Geçen gün Beşiktaş’ı yazmıştık. Şu ana kadar transfer dönemini en doğru yöneten büyük kulüp görüntüsü veriyor. Eksik bölgelerini hedef alan, maaş dengesini çok bozmayan ve kadroyu tamamlamaya çalışan bir anlayış var. Salih Özcan hamlesi de bu planın devamı niteliğinde. İlk 11 kadar rotasyonun da önem kazandığı uzun sezonda böyle transferler, manşet transferlerinden daha değerli olabiliyor. Şimdilik umut veren taraf Beşiktaş.

Aynı cümleleri Galatasaray ve Fenerbahçe için kurmak zor. Çünkü konuşulan isim çok, atılan imza ise az. Transfer döneminin en büyük hastalığı da bu zaten. Menajer isimleri havada uçuşuyor, taraftar her sabah başka bir yıldızla uyanıyor ama kulüplerin kasasına ve kadrosuna giren oyuncu sayısı aynı hızda artmıyor.

Fikstür çekimine gelirsek… Fenerbahçe cephesinde artık anlamakta zorlandığım bir refleks oluştu. Her fikstür sonrası mutlaka bir hile, mutlaka bir sistem eleştirisi. Geçen yıl fikstür çekimiyle ilgili tartışmaların ardından canlı yayında Metin Öztürk son topu çekti, Hulusi Belgü kura çekiminin içindeydi. Buna rağmen sonrasında yine “şike var” söylemleri devam etti. Bu yıl da “topta değil sistemde şike var” deniliyor.

Bir noktadan sonra bu iddialar kendi ağırlığını kaybediyor. Çünkü her sonuçtan sonra aynı cümleyi kurarsanız, gerçekten tartışılması gereken konular da değersizleşiyor. Fikstürün adil olup olmadığı matematikle konuşulur; hislerle değil.

Daha da ilginci, bazı taraftarların takımların sezon içindeki form durumlarına göre geçmiş fikstürü değerlendirmesi. Diyelim ki Çorum FK lige müthiş başladı, Galatasaray ile ilk haftalarda oynadı. Aylar sonra formu düştü, Fenerbahçe ile karşılaştı. Bunun adına fikstür şikesi demek futbolun doğasını inkâr etmektir. Kimsenin aylar sonrasındaki performansı önceden bilme şansı yok. Böyle bir argüman ancak sosyal medya tartışmalarını besler.

Barış Göktürk’ün Metin Öztürk’ün elini sıkmaması da bana göre tamamen kameralara oynanmış bir görüntüydü. Türk futbolunda artık jestler bile kameraya göre yapılıyor. Oysa milyonlarca taraftarı temsil eden insanların kişisel mesaj verme çabası yerine kurumsal ciddiyeti öne çıkarması gerekir. Büyük camiaların yöneticileri, sosyal medya klibi çeker gibi davranmamalı.

Transfer gündemine dönersek… Ugochukwu, Greenwood ve son olarak Oulai isimleri konuşuluyor. Greenwood dosyasında Atletico Madrid’in devreye girmesi dengeleri değiştirdi. Fenerbahçe maaş teklifini yükseltirse yarış yeniden şekillenebilir. Ugochukwu transferi ise büyük ölçüde tamamlanmış gibi duruyor.

Oulai konusunda ise Galatasaray fırsatı tamamen kapatmış değil. Trabzonspor’un aldığı 45 milyon avroluk teklif hem kulüp hem oyuncu açısından ciddi bir rakam. Ertuğrul Doğan taraftarın olası tepkisini hesaplamak zorunda kalsa da kulübün ekonomik gerçekleri bazen duyguların önüne geçer. Futbolda romantizm tribünde yaşanır, yönetim odasında ise bilanço konuşur.

Temmuz ayının ilk haftasında tablo şu: Beşiktaş iş yapıyor, Galatasaray bekliyor, Fenerbahçe ise hem transfer hem de fikstür tartışmalarının içinde yol almaya çalışıyor. Sezon başladığında bunların hangisinin doğru strateji olduğu anlaşılacak. Ama daha ilk düdük çalmadan sürekli komplo üretmek, Türk futbolunun en büyük alışkanlıklarından biri olmaya devam ediyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İmza Yok Komplo Çok appeared first on Malta Haber.

