Mesele Osimhen değildi. Mesele, bir futbolcuya kulübün mali geleceğini ipotek etmekti.

Kimse yanlış anlamasın. Osimhen dünyanın en iyi santrforlarından biri. Ama dünyanın en iyi santrforunu da bütçeni bozarak alıyorsan, bunun adı vizyon değil, risktir. Futbolda bazen en pahalı transfer, en pahalı hataya dönüşür.

Galatasaray’ın kadrosu hâlâ ligin en iyisi. Burada tartışma yok. Tartışma şu: Bu kadro eksiklerini kapatabiliyor mu? Bana göre hayır. Bir stoper, bir 10 numara, bir yedek santrfor ve bir kanat hâlâ lazım. Rakipler eksiklerini tamamlarken Galatasaray sadece seyrediyor. Son gün yine bir yıldız gelir mi? Gelir. Ama transfer sezonunun son günü yapılan şovlar, kötü planlamanın üzerini örten perdedir.

Bir de konuşulmayan konu var: Doygunluk. Dört yıl üst üste şampiyon olan bir takımın en büyük rakibi artık rakibi değildir. Kendidir. Aynı oyuncular, aynı başarılar, aynı kutlamalar… Taraftar heyecan arıyor, oyuncu motivasyon. İşte benim asıl korkum bu. Metal yorgunluğu tabelaya yazmaz ama sahaya yansır.

Fenerbahçe tarafı ise ayrı bir muamma. Günlerdir Leao konuşuluyor. Bir yanda limit var deniliyor, diğer yanda milyon eurolar havada uçuşuyor. O zaman soralım: Bu limit gerçekten var mı, yoksa ihtiyaç olunca esneyen bir tavsiye kararı mı? Eğer bir kulüp aşabiliyorsa, yarın herkes aşabilecek mi? Yoksa yine kuralların uygulandığı kişiler mi değişecek?

Bir parantez de Hakan Safi’ye… Seçim döneminde “Ben, ben, ben…” diye başlayan cümleleri dinledik. Projeden çok servet anlatıldı. O gün de yazdım; “Bu profil, başkan olamazsa cebinden bir lira çıkarmaz.” diye. Şimdi kulislerde maaş desteğini çekmek istediği konuşuluyor. Doğruysa şaşırmam. Ama burada tek sorum var: Bu transferi isteyen kimdi? Hakan Safi mi, Ali Koç mu? Çünkü destek isteyen de, kararı veren de aynı isim değilse, faturayı tek kişiye kesmek kolaycılık olur.

Velhasıl… Futbolda bazen doğruyu erken söylemenin bedeli alkış değil, hakarettir. Ama zaman geçince hakaretler unutulur, gerçekler kalır. Nasreddin Hoca’nın dediği gibi… Eşeğin dili yoktu, biz söyledik.

The post Eşeğin Dili Yoktu Biz Söyledik ! appeared first on Malta Haber.

Üç hafta önce ritmini yakalayan Fenerbahçe, bugün ivmesini ciddi şekilde kaybetmiş durumda. Oysa hep övdüğüm Domenico Tedesco mühendisliği, ritimle büyüyen bir yapıya sahipti. Tedesco diken üstünde yaşamayı sever, hatta bunu avantaja çevirir. Ama bu kez işler tersine dönüyor. Takım zirveyi görmüş gibi ve şimdi yavaş yavaş oradan aşağı doğru kayıyor. Pozisyon üretimi artması gerekirken azalıyor. Oyun akmıyor, oyuncular arasındaki bağlantılar gevşiyor. Bir tür başlangıç noktasına dönüş var Fenerbahçe’de. Bugünün oyunu, sezonun ilk günlerini hatırlatıyor.

Ve bir konu var ki görmezden gelmek mümkün değil: Kerem.

Galatasaray’da olduğu dönemde bir köşe yazısı okumuştum; “Angelino kötü, Köhn kötü, Dubois formsuz, Van Aanholt düşüşte… Peki ya hepsinin ortak noktası Kerem?” diye soruyordu. O zaman tartışmalı bir yorumdu belki ama bugün Fenerbahçe’de aynı soruyu yeniden sorduruyor. Kerem’in bitmek bilmeyen top kayıpları, geriye dönememesi, oyun disiplininden kopuk görüntüsü… Sezon başındaki Brown başka adamdı, bugünkü Brown başka. Ortak paydada Kerem var. Bu tesadüf değil. Açık söylemek gerekirse, gidişat “yılın bidonu” adaylığına doğru gidiyor.

Galatasaray ise oyun olarak kötü değil ama skor olarak zorlanıyor. Dalgalı performansına rağmen Sane son haftalarda eski patlayıcılığından kesitler göstermeye başladı. Osimhen içinse kelime israf etmeye gerek yok. Bazı oyuncular vardır, soyadı yetebilir; Osimhen de öyle bir oyuncu. Son dakikada attığı gol, klasın kitabıydı. Ama o klası gölgeleyen bir detay var: 90+6’da penaltı beklenen pozisyon.

VAR’ın neden var olduğunu artık kimse bilmiyor. Bir pozisyonda “görmek” ile “görmemek” arasındaki farkın koca bir sezonu nasıl etkileyebileceğini her hafta yeniden yaşıyoruz. Pozisyon gri. Yani penaltı olduğunu düşünmüyorum. 1 metreden kısa mesafe ve top ele gidiyor . El açık ama mesafe kısa. Ama verilse neden verildi diyemem. Bunu sadece ben değil Urs Meier de diyor. Fakat olay bu değil.Geçen hafta Galatasaray, bu hafta Fenerbahçe, haftaya başka biri… Bu böyle devam eder. Sorun “renkli gözlükler” değil; sorun hakemliğin A’dan Z’ye çürümüş olması. Kimse güvenmiyor, kimse tatmin değil, kimse ikna değil.

Bu ligde futbolcular, teknik adamlar, taraftarlar değişiyor ama hakemlik kurumu aynı berbat yapısıyla duruyor. İşin kötüsü artık sadece maçları değil, sezonun kaderini etkiliyor. Ve herkes susuyor.

Sahadaki futbolu konuşmak isterdik ama hakemler buna bile izin vermiyor. Türkiye’nin gerçeği bu: futbol var ama yönetenler yok. Bu yüzden de iyi oynayanın değil, hatayı görmeyenin kazandığı bir lig izliyoruz.

The post FATİH SULTAN TEKKE TAHT’A ADAY… appeared first on Malta Haber.