Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Beşiktaş derbisi uzun süre dengede giden bir mücadeleydi. Fenerbahçe topa daha fazla sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan taraftı. Beşiktaş ise disiplinini bozmadan, savunma bloğunu koruyarak sabırlı bir oyun oynadı. 

Ancak derbinin kaderi futbolla değil, düdükle değişti. Aslında Fenerbahçe önceki haftalar aksine gayet de baskılıydı ama forvetsizlik kısırlığı da doğuruyor.

90+9’da gelen penaltı kararı, doğal olarak tartışmaları beraberinde getirdi. Çünkü Türkiye’de artık insanlar pozisyona bakmaktan çok “Bu karar başka maçta verilir miydi?” sorusunu soruyor. Bu da ligin en büyük problemi. Bir pozisyonun doğru olup olmamasından önce tutarlılık sorgulanıyor. Ve işte o noktada güven duvarı çatlıyor.

Böyle derbilerde verilen kararlar yalnızca üç puanı yazmaz. Ligin psikolojisini de değiştirir. Kazanan taraf moral kazanır, kaybeden taraf sadece puan değil, güven de kaybeder. Bu yüzden Türkiye’de hakem kararları sadece maç sonucu değil, haftalarca sürecek tartışmalar üretir.

Haftanın diğer büyük kırılması ise Trabzon’da yaşandı. Trabzonspor sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek şampiyonluk yarışına adeta kibrit attı. Maçın kahramanı ise Paul Onuachu oldu. 

Onuachu klasik bir santrfor değil; o adeta bir kule. Adamın sayılmayan golü bile o cüsse ile o hareketleri nasıl yapabilir diye düşündürüyor.Ceza sahasına atılan her topu tehdit haline getiren bir oyuncu. Galatasaray savunması da bunu fazlasıyla hissetti. Hava toplarında kurduğu üstünlük ve fizik gücüyle maçın kaderini belirleyen isim oldu.

Bu sonuçlar şunu gösteriyor: Bu ligde sadece iyi futbol yetmez. Sinirler sağlam olacak, kriz anlarında ayakta kalacaksın, tartışmaların ortasında oyununu kaybetmeyeceksin. Çünkü Türkiye’de şampiyonluk yarışı sadece saha içinde oynanmıyor.

Kulübede oynanıyor.
Basın odasında oynanıyor.
Hakem odasında konuşuluyor.
Televizyon stüdyolarında büyüyor.
Ve sonunda sahaya geri dönüyor.
Bu yüzden şampiyonluk yarışında artık mesele taktik tahtası değil. Mesele sinir sistemi.

Önümüzdeki haftalarda tek bir hata büyük sonuçlar doğurabilir. Bir kırmızı kart, bir penaltı kararı…  Hakemin 50 metre geriden karar verip VAR a gitmemesi büyük soru işareti ve eleştiri kaynağı oldu.Türkiye’de bazen sezonun kaderi 10 saniyelik bir pozisyona sığar.

Ama bir gerçek var: 

Bu sezonun şampiyonu yalnızca en iyi oynayan değil, en sağlam kalan takım olacak.

Ve görünen o ki bu ligde son düdük çalmadan hiçbir şey bitmeyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kadıköy’de Son Sözü Hakem Söyledi !  appeared first on Malta Haber.

Alamayan ise yarıştan kopar. Bu sezon da tablo giderek netleşiyor. Fark açılıyor, Galatasaray hata yapmıyor ve lig artık bitmiş gibi bir görüntü veriyor. Bu noktadan sonra Galatasaray’ın puan kaybetmesini beklemek gerçekçi görünmüyor. Takım artık enerjisini ekonomik kullanıyor, gerektiği kadar oynuyor ve skoru alıp yoluna bakıyor. Büyük baskılı ve yırtıcı bir oyun yok belki ama güçlü ve akıllı bir oyun var. Kadro derinliği sayesinde bazı oyuncular ligde bazıları Avrupa’da işi bitiriyor. Bu da Galatasaray’ı iki kulvarda da rahatlatıyor. Bu noktada 26. şampiyonluğun kulbundan tuttuklarını söylemek abartı olmaz.

