rağmen vasat bir futbol görüntüsünde.

Ve en tehlikelisi şu:

Fenerbahçe’nin problemi yalnızca kaybetmek değil.

Fenerbahçe’nin problemi neden kaybettiğini anlayamamak.

Beşiktaş bugün kazanırken bir şey inşa ediyor.

Fenerbahçe ise kaybederken hâlâ ne inşa edeceğini tartışıyor.

Sezon sonunda tablo elbette değişebilir.

Futbol böyle bir oyun.

Ama bugünün fotoğrafını çekmek gerekirse fazla süslemeye gerek yok:

Fenerbahçe alarm veriyor.

Beşiktaş ise yükseliyor.

Ve Fenerbahçe yönetimi hâlâ bunu yalnızca bir derbi mağlubiyeti olarak görüyorsa…

Asıl tehlike skor tabelasında değil.

Asıl tehlike, gerçeğin görülmemesinde.

The post KARTAL PENÇE ATMADI, DOZER GİBİ EZDİ GEÇTİ appeared first on Malta Haber.

18 yıllık Şampiyonlar Ligi özlemi bitti.

Çünkü bu maçta Fenerbahçe gerçekten müthiş ve doğru bir futbol oynadı.

İlk maçın aksine bu kez sahaya daha akıllı, daha kontrollü ve daha temkinli bir Fenerbahçe çıktı. İlk maçta yapılan hatalardan ciddi anlamda ders çıkarılmış. Özellikle Skriniar’ın ileriye fazla çıkmaması ve savunma hattının gereksiz risk almaması Fenerbahçe’nin oyununu çok rahatlattı. Bazen iyi futbol, rakibe sürekli saldırmak değildir. Bazen ne zaman geri duracağını bilmektir.

Fenerbahçe de bu kez bunu yaptı.

Oğuz Aydın’ı özellikle ayrı bir yere koymak lazım. Çok iyi maç çıkardı. Ben Oğuz’u çok beğendim. Hem oyunun iki yönünde katkı verdi hem de hücumda Fenerbahçe’nin elini rahatlattı. Muriqi, Kanté, Brown… Hepsinin ayrı ayrı çok değerli işler yaptığını düşünüyorum. Fenerbahçe’nin bugün sahaya koyduğu takım savunması ve fizik kalite, rakibin oyununu ciddi biçimde bozdu.

Hatta açık söyleyeyim; Fenerbahçe son üç yıl içerisinde Union Saint-Gilloise maçından sonra gördüğüm en iyi futbolunu oynadı.

Burada İsmail Kartal’ın bir noktayı çok iyi anlaması gerekiyor: Defans tandemini ne kadar geride ve kontrollü tutarsa Fenerbahçe’nin başarı ihtimali o kadar artar. Çünkü bu takımın ön tarafta zaten ciddi bir hücum kalitesi var. Guendouzi, Kanté, Skriniar ve Aké gibi oyuncuların oluşturduğu yapı doğru mesafelerle oynadığında geçilmesi son derece zor bir takım ortaya çıkıyor.

Ama yine aynı şeyi söylemek zorundayız: Defans takviyesi şart.

Çünkü artık önlerinde iki tane çok önemli kulvar var. Bir tarafta ligde şampiyonluk hedefi, diğer tarafta Şampiyonlar Ligi’nde ilk 24 hedefi. Bu kadar yoğun bir fikstürde sadece 11-12 oyuncuyla sezon götürmek mümkün değil. Hele savunma bölgesinde yaşanabilecek bir sakatlık veya cezalı durumu bütün planı bozabilir.

Peki hücum hattına bir transfer daha gerekiyor mu?

Bu maç özelinde baktığım zaman açıkçası çok gerekli olduğunu düşünmüyorum. Oğuz, Kerem, Nene ve Greenwood’dan oluşabilecek kanat rotasyonu gayet iş yapar. Burada mesele oyuncu sayısından ziyade oyuncuların doğru kullanılması. Fenerbahçe’nin hücumda bugün gösterdiği çeşitlilik, elindeki oyuncuların aslında yeterli bir potansiyele sahip olduğunu gösteriyor.

Ama savunma başka mesele.

