Fenerbahçe’de forma kimsenin tapulu malı değildir.

Şimdi birileri çıkıp başlayacaktır: Liverpool rotasyon yapmıştı, yedeklerle oynadı, gençleri sahaya sürdü, as oyuncularını dinlendirdi…

Geçiniz efendim!

Liverpool Liverpool’dur. Sahaya hangi formayla çıkarsa çıksın, hangi oyuncularını dinlendirirse dinlendirsin, karşındaki takımın adı Liverpool ise kazandığın maçın kıymeti vardır. Rakibin kadrosundaki eksiklere sığınarak kendi galibiyetinin değerini küçültmek, olsa olsa kendi takımına haksızlıktır. Fenerbahçe kazandı. Hem de mücadele ederek, direnerek, karakter koyarak kazandı. Bunun tadını çıkarmayı bilelim.

Ama bir galibiyetin arkasına saklanıp bütün sorunları halının altına süpürmeyelim.

Çünkü Fenerbahçe’nin konuşulması gereken başka meseleleri var.

Önce İsmail meselesi…

Aston Villa maçından sonra İsmail Yüksek’in nasıl eleştirildiğini hepimiz gördük. Neredeyse bütün faturanın tek bir futbolcunun üzerine yıkıldığı bir atmosfer oluştu. Evet, İsmail o maçta kötü oynadı. Bunu inkâr edecek değiliz. Hataları vardı, beklentilerin altında kaldı. Ancak bir futbolcunun kötü bir maç oynamasıyla kötü futbolcu olması arasında dağlar kadar fark var.

Bizim futbol kültürümüzde ne yazık ki bu ayrımı yapamıyoruz. Bir gün göklere çıkarıyoruz, ertesi gün yerin dibine sokuyoruz. Futbolcuya performansı üzerinden eleştiri getirmek başka, oyuncunun bütün kariyerini ve kalitesini bir maç üzerinden mahkûm etmek başka.

İsmail’in hatalarını konuşalım ama hakkını da teslim edelim. Mücadele gücü, dinamizmi ve oyunun iki yönündeki katkısı var. Bir maçla silinecek bir futbolcu değil.

Archie Brown ise ayrı bir parantezi hak ediyor.

Dün gece yalnızca gol atmadı. Oyunun içinde kaldı, doğru zamanda doğru yerde bulundu, hücumda cesaret gösterdi. Üstelik Liverpool gibi bir rakibe karşı bunu yaptı. Brown’ın yükselen performansı tesadüf değil. Fenerbahçe’nin sol tarafında ciddi bir alternatif değil, doğru kullanıldığında önemli bir silah olabileceğini gösteriyor.

Böyle oyuncuları kazanmak gerekiyor. Bir maçla kahraman ilan etmeden, bir maçla da gözden çıkarmadan…

Gelelim Guendouzi’ye…

Artık bu oyuncunun performansını ciddi ciddi masaya yatırmanın zamanı geldi.

Guendouzi’nin futbolculuğunu, enerjisini, geçmişini biliyoruz. Ancak Fenerbahçe formasıyla ortaya koyduğu performans, beklentilerin gerisinde kalıyorsa bunun da bir karşılığı olmalı. İsminin, bonservisinin veya geçmişte oynadığı takımların kimseye dokunulmazlık sağlamaması gerekir.

Orta sahada yalnızca koşmak, mücadele ediyor görüntüsü vermek yetmez. Topu doğru kullanacaksın, oyunun temposunu ayarlayacaksın, baskı altında sorumluluk alacaksın. Fenerbahçe orta sahasında oynuyorsan oyunun merkezinde olmayı bileceksin.

Guendouzi’nin kredisi sınırsız değil. Artık ciddi bir performans sorgulaması yapılmalı.

Kante meselesi daha da düşündürücü.

Kante’nin kariyerini anlatmaya gerek yok. Dünya futbolunda neler başardığını biliyoruz. Ancak geçmişteki Kante ile bugünkü Kante’yi birbirine karıştırmamak gerekiyor.

Sahada bazen fiziksel olarak orada ama zihinsel olarak oyunun dışında gibi görünüyor. Mücadeleye, oyuna, takımın ritmine tam anlamıyla bağlanamadığı anlar var. Kante gibi bir futbolcudan beklenti yalnızca tecrübe değil, orta sahaya hükmetmesidir.

İsimler üzerinden kadro kurulmaz. Form, tempo, konsantrasyon ve aidiyet üzerinden kurulur. Kante de bu ölçütlerden muaf değil.

Lukaku konusunda ise artık ısrarın anlamını sorgulamak gerekiyor.

Bir futbolcunun büyük kariyeri olması, her maçta oynama garantisi vermez. Fenerbahçe’nin hücumunda hareketlilik, alan yaratma, savunma arkasına koşu ve rakip stoperleri sürekli rahatsız etme ihtiyacı var.

Lukaku’nun fiziksel gücü elbette önemli. Ancak yalnızca fiziksel güçle modern futbolun hücum hattını kuramazsınız. Takımın hücum akışını yavaşlatan, hareketliliği sınırlayan bir görüntü ortaya çıkıyorsa teknik heyet bunu görmeli.

Artık formanın değil, performansın konuşulması gerekiyor. Lukaku konusunda ısrar etmek yerine alternatifleri değerlendirmek şart.

İrfan Can ısrarı da ayrı bir tartışma konusu.

İrfan’ın yeteneğine kimsenin itirazı yok. Zaman zaman yaptığı işler, sol ayağı ve oyun zekâsı ortada. Nitekim Liverpool karşısında direğe takılan pozisyonu da var. Ancak mesele tek bir şut, tek bir pas veya geçmişteki iyi performanslar değil.

Bugünün Fenerbahçe’sinde kim daha fazla katkı sağlayacak, kim daha fazla tehdit oluşturacak, kim takımın hücum temposunu yukarı taşıyacak?

Bu soruların cevabı verilmek zorunda.

Nene’nin artık daha fazla süre alması gerektiğini düşünüyorum. Genç, hareketli, dikine oynayabilen, rakibin üzerine gidebilen bir futbolcu. Bazen bir takımın ihtiyacı olan şey, topu ayağında fazla tutan bir oyuncudan ziyade rakip savunmanın dengesini bozan bir oyuncudur.

Nene’ye fırsat verilmeden bu tartışmanın sağlıklı bir cevabı da olmaz.

Sonuç olarak…

Dün gece Liverpool’u yenmek önemliydi. Çok önemliydi. Bu galibiyetin Fenerbahçe’nin özgüvenine, Avrupa iddiasına ve taraftarın inancına katkısı büyük olacaktır.

Ancak büyük takım olmak, yalnızca büyük maç kazanmakla ölçülmez. Büyük takım olmak, kazandığın maçın sarhoşluğuna kapılmadan eksiklerini görebilmektir.

İsmail’i bir maçla harcamayacaksın. Guendouzi’yi ismine bakarak oynatmayacaksın. Kante’yi geçmiş kariyerine sığınarak değerlendirmeyeceksin. Lukaku’ya sonsuz kredi açmayacaksın. İrfan Can’a gösterdiğin sabrı Nene’den esirgemeyeceksin.

Fenerbahçe’de forma kimsenin tapulu malı değildir.

Dün Liverpool’u yendik. Sevinelim, gururlanalım, hakkını verelim. Ama yarın yeniden çalışmaya, sorgulamaya ve doğruyu aramaya devam edelim.

Çünkü Fenerbahçe’nin hedefi yalnızca Liverpool’u yenmek değil.

