sevgi Archives - Malta Haber

Bebeğini Arabada Kaybeden Aileye Destek Mesajları: “Sevgi Her Zaman İlk Tepkimiz Olmalı”

Pınar Yalcinkaya — Fri, 10 Oct 2025 22:03:51 +0000

Mater Dei otoparkında bir aracın içinde hayatını kaybeden bir yaşındaki bebek olayı Malta’yı yasa boğdu. Ülke genelinde acılı aileye destek mesajları yağarken, destek verenler arasında bu yıl başlarında oğlunu kaybeden Simon Mizzi de yer aldı.

Benzer Bir Acıyı Yaşamış Babadan Destek Mesajı

Temmuz ayında oğlu Noah’ı trajik bir şekilde kaybeden Mizzi, sosyal medya hesabından paylaşım yaparak, bebeğin anne ve babasına dayanışma mesajı gönderdi:

“Seninleyiz. Dualarımızda ve düşüncelerimizdeyiz. İhtiyacın olan gücü bulabilmen için senin ve bizim meleğimize dua ediyoruz.”

Mizzi, ebeveynleri ilerleyen dönemde kendilerine cesaret ve destek verecek insanlarla çevrelemeleri konusunda da teşvik etti.

Toplumdan Duygusal Mesajlar

Perşembe günü yaşanan olayda, bir yaşındaki bebek yaklaşık 5-6 saat boyunca araçta bırakıldıktan sonra ölü bulunmuştu.

Times of Malta’ya konuşan kaynaklar, annenin oğlunu sabah kreşe bıraktığını düşündüğünü, ancak aslında arabada unuttuğunu aktardı.

Lydia Abela: “Her Felaketin Ardında Görünmeyen Bir Acı Vardır”

Başbakan’ın eşi Lydia Abela, sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımda, ailenin “hayal edilmesi kolay olmayan bir trajedi ve üzüntü yaşadığını” belirtti.

Abela, olayın Dünya Ruh Sağlığı Günü’ne denk geldiğine dikkat çekerek şunları söyledi:

“Bu acı an, bize her gün görünmez savaşlardan geçtiğimizi hatırlatmalı. Her felaketin ardında görünmeyen bir acı, yorgunluk ve ağırlık vardır. Çoğu zaman bunların hepsi bir gülümsemenin veya sessizliğin ardında gizlidir.”

Abela, paylaşımını “Aşk her zaman ilk doğal tepkimiz olmalı” diyerek sonlandırdı.

“Empati Gösterelim, Nefret Değil”

Muhalefet liderinin eşi Sarah Bajada da benzer bir mesaj paylaştı. Bajada, trajediye ilişkin yaptığı açıklamada, topluma empati çağrısında bulundu:

“Bugün, yazmadan önce bir duralım. Özellikle bu anneye karşı nefret yerine empati gösterelim. Zihinsel aşırı yüklenme gerçektir. İnsanlar bazen verecek hiçbir şeyi kalmayana kadar durmadan verir.”

Bajada, insanların “iyiliği seçmeye” davet etti.

Soruşturma Devam Ediyor

Times of Malta, hem anne hem babanın Mater Dei Hastanesi’nde çalışan saygın profesyoneller olduğunu ve çiftin iki çocuğu daha bulunduğunu aktardı.

Olayla ilgili polis soruşturması ve adli inceleme sürüyor.

Kaynak: Timesofmalta

The post Bebeğini Arabada Kaybeden Aileye Destek Mesajları: “Sevgi Her Zaman İlk Tepkimiz Olmalı” appeared first on Malta Haber.

Platonik aşkın dayanılmaz ölümcüllüğü

neselif — Sun, 14 Mar 2021 09:30:10 +0000

14 Mart 2021 / Malta

İsyan etmenin faydası yok, kaderin böyle. Yol belli, eğ başını usul usul yürü şimdi.
(Kader 2006)

Modern Türk sinemasının başarılı yönetmenlerinden Zeki Demirkubuz’un 2006 yılında çektiği Kader filmi, özellikle psikolojik çözümlemeli aşk filmlerini sevenler için izlenmesi gerekenler listesinde yer alması gereken bir yapıdadır. Karşılıksız aşkın, insanı nasıl yavaş yavaş ölüme sürüklediğini psikolojik çözümlemeler üzerinden anlatan Kader filminin başrollerinde Vildan Atasever (Uğur) ve Ufuk Bayraktar (Bekir) oynamaktadır. Mahallenin en güzel kızı Uğur ile mahallenin sıradan bir yaşam süren esnaf çocuğu Bekir’in karşılaşması, Bekir’in hayatı için dönüm noktası olur. Uğur’u gördükten sonra hayat onun için sadece Uğur’u gördüğü, onun sesini duyduğu ânlardan ibaret başlar. Uğur ise mahallenin serserisi Zagor lakaplı Orhan’a aşıktır. Bekir, ilerleyen zamanlarda platonik aşkı uğruna deli gibi kıskandığı Orhan için de hiç ummadığı fedakârlıklar yapacaktır.