İki kulvarlı, hatta aslında sezon içerisinde üç kulvarlı bir yarışta savunmada alternatifiniz olmak zorunda. Çünkü Şampiyonlar Ligi başka, lig başka. Rakipler başka, tempo başka. Bugün iyi oynayan savunma oyuncusunun üç gün sonra lig maçında dinlenmesi gerekebilir. Dolayısıyla Fenerbahçe’nin transferde önceliğini savunmaya vermesi gerektiğini düşünüyorum.

Bugün taktikten, teknikten, transferden daha önemli bir şey oldu.

18 yıllık Şampiyonlar Ligi özlemi bitti.

Fenerbahçe yeniden Avrupa’nın en büyük sahnesinde. Üstelik Türkiye açısından da son derece önemli bir tablo var. Yıllar sonra ilk kez iki Türk takımı Şampiyonlar Ligi’nde mücadele edecek. Bu yalnızca Fenerbahçe veya diğer takım açısından değil, Türk futbolu açısından da sevindirici bir gelişme.

Şimdi iş daha yeni başlıyor.

Fenerbahçe’nin bu seviyede kalıcı olabilmesi için bugünkü oyunun tesadüf olmadığını göstermesi gerekiyor. İsmail Kartal’ın da bugün doğru yaptığı şeyleri sezon boyunca sürdürebilmesi lazım. Özellikle savunma güvenliğinden taviz vermeden, öndeki kaliteli oyuncuların özgürlüğünü artırırsa Fenerbahçe’nin hem ligde hem Avrupa’da ciddi işler yapabileceğini düşünüyorum.

18 yıl sonra gelen Şampiyonlar Ligi bileti küçümsenecek bir başarı değil.

İsmail Kartal’ı sevmeyebilirsiniz, oyun anlayışını eleştirebilirsiniz, teknik kapasitesini tartışabilirsiniz. Ben de birçok noktada eleştiriyorum. Ama bugün bir gerçeği teslim etmek gerekiyor:

Jesus’un yapamadığını, Mourinho’nun yapamadığını İsmail Kartal yaptı.

Ve Fenerbahçe bugün yalnızca Şampiyonlar Ligi’ne kalmadı. Aynı zamanda son yıllarda kaybettiği özgüvenin bir kısmını da yeniden kazandı.

Şimdi sıra bunu devam ettirmekte.

The post 18 Yıllık Hasret Bitti: Fenerbahçe Şampiyonlar Ligi’nde appeared first on Malta Haber.

İyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bir de maçın başından itibaren İsmail Kartal’ın oyuncu değişikliklerine bakıyorsun, insanın aklına tek bir soru geliyor: Kardeşim, sen hocasın! Bir şeyler düşün!

Değişiklikler aynı bölgede oynayan oyuncuların birbirinin yerine girmesinden ibaret. Muriqi çıkıyor, Lukaku giriyor. E ne bekliyorsun bundan? Aynı oyunu başka oyuncuyla oynatıyorsun. Farklı bir şey üretmek istiyorsan farklı bir şey deneyeceksin.

Muriqi’yi çıkarma. Talisca’yı öne yaklaştır, bir ön liberoyu çıkar, sistemi değiştir. Rakibin dengesini boz. Bir şey dene!

Ama yok…

Oyuncu değiştir, pozisyonu değiştirme. İsmi değiştir, oyunu değiştirme.

İsmail Kartal’ın en büyük problemi biraz da burada. Sürprizsiz bir hoca. Rakibin beklemediği bir hamle yapma konusunda çekingen. Maçın gidişatını değiştirecek bir satranç hamlesi yerine, çoğu zaman mevcut düzenin oyuncularını değiştiriyor.

Neyse tekrar maça gelelim…

Fenerbahçe maça ilk 10 dakika öyle bir saldırdı ki, sanki sezonun son maçı, puan farkı 1 ve rakip de şampiyonluk maçı oynuyor. Ekonomik kullanım diye bir şey yok. Bütün enerji, bütün pres, bütün hücum gücü sahaya bırakıldı.

Muriqi o pozisyonda golü atsaydı, “Bu kadar enerji harcamaya değdi” diyecektik. Ama atamadı. Sonra ne oldu? Fenerbahçe’nin fişi yavaş yavaş çekildi.