Fenerbahçe’nin hedefi, Liverpool gibi takımlarla aynı masada oturmak değil, o masada kalıcı bir yer edinmektir.

The post Liverpool Liverpool’dur! appeared first on Malta Haber.

Karşılaşmayı Fransız hakem Clement Turpin yönetecek. Turpin’in yardımcılıklarını Nicolas Danos ile Benjamin Pages, dördüncü hakemliğini ise Jeremy Stinat üstlenecek. Hakem ekibinin tamamı Fransa Futbol Federasyonu’ndan görev yapacak.

Fenerbahçe, Şampiyonlar Ligi’nde oynadığı üç maçta iki puan topladı. Sarı-lacivertliler, son Avrupa maçında sahasında 2-0 öne geçtiği Slavia Prag karşılaşmasından 2-2 beraberlikle ayrıldı; Süper Lig’de ise üst üste iki yenilgi aldı.

Fenerbahçe’de sakatlıkları bulunan Nathan Ake ve Marco Asensio kadroda yer alamayacak. Kojo Oppong’un oynayıp oynamayacağı maç saatinde belli olacak.

The post Dirk Kuyt, Fenerbahçe-Liverpool maçında eski takımına karşı appeared first on Malta Haber.

Denenmişi tekrar ederek farklı sonuç beklemek, Fenerbahçe’nin en büyük problemi haline geldi.

Galatasaray, günden güne artan performansıyla şampiyonluğun yine en güçlü adayı olduğunu gösteriyor. Batrakov ve Osimhen, takımın hücum yükünü sırtlayan iki önemli isim. Ancak mesele sadece yıldız oyuncuların bireysel performansı değil. Asıl değişim, takımın oyun organizasyonunda.

Lille maçıyla birlikte son dakika galibiyetlerinin, zor bulunan gollerin ve rakip savunmayı açmakta yaşanan sıkıntıların geride kaldığını görüyoruz. Kanatlar artık daha etkili! Yunus ve Barış’ın form tutması, Galatasaray’ın hücum çeşitliliğini ciddi anlamda artırdı. Eskiden merkezden çözüm arayan takım, şimdi kenarları da çok daha iyi kullanıyor.

Fakat burada bir parantez açmak gerekiyor.

İlhan Palut’un büyük takımlara karşı cesur oyun anlayışını ve takımlarının zaman zaman aldığı farklı mağlubiyetleri de göz ardı etmemek lazım. Galatasaray’ın 4-0’lık galibiyeti elbette önemli ama bu skorun yarattığı algıyla oyunun bütün detaylarını görmezden gelmek de doğru değil.

Yine de gerçek değişmiyor: Galatasaray son dört sezonun şampiyonu. Şampiyonluk yarışını yönetmeyi, kötü oynadığı maçlarda bile kazanmayı ve krizleri fırsata çevirmeyi biliyor. Bu sezon biraz daha geç form tuttu belki ama makine artık çalışmaya başladı.

Tek soru işareti mi? Leao!

Bu kadar büyük bir yatırımın karşılığını verecek mi? Açıkçası henüz ikna olmuş değilim. Çünkü büyük oyuncu olmak başka, büyük paraların hakkını vermek başka. Galatasaray’ın bu noktada hata lüksü yok.

Fenerbahçe: Sorun teknik direktörde mi, başkanda mı ?

Gelelim Fenerbahçe’ye…

Fenerbahçe artık tamamen havlu attı. Kasım’da havlu atma bu sene Fenerbahçe’ye kısmet oldu.Üç puanlı sistemde hiçbir şey matematiksel olarak bitmez. Ancak lider Galatasaray’ın 9 puan gerisine düşmüş bir Fenerbahçe için artık şampiyonluk hesabından önce başka hesaplar yapılmalı.

Çünkü ortada yalnızca puan kaybeden bir takım yok. Ne oynadığını bilmeyen, öne geçtiği maçları yönetemeyen, kendi sahasında avantajını koruyamayan ve her hafta biraz daha özgüven kaybeden bir takım var. Mental olarak tamamen bitmeye yakın. Başkanın kongredeki konuşmaları da buna etken midir ? Bence yüzde yüz.

Bir soru soralım: Fenerbahçe kendi sahasında öne geçtiği maçlarda neden rahatlayamıyor? Neden skoru koruyamıyor? Neden rakibin oyuna ortak olmasına izin veriyor?

Bunu sadece taktikle açıklayabilir miyiz? Bence hayır!

Bu takımın orta sahasında kötü oyunu taşıyabilecek, gerektiğinde sorumluluk alabilecek, rakibin temposunu bozabilecek oyuncu eksikliği var. Mücadele eden, savaşan, formasının ağırlığını hisseden oyuncu sayısı ise düşündürücü derecede az. Skriniar ve Oğuz dışında sahada gerçekten reaksiyon gösteren kaç isim var?

Fenerbahçe’de artık kötü futbol bir sonuç değil, alışkanlık haline gelmiş durumda.

Kerem mental olarak tükenmiş görünüyor. Lukaku’dan medet ummak ise mevcut tablonun üzerine yeni bir beklenti inşa etmekten başka bir şey değil. Bir de şu soruyu soralım: Talisca takımın gol yükünü çekiyordu. Peki onu göndermek hangi aklın ürünüydü? Greenwood’un yokluğu elbette önemli ama bir takımın bütün düzeni tek bir oyuncunun varlığına veya yokluğuna bağlıysa orada zaten ciddi bir planlama problemi vardır.

Göztepe mi kazandı, Fenerbahçe mi kaybetti?

Bence ikisi de doğru. Göztepe sahada ne yaptığını bilen bir takım görüntüsü verdi. Fenerbahçe ise ne oynadığını bilmeyen, dağılan ve reaksiyon üretmekte zorlanan bir görüntü sergiledi.

Sezon başında bu kadronun yetersiz olduğunu söylemiştim. Ancak açık konuşayım, bu kadar dağınık, bu kadar kırılgan ve bu kadar ruhsuz bir görüntü beklemiyordum.

Şimdi asıl meseleye gelelim: Bu tablonun sorumlusu kim?

Teknik direktör mü? Yönetim mi? Transfer politikasını belirleyenler mi? Yoksa sahaya çıktığında sorumluluk almaktan kaçan futbolcular mı?

Fenerbahçe’de herkesin birbirine bakarak sorumluluktan kaçtığı bir düzen oluşmuş. Başarısızlıkta herkesin bir bahanesi var ama çözüm üreten kimse yok!

Bir teknik direktör değişikliğiyle her şey düzelecekse neden daha önce düzelmedi? Aynı oyuncularla, aynı anlayışla, aynı transfer politikasıyla farklı sonuç beklemek futbol aklıyla açıklanabilir mi?

Denenmişi tekrar ederek farklı sonuç beklemek, Fenerbahçe’nin en büyük problemi haline geldi.

Sezon uzun bir maraton. Ara transfer dönemine kadar puan farkı çok daha fazla açılmazsa Fenerbahçe’nin ilk üç, hatta ilk iki hedefi için hala bir ihtimali olabilir. Ancak bunun için önce takımın sahada bir ortaya bir kimlil koyması gerekiyor.

Galatasaray bugün sadece maç kazanmıyor; rakiplerine şampiyonluk mesajı veriyor. Fenerbahçe ise sadece puan kaybetmiyor; her hafta şampiyonluk inancından biraz daha kaybediyor.

Bir tarafta kazanmayı alışkanlık haline getirmiş bir takım, diğer tarafta kazandığı maçı bile nasıl kaybedeceğini düşünen bir takım var.