Fenerbahçe cephesinde ise durum tamamen farklı bir noktaya evrilmiş durumda. Karagümrük maçı aslında sezonun özeti gibiydi. Düşmesi neredeyse kesinleşmiş bir takıma karşı sadece 1 isabetli şutla maçı bitirmek artık taktiksel bir problem değil, mental bir çöküştür. Takımın görüntüsü “lig bitse de gitsek” havasında. Sahada ne liderlik var ne karakter ne de oyuna yön veren bir performans. Bu kadro kalitesiz olduğu için değil, mental olarak yarıştan koptuğu için bu durumda. Devre arası transfer döneminde harcanan paraya rağmen kadronun zayıflaması ise ayrı bir yönetim başarısızlığıdır. Futbol okullarında ileride ders olarak anlatılabilecek bir dönem yaşandı. “Kadro nasıl kurulmamalı?” sorusunun cevabı gibi bir süreç izledik.

Saadettin Saran ve Tedesco birlikteliği de beklenen sonucu vermedi. Tedesco’nun artık takımdan koptuğu çok net görülüyor. Açıkçası buna haksız demek de zor. Teknik direktör En-Nesyri ve Duran varken bir tane daha forvet istediğini söyledi ama sonuçta ikisi de gönderildi. Forvetsiz bir takımın ne yapması bekleniyor gerçekten anlamak zor. Rakiplere bakınca tablo daha da netleşiyor. Galatasaray’da Victor Osimhen gibi bir lider forvet var, yedeğinde Mauro Icardi bulunuyor. Trabzonspor’da Paul Onuachu var, yedek olarak Umut Nayir alındı. Bu tablo bile hatanın nerede yapıldığını gösteriyor. Bu gidişle Fenerbahçe’nin sezonu üçüncü sırada bitirmesi sürpriz olmayacak. Hatta puan kayıpları devam ederse ve Beşiktaş ritim yakalarsa üçüncülük bile tehlikeye girebilir.

Trabzonspor ise sezon başından beri farklı bir profil çiziyor. Büyük hedefler açıklamadan, abartılı iddialar ortaya koymadan haddini bilerek oynayan bir takım görüntüsü var. 1-0 kazanarak ilerliyorlar ve bu yöntem şu ana kadar oldukça işe yaradı. Onuachu’nun performansı da takımın en büyük itici gücü oldu. Sessiz ama istikrarlı şekilde yukarı tırmanıyorlar. Takımların mental durumuna ve ligdeki gidişata bakarsak Trabzonspor şu anda ikinciliğin en güçlü adayı gibi görünüyor.

İşin ironik tarafı ise belki de sezonun en ilginç sahnesinin henüz yaşanmamış olması. Trabzonspor ile Galatasaray karşı karşıya geldiğinde Fenerbahçeliler Galatasaray’ın kazanmasını istemek zorunda kalabilir. Çünkü aksi durumda ikincilik yarışında Trabzonspor daha da güçlenecek. Bir Fenerbahçeli için Galatasaray’ı desteklemek zorunda kalmak sezonun belki de en büyük fiyaskosu olur. Futbol bazen sahada oynanan oyundan çok böyle ironik tablolar üretir ve bu sezonun hikayesi de biraz böyle yazılıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe Çöktü! appeared first on Malta Haber.

Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Ligde Kimse Temiz Kazanmıyor! appeared first on Malta Haber.

Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Forma ağırlığı, taraftar gücü, “biz büyüğüz” söylemi orada sökmez Avrupa’da. Sahada ne oynadığın yazar. Galatasaray çıktı, Juventus’a sadece skor atmadı; irade koydu. İlk yarı yenikti ama yılmadı. Oyun vardı. Plan vardı. Sakinlik vardı. Ama 5-2 yi kimse beklemiyordu. Juventus ‘un gururuyla oynadı , onur kırıcı bir şekilde yendi.Bu en tehlikelisidir zaten. Panik yapmayan büyük takımdır.