Uğur’un hayatını karanlık bir labirente sokan ilk neden ailesidir. Uğur’un ailesi birbirlerini sevmeyen insanların bir aradalığıdır. Zagor, aslında Uğur için kaçış noktasıdır. Normal bir hayat kuramayacağını anlayan Uğur için Zagor köprüden önceki son çıkıştır.

Kahvehanede yaşanan cinayet sonrası Uğur köprüden önceki son çıkışı kaçırmanın ötesinde köprüyü de kaybeder. Uğur’un kardeşi yüzünden çıkan kavgada Zagor, Uğur’un annesinin sevgilisini öldürür. Bu cinayet üçü için de sonun başlangıcı olur. Uğur Zagor’un peşinden sürüklenirken Bekir de Uğur’un peşinden sürüklenmeye başlar. Uğur Zagorsuz yaşayamaz, Bekir de Uğur olmadan nefes alamaz. Bekir, çocuğunu bile göremeyecek kadar âşıktır. Aşkın en ölümcül hali olan platonik aşkın Bekir’i ne hale getirdiğini izleyici bazen üzülerek, bazen kızarak ama en çok çaresizliğini anlayarak izler. Bekir’in Uğur’a olan aşkı yaşanabilecek bir aşkken, bu aşkı imkansızlaştıran Uğur’un Zagor’a olan bağımlılığıdır. Uğur, Zagor’un peşinden sürüklenirken sadece kendi hayatını mahveder ama Bekir’in Uğur’a olan aşkı, karısını ve çocuğunun hayatını da karanlığa sürükler. Bekir, platonik olarak âşık olduğu Uğur’un arkasından ülkenin birçok yerindeki pavyonları gezerken filmin ilk sahnesindeki Bekir’den farklı bir insana dönüşür. Artık Zagor kadar olmasa da gece hayatında pişen bir birey olmuştur.

Filmde ana mekân artık günümüzde pek varolmayan mahalle kavramıdır. Aşk, kavgalar, aile içi travmalar gibi toplumu yansıtan birçok duygunun çıkış noktası varoş olarak da adlandırılabilecek bir mahallede yaşanmaktadır. Mahalle, mahalledeki insanlar ve yaşanan olaylar hayatın içindendir. Aşk böyle bir ortamda bütün sahiciliğiyle ortalığı yıkarak yaşanır ve etkileri de aynı ölçüde büyük olur. Mahallenin birçok olayı şekillendiren mekânı olan kahvehanede yaşanan bir kavga, Uğur’un, Bekir’in ve Zagor’un hayatını geri dönüşü olmayacak bir yola sokar. Bekir hasta oan çocuğuna ilaç almak için eczaneye gider ve eve dönerken dayanamaz meyhaneye girer. Sonrasında ise Kars’ta karlı bir sabaha uyanır. Otobüse bindiğinin ve Kars’a geldiğinin farkında değildir.

Aşk zaten biz farketmeden içimize işleyen bir duygu değil midir?

Bir kez daha ve muhtemelen son kez Uğur’a kavuşur. Bekir yaptığı hataları farketse de Uğur’a olan aşkı üstün gelir ve kendi vicdanını rahatlatmak için yaşadıklarını kader olarak nitelendirir. Bekir’in bu düşünceleri filmden bir replikle izleyiciye aktarılır.

“Otobüsten indim, yürümeye başladım. Dedim, Allah’ım nerdeyim ben? Burası neresi? Sonra güç bela burayı buldum. Kapının önünde durup düşündüm. Dedim Bekir, bu kapı ahiret kapısı. Burası sırat köprüsü. Bu sefer de geçersen bir daha geri dönemezsin. İyi düşün, dedim. Düşündüm, düşündüm… Ama olmadı, dönemedim. Sonra, bak oğlum dedim kendi kendime. Yolu yok çekeceksin. İsyan etmenin faydası yok, kaderin böyle. Yol belli, eğ başını usul usul yürü şimdi.”