Çünkü Fenerbahçe’nin bugün en büyük problemi sadece oyun değil. Bu kadronun Şampiyonlar Ligi seviyesi için ne kadar yetersiz olduğu da sahada net biçimde ortaya çıktı.

Lig başka, Şampiyonlar Ligi başka.

Talisca ligde harika işler yapar. Gol atar, skor üretir, maç kazandırır. Ancak Şampiyonlar Ligi seviyesinde iş değişiyor. Tempo yükseliyor, fizik kalite yükseliyor, rakibin baskısı artıyor. Talisca’nın savunma katkısı ve oyunun temposuna ayak uydurma problemi burada daha fazla görünür hale geliyor.

Muriqi de aynı şekilde. Eski Muriqi değil. Bugün Şampiyonlar Ligi seviyesinde Fenerbahçe’nin santrfor hattını taşıyacak dinamizm ve kalite konusunda ciddi soru işaretleri var.

Skriniar deseniz, Anadolu takımlarının güçlü santrforlarına karşı bile zaman zaman problem yaşıyor. Şampiyonlar Ligi seviyesinde bu zaafı rakiplerin affetmesini beklemek fazla romantik olur.

Fenerbahçe’nin kadrosu lig şampiyonluğu için iddialı olabilir ama Şampiyonlar Ligi seviyesi için oldukça yetersiz olduğunu bu maçta açıkça gösterdi.

Bir de Asensio meselesi var.

Asensio’yu oynatmayacaksan sat!

Bu kadar basit.

Dünyanın parasını verip, yıldız diye getirip sonra oyuncuyu doğru düzgün kullanmayacaksan bunun hiçbir mantığı yok. Asensio’yu kulübede oturtup “neden katkı vermiyor?” diye konuşmak futbol yönetimi değil. Bir oyuncuyu ya doğru pozisyonda oynatacaksın ya da bu kadroda neden tuttuğunu açıklayacaksın.

Çünkü Asensio’nun kalitesi tartışılacak oyuncu değil. Tartışılması gereken, Fenerbahçe’nin ondan neden yararlanamadığı.

Greenwood ise ayrı bir ayrıntı. Çok iyi. Defansta orta sahada ileride heryerde. Şut atıyor, top çıkarıyor derken bir de muhteşem bir gol attı. Kerem de istekli. Ama takımın ortasında Guendouzi, Kanté, İsmail gibi isimlerin yanına gerçek anlamda bir 8 numara ihtiyacı bağırıyor. Çünkü orta saha sadece mücadeleyle kurulmaz; bağlantı gerekir, tempo gerekir, oyunun iki yönünü taşıyacak oyuncu gerekir.

Ben İsmail Kartal’ı beğenmiyorum. Ama eleştirmek başka, elindeki kadro gerçekliğini yok saymak başka. Hocanın da eli çok geniş değil. Fenerbahçe’nin eksiği sadece teknik direktör değil.

Millet Rashford konuşuyor.

Rashford değil, stoper lazım!

Çünkü Fenerbahçe’nin problemi tabelada görünen hücum eksikliğinden çok, oyunun kırıldığı anda savunmada ortaya çıkıyor.

Bir de maç içindeki şu tercih var ki, ayrıca tartışılması gerekir:

Talisca çıkıyor, Asensio giriyor.

Sıkışmış maçta bunun tam tersini düşünmez misin?

Talisca’nın ihtiyacın olan tarafı zaten o sıkışan oyunda bir anda maçın matematiğini bozabilecek sihirbazlığı. Rakip kapanmış, oyun kilitlenmiş; sen elindeki kilidi açabilecek oyuncuyu çıkarıyorsun.

Nene oyuna girince hareket geldi. Ama santrforların ağırlığı yine takımın üzerine çöktü.

Fenerbahçe ilk 10 dakika çok güçlü göründü. Sonrasında ise güçlü olmadığını gösterdi.

Bu takımın eksikleri var. Hem de ciddi eksikleri.

Fenerbahçe kadrosunun Şampiyonlar Ligi seviyesinde ciddi biçimde yetersiz olduğu gerçeğini görmek gerekiyor. Lig için yeterli görünen bazı oyuncular, Avrupa’nın en üst seviyesinde aynı etkiyi yaratamayabilir.