2026 yılı tam anlamıyla bir geri dönüşler yılı. Kemal Kılıçdaroğlu’nun dönüşü ile hayatımıza girdi bu kelime . Anlamı geriye dönüş olmasa da mizahi bir açıdan bakarak Mutlak Butlan Sezonu diyorum. Eski defterler açılıyor, eski kasetler yeniden sarılıyor. Mourinho yeniden Real Madrid’de… Fenerbahçe’de Aziz Yıldırım geri döndü. Mahmut Uslu yine sahnede. İsmail Kartal yeniden kulübede. Vedat Muriqi tekrar gündemde. Biraz daha zorlarsak Moussa Sow’u da antrenmanda görebiliriz.

Siyaset kısmına hiç girmeyeceğim. O başka bir tartışma. Bizim işimiz futbol. Fakat futboldaki ortak nokta şu; herkes isim konuşuyor, kimse sistem konuşmuyor. Halbuki Avrupa son on yıldır bize aynı dersi veriyor. Organizasyon kazanıyor. Plan kazanıyor. Ezber değil, akıl kazanıyor.

Geçen yazımda da söylemiştim. Aziz Yıldırım’ın lisanslı bir teknik adama ihtiyacı vardı ve sonunda yine İsmail Kartal’da karar kılındı. Kim ne derse desin Aziz Başkan’ın futbol bilgisi Türkiye’deki birçok teknik direktörden fazladır. Oyuncuyu da bilir, kulübü de bilir, transferi de bilir. Ama futbolda artık tek kişinin bildiğiyle kulüp yönetilmiyor. Yönetebilseydi Fenerbahçe son on yılda bu kadar savrulmazdı.

Transfer sezonu yine her zamanki gibi başladı. İmza sayısı az, haber sayısı sonsuz. Sabah kalkıyorsunuz üç dünya yıldızı yazılmış. Akşam olunca üçü de yalanlanıyor. Ertesi gün aynı döngü yeniden başlıyor. Türk futbolunda transfer haberciliği, transferin kendisinden daha büyük sektör hâline geldi.

Şu ana kadar bana göre en doğru işi yapan kulüp Trabzonspor. Gürültü yapmadan ilerliyorlar. Neye ihtiyaçları olduğunu biliyorlar. Kimi alacaklarını biliyorlar. Kimseye şov yapma derdinde değiller.

Beşiktaş ise uzun zaman sonra ilk kez aklıyla hareket ediyor. Önder Özen’in dokunuşu hissediliyor. Önce teknik akıl oluşturuldu. Sonra oyuncu profilleri belirlenmeye başlandı. “Parayı basalım, yıldızı indirelim” mantığı yerine “taşı yerine oturtalım” anlayışı var.

Italiano ismi konuşuldu.Geldi
Outtara konuşuldu.Geldi
Trossard gündemde. Hatta bu transfer açıklanırsa kimse şaşırmasın.
Bir de size kenara not alınacak bir isim bırakayım.
Koopmeiners.
Bu haber manşetlerde değil. Bu gurme duyumudur. Futbol mutfağından gelen bilgi. Bugün üç kişinin konuştuğu isimdir, yarın otuz kişinin konuşacağı isim olur. Buraya yazıyorum. Ama bütün bunların yanında Beşiktaş’ın hâlâ çözmesi gereken çok net üç problem var.
Kaleci.
Stoper.
Kanat.

Bunlar çözülmeden yapılan her transfer vitrine konulan süs eşyasından ibaret kalır.

Galatasaray cephesi ise alışıldık sessizliğini koruyor. Jhon Durán olacak mı derken şimdi de Odegaard, Khephren Thuram, Camavinga isimleri dolaşıyor. Şimdilik dedikodu seviyesinde. Galatasaray yönetimi son yıllarda transferi gizli yürütmeyi öğrendiği için ses çıkmaması normal.

Fenerbahçe tarafında Nathan Aké ve Vedat Muriqi isimleri ciddi şekilde konuşuluyor. Ama…Şu ana kadar Aziz Yıldırım beklenen etkiyi oluşturamadı. Bunun nedeni transfer yapamaması değil. Henüz masaya yumruğunu vuramaması. Fakat Aziz Başkan’ı tanıyan bilir. Transfer sezonunun ilk günlerinde değil, son günlerinde konuşur. Son hafta üç uçak indirir. Dört imza attırır. Bir anda bütün gündemi değiştirir. O yüzden bugün için “başarısız” demek de erken olur.