Ve Fenerbahçe camiasının artık şu soruya cevap vermesi gerekiyor:

Sorun gerçekten teknik direktörde mi, yoksa yıllardır aynı hataları yapan yönetim aklında mı?

Çünkü bu takımın ihtiyacı olan şey bir futbol aklı. Ve o akıl gelmediği sürece değişen sadece teknik direktörler, başkanlar olur sadece…

The post Cimbom İvmelendi, Fenerbahçe Havlu Attı ! appeared first on Malta Haber.

Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti.

İki takım da maça doğru şablonlarla başladı. Ancak ilk 45 dakikada ortaya çıkan tablo şaşırtıcıydı: Sıfır şut, yüzde 38 topla oynama! Bu istatistikler, rakibinin oyununa teslim olmuş bir takımın göstergesiydi.

Galatasaray mı çok iyiydi, Fenerbahçe mi çok kötüydü? Aslında ikisi de. Sarı-kırmızılılar orta sahayı ele geçirdi, oyunun temposunu belirledi ve rakibini kendi yarı sahasına hapsetti. Fenerbahçe ise baskıyı kırmakta, topu ileri taşımakta ve hücum organizasyonu geliştirmekte tamamen yetersiz kaldı.

Kusura bakmayın ama ilk yarıda vasat bir Anadolu takımı görüntüsünde Fenerbahçe izledik. Bu kadar büyük beklentilerin olduğu, şampiyonluk hedefleyen bir takımın derbide 45 dakika boyunca şut çekememesi yalnızca oyuncuların kötü gününe bağlanamaz. Burada oyun planını, orta saha organizasyonunu ve teknik heyetin hazırlığını sorgulamak gerekir.

Üstelik bu kadar etkisiz bir oyuna rağmen iki gol bulduysanız, Ederson’un performansına ve Galatasaray’ın kaçırdığı fırsatlara da bakmak gerekir. Kaleciniz sizi ayakta tutmuş olabilir ama bu, takım olarak iyi oynadığınız anlamına gelmez. Galatasaray ilk yarıda biraz daha becerikli olsaydı çok daha ağır bir skorla karşılaşabilirdik.

Batrakov ve Torreira’nın üstünlüğü

Batrakov’a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Genç yaşına rağmen oyunu okuması, sorumluluk alması ve sahanın her bölgesinde görünmesi dikkat çekiciydi. Sağda, solda, merkezde ve hücumda sürekli oyunun içindeydi. Yükselen formunun yanında liderlik özellikleri de gösterdi. Böylesine büyük bir derbide oyunun sorumluluğunu üstlenebilmek önemli bir meziyet.

Torreira da orta sahada bildiğimiz etkisini gösterdi. İkinci topları topladı, rakibin oyununu bozdu ve Fenerbahçe’nin merkezden çıkmasını zorlaştırdı. Galatasaray’ın üstünlüğünde bu ikilinin performansı belirleyiciydi.

Peki Fenerbahçe orta sahası? Ne baskıyı kırabildi ne de topu kazandığında etkili bir hücum başlatabildi. Rakibin üstünlüğünü bozacak bir çözüm üretilemedi. İlk yarının temel sorunu tam olarak buydu.

İkinci yarıda reaksiyon var, üstünlük yok

İkinci yarıda da yaklaşık 64. dakikaya kadar Galatasaray’ın kontrolü devam etti. Fenerbahçe oyuna ağırlığını koymakta gecikti. İrfan Can’ın derbi tarihine geçebilecek estetikteki golü ve Barış Alper’in oyundan çıkmasıyla birlikte sarı-lacivertliler biraz hareketlendi.

Ancak daha fazla mücadele etmek, iyi futbol oynamak demek değil. Fenerbahçe başa baş oynamaya çalıştı ama oyunun kontrolünü ele geçiremedi. Üstelik oyuncu değişiklikleriyle direnci azalan Galatasaray karşısında bile beklenen baskıyı kuramadı.

Greenwood’un performansı da beklentilerin altında kaldı. Maça damga vurması beklenen bir oyuncunun böylesine önemli bir karşılaşmada bu kadar etkisiz kalması ciddi bir soru işareti. Fenerbahçe’nin bireysel performansları da takım organizasyonunu da masaya yatırması gerekiyor.

Kante çıktı, Muriqi girdi: Çaresizlik mi, cesaret mi?

İsmail Kartal’ın son dakikalarda Kante’yi çıkarıp Muriqi’yi oyuna alması alışılmış oyun anlayışının dışında bir hamleydi. Orta saha dengesinden vazgeçerek hücumda daha fazla oyuncuyla risk almak istediği açıktı. Ancak bu hamle sonuç vermedi.

Son bölümde maç kontrollü futboldan uzaklaşıp kaosa dönüştü. Uzun toplar, karamboller ve son bir umutla gelen ataklar… Fenerbahçe 2-2’yi bulabilirdi. Böyle bir sonuç taraftarına kısa vadeli bir teselli de verebilirdi.

Fakat asıl soru şu: Maç 2-2 bitseydi Fenerbahçe’nin oyunundan memnun kalacak mıydık?

Muhtemelen puana sevinilecek, ancak sahadaki sorunlar değişmeyecekti. Çünkü Fenerbahçe’nin problemi yalnızca sonucu alamamak değil, rakibine karşı oyun üstünlüğü kuramamak.

Liderle fark 6 puan: Artık ciddi bir muhasebe gerekiyor

Liderle aradaki farkın 6 puana çıkması şampiyonluğun bittiği anlamına gelmiyor. Ancak Fenerbahçe’nin mevcut oyunuyla bu yarışta ne kadar iddialı kalabileceği tartışmalı hâle geldi. İlk üç hedefinin bile sorgulanmaya başlaması, sezonun geri kalanıyla ilgili kaygıları artırıyor.

Yapılması gereken, son dakikalardaki birkaç pozisyona tutunup şanssızlıktan söz etmek değil. Teknik heyetin oyun planı, kadronun dengesi, oyuncuların performansı ve takımın fiziksel yeterliliği ciddi biçimde değerlendirilmek zorunda.

Fenerbahçe’nin bu maçta neden sıfır şut çektiğinin, orta sahada neden bu kadar etkisiz kaldığının ve rakibinin temposu düştüğünde neden oyunu ele geçiremediğinin bir cevabı olmalı. Bu soruların karşılığı birkaç oyuncu değişikliğiyle verilemezse daha büyük sorunlarla karşılaşılması kaçınılmaz.

Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti. Bunu kabul etmek gerekiyor.

Şampiyonluk yarışında puan kaybedebilirsiniz. Fakat asıl tehlike, kötü oynadığınız bir maçın ardından sorunları doğru teşhis edememektir. Fenerbahçe’nin ihtiyacı olan şey, sonuca bakıp teselli bulmak değil, bu performansın nedenlerini ortaya çıkarmak.

Liderle fark 6 puan. Şampiyonluk hâlâ mümkün ama bu futbolun değişmesi şart. Aksi hâlde tartışacağımız konu şampiyonluk değil, sezonun nasıl bu noktaya geldiği olacak.

Hak eden kazandı. Şimdi Fenerbahçe’nin önündeki mesele, bu mağlubiyetten ne öğreneceği.

The post Hak Eden Kazandı! appeared first on Malta Haber.

Amedspor, Samsunspor deplasmanında ev sahibi ekibin 21. dakikada Tomasson’un golüyle öne geçmesinin ardından skoru 2-1’e çevirdi. Dokuzuncu haftadaki galibiyetle üç puanı alan takım, puan tablosunda ilk sıraya çıktı.

