Bir hafta düşünün; rakibiniz size 3 kere “al kardeşim, buyur” diyor. Siz üçünde de “yok sağ ol” diyorsunuz. Bu artık futbol falan değil. Bu psikoloji. Bu stres değil sadece, bu panik hali. Şampiyonluk kovalanmaz, taşınır. Fenerbahçe taşıyamıyor. Bu kadar basit.

Hakem konuşmaya gerek yok. Kaçak güreşmeye de gerek yok. Talisca kart mı görmeliydi, penaltı mıydı, kaleciye faul mü vardı… Bunlar hikâye. Sen 90+8’de rakip ceza sahasında faul yapıp, dönen topta gol yiyorsan mesele düdük değil, akıldır. Konsantrasyondur. Disiplindir. Büyük takım refleksidir. Yok.

Bir de kolay hedefler var tabii. Suçu sağa sola atmak çok kolay. Yok Saran, yok Tedesco… Bunlara bağlamak ucuzculuk. Sahada olan sahada kalır. Bu golü ne yönetim yedi ne teknik direktör. Oyuncu yedi. Hem de amatörce yedi.

Gelelim sahaya… Çağlar, Sidiki, Cherif… Kusura bakmayın ama bu seviyenin oyuncuları değil. Büyük hedefin varsa büyük oyuncuların olacak. Ederson meselesine de ayrı parantez açalım: Kalecilik refleks işi. İngiltere’de bırakmış belli ki. Kritik anlarda sahneye çıkamayan kaleciyle şampiyonluk gelmez.

Galatasaray tarafı mı? Onlar da güllük gülistanlık değil. İptal edilen üçüncü gol trajikomik ama oyun olarak son 4 yılın en kötüsü. Net. Fakat bir fark var: Hata yapıyorlar ama rakipleri daha büyüğünü yapıyor. Bu da onları ayakta tutuyor. Şampiyonluk bazen iyi oynayanın değil, daha az hata yapanın olur. Galatasaray şu an onu yapıyor.

Artık ligin bu döneminde futbol konuşulmaz. Kim daha iyi değil, kim daha az hata yapacak o konuşulur. Estetik biter, hayatta kalma başlar. Fenerbahçe bunu beceremiyor. Galatasaray ise tökezleyerek de olsa ilerliyor.

Son 4 hafta. Fark 4 puan. Kağıt üstünde iki maç. Ama psikolojik olarak daha fazlası. Derbi kırılma noktası. Fenerbahçe kazanırsa “acaba”lar geri gelir. Galatasaray kaybetmezse bu iş biter. Bu kadar net.

Şimdi soru şu değil: Kim daha iyi? Soru şu: Kim daha az hata yapacak? Çünkü bu ligde artık kazananı kalite değil, hata belirleyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Son Dakika Değil, Sonun Ta Kendisi appeared first on Malta Haber.

Alamayan ise yarıştan kopar. Bu sezon da tablo giderek netleşiyor. Fark açılıyor, Galatasaray hata yapmıyor ve lig artık bitmiş gibi bir görüntü veriyor. Bu noktadan sonra Galatasaray’ın puan kaybetmesini beklemek gerçekçi görünmüyor. Takım artık enerjisini ekonomik kullanıyor, gerektiği kadar oynuyor ve skoru alıp yoluna bakıyor. Büyük baskılı ve yırtıcı bir oyun yok belki ama güçlü ve akıllı bir oyun var. Kadro derinliği sayesinde bazı oyuncular ligde bazıları Avrupa’da işi bitiriyor. Bu da Galatasaray’ı iki kulvarda da rahatlatıyor. Bu noktada 26. şampiyonluğun kulbundan tuttuklarını söylemek abartı olmaz.

Fenerbahçe cephesinde ise durum tamamen farklı bir noktaya evrilmiş durumda. Karagümrük maçı aslında sezonun özeti gibiydi. Düşmesi neredeyse kesinleşmiş bir takıma karşı sadece 1 isabetli şutla maçı bitirmek artık taktiksel bir problem değil, mental bir çöküştür. Takımın görüntüsü “lig bitse de gitsek” havasında. Sahada ne liderlik var ne karakter ne de oyuna yön veren bir performans. Bu kadro kalitesiz olduğu için değil, mental olarak yarıştan koptuğu için bu durumda. Devre arası transfer döneminde harcanan paraya rağmen kadronun zayıflaması ise ayrı bir yönetim başarısızlığıdır. Futbol okullarında ileride ders olarak anlatılabilecek bir dönem yaşandı. “Kadro nasıl kurulmamalı?” sorusunun cevabı gibi bir süreç izledik.