Bir de işin kimsenin yüksek sesle söylemediği tarafı var. Ben Aziz Yıldırım’ın Avrupa kupalarını lig kadar önemsediğini düşünmüyorum. Hatta erken bir Avrupa vedası onun işine bile gelir. Haftada tek maç oynayan bir takımın lig yarışındaki avantajını herkesten iyi bilir. Çünkü onun zihninde önce Süper Lig kupası vardır. Gerisi sonra gelir.

Temmuz ayının daha başındayız. Transfer kazanının altına yeni odun atıldı. Daha alev yükselmedi. Ama dumanın rengi bile bize hareketli bir yaz izleyeceğimizi söylüyor. Bugünkü tablo net.
Trabzonspor planlı.
Beşiktaş akıllı.
Galatasaray sessiz.
Fenerbahçe ise beklentiyle gerçek arasında gidip geliyor.

Ama şunu unutmayın… Twitter’da transfer kazananı çok olur. Temmuz şampiyonu çok çıkar. Uçak karşılamada kupa kaldıran da çok olur. Mayıs ayında kupayı kaldıran ise sadece sistem kurabilen olur. İşte bu yüzden ben bu sezonun adını baştan koyuyorum.

2026-2027… Mutlak Butlan Sezonu.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Mutlak Butlan Sezonu appeared first on Malta Haber.

Trabzonspor Alanya’da puan aldı diye kimse kendini kandırmasın. Bu maç kazanılmıyorsa problem var. Çünkü büyük takım dediğin, böyle maçları “oynamadan” kazanır. Onuachu gibi yıldız yok ama bu bahane değil.Trabzonspor hâlâ rakibin temposuna göre şekil alan bir takım. Kendi oyununu dayatan değil, oyuna uyum sağlayan bir yapı. Bu seni yarışta tutar ama şampiyon yapmaz.

Fenerbahçe’ye bakalım… 4-0. Güzel skor. Temiz galibiyet. Ama rakip kim? Kayserispor. Ligin en zayıf, en kırılgan takımlarından biri. Bu galibiyeti büyütmek isteyenler var ama gerçek şu: bu bir test değildi. Fenerbahçe testi geçmedi, teste bile girmedi. Hata yapmadılar, doğru. Ama zorlanmadılar da. Asıl mesele şu: zorlandıklarında ne olacak?

Evet, bir düzen tekrar yapılandırılmaya çalışılıyor. Kante ölü toprağını attı ritmini buluyor. Evet, bir disiplin hala tok. Ama bu takımın hâlâ “büyük maç kimliği” tartışmalı. Çünkü sezonun kaderi Kayseri deplasmanında değil, kilit derbide yazılacak.

Galatasaray cephesi daha da ilginç. Kocaelispor beraberliği… Bu sadece puan kaybı değil, ciddi bir alarm. Çünkü mesele skor değil, çaresizlik. Orta saha kilitlenince plan B yok. Kanatlar işlemiyor, merkez tıkanıyor, oyun ağırlaşıyor. Galatasaray maç 1-1 olunca isyan eden değil kabullenen oyun oynadı. Skordan ziyade en şaşırdığım nokta buydu. Galatasaray 1 puanı kabullenmişti. Kocaelispor puanı sonuna kadar haketti.

Osimhen yoksa Galatasaray’ın hücumu eksik değil, eksik ötesi. Tek boyutlu. Tahmin edilebilir. Kırılgan.

Ve işin en tehlikeli tarafı: özgüvenle kibir arasındaki o ince çizgi çoktan aşılmış gibi. Okan Buruk’un maç önü söylemleri… Rakibi küçümseyen her cümle sahada tokat gibi geri döner. Döndü de. Kocaelispor senden daha fazla istedi, daha fazla savaştı ve seni durdurdu.

Şimdi herkes birbirine bakıyor:
“Kim şampiyon olacak?”
Cevap basit:
Hiçbiri hazır değil.

Fenerbahçe net değil.
Galatasaray güven vermiyor.
Trabzonspor zaten denklemde bile değil gibi.

Bu sezonu lig değil, bir maç belirleyecek. O büyük derbi. Kim daha az hata yaparsa değil, kim daha az korkarsa o kazanacak. Çünkü üç takımın da ortak sorunu aynı:
Hiçbiri gerçekten büyük gibi oynamıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe 7 Puan Kazandı! appeared first on Malta Haber.

Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Beşiktaş derbisi uzun süre dengede giden bir mücadeleydi. Fenerbahçe topa daha fazla sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan taraftı. Beşiktaş ise disiplinini bozmadan, savunma bloğunu koruyarak sabırlı bir oyun oynadı. 

Ancak derbinin kaderi futbolla değil, düdükle değişti. Aslında Fenerbahçe önceki haftalar aksine gayet de baskılıydı ama forvetsizlik kısırlığı da doğuruyor.

90+9’da gelen penaltı kararı, doğal olarak tartışmaları beraberinde getirdi. Çünkü Türkiye’de artık insanlar pozisyona bakmaktan çok “Bu karar başka maçta verilir miydi?” sorusunu soruyor. Bu da ligin en büyük problemi. Bir pozisyonun doğru olup olmamasından önce tutarlılık sorgulanıyor. Ve işte o noktada güven duvarı çatlıyor.

Böyle derbilerde verilen kararlar yalnızca üç puanı yazmaz. Ligin psikolojisini de değiştirir. Kazanan taraf moral kazanır, kaybeden taraf sadece puan değil, güven de kaybeder. Bu yüzden Türkiye’de hakem kararları sadece maç sonucu değil, haftalarca sürecek tartışmalar üretir.

Haftanın diğer büyük kırılması ise Trabzon’da yaşandı. Trabzonspor sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek şampiyonluk yarışına adeta kibrit attı. Maçın kahramanı ise Paul Onuachu oldu. 

Onuachu klasik bir santrfor değil; o adeta bir kule. Adamın sayılmayan golü bile o cüsse ile o hareketleri nasıl yapabilir diye düşündürüyor.Ceza sahasına atılan her topu tehdit haline getiren bir oyuncu. Galatasaray savunması da bunu fazlasıyla hissetti. Hava toplarında kurduğu üstünlük ve fizik gücüyle maçın kaderini belirleyen isim oldu.

Bu sonuçlar şunu gösteriyor: Bu ligde sadece iyi futbol yetmez. Sinirler sağlam olacak, kriz anlarında ayakta kalacaksın, tartışmaların ortasında oyununu kaybetmeyeceksin. Çünkü Türkiye’de şampiyonluk yarışı sadece saha içinde oynanmıyor.

Kulübede oynanıyor.
Basın odasında oynanıyor.
Hakem odasında konuşuluyor.
Televizyon stüdyolarında büyüyor.
Ve sonunda sahaya geri dönüyor.
Bu yüzden şampiyonluk yarışında artık mesele taktik tahtası değil. Mesele sinir sistemi.

Önümüzdeki haftalarda tek bir hata büyük sonuçlar doğurabilir. Bir kırmızı kart, bir penaltı kararı…  Hakemin 50 metre geriden karar verip VAR a gitmemesi büyük soru işareti ve eleştiri kaynağı oldu.Türkiye’de bazen sezonun kaderi 10 saniyelik bir pozisyona sığar.

Ama bir gerçek var: 

Bu sezonun şampiyonu yalnızca en iyi oynayan değil, en sağlam kalan takım olacak.

Ve görünen o ki bu ligde son düdük çalmadan hiçbir şey bitmeyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kadıköy’de Son Sözü Hakem Söyledi !  appeared first on Malta Haber.

Galatasaray ilk yarıda topu dolaştırdı, pas yüzdesi yüksek oynadı ama o pasların çoğu steril ve tehdit üretmeyen türdendi. Orta sahada topu tutup kenarlara açma planı vardı fakat ceza sahası çevresinde üretkenlik neredeyse sıfıra yakındı. Trabzonspor ise topu rakibine bırakıp geçişleri kovalamayı tercih etti ve özellikle kanat çıkışlarıyla Galatasaray savunmasını dengesiz yakaladı. Bu planın karşılığı da iki golle geldi. Kafa vuruşları ile gelen goller Galatasaray ‘ın defans dengesini soru işaretlendirdi.

Galatasaray’ın hücum problemine ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Çünkü istatistiklerde şut sayısı yazıyor olabilir ama gerçek tablo şu: Singo harici kaleyi ciddi anlamda yoklayan kimse yoktu. Ceza sahası çevresinde dolaşan ama kaleciye “gerçek bir refleks yaptıran” bir organizasyon görmedik. Şut çekilmiş olabilir ama kaleyi tehdit eden bir plan yoktu. Bu yüzden Galatasaray’ın hücum aksiyonları kağıt üzerinde var, sahada ise etkisizdi.