Bir önceki hafta Konyaspor’u 1-0 yenen Amedspor, 17 puanla ikinci sıraya yükselmişti. Dokuzuncu hafta öncesinde lider Galatasaray’dı; İstanbul ekibi, yedinci haftada liderliği Amedspor’dan devralmıştı.

Amedspor’un 25 Ekim’deki liderliği maç fazlasına dayanıyor. Galatasaray, dokuzuncu hafta karşılaşmasında Fenerbahçe ile 26 Ekim’de oynanması planlanan derbide karşı karşıya gelecek.

Amedspor, 2 Mayıs’ta tarihinde ilk kez Süper Lig’e yükselmişti. Samsunspor galibiyeti, takımın en üst ligdeki ilk sezonunun dokuzuncu haftasında yeniden ilk sıraya çıkmasını sağladı.

The post Süper Lig’deki ilk sezonunda Amedspor maç fazlasıyla liderliğe yükseldi appeared first on Malta Haber.

Büyük kulüpleri yalnızca mağlubiyetler değil, o mağlubiyetlerden hiçbir ders çıkarmamak küçültür.

Osimhen dünya çapında bir santrfor olduğunu bir kez daha gösterdi. Batrakov da kalitesini ortaya koydu. Haftalardır eleştirdiğimiz kanat organizasyonları bu kez son derece başarılıydı. Rakibi genişleten, ceza sahasını dolduran, ne yaptığını bilen bir Galatasaray izledik.

Peki madem bu oyun oynanabiliyor, haftalardır neden izleyemiyoruz?

Oyuncular mı maç seçiyor, yoksa Okan Buruk mu lige eskisi kadar önem vermiyor? Çünkü Galatasaray tam kapasite oynadığında ligde ona rakip olmak kolay değil. Ancak büyük takım olmak, yalnızca Avrupa’da ya da kritik maçlarda iyi oynamakla ölçülmez. İstikrar, şampiyonluğun temel şartıdır.

Üstelik bu galibiyet eksikleri ortadan kaldırmıyor. Uğurcan, henüz kritik anlarda sırtını rahatça yaslayabileceğin bir kaleci güvenini vermiyor. Abdülkerim varsa savunmanın dengesi bozuluyor. Sara’daki düşüş ise akıl sır erdirilecek gibi değil. Sürekli top kaybeden, oyunun ritmini belirlemekte zorlanan bir Sara, Galatasaray’ın orta sahadaki gücünü aşağı çekiyor.

Buna rağmen Galatasaray, derbi öncesinde önemli bir özgüven kazandı. Şimdi yapması gereken, bu galibiyetin tesadüf olmadığını kanıtlamak. Çünkü bir maçla kriz bitmez ama doğru bir başlangıç yapılabilir.

Fenerbahçe’de sorun kadrodan büyük!

Gelelim Fenerbahçe’ye… Tablo karanlık. Fikstürdeki en kolay maçlarından birine fırtına gibi başlayan takım, son dakika golüyle yıkıldı. Futbolda son dakika golü yiyebilirsiniz. Ancak mesele, doksan dakika boyunca ne oynadığınız ve işler ters gittiğinde nasıl tepki verdiğinizdir.

Açık konuşayım: Bu Fenerbahçe’nin ne ligde ne de Avrupa’da ciddi bir hedefe ulaşabileceğine inanıyorum. Jesus döneminde kadro belki daha zayıftı ama takımın bir oyun aklı, sahaya yansıyan bir planı ve maça müdahale edebilen bir hocası vardı. Bugün ise bunların hangisi var?

İsmail Kartal’la devam edildiği sürece tablonun değişeceğine inanmıyorum. Haftalardır aynı senaryo: Aynı oyuncu değişiklikleri, aynı tıkanıklık, aynı çaresizlik. Rakip hamle yapıyor, Fenerbahçe seyrediyor. Oyun değişmiyor, sonuç değişmiyor.

Kusura bakılmasın ama Fenerbahçe’nin kenarında oturan bir teknik direktör var; sahada ise teknik direktör dokunuşunu göremediğimiz bir takım. İlk 11’i belirlemek başka, takım yönetmek başka!

Kerem olmuyor, Semedo olmuyor. Guendouzi büyük hata yaptı ama bütün faturayı ona kesmek kolaycılık olur. Sistem işlemiyorsa bireysel hatalar büyür, takımın yapısı sağlamsa bu hatalar telafi edilir. Muriç de şampiyonluğa taşıyacak golcü profili konusunda beklentileri karşılamıyor. Kerem ise asla Fenerbahçe oyuncusu değil.

Greenwood, Kanté, Ederson ve bir ölçüde Skriniar dışında güven veren oyuncu sayısı tartışılır durumda. Böylesine iddialı bir kadronun bu kadar kimliksiz futbol oynaması kabul edilebilir değil. Fenerbahçe’nin sorunu yalnızca oyuncuların performansı değil; kadrodan verim alamayan bir teknik anlayış.

Taraftar artık transfer ismi duymak istemiyor. Sahada bir plan, kulübede bir akıl görmek istiyor.

Derbi Fenerbahçe için acı bir reçete olabilir!

Derbi geliyor. Derbilerin favorisi olur ama garantisi olmaz. Fenerbahçe kazanırsa şaşırmam. Futbolun doğasında böyle sonuçlar var. Ancak asıl mesele, Fenerbahçe’nin derbiden nasıl bir sonuçla çıkacağı değil, o sonucun ardından ne yapacağı.

Çünkü Fenerbahçe derbiyi kazansa bile mevcut sorunlar kendiliğinden ortadan kalkmayacak. Aynı oyun, aynı değişiklikler, aynı taktiksel yetersizlik devam edecekse bir galibiyet yalnızca sorunları erteleyecek.

Bu yüzden çok net söylüyorum: Fenerbahçe’nin derbide ağır bir mağlubiyet alması, uzun vadede kulübün hayrına olabilir. Kimse takımının ezilmesini istemez. Ancak bazen değişimin başlaması için acı bir gerçekle yüzleşmek gerekir. Sürekli pansuman yaparak kangreni iyileştiremezsiniz.

Fenerbahçe’nin asıl tehlikesi Galatasaray’a kaybetmek değil, kaybettikten sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmek. Çünkü mesele tek bir derbi değil; kulübün nasıl bir futbol oynayacağına, hangi teknik akılla yönetileceğine karar verememesi.

Galatasaray eksiklerine rağmen ayağa kalkmak için bir adım attı. Fenerbahçe ise artık bahaneleri bırakıp kendi gerçekleriyle yüzleşmeli.

Derbiyi Galatasaray da kazanabilir, Fenerbahçe de. Ama skor ne olursa olsun bir gerçek değişmeyecek: Galatasaray’ın çıkışını sürdürmesi, Fenerbahçe’nin ise artık köklü bir karar alması gerekiyor.

Çünkü büyük kulüpleri yalnızca mağlubiyetler değil, o mağlubiyetlerden hiçbir ders çıkarmamak küçültür.

The post Biri Şahlanıyor, Biri Çöküyor… appeared first on Malta Haber.

Yenilgi normal olabilir. Teslimiyet normal değildir!

Yenilgi normal olabilir. Teslimiyet normal değildir!

Peki, bu sonuç gerçekten bir gecede mi ortaya çıktı? Hayır! Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi. Sezon başından beri konuştuğumuz mesele tam olarak buydu. Sorun yalnızca oyuncuların bireysel performansı değil; takımın oyun anlayışı, saha içindeki organizasyonu ve teknik direktörün kötü gidişata müdahale biçimiydi.

Şimdi skor altı gol olunca herkes ayağa kalktı. Peki, bu takımın alarm verdiğini görmek için altı gol yemesini mi beklemek gerekiyordu?