Saadettin Saran ve Tedesco birlikteliği de beklenen sonucu vermedi. Tedesco’nun artık takımdan koptuğu çok net görülüyor. Açıkçası buna haksız demek de zor. Teknik direktör En-Nesyri ve Duran varken bir tane daha forvet istediğini söyledi ama sonuçta ikisi de gönderildi. Forvetsiz bir takımın ne yapması bekleniyor gerçekten anlamak zor. Rakiplere bakınca tablo daha da netleşiyor. Galatasaray’da Victor Osimhen gibi bir lider forvet var, yedeğinde Mauro Icardi bulunuyor. Trabzonspor’da Paul Onuachu var, yedek olarak Umut Nayir alındı. Bu tablo bile hatanın nerede yapıldığını gösteriyor. Bu gidişle Fenerbahçe’nin sezonu üçüncü sırada bitirmesi sürpriz olmayacak. Hatta puan kayıpları devam ederse ve Beşiktaş ritim yakalarsa üçüncülük bile tehlikeye girebilir.

Trabzonspor ise sezon başından beri farklı bir profil çiziyor. Büyük hedefler açıklamadan, abartılı iddialar ortaya koymadan haddini bilerek oynayan bir takım görüntüsü var. 1-0 kazanarak ilerliyorlar ve bu yöntem şu ana kadar oldukça işe yaradı. Onuachu’nun performansı da takımın en büyük itici gücü oldu. Sessiz ama istikrarlı şekilde yukarı tırmanıyorlar. Takımların mental durumuna ve ligdeki gidişata bakarsak Trabzonspor şu anda ikinciliğin en güçlü adayı gibi görünüyor.

İşin ironik tarafı ise belki de sezonun en ilginç sahnesinin henüz yaşanmamış olması. Trabzonspor ile Galatasaray karşı karşıya geldiğinde Fenerbahçeliler Galatasaray’ın kazanmasını istemek zorunda kalabilir. Çünkü aksi durumda ikincilik yarışında Trabzonspor daha da güçlenecek. Bir Fenerbahçeli için Galatasaray’ı desteklemek zorunda kalmak sezonun belki de en büyük fiyaskosu olur. Futbol bazen sahada oynanan oyundan çok böyle ironik tablolar üretir ve bu sezonun hikayesi de biraz böyle yazılıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Fenerbahçe Çöktü! appeared first on Malta Haber.

Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Ligde Kimse Temiz Kazanmıyor! appeared first on Malta Haber.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Maça geldiğimizde Ederson’un son iki maçtır yükselen bir form grafiği yakaladığını teslim etmek lazım. Galibiyette büyük pay sahibiydi. Ancak maçın asıl kırılma anı ve hafızalarda kalacak sahnesi Asensio’nun attığı goldür. O gol sıradan bir bitiriş değil, doğrudan kalite göstergesidir. Şimdiden yılın golü adayları arasına yazılır. Fenerbahçe cephesinde ise tanıdık bir tablo var. Oyunu ele alamama problemi sürüyor. Topa sahip olmakla oyuna hükmetmek arasındaki fark hâlâ kapatılabilmiş değil. Buna rağmen zor bir deplasmanda mantıklı oynayıp galibiyet almak da küçümsenecek bir şey değil. Alkışlanır ama eksikleri örtmez.

Tedesco konusu ise başlı başına bir tartışma alanı. İlk geldiğinde de yazmıştım; bu takım klasik sağlı sollu kanat oyunu oynamaz, merkezi kalabalık tutarak rakibi boğar. Tedesco bunu çözdü. Ancak Kante ismi gündeme geliyorsa burada durup düşünmek gerekir. Kante gelirse En Nesyri’ye olan ihtiyaç daha da artar. Çünkü Kante oyunu taşır, temposunu ayarlar ama skoru getirmez. Fenerbahçe, Süper Kupa’dan sonra aşağı doğru giden bir form grafiği içerisinde. Kazanıyor ama yükselmiyor. Benim futbol görüşümde kanat eksikliği hâlâ çok net şekilde göze çarpıyor. Buna rağmen Tedesco, kalabalık orta saha rotasyonunda Kante’yi vazgeçilmez görüyor. Bu bir tercihtir ama sahada karşılığı olmak zorundadır.