Çünkü iyi takım başka, pahalı takım başka, yıldız isimleri olan takım başka, gerçekten Şampiyonlar Ligi seviyesinde takım bambaşka.

Bugünkü Fenerbahçe henüz o son kategoride değil.

The post Fenerbahçe’ye Biri Gerçeği Söylesin! appeared first on Malta Haber.

Bu takım kazanıyor olabilir ama henüz güven vermiyor. Avrupa’da en büyük problem de tam olarak budur.

Artık Asensio konusunda romantizmi bırakalım. İsmail Kartal bu oyuncuyu beğenmiyor. Bu kadar basit. Sürekli bunun aksini söylemenin anlamı yok. Asensio kaliteli mi? Evet. Kariyeri mi var? Var. Ama teknik direktörün kafasında yeri yoksa CV’nin sahaya bir faydası olmuyor. Bunun nedeni medyaya yansıyan bazı sözler midir, aralarında başka bir problem mi vardır, bilemeyiz. O kısmı dedikodu olur. Ama futbol bize bir şey söylüyor: Bu birliktelik yürümez. Elektrik tutmuyor.

Kerem meselesi de ilginç. Anadolu deplasmanında yıldız. Skora katkı verir, rakam üretir, manşet olur. Avrupa gecesinde ya da sezonun kırılma maçlarında ise sesi kısılıyor. Büyük oyuncu, büyük maçın oyuncusudur. Kerem’in hâlâ ispat etmesi gereken yer tam da burası.

İsmail Yüksek sahaya direnç koyuyor. Mücadele ediyor. Rakibi bozuyor. Eyvallah. Ama Fenerbahçe’nin sorunu mücadele eksikliği değil. Fenerbahçe’nin sorunu oyun üretimi. Belki Talisca’nın on numaraya geçmesi hücumun çehresini değiştirir. Belki forvete daha yakın oynayınca bağlantılar güçlenir. Ama “belki” üzerinden şampiyonluk ve Avrupa hesabı yapılmaz.

Şimdi yine transfer romantikleri çıkacak. Greenwood geldi. Elbette form tuttuğunda fark yaratabilecek bir oyuncu. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama oyun bozuksa dünyanın en pahalı oyuncularını alsan ne olur? Temel problem organizasyon. Kanatlar üretmiyor. Merkez üretmiyor. Rakip ceza sahasına yerleşemiyorsun. Greenwood tek başına bu tabloyu değiştiremez.

Bir de şu duran top meselesi var. İki maç, iki gol. İkisi de duran top. Bu alkışlanacak istatistik değil, düşünülmesi gereken istatistik. Açık oyunda bu kadar kısır kalıyorsan Avrupa’da işin zor demektir. Çünkü her maçta sana duran top hediye etmeyecekler.

Ben Skriniar konusunda aylardır aynı şeyi söylüyorum. Bu maç özelinde değil. Genel resimde söylüyorum. Bugün de gelecek adına çok iç açıcı sinyaller vermedi. Savunma zaman zaman gereğinden fazla kırılgan. Avrupa’nın seviyesi yükseldikçe bu kırılganlık cezaya dönüşür.

İrfan’la, Kerem’le, bireysel kaliteyle ligde birçok maçı çözersin. Türkiye Ligi bazen seni affeder. Avrupa affetmez. Orada oyun isterler. Plan isterler. Tempo isterler. Sadece isim değil, sistem isterler.

Sturm Graz karşısında kadro kalitesi olarak Fenerbahçe doğal favori. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama futbol kalite sıralamasıyla oynanmıyor. Hearts’ın Rangers’a da Celtic’e de kök söktürdüğü bir dönemde onları toplamda 6-0 ile geçen bir Sturm Graz . Kalite düşük belki ama bizim tabirler zımba gibi takım.

İlk resmi maçlardan kesin hüküm çıkarmak doğru değildir. Ama ilk maçlar karakter verir. Fenerbahçe turu geçti. Kağıt üstünde görev tamam. Sahaya baktığında ise insanın aklına tek cümle geliyor: Bu takım kazanıyor olabilir ama henüz güven vermiyor. Avrupa’da en büyük problem de tam olarak budur. Kazanırsın ama kimse sana inanmaz.

The post Fenerbahçe Tur Atladı, Soru İşaretleri Kaldı! appeared first on Malta Haber.