Fenerbahçe’nin Rizespor karşısında aldığı 3-0’lık galibiyet kâğıt üzerinde başarılı bir sonuçtu. Ama futbol yalnızca tabeladan ibaret değildir. Bazen kazandığınız maç, kaybettiğiniz maçtan daha fazla soru işareti barındırır. O karşılaşmada da sorunlar vardı. Üstelik bu sorunlar, skorun rahatlığı sayesinde görünmez hâle geldi. Taraftarın bir bölümü sonucu değil, oyunu sorguluyordu. Çünkü mesele üç gol atmak değil, takımın sahada ne oynadığını anlayabilmekti.

Bugün dönüp baktığımızda o galibiyetin gerçek sorunları örtme ihtimalini daha net görüyoruz. Bir teknik direktörün görevi yalnızca kazandığında alkış toplamak değil, kazandığı maçta bile yanlışları görebilmektir. Peki, İsmail Kartal ne yaptı? Tartışılan oyun anlayışında ısrar etti. Sorunların üzerine gitmek yerine aynı düzeni sürdürdü. Sonunda da Avrupa sahnesinde bu ısrarın faturası çok ağır kesildi.

Gelelim asıl meseleye…

Dün yine aynı senaryoyu izledik. Altı numara çıktı, altı numara girdi. Kanat çıktı, kanat girdi. Forvet çıktı, forvet girdi. Peki, hocam, oyun nerede değişti?

Rakip sizi çözdüğünde B planınız ne? Merkezde üstünlük kuramıyorsanız ne yapacaksınız? Önde baskı sonuç vermiyorsa hangi alternatifle rakibin oyununu bozmayı deneyeceksiniz? Takımın boyu uzamış, savunma ile orta saha arasındaki mesafe açılmış, oyuncular birbirinden kopmuşsa bunun çözümü yalnızca oyuncu değiştirmek midir?

Taraftarın istediği, sırf farklı görünmek adına ezbere değişiklikler yapmak değildi. Beklediği şey, maçın gidişatını okuyabilen ve gerektiğinde kendi doğrularını sorgulayabilen bir teknik direktördü.

Oyuncu değiştirmek başka, oyuna müdahale etmek başka şeydir!

İsmail Kartal’ın önündeki en büyük soru da burada başlıyor: Bu takımın oyununu değiştirecek cesareti mi yok, yoksa bunu yapabilecek bir oyun planı mı? Bu sorunun cevabını ben değil, sahadaki futbol ve teknik direktörün bundan sonra göstereceği performans verecek. Ancak Avrupa’daki bu tablo, mevcut yaklaşımın ciddi biçimde sorgulanmasını zorunlu kılıyor.

İsmail Yüksek’e ayrı bir parantez açalım. Kötüydü. Hem de çok kötüydü. Alıştığımız mücadele gücünden, oyun içindeki etkinliğinden ve orta sahadaki direncinden eser yoktu. Ancak bütün faturayı bir futbolcuya kesmek, asıl sorunu görmezden gelmektir.

Bir oyuncu kötü oynayabilir. Peki, o oyuncunun etrafındaki organizasyon ne durumda? Orta saha neden bu kadar kolay geçiliyor? Savunma neden bu kadar fazla baskı altında kalıyor? Takım neden rakibin oyununa karşılık verecek bir bütünlük sergileyemiyor?

Bunların hiçbirinin cevabı yalnızca “İsmail Yüksek kötü oynadı” değildir.

Oğuz Aydın ve şaşırtıcı biçimde İrfan Can dışında, takımın genelinde alışılmış performansların çok uzağında bir görüntü vardı. Ancak bireysel performansların bu kadar düşmesinde takım organizasyonunun payını da konuşmak gerekiyor. Futbolda bazen oyuncu sistemi aşağı çeker. Bazen de sistem, oyuncunun yapabileceklerini ortadan kaldırır. İyi teknik direktör, bu iki durum arasındaki farkı ortaya koyabilendir.

Lukaku ayakta durmakta zorlanıyor. Muriqi, beklenen golcü etkisini ortaya koyamıyor. Greenwood ise ilk maçlarda izlediğimiz futbolcudan çok uzaktı. Greenwood’da Sane’yi gördüm: İlk dönemindeki heyecanından, bireysel etkinliğinden ve rakibi tehdit eden görüntüsünden uzaklaşmış bir oyuncu…

Elbette her futbolcunun formu düşebilir. Ancak bu kadar önemli isimlerin aynı dönemde etkisizleşmesi, insanı ister istemez şu soruya götürüyor: Sorun sadece oyuncuların formunda mı, yoksa onları en verimli şekilde kullanabilen bir düzen kurulamadı mı?

Fenerbahçe’nin kadrosu Türkiye ligi için iddialı olabilir. Ancak Avrupa’nın en üst seviyesinde aynı kadro kalitesi tek başına yeterli değil. Orada rakibin temposuna, fizik gücüne ve taktik disiplinine karşılık vermek zorundasınız. İsimlerinizin olması yetmez. O isimlerden bir takım yaratmanız gerekir.

Yıllar sonra yeniden Şampiyonlar Ligi sahnesinde bulunmak, Fenerbahçe için başlı başına önemli bir hedef. Böyle bir fırsat yakalanmışken taraftarın beklentisi elbette rakipleri ezip geçmek değil. Beklenti, mücadele eden, planı olan, kaybetse bile neden kaybettiğini anlatabilen bir takım görmek.

Çünkü Avrupa’da yenilebilirsiniz. Hem de çok güçlü bir rakibe karşı yenilebilirsiniz. Futbolun doğasında bu var. Ama taraftarın kabul etmekte zorlandığı şey, sahadaki çaresizlik hissidir. Bir takımın mağlup olması başka, maçın gidişatını değiştirebilecek hiçbir çözüm üretememesi başka!

Fenerbahçe taraftarı yalnızca skor tabelasına bakmıyor. Teknik direktörün hamlelerine, takımın gelişimine, oyuncuların neden geriye gittiğine ve aynı hataların neden tekrarlandığına da bakıyor. İşte tam bu noktada İsmail Kartal’ın sorumluluğu başlıyor.

İsmail Kartal’ı yalnızca altı gollük mağlubiyet nedeniyle eleştirmiyorum. Futbolda ağır yenilgiler yaşanabilir. Rakibiniz sizden daha iyi olabilir. Bazen bütün hesaplarınız bir maçta bozulabilir. Ancak bir teknik direktörü değerlendirirken yalnızca skora değil, o skora götüren sürece bakarsınız.

Aynı sorunlar tekrar ediyorsa, takım aynı zaafları gösteriyorsa, kötü gidişata karşılık verilen cevaplar değişmiyorsa artık mesele tek bir maç olmaktan çıkar.

Bugün Fenerbahçe taraftarının sorması gereken soru şudur: İsmail Kartal bu takımı gerçekten ileriye taşıyabilir mi?

Şu ana kadar gördüğümüz tablo, bu soruya olumlu cevap vermeyi zorlaştırıyor. Belki İsmail Kartal bundan sonra farklı bir oyun anlayışı ortaya koyacak. Belki eleştirileri boşa çıkaracak. Ancak bunun için aynı şeyleri yapıp farklı sonuçlar beklemekten vazgeçmesi gerekiyor.

Çünkü futbol, yalnızca doğru oyuncuları sahaya sürme oyunu değildir. Doğru planı kurma, yanlışta ısrar etmeme ve gerektiğinde cesur olma oyunudur.