Galatasaray tarafında ise Gaziantep FK maçından sonra toparlanma sinyalleri görülüyor. Kayserispor ne kadar formsuz ve zayıf olursa olsun, Noa Lang için olumlu izlenimler vardı. Aynı şekilde Asprilla da dikkat çeken isimlerden biri oldu. Galatasaray artık sadece Barış Alper’in gününde olmasını bekleyen bir takım olmayacak gibi duruyor. Barış Alper için ciddi bir rekabet başladı. Formayı garanti görme dönemi bitti, tehdit gerçek.

Galatasaray adına son dönemde gördüğüm en pozitif gelişme ise Gabriel Sara. Geldiği günden beri inişli çıkışlı bir grafik çizmiş olabilir ama bu gerçeği değiştirmiyor: Galatasaray’ın her maçta ilk yazması gereken isim Sara’dır. Skor katkısını bir kenara bırakın. Oyunu yönlendirmesi, temposu, milimlik pasları ve doğru zamanda doğru yönlendirmeleriyle orta sahanın maestrosu konumuna geldi. Galatasaray onunla nefes alıyor. O oyunun içinde olduğu sürece bu takımın ritmi düşmüyor. Sara, Galatasaray’ın akciğeridir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; VAR Var Cesaret Yok ! appeared first on Malta Haber.

USG Maçı ve EleştirilerAçıkçası en azından Galatasaray yenilmez, bir puan alır diye bekliyordum. Fakat Okan Buruk’un maçı sadece tek bir değişiklikle bitirmesi ve buna rağmen sürekli önde basma ısrarı, USG’nin işine geldi. Bir gol atıp kapanmayı bekleyen takımın ekmeğine adeta bal kaymak sürdü.

Okan Hocam, sürekli baskı yapmak zorunda değilsin. Bazen bir puana oynamak
gerekir. Ayrıca madem golü yedin ve Icardi, Sara, Sané katkı veremiyor; o zaman
gençleri al oyuna. Ben olsam gençleri sahaya sürer, Icardi’nin tek başına boğuştuğu
savunmayı 3-4 oyuncuyla zorlamayı denerdim. Zaten rakibin fizik gücü seni aşmış
durumda.

Osimhen oynamazsa ve “in ceza sahasına, yap ortayı” taktiğiyle oynamaya devam
edersen, Fenerbahçe karşısında işin zor…

Uzun Maraton ve Yol Ayrımı

Defalarca üzerinde durduğum gibi; hem Avrupa hem lig, çok uzun maratonlar. Pahalı
ve marka oyuncularınız olsa da, dar kadrolarla ancak bir yere kadar gidebilirsiniz.
Son üç senedir karşılaştığımız yol ayrımına yeniden gelmiş bulunuyoruz:
Avrupa için mi zorlayalım, yoksa Süper Lig’de üst üste dördüncü şampiyonluk hedefi
mi öne çıksın?

Yanlış anlaşılmasın, her iki kulvarda da başarı garanti değildir. Ancak bana göre bu
yol ayrımı, Okan Hoca’nın kafasını yeniden meşgul etmeye başladı. Monaco
maçında yön büyük ölçüde belli olur.

Bir Puan Kötü mü?

Bir önceki yazımda USG, Fenerbahçe, Samsun ve Monaco maçlarını işaret etmiştim.
Üstelik o zaman sakatlıkların çoğu yoktu, Eren’in cezası da kesinleşmemişti. Bu şartlarda, “Her maçtan birer puan alınacak” denseydi açıkçası kabul ederdim. Fakatdaha ilk maçtan yenilgi geldi. O yüzden bazen bir puan gerçekten iyidir.

Derbi Motivasyonu

Derbilerin motivasyonu her zaman farklıdır. “Favori şu” demek doğru olmaz. Tedesco
ve Okan Buruk, Avrupa’daki başarısız sonuçların ardından kendilerini affettirme arayışında olacaklardır. Bu nedenle iki tarafın da “topa sahip olayım, baskı kurayım”psikolojisiyle oynaması muhtemeldir.

Ben olsam topu rakibe verip savunmayı ve orta sahayı sıkı tutarak kontraatak
oynardım. Yani gol atmaktan önce gol yememek ilk taktiğim olurdu. Çünkü maçı, ilk
golü kimin attığı şekillendirebilir.

Fenerbahçe’nin kendi evinde oynaması, avantajdan çok, eğer ilk golü kendi
kalesinde görürse ekstra bir stres kaynağına dönüşebilir. Liderliği kaybetme ve
geriye düşme stresi de Galatasaray’ı dağıtabilir.

Maç Sonrası mı?

Sonrası tufan… Bakalım kış ilk ,kimin kapısını çalacak?

Herkese iyi seyirler.

The post Bu kış nasıl geçer? appeared first on Malta Haber.

