Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Ligde Kimse Temiz Kazanmıyor! appeared first on Malta Haber.

Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Berke Özer depremi patladı!
İzinsiz kamptan ayrıldığı iddia edildi, ardından “izin aldım” dedi. Ama TFF çıktı ve “hayır, izin almadı, güvenlik görevlisinden öğrendik” açıklamasını yaptı. Yani biri yalan söylüyor. Ve kusura bakmayın ama TFF’nin elinde tutanak varken ben Berke’nin değil, resmî kurumun tarafındayım.

Bak Berke kardeşim, sen kimsin?
İki penaltı kurtardın, iki maç iyi oynadın diye “oynatmazsanız giderim” mi diyorsun? O zaman buyur tabelayı da sana verelim, kadroyu sen kur, taktiği de sen yaz! Böyle şey olur mu? Milli Takım bir futbol kulübü değildir. Milli Takım futbolun nizamiyesidir! Orada emir alınır, emir verilmez!

“Karar vericiler” diyerek Montella’yı eleştiriyorsun.
Peki ABD kampında seni ilk 11’e koyduğunda da mı “karar vericiler” vardı? O zaman neden sustun? İkinci ligden Eyüpspor’la Süper Lig’e yeni çıkmıştın, o zaman Milli Takım forması sana lütfedildi.

Şimdi mi büyüklük taslıyorsun?
Bu düpedüz nankörlük, bu düpedüz şımarıklıktır! Bir de utanmadan “görev verilirse yine hazırım” diyorsun. Yok artık! O görevi sana bir daha verirlerse, ben o hocaya da, o TFF’ye de saygı duymam. Çünkü bu bir disiplin meselesidir.

Bu bir karakter testidir. Sen o testi geçemedin, Berke!

Volkan Demirel olayını hatırlıyoruz. O gün Volkan belki haklıydı ama terk etmemeliydi. Senin durumun daha da vahim! Çünkü sen haklı falan değilsin. Sen sadece “kendini bir şey sanan” bir kalecisin.

Bak Altay Bayındır ;bugün Manchester United kalecisi , hoca kimi koyarsa sesini çıkarmıyor. Uğurcan, Mert, kim olursa olsun, görevini yapıyor. Hiçbiri Milli Takım’dan “habersiz” ayrılmıyor. Çünkü onlar biliyor: Milli forma ego değil, aidiyet ister. Berke Özer’in Milli Takım kariyeri bu olayla bitmiştir. Bitmelidir de. Çünkü Milli Takım, savaştan kaçan askeri değil, sonuna kadar savaşan askerleri hak eder. Sen kaleyi değil, karakteri koruyamadın Berke. Ve bu ülkenin kalesine bir daha geçmemelisin!

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Savaş Meydanından Kaçan Asker: Berke Özer  appeared first on Malta Haber.

Uğurcan desen, bildiğin eski Muslera’ya bağladı. Sekiz kurtarış, kurtardıkça açıldı. Galatasaray’ın bu maçtan galip çıkmasının başrol oyuncusu Muslera kılıklı Uğurcan’dır. Kötü oynadığın maçta kazanmak her zaman altın değerindedir; orası ayrı. Ama şunu unutmayalım: Bu maç normal şartlarda gitse 4-1, 5-1 biterdi.

Alanyaspor maça hükmederek başladı. Galatasaray deplasman baskısında tutuktu. Ama Singo çıktı, “derslik” bir asist yaptı; Icardi de topuğuyla jeneriklik bir gol attı. İlk yarı biraz denge gibi görünse de ikinci yarı film koptu. Torreira çıkınca orta saha komple çöktü, Alanyaspor istediği gibi oynadı.

Singo’nun asistine aldananlar “vay be” diyebilir ama Ogundu onu resmen sürükleyerek Galatasaray kalesine çöktü. Alanya, kale önünde ablukayı kurdu.

Barış Alper – Sane ikilisi? Yok. Resmen yok. Bu satırları tekrar tekrar yazacağım: Okan Hoca Sane ısrarında devam ederse kendi sonunu hazırlar. “İkinci Zaha” diyenler var; dua etsinler ikinci Zaha olsun. Çünkü Zaha seni 10 golle, 2-3 maçla taşıdı. Sane ortalıkta yok.

Orta saha kaybedilmiş, rakip baskıyı kurmuş… Sen ne yapıyorsun? Çift forvet! Hem de öndeyken! Osimhen’i alıyorsun ve Galatasaray’ı son 10 dakikada taraftarın Nas, Felak, Fatiha’ya sarıldığı bir hale sokuyorsun. Kusura bakmayın ama bu teknik direktörlük değil, saçmalık.

Evet, Alanyaspor oyuncularının beceriksizliklerini de es geçmeyelim. Ama günün özeti şudur: Galatasaray, Uğurcan sayesinde ve rakibin aymazlığıyla bu maçı aldı.

Okan Buruk… Hep söyledim, beğendiğim bir hocaydı. Ama son iki senedir ciddi şekilde “güç zehirlenmesi” mi, başka bir şey mi yaşıyor bilmiyorum. Mantıksız, gereksiz, takımın canına okuyan tercihler yapıyor. Bu kafayla Liverpool maçına mı çıkılır? Allah yardımcı olsun.

Ve son bir şey: Maestro. Futbolseverler bilir, bu adam iki senedir ligin en istikrarlı, en kaliteli oyuncusu. Peki soruyorum: Üç büyüklere transfer olması için illa bir yerden kovulması mı lazım?

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Bal mı, Muska mı, Sirke mi? appeared first on Malta Haber.