Galatasaray, 1996-2000 arasındaki dört yıl üst üste şampiyonluk rekorunu egale etti. Okan Buruk bunu başaran teknik adam olarak tarihe geçti. Fakat enteresan olan şu: Bu başarı yaşanırken bile Galatasaray’ın üzerinde garip bir gerginlik vardı. Özellikle son haftalarda takımın oyununa sinen duygu özgüven değil, stres oldu. Öne geçtiği maçlarda bile “Acaba ?” hissi dolaştı sahada. Galatasaray hep son haftalarda olgunluk ve sakinlikle işi bitirirdi. Bu sene bunun tam tersi bir görüntü verdi. Çünkü bu takım artık doymuş bir takım görüntüsü veriyor.

Ben buna metal yorgunluğu diyorum. Torreira’da hissediyorsun, Davinson’da hissediyorsun. Oyuncular kötü değil ama sürekli zirvede kalmanın getirdiği zihinsel aşınma var. Galatasaray’ın önümüzdeki sezon ciddi bir kabuk değişimine ihtiyacı olacak. Aksi halde bugün örtülen problemler yarın çok daha sert şekilde önlerine düşebilir.
Ama burada başka bir mesele var.
Bu ülkede Okan Buruk’un hakkı bilinmedi.

Bakın eleştirilir, bazen kötü oynatır, bazen yanlış tercih yapar. Futbol böyle bir oyun. Fakat Türkiye’de insanlar başarıyı normalleştirmeyi çok seviyor. Dört sene üst üste şampiyonluk seviyesine gelmiş bir teknik direktörü küçümsemek artık futbol eleştirisi değil, başka bir psikolojidir.

Okan Buruk gökten inmedi. Birilerinin torpiliyle gelmedi. Tırnaklarıyla yükseldi. Akhisar’da kupa aldı, Başakşehir’de şampiyon oldu, Galatasaray’da tarih yazdı. Bu başarıların hiçbirisi piyango değil. Bu yüzden Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek gerekir. Okan Buruk kalıplaşmış Fatih Terim Şenol Güneş gibi isimlerden daha ileride bir hocadır. Kimse kusura bakmasın! 

Ama diğer taraftan şu gerçeği de konuşacağız.

Osimhen gibi bir yıldızın varsa oyuna 1-0 önde başlıyorsun zaten. Bazı oyuncular vardır, sistemi onlar taşır. Osimhen öyle bir oyuncu. Az maç oynasa bile sezonun mimarlarından biridir. Aynı şekilde Uğurcan gibi bazı isimler de sezonun kaderine doğrudan etki etti. Futbol bazen teknik direktör oyunundan çıkar, yıldız oyuncu etkisine döner.

Galatasaray bugün şampiyon olabilir. Hak ederek de olabilir. Ama önümüzdeki sezon aynı hikâyeyi otomatik olarak yaşayacağını düşünüyorsa yanılır. Çünkü Türk futbolunda en büyük düşüşler genellikle zirvede başlar.

Yine de tarihe geçen bir sezon oldu.

Galatasaray’ın 26. şampiyonluğu Türk futbol tarihine yazıldı. Tebrik etmek gerekir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Okan Buruk Tarih Yazıyor…  appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesine gelince… Artık o meşhur “şapkayı önüne koyma” ritüeli yapılacaksa tam zamanı. Icardi meselesi büyüdü, büyüdü ve artık taşınamaz hale geldi. Evet, içeride zayıf takımlara gol atar. Atıyor da. Ama ciddi rakiplere karşı Galatasaray resmen 10 kişi oynuyor. Okan Hoca, Icardi’yi “kırmayayım, gönlü hoş olsun” diye sahada tuttuğu her dakika takımın temposu çöküyor. Bu kadar basit. Şu çift forvet fantezisinin yeniden ortaya çıkması ise ayrı bir Spor Toto hikâyesi… Ajax deplasmanının ardından Kocaelispor gibi ivmelenmiş bir takıma puan kaybetmek tolere edilir mi? Belki. Ama Icardi ısrarı? Edilmez. Icardi bugün bir lüks değil, yük. El freni. İlk 11 oyuncusu değil; gerektiğinde girip iş koltuğunu taşıyacak bir yedektir. Bunu kabul etmek zor ama zor olanı yapmak büyük hocalığın gereğidir.

Trabzonspor cephesinde Alanyaspor maçı tam bir “kaza” niteliğindeydi. Evet, Savic ve Batagov’un yokluğu orta sahada ve savunmada ciddi bir eksik oluşturdu; oyun aklı da direnç de eksildi. Ama tüm bu eksiklere rağmen Hagi’nin golü, tribünlere babasının o unutulmaz imzasını hatırlatan bir estetikle geldi ve maça dair gözlerimizin pasını sildi. Şampiyonluk yarışında küçük bir yara alınmış gibi görünse de tablo karamsar değil; çünkü bordo-mavililer bu sezonda diğer yılların aksine istikrarlı bir ritim tutturmuş durumda. Bu maç, o ritmi bozan bir sapma, bir hatırlatma kazasıydı. Trabzonspor’un şampiyonluk iddiasını belirleyecek olan şey, bu tür kazaları ne kadar çabuk telafi edeceği. Bu takımın potansiyeli var; mesele o potansiyeli her hafta aynı ciddiyetle sahaya koymak.

Gelelim gülünçlüğün zirvesine… Kocaelispor Başkanı. Samsunspor Başkanının “kendine gündem yaratma” stratejisini görüp etkilenmiş belli ki. Maç sonrası cümle aralarına imalar serpiştir, isim verme; sonra sorulunca “Ben kimseyi kastetmedim” diye kıvır. Bu mudur? Türk futbolu zaten barut fıçısı. Sizin bu popülarite dilenciliğiniz, bu gereksiz şovlarınız sadece ateşe benzin döküyor. Takıma odaklanmak, başarı üretmek yerine mikrofon kovalamakla futbol iklimi daha beter hale geliyor. Başkan, kimse bu numaralara kanmıyor.

Özet mi?

Fenerbahçe tırmanıyor, Galatasaray takıldı.Bazı başkanlar ise vitrin peşinde koşmaktan yorulmuyor. Türk futbolu da tam bu yüzden bir ileri iki geri. Bu tablo değişmediği sürece sahada gösterilen her emek, yönetim odalarında ve mikrofon başında heba olmaya mahkûm.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe 3 Değil 8 Puan Aldı… appeared first on Malta Haber.