İkinci yarıdaki Fenerbahçe ise oyunu domine eden bir yapıya büründü. Rizespor sadece bir şut çekebildi. Bu istatistik Fenerbahçe’nin ne kadar güçlü bir baskı uyguladığını ve oyunu ne kadar kontrol ettiğini gösteriyor. Ancak hücum parlıyor diye savunma zafiyetlerini unutmak kadar tehlikeli bir şey yok. Defans hattı ve kaleci vasat bir maç çıkardı. Birkaç pozisyonda Rize’nin az ama etkili hamleleri savunmanın kırılganlığını yeniden ortaya çıkardı. Kerem ve Mert Müldür ise yine çok kötüydü. Artık “kötü gün” değil, “kötü seviyeleri” konuşuyoruz.

Levent Mercan’ın durumu ise başka bir hikâye. Sezon başında rotasyon denilebilecek bir oyuncuyken bugün ilk 11’i zorlayan, dinamizmi ve pozisyon zekâsıyla fark yaratan bir profile dönüştü. Bu takımın önemli bir parçası olduğunu her maç biraz daha ispatlıyor. Orta sahadaki güç artarken Fenerbahçe’nin saha içindeki beyni ise tartışmasız Asensio oldu. Her organize atağın merkezinde o var. Takım ona göre kuruluyor, kurulacak da. Talisca’nın gelişi bu yapıya akıllı bir alternatif ekler. Buna karşın En-Nesyri takımı geri itmeye devam ediyor. Mücadele ediyor ama temposu oyunu geriye çekiyor. Artık herkes bunun farkında.

Ali Sowe’un etkisi ise çoğu kişinin gözünden kaçmış olabilir ama maçın kritik kırılma anlarında o etkiyi hissettiriyor. Son haftalarda hücumun parıltısı yüzünden unutulan savunma zafiyetleri, Sowe’un her hamlesinde yeniden ortaya çıktı. Bu savunmanın Osimhen’e böyle özgür alanlar vermesi hâlinde bambaşka bir senaryo konuşuruz. Laci’nin kırmızı kartı da bunun işaret fişeğiydi. Tüm maç “ne zaman atılacak?” dedirten bir gerginlikle oynadı ve geç de olsa atıldı. Rize’nin çözülmesi sadece Fenerbahçe baskısından değil, bu kırılmadan da kaynaklandı.

Sonuç? Fenerbahçe bugün kazanıyorsa bu, Mourinho döneminin bıraktığı dağınıklığın doğru ellerde toparlanmasıdır. Tedesco gösteri değil iş yapıyor. Sistemi adım adım inşa ediyor. Nene ise rolünü buldukça bu sistemin verimlilik dozunu artırıyor. Hücum göz kamaştırıyor, savunma hâlâ soru işareti ama artık net bir gerçek var: Fenerbahçe’nin başında maçı asla bırakmayan bir mühendis var ve bu takımın kimliği o mühendislikle şekilleniyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Gösteri Değil Mühendislik appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesine gelince… Artık o meşhur “şapkayı önüne koyma” ritüeli yapılacaksa tam zamanı. Icardi meselesi büyüdü, büyüdü ve artık taşınamaz hale geldi. Evet, içeride zayıf takımlara gol atar. Atıyor da. Ama ciddi rakiplere karşı Galatasaray resmen 10 kişi oynuyor. Okan Hoca, Icardi’yi “kırmayayım, gönlü hoş olsun” diye sahada tuttuğu her dakika takımın temposu çöküyor. Bu kadar basit. Şu çift forvet fantezisinin yeniden ortaya çıkması ise ayrı bir Spor Toto hikâyesi… Ajax deplasmanının ardından Kocaelispor gibi ivmelenmiş bir takıma puan kaybetmek tolere edilir mi? Belki. Ama Icardi ısrarı? Edilmez. Icardi bugün bir lüks değil, yük. El freni. İlk 11 oyuncusu değil; gerektiğinde girip iş koltuğunu taşıyacak bir yedektir. Bunu kabul etmek zor ama zor olanı yapmak büyük hocalığın gereğidir.