Trabzonspor’un oyunu ise daha net ve daha dürüsttü. Rakibin merkezde pas yapmasına izin verip savunma bloklarını bozmadan beklediler. Kazandıkları topları hızlı kullanıp Galatasaray savunmasının arkasına koşular attılar. Özellikle ikinci bölgede kazandıkları toplar sonrası dikine çıkışlar Galatasaray’ın yerleşmesini engelledi. Bu da maçın kırılma anlarını yarattı.

Galatasaray adına asıl eleştirilmesi gereken konu tempo meselesi. Takım topa sahip ama tempo yok. Tempo olmayınca rakip savunma yerleşiyor, yerleşince de ceza sahası kalabalıklaşıyor. Bu durumda şut kalitesi düşüyor. Singo’nun birkaç bireysel zorlaması dışında kaleyi yoklayan bir aksiyon gelmemesi de bunun sonucu.

Trabzonspor ise daha az topa sahip olmasına rağmen daha doğru oynadı. Modern futbolda bazen “az ama etkili” oynayan kazanır; bu maç da onun örneklerinden biri oldu. Galatasaray pas yaptı ama tehdit üretmedi, Trabzonspor ise az geldi ama gol buldu.

Bu galibiyetin bir başka anlamı daha var. Trabzonspor sadece üç puan almadı, aynı zamanda “ben de bu yarışın içindeyim” dedi. Sezonun bu bölümünde böyle mesajlar önemlidir. Çünkü lig sadece puanla değil psikolojiyle de oynanır.

Şimdi gözler bu akşamki derbiye çevrildi. Bakalım derbi dengeleri değiştirecek mi, yoksa yarış daha da mı kızışacak… Futbol bazen bir maçla değil, o maçın yarattığı dalgayla şekillenir. Bu akşam göreceğiz.

The post Yarış Kızıştı: Trabzonspor “Ben de Varım” Dedi appeared first on Malta Haber.

Alamayan ise yarıştan kopar. Bu sezon da tablo giderek netleşiyor. Fark açılıyor, Galatasaray hata yapmıyor ve lig artık bitmiş gibi bir görüntü veriyor. Bu noktadan sonra Galatasaray’ın puan kaybetmesini beklemek gerçekçi görünmüyor. Takım artık enerjisini ekonomik kullanıyor, gerektiği kadar oynuyor ve skoru alıp yoluna bakıyor. Büyük baskılı ve yırtıcı bir oyun yok belki ama güçlü ve akıllı bir oyun var. Kadro derinliği sayesinde bazı oyuncular ligde bazıları Avrupa’da işi bitiriyor. Bu da Galatasaray’ı iki kulvarda da rahatlatıyor. Bu noktada 26. şampiyonluğun kulbundan tuttuklarını söylemek abartı olmaz.

Fenerbahçe cephesinde ise durum tamamen farklı bir noktaya evrilmiş durumda. Karagümrük maçı aslında sezonun özeti gibiydi. Düşmesi neredeyse kesinleşmiş bir takıma karşı sadece 1 isabetli şutla maçı bitirmek artık taktiksel bir problem değil, mental bir çöküştür. Takımın görüntüsü “lig bitse de gitsek” havasında. Sahada ne liderlik var ne karakter ne de oyuna yön veren bir performans. Bu kadro kalitesiz olduğu için değil, mental olarak yarıştan koptuğu için bu durumda. Devre arası transfer döneminde harcanan paraya rağmen kadronun zayıflaması ise ayrı bir yönetim başarısızlığıdır. Futbol okullarında ileride ders olarak anlatılabilecek bir dönem yaşandı. “Kadro nasıl kurulmamalı?” sorusunun cevabı gibi bir süreç izledik.