Fenerbahçe’nin sorunu yalnızca İngiltere’de altı gol yemesi değil. Asıl sorun, bu mağlubiyetten önce de görülen zaafların giderilememiş olmasıdır.

Ve bugün geldiğimiz noktada benim kanaatim net: İsmail Kartal ile Fenerbahçe’nin geleceğine dair ciddi soru işaretleri var. Tabi İsmail Kartal tek sorumlu mı ? O istemesine rağmen Talisca’yı gönderen Aziz Başkan ile ne kadar olacak?

Skor ağır, gece karanlık, mağlubiyet onur kırıcı. Ama asıl tehlike, bütün bunların yaşanmasına rağmen hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi davranılmasıdır.

Çünkü altı gol bir gecede yenir. Aynı hatalar ise ısrar edildiği için tekrar eder.

The post Bu İş İsmail’le Olmaz! appeared first on Malta Haber.

Şimdilik tabelalar mutlu, futbol ise soru işaretleriyle dolu.

Galatasaray saman alevi gibi. Bir parlıyor, bir sönüyor. On kişi kaldıktan sonra maçı çevirmesi karakter göstergesi ama şampiyonluk hedefleyen takımın sürekli son dakika kahramanlığına ihtiyacı olmamalı. Sara verimli, oyuna katkısı yüksek. Osimhen girer girmez farkını ortaya koyuyor. Rakip savunmanın dengesi değişiyor, Galatasaray’ın hücum iştahı artıyor. Peki, koskoca Galatasaray’ın oyunu neden bir oyuncunun sahaya girmesiyle bu kadar değişiyor? Osimhen maçı kurtarabilir ama Okan Buruk’un oyun planını her hafta Osimhen kurtaramaz. Leao var mı yok mu ne katkı sağlıyor ? Hala bunları göremiyoruz. Korkarım ki göremeyeceğiz de. Galibiyet var, ikna edici futbol hâlâ yok.

Fenerbahçe 3-0 kazanıyor ama skora bakıp aldanan çok şey kaçırır. Oyun, tabelanın gösterdiği kadar rahat değil. Ederson kritik anda devreye girmese maçın hikâyesi değişebilirdi. Kaleciniz sizi kurtarıyorsa teşekkür edersiniz ama aynı zamanda savunmanızı da sorgularsınız. Bir de Kerem meselesi var. Kerem’i kazanacağım derken Oğuz ve Nene’yi kaybetme riski alıyorsanız burada teknik tercihleri konuşmak zorundasınız. Bir oyuncuyu kazanmak uğruna iki oyuncunun ritmini bozmak, kazanç değil zarardır. Fenerbahçe kazanıyor ama oyunu alarm veriyor. Bu alarmları skor tabelası susturabilir; sezonun kritik maçları susturamaz.

Beşiktaş ikinci yarıda adeta maçı bitirmeye değil, bitmesini beklemeye çıktı. Kocaelispor bastırdı, Beşiktaş geriledi. Savunma hâlâ güven vermiyor, takımın ritmi düşüyor. Bir de hakem tartışmaları var. Kocaelispor’un penaltı beklediği pozisyonda kararın verilmemesi ciddi biçimde sorgulanmalı; ihlalin niteliğine göre kırmızı kart ihtimali de değerlendirilmeliydi. Pozisyonun görüntüleri üzerinden kesin hüküm vermek gerekir ama hakemin skora etki etmiş olabileceği tartışması yabana atılamaz. Tayfur Bingöl’ün Beşiktaş maçlarında yeniden penaltı tartışmasının merkezine gelmesi de geçmişteki olayları hatırlattı, Erol Bulut’un açıklamaları yeniden akıllara geldi. Ancak Beşiktaş’ın kendi problemlerini de unutmamak lazım. Hakem tartışması savunma zaaflarını ortadan kaldırmıyor. Beşiktaş kazandı diye iyi oynamış olmuyor; bazen üç puan, doksan dakikanın en başarılı oyuncusu oluyor.

Trabzonspor’da ise hava değişiyor. Takımın ritmi yükseliyor, Dju skor yükünü almaya başlıyor. Samsunspor’un kötü gidişatı elbette değerlendirmede önemli ama Trabzonspor’un kazandığı ivmeyi yalnızca rakibin durumuna bağlamak haksızlık olur. Reis’in etkisiyle takım daha derli toplu görünüyorsa bu da bir teknik direktör başarısıdır. Yine de asıl sınav, işler ters gittiğinde bu oyunu koruyabilmek. Trabzonspor henüz kusursuz değil ama diğer rakiplerinin aksine yukarı doğru bir hareketlilik gösteriyor.

Yedinci haftanın fotoğrafı net: Galatasaray bireysel kaliteyle, Fenerbahçe skorla, Beşiktaş zaman zaman şansla ayakta kalıyor. Trabzonspor ise oyununu geliştirmeye çalışıyor. Şampiyonluk yarışı uzun; her hafta son dakika golüyle, kaleci kurtarışıyla ya da tartışmalı hakem kararıyla ayakta kalamazsınız.

Asıl mesele şu: Bu takımlar gerçekten iyi mi oynuyor, yoksa henüz kötü oynamanın bedelini mi ödemiyor? Şimdilik tabelalar mutlu, futbol ise soru işaretleriyle dolu.

The post Skor Var Oyun Yok! appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

O yüzden Fenerbahçe hakkında konuştuğumda bana “Sen zaten Fenerbahçeli değilsin” denebilir.

Eyvallah.

Ama tam da bu yüzden bazı şeyleri daha rahat görebiliyorum.

Çünkü taraftarın duygusunu taşımıyorum.

Ben sene başından beri aynı şeyi söylüyorum:

Fenerbahçe’nin kadrosu yetersiz. Hocası yetersiz. Ve bu takımın futbolu şampiyonluk futbolu değil.

Bunu söyleyince ne oluyor?

Fenerbahçe düşmanı!

Yahu arkadaş, Fenerbahçe’nin düşmanı olmak için Fenerbahçe’nin kötü oynamasını söylemeye gerek yok. Zaten kötü oynuyor!

“Takımının yanında ol.”

Ben Fenerbahçeli olsam elbette takımımın yanında olurum.

Ama takımımın yanında olmak, takımın yaptığı her yanlışa alkış tutmak değildir.

Benim çocuğum ders çalışmıyorsa “Oğlumun yanındayım” diye oturup alkışlamam.

Çocuk sınıfta kalınca da “Hocam neden bıraktınız?” diye öğretmene saldırmam.

Daha önce müdahale ederim.

Fenerbahçe’de de mesele tam olarak bu.

Şu anda konuşuyoruz.

Ama bu problemler bugün ortaya çıkmadı.

Hoca da yok 2 penaltımız verilmedi, yok Beşiktaş yok Gençlerbirliği. Tam özgüvensiz açıklamalar. Bırak hoca! Sen taraftara ne izletiyorsun ?

Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

Bu maçtan sonra Fenerbahçe’nin reaksiyon vermesini bekliyordum.

Kaoslu bir haftadan çıktın.

Büyük takım refleksi gösterirsin.

Rakibi sahasına gömersin.

En azından “Buradayım” dersin.

Fenerbahçe ne yaptı?

Rakip kaleye gidemedi.

Bakın gol atamadı demiyorum.

Rakip kaleye gidemedi!

Bu ikisi arasında çok büyük fark var.

Kötü oynarsın, pozisyon bulursun, kaçırırsın.

Burada pozisyon üretme fikri yok.

Oyuncular birbirinden kopuk.

Aralarında kilometreler var.

Hücumda çoğalamıyorlar.

Topu alan oyuncunun pas vereceği adam yok.

