Malta Haber’in Jobsplus’tan edindiği bilgiye göre, gerekli şartları taşıyan ve Malta’da dört yıl boyunca aynı işverene bağlı şekilde kesintisiz çalışan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları, self-employed olarak kayıt olabiliyor. Bu da, şartları sağlayan kişiler için işveren bağımlılığı olmadan Malta’da yaşamaya ve çalışmaya devam etmenin önünü açabiliyor.

Ancak bu alan, teoride göründüğü kadar basit değil. Uygulamanın sınırları, idari yaklaşım, çalışma geçmişi ve somut dosyanın ayrıntıları belirleyici olabiliyor. Bu nedenle konuyu, göç ve çalışma hukuku alanında uzman Avukat Daniel Attard’a sorduk.

Avukat Daniel Attard’ın değerlendirmesi

Birçok Türk vatandaşı Ankara Anlaşması’nı daha çok Birleşik Krallık bağlamı üzerinden biliyor. Bunun temel nedeni, bu konunun Brexit öncesinde Birleşik Krallık’ta geniş biçimde tartışılmış olması. Esas itibarıyla, AET-Türkiye ortaklık çerçevesi daha yakın ekonomik entegrasyonu teşvik etmek ve özellikle Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın zaman içinde yaptığı yorumlar ışığında, üye devletlerin anlaşmanın “standstill” korumalarına aykırı yeni engeller getirmesini sınırlamak amacıyla tasarlandı.

Uygulamada işin zorlaştığı nokta ise, bu çerçevenin çoğu zaman ulusal idari sistemler üzerinden hayata geçirilmesi. Bu nedenle hukuki tartışma genellikle, bir üye devletin ikamet ve iş gücü piyasasına erişimi düzenleyip düzenleyemeyeceği meselesi değil; getirilen iç hukuk koşullarının orantılı olup olmadığı ve ortaklık çerçevesiyle uyumlu kalıp kalmadığı meselesidir.

Özellikle Malta’nın, daha güvenli hakların tanınması için birkaç yıllık kesintisiz istihdam şartı aradığı yönündeki nokta bakımından, bu konunun dikkatle ve her somut olay özelinde değerlendirilmesi gerekir. Ben bunun basit, siyah-beyaz bir mesele gibi sunulmasından kaçınırdım. Buradaki hukuki soru, ulusal bir kuralın meşru bir idari uygulama mı olduğu, yoksa özünde anlaşmanın korumayı amaçladığı faydayı boşa mı çıkardığıdır. Bu çizgiyi çekmek her zaman kolay değildir.

İşveren değiştirmenin olağan olduğu bilişim ve hizmetler gibi sektörlerde, katı bir süreklilik beklentisi özellikle ağır sonuçlar doğurabilir. İşler arasındaki idari boşluklar bazen kusurdan değil; ticari, usule ilişkin ya da bürokratik nedenlerden kaynaklanabilir. Hakkaniyet açısından bakıldığında, sistemlerin iş gücü piyasasından gerçek anlamda kopuş ile kısa ve belgelenebilir geçiş dönemlerini birbirinden ayırması gerektiğini düşünüyorum.

İlke olarak devletlerin göç ve istihdam sistemlerini yönetme konusunda hareket alanı vardır. Ancak idari mekanizmalar, anlaşmadan doğan hakları fiilen etkisiz hale getirmenin örtülü bir yolu olarak kullanılmamalıdır. Geniş çerçevede hukuki sınır budur. Ortaklık rejimine ilişkin AB içtihadı, standstill korumalarının sonradan getirilen bazı kısıtlamaları sınırlayabildiğini gösteriyor. Ancak kesin sonucun ne olacağı, ileri sürülen hakkın tam olarak ne olduğuna ve tartışılan ulusal tedbirin niteliğine çok büyük ölçüde bağlıdır.

Kamuya açık Malta rehberliği çerçevesinde, bu pratik senaryoların her birine şeffaf biçimde cevap veren açık ve sistematik bir resmî çerçevenin varlığından haberdar değilim. Bu nedenle aşırı genelleme yapma konusunda temkinli olunması gerektiğini düşünüyorum. Ciddi bir uyuşmazlık halinde, meselenin somut olayın özelliklerine göre itiraz veya yargısal denetim yoluyla test edilmesi gerekebilir.

Sorularınızı Malta Haber’e iletisim@maltahaber.com uzerindeniletebilir, gelecek haftaki köşede ele alınmasını istediğiniz konuları paylaşabilirsiniz.

The post Göç hukuku uzmanı Avukat Daniel Attard sorularınızı yanıtlıyor: Ankara Anlaşması Malta’daki Türkler için ne ifade ediyor? appeared first on Malta Haber.