İkinci yarı vites yükseldi. Tempo arttı. Temas sertleşti. Juventus’un alışık olduğu o konfor alanı dağıldı. Barış ara transferlerden sonra baktı pabuç bağlı motoru taktı. Eski Barış ‘tan daha iyi Barış oldu. Bir baktılar ki karşılarında çekinen bir takım yok, Avrupa’da kimlik arayan bir takım var. İşte kırılma orada. Liverpool’dan sonra bir dev daha Cimbom’un gazabına uğradı. Geçen senelerde Avrupa’nın zayıf takımları karşısında sallanan Galatasaray bu sene yok orası kesin. 

Victor Osimhen gol atmadı belki ama savunmanın dengesini bozdu. Büyük forvet bazen tabelaya değil, rakibin zihnine yazar. Koşusuyla, baskısıyla, sürekli tehdit oluşuyla. Bir santrafor 5 gol olan maçta maçın yıldızlarından biri olur mu ? Kağıt üzerinde kötü maç dersin. Ama maçı izleyince bu adam gol atmasa da olur dedik. Gabriel Sara ise top ayağına geldiğinde oyunun ritmini ayarladı. Acele etmeyen, ne yaptığını bilen oyuncu farktır. Kalite bağırmaz, sızar.

Sacha Boey’in attığı gol bir bek golü değildi. Eboue’nin Real Madrid’e attığı golü hatırlattı bana. “Ben buradayım” diyen oyuncu golüydü. Avrupa’da cesaret bulaşıcıdır. O gol Juventus’un fişini çekti.

Eksik yok mu? Elbette var. Jakobs’un katkısı sınırlıydı. Bazı bireysel hatalar oldu. Ama sistem güçlü olunca bireysel hata oyunu yıkmaz. İşte yapı dediğimiz şey bu. Eğer büyük bir futbol mucizesi olmazsa bu tur artık Galatasaray’ın cebinde.

Şimdi gelelim diğer tabloya.

Fenerbahçe ile Nottingham Forest arasında fark sadece skor farkı değildi. Fizik farkıydı. Tempo farkıydı. Oyun aklı farkıydı. Bir takım sahada ne oynadığını biliyor, diğeri top nereye düşerse oraya koşuyordu.

Bu kadar fiziksel ezilme büyük takım için alarmdır. Avrupa’da ayakta kalmak istiyorsan orta saha dirençli olacak. N’Golo Kante… Güncel Kante bu mu yoksa eskiye dönecek mi ? Hayır güncel Kante buysa bu kadar patırtı bu yüzden mi çıktı? İsmail Yüksek’in tek gözünü bağla aşağı yukarı aynı katkıyı verir. Bu haliyle takımı taşıyan değil, takımla birlikte sürüklenen görüntüde. Anderson Talisca sahada silikti. Kerem klasik Kerem. 2-3 maç parlar, sonra kaybolur. Bu istikrarsızlıkla Avrupa yürüyüşü olmaz. Tekrar ediyorum. Fenerbahçe’nin Kerem’den beklentisi olacak tek şey Arap pazarından iyi bir bonservis. 

Aslında fiyasko ara transfer döneminde yaşandı. Onun sancıları çıkıyor! İsimler tatmin edici olsa da mühendislik olarak anlam veremediğim dönemdi. Matteo Guendouzi alındıysa Kante neden alındı? Kanat eksikken Musaba nerede ? Forvet neden eksik? Sidiki Cherif kötü oynayabilir. Ama onu tek opsiyon haline getiren akıl daha büyük problem. Mesele bir oyuncu değil, planlama.

Domenico Tedesco kötü hoca değil. Ama büyük maçta dokunuş yapamıyorsan, oyunun gidişatını değiştiremiyorsan o zaman teknik adamın etkisi tartışılır. Maçı bizim gibi izlemek büyük takım refleksi değildir.

Bir tarafta oyun kimliği olan bir takım.

Diğer tarafta hâlâ kimlik arayan bir yapı.

“Elenelim, lige odaklanalım” diyenler olabilir. Ama mesele sadece Avrupa değil. Psikoloji. Özgüven. İnanç. Ama tehlike büyük . Galatasaray! Çünkü Galatasaray ara transferde gerçekten çok fazla güçlendi. Yaptığı ara transferlerde karavan yok. Galatasaray rotasyon eksiğine muhteşem güçlendirdi. Eğer Galatasaray bu ivmeyi korursa ligde psikolojik üstünlük ciddi biçimde el değiştirir.