Ceza sahasına giren yok.

İkinci topları alan yok.

Rakip savunmayı bozacak koşu yok.

Taktik?

Ben göremiyorum.

Organizasyon?

Ben göremiyorum.

Plan?

Ben göremiyorum.

O zaman soruyorum:

Bu takım golü nasıl atacak?

Lukaku’yu getiriyorsun.

Kerem’i alıyorsun.

İrfan Can var.

İsimlere bakıyorsun, diyorsun ki “Bunlardan bir şey çıkar.”

Ama futbol isimlerle oynanmıyor.

Futbol organizasyonla oynanıyor.

Lukaku’nun önüne top koyamazsan Lukaku ne yapacak?

Kerem’i doğru bölgede kullanmazsan Kerem ne yapacak?

İrfan Can’ın etrafında doğru bağlantıları kurmazsan İrfan Can ne yapacak?

Ben Fenerbahçeli olsam hocayı bugün tartışmaya açarım

Hoca meselesinde de hiç romantik davranmam.

Fenerbahçe’nin başındaki teknik adamın bu takım üzerinde ciddi bir oyun etkisi olduğunu göremiyorum.

Hoca kötü kadroyu iyi göstermek zorunda değil.

Ama iyi oyuncuları da kötü göstermek zorunda değil.

Fenerbahçe’nin problemi sadece hoca değil.

Ama hoca da problemin dışında değil.

Dolayısıyla ben Fenerbahçeli olsam hocayı gönderme seçeneğini ciddi şekilde masaya koyarım.

Hatta yalnız hocayı değil, kadro yapılanmasını da masaya yatırırım.

Çünkü bazı oyuncuların artık Fenerbahçe’de “dokunulmaz” olmadığını göstermenin zamanı geldi.

Kerem.

İrfan Can.

Lukaku.

İsimleri büyük olabilir.

Kariyerleri büyük olabilir.

Ama Fenerbahçe formasının altında bugün ne veriyorsun?

Asıl soru bu.

Kerem, son yılların en büyük hayal kırıklıklarından biri olma yolunda gidiyor.

İrfan Can için de artık “bir gün açılır” kredisi sınırsız değil.

Lukaku’nun da yalnızca geçmişte yaptıkları üzerinden değerlendirilmesini doğru bulmuyorum.

Fenerbahçe nostalji kulübü değil.

Bugün ne veriyorsun?

Yarın ne vereceksin?

Daha kötüsü ne biliyor musunuz?

Fenerbahçe’nin sahada Başakşehirleşen bir görüntüsü var.

Top sende.

Ama tehdit değilsin.

Rakip seni görünce korkmuyor.

Oyunu kontrol ediyorsun gibi görünüyorsun ama aslında oyunun seni kontrol etmesine izin veriyorsun.

Ve en kötüsü:

Fenerbahçe’nin rakipleri Fenerbahçe’den çekinmemeye başladı.

Bu çok tehlikeli.

Çünkü büyük takım olmak, sadece kadro değerinin yüksek olması değildir.

Rakibin Fenerbahçe’yi görünce planını değiştirmesidir.

Şu anda bunu göremiyorum.

Fenerbahçe için alarm zilleri çalıyor

Ben Fenerbahçeli olsam şu anda “Daha çok erken” demezdim.

Çünkü evet, sezon uzun.

Ama bazı takımlar sezonu erken kaybeder.

Puan olarak değil.

Psikolojik olarak.

Fenerbahçe bu gidişle kasım ayında havlu atabilir.

Ve sonra herkes aynı soruyu sorar:

“Nasıl bu hale geldik?”

Cevabı çok basit.

Bugün gördüğünüz problemleri aylar önce söyleyenlere “Fenerbahçe düşmanı” dediniz.

Galatasaray kazanıyor ama Osimhen’in yokluğu çok net

Galatasaray tarafına gelirsek…

Kazandılar.

Üstelik önceki maçlara göre daha iyi bir görüntü vardı.

Torreira’nın maaş zammından sonra performansının yükselmesi de ayrıca konuşulur.

Deniz Gül ve Leao kötü görünmedi.

Ama Batrakov’u şu haliyle 11’e yazmam.

Bir de Osimhen meselesi var.

Adam yok ama yokluğu sahada var.

Galatasaray’ın hücumunda Osimhen’in ne kadar önemli olduğu çok net.

Çünkü Osimhen sadece gol atmıyor.

Rakip savunmayı geriye itiyor.

Alan açıyor.

Savunmayı meşgul ediyor.

Takımın hücum planını değiştiriyor.

Bir de şu saha…

Allah aşkına!

O sahada milyon euroluk futbolcular oynatılır mı?

Futbolcuya milyonlarca euro veriyorsun.

Sonra sahaya bakıyorsun.

Tarla!

Bu işin şakası yok.

Bir oyuncunun sakatlanmasını beklemeden çözüm bulunmalı.

Beşiktaş ise şu anda ligin en iyi futbol oynayan iki takımından biri

Beşiktaş’ın hakkını da teslim etmek lazım.

Her hafta ritim yükseltiyorlar.

Takımın ne oynadığı belli.

Defans kurgusu oturmuş.

Salih-Orkun merkezi güçlü.

İlhan Fakılı’yı ayrıca beğeniyorum.

Beşiktaş şu anda iyi futbol oynuyor.

Öyle “sonuç alıyor” anlamında söylemiyorum.

Gerçekten oyun olarak iyi.

İlk 11 kalitesi yüksek.

Fakat bir problem var:

Rotasyon.

Lig uzun.

Avrupa maçları var.

Sakatlık var.

Cezalar var.

Üç günde bir maç var.

Beşiktaş’ın ilk 11’i Galatasaray’la baş edebilir.

Ama 20-25 oyunculuk kadro kalitesi konusunda Galatasaray’ın gerisinde olduğunu düşünüyorum.

Bu yüzden sezonun ilerleyen bölümünde göreceğiz.

Ama bugün itibarıyla tablo net:

Ligin en iyi oynayan iki takımından biri Beşiktaş.

Galatasaray kazanıyor ve yoluna devam ediyor.

Fenerbahçe ise daha sezonun başında alarm veriyor.

Ve ben Fenerbahçeli olsam artık “Sabır” demem.

Radikal karar isterim.

Hocayı tartışırım.

Kadroyu dağıtırım.

Bazı isimlerin formasını garanti olmaktan çıkarırım.

Gerekirse yıldız oyuncuyu tribüne gönderirim.

Çünkü büyük takım olmak, büyük isimleri oynatmak değildir.

Büyük takım olmak, gerektiğinde büyük isimlerden vazgeçebilmektir.

Ben Fenerbahçeli olsaydım bugün takımımı alkışlamazdım.

Takımımın yanında dururdum.

Ama şunu da yüksek sesle söylerdim:

“Bu futbol böyle devam ederse bu sezonu daha kasım ayında kaybedersiniz.”

Ve kusura bakmayın…

Bunu söylemek Fenerbahçe düşmanlığı değil.

Fenerbahçe’nin gerçek fotoğrafını çekmektir.

The post Fenerbahçe Eylül Ayında Havlu Attı appeared first on Malta Haber.

Çünkü problem isim değil. Problem düzen.

Çünkü mesele çoğu zaman ayrılık anında değil, güvenin bittiği yerde başlar.

“Artık düzeldim.”

“Bu kez her şey güzel olacak.”

“Bundan sonra farklı.”

Bunların tamamı kulağa hoş gelir.

Ama çoğu zaman La Fontaine’den masallardır.