Trabzonspor cephesinde Alanyaspor maçı tam bir “kaza” niteliğindeydi. Evet, Savic ve Batagov’un yokluğu orta sahada ve savunmada ciddi bir eksik oluşturdu; oyun aklı da direnç de eksildi. Ama tüm bu eksiklere rağmen Hagi’nin golü, tribünlere babasının o unutulmaz imzasını hatırlatan bir estetikle geldi ve maça dair gözlerimizin pasını sildi. Şampiyonluk yarışında küçük bir yara alınmış gibi görünse de tablo karamsar değil; çünkü bordo-mavililer bu sezonda diğer yılların aksine istikrarlı bir ritim tutturmuş durumda. Bu maç, o ritmi bozan bir sapma, bir hatırlatma kazasıydı. Trabzonspor’un şampiyonluk iddiasını belirleyecek olan şey, bu tür kazaları ne kadar çabuk telafi edeceği. Bu takımın potansiyeli var; mesele o potansiyeli her hafta aynı ciddiyetle sahaya koymak.

Gelelim gülünçlüğün zirvesine… Kocaelispor Başkanı. Samsunspor Başkanının “kendine gündem yaratma” stratejisini görüp etkilenmiş belli ki. Maç sonrası cümle aralarına imalar serpiştir, isim verme; sonra sorulunca “Ben kimseyi kastetmedim” diye kıvır. Bu mudur? Türk futbolu zaten barut fıçısı. Sizin bu popülarite dilenciliğiniz, bu gereksiz şovlarınız sadece ateşe benzin döküyor. Takıma odaklanmak, başarı üretmek yerine mikrofon kovalamakla futbol iklimi daha beter hale geliyor. Başkan, kimse bu numaralara kanmıyor.

Özet mi?

Fenerbahçe tırmanıyor, Galatasaray takıldı.Bazı başkanlar ise vitrin peşinde koşmaktan yorulmuyor. Türk futbolu da tam bu yüzden bir ileri iki geri. Bu tablo değişmediği sürece sahada gösterilen her emek, yönetim odalarında ve mikrofon başında heba olmaya mahkûm.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe 3 Değil 8 Puan Aldı… appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Stuttgart galibiyetinden sonra Gaziantep karşısında da aynı tempoyu sürdürmek kolay iş değil. Fenerbahçe bu maçta istatistikleriyle, temposuyla, topu ne kadar hızlı geri kazandığıyla resmen rakibini ezdi. Bu da bize Tedesco’nun kondisyon ve antrenman metodlarının etkisini net biçimde gösteriyor.

Ben en başından beri söylüyorum: “Bu hocayı beğeniyorum, kadroyu beğenmiyorum.” Çünkü Tedesco geldiğinden beri adım adım inşa etti bu takımı. Önce kötü sonuçlar, düşük istatistikler… Sonra skoru almayı öğrendi. Şimdi hem oyunu hem sonucu birlikte götürüyor. Bu bir tesadüf değil, bir çalışma ürünüdür. Tedesco, Mourinho’dan kalan disiplinsiz, dağınık ve bireysel oynamaya alışmış bir takımı devraldı.

Bu kolay iş değil. Zamanla o enkazı süpürdü, takımın kimyasını yeniden kurdu. Ama ülkemizde sabır olmadığı için, kimse “zaman” kavramını anlamıyor. Taraftar da medya da “bir dokunuşla mucize” bekliyor. Öyle dünya yok.

Hoca denedi, yanıldı, yeniden denedi. Birini oynattı, diğerini kesti. Doğruyu aradı. Ve sonunda bulmaya başladı. Bu da zaten bir teknik direktörün işidir.

Bugün bakıyoruz: Mourinho döneminde disiplinsizliğiyle gündem olan Talisca, şimdi oyuna damga vuruyor. Asensio, İsmail, Semedo, Skriniar… Hepsi mevcut performanslarının da üstüne çıktı. Bu bir teknik adam dokunuşudur.

Ama Nene ve Kerem konusunda hocanın yapabileceği çok fazla bir şey yok. Kerem zaten kariyeri boyunca hep böyleydi: 1-2 maç parlar, sonra 3-4 maç kaybolur. Nene ise tamamen sistem dışı. Ne enerji koyuyor, ne katkı veriyor. O yüzden onun yavaş yavaş rotasyon dışında kalması da an meselesi.

Fenerbahçe uzun zamandır kendi hatalarıyla şampiyonluk yarışından kopuyordu. Şimdi o hataları minimuma indirdi. Bu saatten sonra Fenerbahçe artık hata oranı düşecektir ; tam tersine, Galatasaray’ın hatası için pusuda bekleyecek.

Tedesco’nun takımı artık sadece oynayan değil, düşünen bir takım. Ve bu dönüşümün mimarı da sadece hocadır. O yüzden bu galibiyet bir “övme yazısı” değil, bir “teslimiyet yazısı”dır:

Artık Tedesco’nun Fenerbahçe’si, gerçekten geliyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bırakın Artık Adamı Çalışsın! appeared first on Malta Haber.