Avrupa’da gövde gösterisi yapan takım, ligde de favori olur. 

Samsunspor ise Konferans Kupası’nda deplasmanda Shkendija’yı 1-0 yendi. Skor küçük ama mesaj büyük: Ligde kötü giden Samsunspor Fink hocanın gelişi ile reaksiyon gösterdi. Tek bir golle yetindiler ama disiplin, mücadele ve doğru planla rakibi boğdular. Oldukça baskılı bir oyunun skoru 0-1 olmamalı olsa da bu turun kapısını sonuna kadar açtı. Bu tür zaferler, Samsunspor’un hem özgüvenini hem de rakiplerine karşı saygıyı artırır. Avrupa’da işaret verildi: “Bizi hafife almayın.” Konferans Ligi’ne talibiz! 

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Tarihi Galibiyet , Tarihi Hezimet! appeared first on Malta Haber.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Kante futbol aklı olan hiç kimsenin tartışmayacağı bir isim. Sahada ne verdiği, kariyeri, oyuna etkisi ortada. Ama mesele isim değil, zamanlama, yaş ve maliyet. Burada ciddi soru işaretleri başlıyor. Daha da önemlisi, bu transferlerin arkasındaki fikir. Fenerbahçe ne yapmak istiyor? Nasıl bir oyun hayal ediyor?

Fenerbahçe’nin orta sahasında felaket bir boşluk mu vardı? Hayır. Golcü sorunu vardı, savunma hattı soru işaretiydi, bekler yetersizdi. Ama ne oldu? Guendouzi ve Kante geldi, golcüler gitti. E güzel kardeşim, golü kim atacak? Orta sahayı beton gibi yaparsın, rakibe topu geçirtmezsin, pozisyona da girersin… Ama skoru kim yapacak?

Kerem’den medet ummak hangi aklın ürünü? Kerem’in “kendine gelsin” diye beklenen süresi çoktan doldu. Kanatlar yeterli mi? Hayır. Musaba fena değil ama Kerem–Nene–Musaba rotasyonu ile şampiyonluk mu kovalayacaksın? Bu kadar mı? İsimler parlıyor olabilir ama kadronun matematiği çalışmıyor. Güçlü orta saha, zayıf kanatlar, defansta soru işaretleri, ortada golcü yok… Kerem’le falan olmaz bu iş.

Galatasaray cephesine gelirsek… En azından ne yapmaya çalıştıklarını daha net okuyabiliyoruz. Orta sahaya alınan genç oyuncu hemen 11 olur mu? Zor. Ama zaten amaç bu değil. Galatasaray bu transfer döneminde rotasyonu güçlendirdi. Can Armando, Boey, Asprilla, Noa Lang, Nhaga… Hepsi eksik noktalara yapılmış hamleler.

Ama burada da akıl tutulması var. Okan Buruk’un üç ay boyunca “bek” diye istediği Singo, Boey gelince 6 numarada oynatılacakmış. E o zaman soralım: Neden bu kadar ısrar ettin? Uzun lafın kısası; Galatasaray çok iyi transferler yaptı demiyorum. Ama doğru hamleler yaptı diyorum. Tutmayabilir, katkı gelmeyebilir. Ama şablon doğruydu.

Fenerbahçe cephesinde ise şablon hâlâ karışık. Kante–Guendouzi ikilisi kağıt üstünde 15 gol 15 asist katkısı da verebilir. Ama bu ihtimale bel bağlayarak sezon planlanmaz. Futbol ihtimallerle değil, rollerle oynanır.

Beşiktaş’a gelince… Çamura saplanmış bir araba gibi. Gaza bastıkça daha çok gömülüyor. Sorunu hâlâ hocada ve transferde arıyorlar. Oysa mesele çok daha derin. Agbadou kaliteli isim mi? Evet. Ama 29 yaşındaki bir stopere, bu kadar çok bölge eksikken bu parayı verir misin? Hayır. Olaitan’ın katkısı ne olur bilmiyorum ama hamle olarak doğru. Cesur, mantıklı, geleceği olan bir iş.