Futbol bu kadar romantik değil. Oyuncu değişirse sistem de değişir.

Oyuncu değişiklikleri ise hocanın daha doğrusu Aziz Yıldırım’ın maç içindeki en doğru işiydi. Oyuna dokundu, maçın ritmini değiştirdi. Talisca ise yine bildiğimiz Talisca… Kapalı savunmanın maymuncuğu. Her takımın elinde bir İngiliz anahtarı olur; sıkışan yeri açar. Fenerbahçe’nin elindeki anahtar da bu adam. Böyle oyuncular istatistikle anlatılmaz. Maçın düğümünü çözen adamlardır bunlar.

Ama gelelim can sıkan meseleye… Fenerbahçe yine santrforsuzluğun faturasını ödedi. Pozisyon var, baskı var, oyun üstünlüğü var ama ceza sahasında işi bitirecek adam yok. Avrupa’da bunun affı olmaz. Bugün 1-0 olur, yarın elenirsin.

Kerem Aktürkoğlu meselesi ise artık “destek olalım” sınırını geçti. Sürekli gol ve asist rakamlarının arkasına saklanıyor. Futbol yalnızca tabeladan ibaret değil. Maç boyunca kaç top kaybettiğine, kaç atağı öldürdüğüne de bakacaksın. Kerem yine aynı şeyi yaptı. Top ezdi, yanlış karar verdi, hücumun ritmini bozdu. Sonra biri çıkıp “ama geçen sezon şu kadar gol katkısı yaptı” diyor. Güzel kardeşim, ben muhasebe defteri okumuyorum. Düşmüş takıma 4 gol atarak istatistik kimse kasmasın.Ben sahaya bakıyorum.

İrfan Can ise en azından bir şeyler yapmaya çalıştı. Olmadı belki ama denedi. Kerem ise yine oyunun içinde kayboldu. Bu kadar krediyi hangi performansla alıyor, gerçekten merak ediyorum.

Fred’e de teşekkür etme vakti gelmiş. Büyük futbolcuydu. Bu ligin en iyi orta sahalarından biri oldu. Ama futbol vicdan işi değil. Bugün ne oynadığına bakarsın. İstek var ama bacaklar gitmiyor. Baskıya çıkıyor, dönemiyor. İkili mücadeleyi kazanıyor, ikinci hamlede yok. Eski Fred’den geriye sadece adı kalmış.

İsmail Kartal’ın bu Fred ısrarı bana Fatih Terim’in son dönem Selçuk İnan inadını hatırlatıyor. Teknik adam bazen oyuncunun bugününü değil, hafızasındaki fotoğrafını oynatıyor. En büyük hata da burada başlıyor.

Bir de şu “99 puan aldım” meselesi… Sayın hocam, o takımın önünde Dzeko vardı, Tadic vardı. Top saklayan, oyunu dinlendiren, etrafındaki oyuncuları büyüten iki lider vardı. Senin sistemini onlar taşıdı. Şimdi onlar yok. Hâlâ aynı oyunu Kerem’le, İrfan’la, Fred’le oynamaya çalışıyorsun. Futbol bu kadar romantik değil. Oyuncu değişirse sistem de değişir.

Bir başka garabet de şu… Uzun santrfor koyacaksan ters ayaklı kanatla oynama isteğinin mantığı nedir? Çizgiye inmeyen, orta kesmeyen kanatla uzun forveti nasıl besleyeceksin? Bu kadar temel bir futbol gerçeğini görmezden gelirsen, en iyi santrforu da getirsen verim alamazsın. Kerem bu oyunun içinde üretmiyor. Israr ettikçe takım da üretmiyor.

Son söz… Fenerbahçe kazandı. Avantajı aldı. Kimse galibiyeti küçümsemesin. Ama Avrupa’da bir üst turdan itibaren bu oyun eksikleri affedilmez. Aziz Yıldırım’ın neden aylardır kanat oyuncusu istediği bu maçta bir kez daha ortaya çıktı. Çünkü üst seviyede Greenwood oynar. Kerem ve İrfan ise ancak izler. Futbolun acı tarafı budur. Forma geçmişe göre verilirse, geleceği başkaları yazar.

The post İngiliz Anahtarı: Talisca appeared first on Malta Haber.