Saadettin Saran ve Tedesco birlikteliği de beklenen sonucu vermedi. Tedesco’nun artık takımdan koptuğu çok net görülüyor. Açıkçası buna haksız demek de zor. Teknik direktör En-Nesyri ve Duran varken bir tane daha forvet istediğini söyledi ama sonuçta ikisi de gönderildi. Forvetsiz bir takımın ne yapması bekleniyor gerçekten anlamak zor. Rakiplere bakınca tablo daha da netleşiyor. Galatasaray’da Victor Osimhen gibi bir lider forvet var, yedeğinde Mauro Icardi bulunuyor. Trabzonspor’da Paul Onuachu var, yedek olarak Umut Nayir alındı. Bu tablo bile hatanın nerede yapıldığını gösteriyor. Bu gidişle Fenerbahçe’nin sezonu üçüncü sırada bitirmesi sürpriz olmayacak. Hatta puan kayıpları devam ederse ve Beşiktaş ritim yakalarsa üçüncülük bile tehlikeye girebilir.

Trabzonspor ise sezon başından beri farklı bir profil çiziyor. Büyük hedefler açıklamadan, abartılı iddialar ortaya koymadan haddini bilerek oynayan bir takım görüntüsü var. 1-0 kazanarak ilerliyorlar ve bu yöntem şu ana kadar oldukça işe yaradı. Onuachu’nun performansı da takımın en büyük itici gücü oldu. Sessiz ama istikrarlı şekilde yukarı tırmanıyorlar. Takımların mental durumuna ve ligdeki gidişata bakarsak Trabzonspor şu anda ikinciliğin en güçlü adayı gibi görünüyor.

İşin ironik tarafı ise belki de sezonun en ilginç sahnesinin henüz yaşanmamış olması. Trabzonspor ile Galatasaray karşı karşıya geldiğinde Fenerbahçeliler Galatasaray’ın kazanmasını istemek zorunda kalabilir. Çünkü aksi durumda ikincilik yarışında Trabzonspor daha da güçlenecek. Bir Fenerbahçeli için Galatasaray’ı desteklemek zorunda kalmak sezonun belki de en büyük fiyaskosu olur. Futbol bazen sahada oynanan oyundan çok böyle ironik tablolar üretir ve bu sezonun hikayesi de biraz böyle yazılıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe Çöktü! appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

Üç hafta önce ritmini yakalayan Fenerbahçe, bugün ivmesini ciddi şekilde kaybetmiş durumda. Oysa hep övdüğüm Domenico Tedesco mühendisliği, ritimle büyüyen bir yapıya sahipti. Tedesco diken üstünde yaşamayı sever, hatta bunu avantaja çevirir. Ama bu kez işler tersine dönüyor. Takım zirveyi görmüş gibi ve şimdi yavaş yavaş oradan aşağı doğru kayıyor. Pozisyon üretimi artması gerekirken azalıyor. Oyun akmıyor, oyuncular arasındaki bağlantılar gevşiyor. Bir tür başlangıç noktasına dönüş var Fenerbahçe’de. Bugünün oyunu, sezonun ilk günlerini hatırlatıyor.

Ve bir konu var ki görmezden gelmek mümkün değil: Kerem.

Galatasaray’da olduğu dönemde bir köşe yazısı okumuştum; “Angelino kötü, Köhn kötü, Dubois formsuz, Van Aanholt düşüşte… Peki ya hepsinin ortak noktası Kerem?” diye soruyordu. O zaman tartışmalı bir yorumdu belki ama bugün Fenerbahçe’de aynı soruyu yeniden sorduruyor. Kerem’in bitmek bilmeyen top kayıpları, geriye dönememesi, oyun disiplininden kopuk görüntüsü… Sezon başındaki Brown başka adamdı, bugünkü Brown başka. Ortak paydada Kerem var. Bu tesadüf değil. Açık söylemek gerekirse, gidişat “yılın bidonu” adaylığına doğru gidiyor.

Galatasaray ise oyun olarak kötü değil ama skor olarak zorlanıyor. Dalgalı performansına rağmen Sane son haftalarda eski patlayıcılığından kesitler göstermeye başladı. Osimhen içinse kelime israf etmeye gerek yok. Bazı oyuncular vardır, soyadı yetebilir; Osimhen de öyle bir oyuncu. Son dakikada attığı gol, klasın kitabıydı. Ama o klası gölgeleyen bir detay var: 90+6’da penaltı beklenen pozisyon.