Fenerbahçe için bugün bir oyun analizi yazacaktık. Roma maçı üzerinden ikinci yarıdaki iyi oyunu, Kerem Aktürkoğlu’nun her geçen gün biraz daha geriye gitmesini, hocanın Roma için yaptığı ve tarihin en iyi Roma’sı tartışmasına dönüşen talihsiz açıklamasını konuşacaktık.

Sonra bomba düştü.

İsmail Kartal istifa etti.

Bütün yazdıklarımız buruşturuldu, çöpe gitti.

Zaten Roma’dan alınan 1 puan, özellikle rakibin kimliği düşünüldüğünde, ayakları yere basan herkes için kötü bir sonuç değildi. Fenerbahçe’nin ikinci yarıdaki oyunu da ayrıca tartışılabilir. Ama artık bunların hiçbiri ana mesele değil.

Ana mesele şu:

İsmail Kartal neden istifa etti?

Ben bunun cevabının skorda ya da oyunda olduğunu düşünmüyorum.

Bu istifanın asıl nedeni, İsmail Kartal’ın artık gölge hoca olmak istememesi.

Fenerbahçe’de teknik direktör koltuğunda oturup teknik direktör gibi karar veremiyorsanız, bir noktadan sonra “Yeter!” deme hakkınız vardır.

Ben İsmail Kartal göreve geldiğinde yazdığım ilk yazılardan birinde, Aziz Yıldırım’ın teknik direktörlük konusunda nasıl bir rol üstleneceğini sorgulamıştım. O dönem konuşulan model kabaca şuydu: Teknik direktörlük için lisanslı bir ismin bulunması gerekiyor, ama futbolun esas kararlarını Aziz Yıldırım verecek.

Bugün yaşananlara baktığımızda bu iddianın yeniden masaya yatırılması gerekiyor.

Çünkü mesele Talisca değil.

Mesele Aziz Yıldırım’ın Talisca’yı isteyip istememesi de değil.

Mesele şu:

Bir teknik direktörün çok istediği bir oyuncu gönderiliyorsa, o teknik direktörün fikrinin ne anlamı kalıyor?

Mert Müldür konusunda başkanın tercihi öne çıkıyorsa ve bu tercih teknik direktörün kararlarının önüne geçiyorsa, orada teknik direktörün otoritesinden söz edebilir miyiz?

Bir teknik adamdan sonuç bekliyorsunuz ama kadroyu oluştururken onun sözünü ikinci plana atıyorsunuz.

Sonra da işler kötü gittiğinde dönüp:

“Hoca başarısız.”

Öyle mi?

O zaman şu soruyu sormak lazım:

Hoca mı başarısız, sistem mi yanlış?

İsmail Kartal’ın çok iyi bir teknik direktör olduğunu düşünmüyorum. Fenerbahçe’nin kadrosunun da bana göre yeterli olmadığını düşünüyorum. Sezon başındaki futbol da bana güven vermiyor.

Ama bir teknik direktörün yetersiz olması, yetkisiz bırakılmasını haklı çıkarmaz.

Kötü hoca değiştirilebilir.

Başarısız hoca gönderilebilir.

Ama hoca olarak görevlendirdiğiniz insanın üzerinde başka bir hoca gibi davranırsanız, sonunda o insanın istifa etmesine şaşırmayacaksınız.

Bence İsmail Kartal’ın isyanı tam da burada.

“Ben gölge hoca olmayacağım.”

Ve Aziz Yıldırım’ın da buna izin vermediği anlaşılıyor.

İşte bu yüzden bu istifayı yalnızca teknik direktör değişikliği olarak görmek büyük hata olur.

Bu, Fenerbahçe’deki yönetim anlayışının testi.

Aziz Yıldırım başarı mı istiyor, hakimiyet mi?

Bu soruyu sormak zorundayız.

Çünkü Fenerbahçe’de herkes güçlü olmak istiyor.

Başkan güçlü.

Yönetim güçlü.

Futbol aklı güçlü.

Teknik direktör güçlü olmak istiyor.

Ama bir kulüpte bu kadar fazla güç merkezi varsa sonunda takımın kendisi güçsüz kalır.

Acun Bey’in loca meselesi nedir?

Neden iptal edildi?

Bu neyin karşılığı, neyin intikamı?

Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışını, transferlerini, oyununu konuşmamız gerekirken neden sürekli yönetim içi meseleleri konuşuyoruz?

Fenerbahçe futbol kulübü mü, iktidar mücadelesi alanı mı?

Taraftar bunun cevabını bilmek istiyor.

Bir de “harika kadro kuracağız” denilmişti.

Peki nerede o harika kadro?

Şimdi “Eski yönetimin borçları vardı” deniliyor.

İyi de…

Sizi başkan seçen insanlar borçları anlatmanız için seçmedi ki.

Çözmeniz için seçti.

Eski yönetimin hataları varsa anlatın.

Belgeleri koyun.

Hesap sorun.

Ama artık mazeret döneminden çıkıp icraat dönemine geçmek zorundasınız.

Çünkü eski yönetim de yarın çıkıp size diyecek ki:

“Benim aldığım Ederson, Kante seni götürüyor.”

“Benim aldığım futbolcuyu sattın, para kazandın.”

“Benim kurduğum kadrodan faydalanıyorsun.”

Bu kavga böyle uzar gider.

Fenerbahçe ise yine futbol konuşamaz.

İkinci bahar masalı

Şimdi İsmail Kartal’la devam kararı çıkarsa ne olacak?

“Her şey düzeldi.”

“Artık sorun yok.”

“Hocayla aramız çok iyi.”

“İkinci bahar başlıyor.”

İnanacak mıyız?

Ben inanmıyorum.

Çünkü çatırdayan bir ilişkiyi sadece “devam ediyoruz” diyerek eski haline getiremezsiniz.

İsmail Kartal’ın istifası geri alınabilir.

Görevine devam edebilir.

Ama asıl sorun ortadan kalkmadan hiçbir şey çözülmüş olmaz.

Yetki paylaşımı netleşmeden, futbol aklının kimde olduğu belli olmadan, teknik direktör gerçekten karar verici yapılmadan bu iş yürümez.

Bugün İsmail Kartal olur.

Yarın başka bir hoca gelir.

Aynı sistem devam ederse yine aynı kavga çıkar.

Çünkü problem isim değil.

Problem düzen.

Roma’dan alınan 1 puan bu nedenle bugün benim için ikinci planda.

İkinci yarıda oynanan iyi futbol da öyle.

Kerem’in formu da…

Bunların hepsi tartışılır.

Ama Fenerbahçe’nin önce çok daha temel bir sorunu çözmesi gerekiyor:

Bu takımın teknik direktörü gerçekten teknik direktör mü?

Eğer cevabı “hayır” ise, kimi getirirseniz getirin sonuç değişmez.

Çünkü futbolcu değişir, hoca değişir, başkan değişir.

Yetki kavgası değişmezse hikâyenin sonu da değişmez.

Ve o hikâyenin sonunu biz çok iyi biliyoruz:

Önce umut.

Sonra çatırdama.

Sonra kavga.

Sonra istifa.

Sonra yeni hoca.

Sonra:

“Artık her şey güzel olacak.”

Yok öyle yağma.

Aynı kişiyle ikinci bahar olmaz. Aynı su aynı taşı iki kez aşındırmaz.

Fenerbahçe’nin ihtiyacı yeni bir masal değil.

Net yetki, net sorumluluk ve gerçekten futbolu yönetecek bir akıl.

Bunlar yoksa gerisi La Fontaine’den masallar…

The post Aynı Kişiyle İkinci Bahar Olmaz appeared first on Malta Haber.