Beşiktaş’ın yapması gereken çok net: Ligde parlayan yabancılar, eldeki gençler ve 1-2 tane gerçekten fark yaratan yıldız. Bu kadar. Bir bölgeye parayı basıp, “gerisi Allah kerim” diyerek takım mühendisliği olmaz. Yönetimde söz sahibi olsam Olaitan’ı alkışlarım ama Agbadou’ya da sonuna kadar karşı çıkarım.

Transfer dönemi, büyük bir sürpriz olmazsa kapandı. Şimdi sorular sahada cevap bulacak. Galatasaray’ın rotasyonları ne verecek? Fenerbahçe golcüsüz bu sezonu nasıl oynayacak? Beşiktaş beklenen dönüşümü yapabilecek mi?

Hep birlikte izleyeceğiz. Ama şunu unutmayalım: Futbolda isimler değil, akıl kazanır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Uzun İnce Bir Yolun Sonu: Kante Geldi appeared first on Malta Haber.

Maça geldiğimizde Ederson’un son iki maçtır yükselen bir form grafiği yakaladığını teslim etmek lazım. Galibiyette büyük pay sahibiydi. Ancak maçın asıl kırılma anı ve hafızalarda kalacak sahnesi Asensio’nun attığı goldür. O gol sıradan bir bitiriş değil, doğrudan kalite göstergesidir. Şimdiden yılın golü adayları arasına yazılır. Fenerbahçe cephesinde ise tanıdık bir tablo var. Oyunu ele alamama problemi sürüyor. Topa sahip olmakla oyuna hükmetmek arasındaki fark hâlâ kapatılabilmiş değil. Buna rağmen zor bir deplasmanda mantıklı oynayıp galibiyet almak da küçümsenecek bir şey değil. Alkışlanır ama eksikleri örtmez.

Tedesco konusu ise başlı başına bir tartışma alanı. İlk geldiğinde de yazmıştım; bu takım klasik sağlı sollu kanat oyunu oynamaz, merkezi kalabalık tutarak rakibi boğar. Tedesco bunu çözdü. Ancak Kante ismi gündeme geliyorsa burada durup düşünmek gerekir. Kante gelirse En Nesyri’ye olan ihtiyaç daha da artar. Çünkü Kante oyunu taşır, temposunu ayarlar ama skoru getirmez. Fenerbahçe, Süper Kupa’dan sonra aşağı doğru giden bir form grafiği içerisinde. Kazanıyor ama yükselmiyor. Benim futbol görüşümde kanat eksikliği hâlâ çok net şekilde göze çarpıyor. Buna rağmen Tedesco, kalabalık orta saha rotasyonunda Kante’yi vazgeçilmez görüyor. Bu bir tercihtir ama sahada karşılığı olmak zorundadır.

Galatasaray tarafında ise Gaziantep FK maçından sonra toparlanma sinyalleri görülüyor. Kayserispor ne kadar formsuz ve zayıf olursa olsun, Noa Lang için olumlu izlenimler vardı. Aynı şekilde Asprilla da dikkat çeken isimlerden biri oldu. Galatasaray artık sadece Barış Alper’in gününde olmasını bekleyen bir takım olmayacak gibi duruyor. Barış Alper için ciddi bir rekabet başladı. Formayı garanti görme dönemi bitti, tehdit gerçek.

Galatasaray adına son dönemde gördüğüm en pozitif gelişme ise Gabriel Sara. Geldiği günden beri inişli çıkışlı bir grafik çizmiş olabilir ama bu gerçeği değiştirmiyor: Galatasaray’ın her maçta ilk yazması gereken isim Sara’dır. Skor katkısını bir kenara bırakın. Oyunu yönlendirmesi, temposu, milimlik pasları ve doğru zamanda doğru yönlendirmeleriyle orta sahanın maestrosu konumuna geldi. Galatasaray onunla nefes alıyor. O oyunun içinde olduğu sürece bu takımın ritmi düşmüyor. Sara, Galatasaray’ın akciğeridir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; VAR Var Cesaret Yok ! appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.