VAR’ın neden var olduğunu artık kimse bilmiyor. Bir pozisyonda “görmek” ile “görmemek” arasındaki farkın koca bir sezonu nasıl etkileyebileceğini her hafta yeniden yaşıyoruz. Pozisyon gri. Yani penaltı olduğunu düşünmüyorum. 1 metreden kısa mesafe ve top ele gidiyor . El açık ama mesafe kısa. Ama verilse neden verildi diyemem. Bunu sadece ben değil Urs Meier de diyor. Fakat olay bu değil.Geçen hafta Galatasaray, bu hafta Fenerbahçe, haftaya başka biri… Bu böyle devam eder. Sorun “renkli gözlükler” değil; sorun hakemliğin A’dan Z’ye çürümüş olması. Kimse güvenmiyor, kimse tatmin değil, kimse ikna değil.

Bu ligde futbolcular, teknik adamlar, taraftarlar değişiyor ama hakemlik kurumu aynı berbat yapısıyla duruyor. İşin kötüsü artık sadece maçları değil, sezonun kaderini etkiliyor. Ve herkes susuyor.

Sahadaki futbolu konuşmak isterdik ama hakemler buna bile izin vermiyor. Türkiye’nin gerçeği bu: futbol var ama yönetenler yok. Bu yüzden de iyi oynayanın değil, hatayı görmeyenin kazandığı bir lig izliyoruz.

The post FATİH SULTAN TEKKE TAHT’A ADAY… appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesine gelince… Artık o meşhur “şapkayı önüne koyma” ritüeli yapılacaksa tam zamanı. Icardi meselesi büyüdü, büyüdü ve artık taşınamaz hale geldi. Evet, içeride zayıf takımlara gol atar. Atıyor da. Ama ciddi rakiplere karşı Galatasaray resmen 10 kişi oynuyor. Okan Hoca, Icardi’yi “kırmayayım, gönlü hoş olsun” diye sahada tuttuğu her dakika takımın temposu çöküyor. Bu kadar basit. Şu çift forvet fantezisinin yeniden ortaya çıkması ise ayrı bir Spor Toto hikâyesi… Ajax deplasmanının ardından Kocaelispor gibi ivmelenmiş bir takıma puan kaybetmek tolere edilir mi? Belki. Ama Icardi ısrarı? Edilmez. Icardi bugün bir lüks değil, yük. El freni. İlk 11 oyuncusu değil; gerektiğinde girip iş koltuğunu taşıyacak bir yedektir. Bunu kabul etmek zor ama zor olanı yapmak büyük hocalığın gereğidir.

Trabzonspor cephesinde Alanyaspor maçı tam bir “kaza” niteliğindeydi. Evet, Savic ve Batagov’un yokluğu orta sahada ve savunmada ciddi bir eksik oluşturdu; oyun aklı da direnç de eksildi. Ama tüm bu eksiklere rağmen Hagi’nin golü, tribünlere babasının o unutulmaz imzasını hatırlatan bir estetikle geldi ve maça dair gözlerimizin pasını sildi. Şampiyonluk yarışında küçük bir yara alınmış gibi görünse de tablo karamsar değil; çünkü bordo-mavililer bu sezonda diğer yılların aksine istikrarlı bir ritim tutturmuş durumda. Bu maç, o ritmi bozan bir sapma, bir hatırlatma kazasıydı. Trabzonspor’un şampiyonluk iddiasını belirleyecek olan şey, bu tür kazaları ne kadar çabuk telafi edeceği. Bu takımın potansiyeli var; mesele o potansiyeli her hafta aynı ciddiyetle sahaya koymak.

Gelelim gülünçlüğün zirvesine… Kocaelispor Başkanı. Samsunspor Başkanının “kendine gündem yaratma” stratejisini görüp etkilenmiş belli ki. Maç sonrası cümle aralarına imalar serpiştir, isim verme; sonra sorulunca “Ben kimseyi kastetmedim” diye kıvır. Bu mudur? Türk futbolu zaten barut fıçısı. Sizin bu popülarite dilenciliğiniz, bu gereksiz şovlarınız sadece ateşe benzin döküyor. Takıma odaklanmak, başarı üretmek yerine mikrofon kovalamakla futbol iklimi daha beter hale geliyor. Başkan, kimse bu numaralara kanmıyor.

Özet mi?

Fenerbahçe tırmanıyor, Galatasaray takıldı.Bazı başkanlar ise vitrin peşinde koşmaktan yorulmuyor. Türk futbolu da tam bu yüzden bir ileri iki geri. Bu tablo değişmediği sürece sahada gösterilen her emek, yönetim odalarında ve mikrofon başında heba olmaya mahkûm.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe 3 Değil 8 Puan Aldı… appeared first on Malta Haber.