Aşk için ölünür mü, sorusunun izleğinde ilerleyen Kader filmini izledikten sonra uğrunda ölümün göze alınmadığı bir duygunun aşk olmadığını iliklerinize kadar hissedeceksiniz.

The post Platonik aşkın dayanılmaz ölümcüllüğü appeared first on Malta Haber.

Her üzüldüğünüzde , mutsuz hissettiğinizde depresyondayım sananlardan mısınız?

Ziyahan Albeniz — Sun, 23 Aug 2020 08:00:56 +0000

Her üzüldüğünüzde , mutsuz hissettiğinizde depresyondayım sananlardan mısınız?

Güzel haber; her üzüntü depresyon değildir diyor okudugum ‘Feeling Good’ kıtabının yazarı David Burns.

Peki neden mutsuzluğa bu kadar toleransımız düşük, neden herhangi bir duygu gibi bunu da sıradanlaştıramıyoruz?

Çünkü okuduğumuz tüm kişisel gelişim kitapları, sosyal medya, içinde olduğumuz tüketim toplumu vs mutluluğa kanalize, siz hiç mutsuzluğunu paylaşan bir instagram kulanıcısı gördünüz mü ya da teknolojinin mutsuzluk vaadettiğini?

Bu yazı için çalısmaya başladıgımda insanların mutluluk tariflerini incelemek istedim ve bir tarif çok etkiledi beni; ‘Mutluluk insanın bütün istek ve özlemlerine eksiksiz ulaşması ya da ulaşmak istenen olguya erişince duyumsanan sevinç’ diyordu tanım.

Bir insanın bütün istek ve özlemlerine eksiksiz ulaşması mümkün mü? İstekler hiç biter mi? Daha önceki yazılarımda mükemmelliğin ne kadar da ulaşılmaz olduğunu ve insanı nasıl mutsuz ettiğini belirtmiştim. Yani mutluluk tanımının içinde bile mutsuzluk var. Mutluluğu ulaşılmaz kılan da maalesef bu tanımla yola çıkan mutluluk avcıları.

Serdar Kuzuoğlu’nun ‘Zihnimin Kıvrımları’ serisinin sıkı takipçisiyim ve o podcastlerin birinde şu soruyu soruyor; ‘neden’ sorusunun cevabı olmayan şey nedir? Yani öyle birşey ki o kendi varlığının sembolü. Yani o güzel arabayı aldın, neden? Çünkü sana iyi hissettiriyor, iyi hissedince mutlu oluyorsun. Ya da karnıyarık yemeğine bayılıyorsun, neden? Çünkü o his seni annene götürüyor ve sonunda mutlu oluyorsun. İntihar etmek bile mutluluk hissinden aslında temeline baktığımızda, amaç mutsuzluk haline dayanamayıp mutluluğa kavuşmak.

Peki nedeni olmayan şey nedir; mutluluk! Yani mutluluğun bir adım ötesi yok, sorusu da yok ve tüm yaşama amacımız gibi görünüyor. Ama şartlı; önce istediğimiz ‘her şeye’ ulaşıyoruz sonra mutlu oluyoruz.

Yazar Aldous Huxley der ki; Mutluluğun peşinde koşan insan mutlu olamaz, mutluluk başka yan şeylerin yansıması olarak hayatımıza gelir. Yani arayarak gelmiyor, kısa yolu da yok, tesadüfen geliyor hayatımıza. Bizi mutlu etmesinin sebebi de bu zaten; beklenmedik ve plansız programsız olması gibi. Yine de bunları bilmemize rağmen mutluluk peşinde koşuyoruz. Schopenhaur der ki; Doğuştan gelen tek bir yanılgı vardır, o da mutlu olabilmek için burada olduğumuz düşüncesidir.

Filozof Seneca da; Ölçüyü aşan her şey zararlıdır ama en tehlikelisi ölçüsüz mutluluktur,der.

Diğer konu da parası olan mutludur düşüncesi; tüketim toplumu mutluluğun sanki satın alınabilecek birşey olduğunu söyler bize. O villayı satın alırsan, o maaş artışını verirlerse kesin mutlu olursun gibi hep bir hedef koyarlar ve bu bizim de işimize gelir. Çünkü bir bedeli vardır mutluluğun ve bunun bedelini bilmek iyi hissettirir bize. Yoksa diğer tarafta beklenmedik bir şeyler yaşamak için anı beklemek daha zordur, ne de olsa garantisi de yoktur mutluluğun. Bunun için parayı zenginlik, zengin olmayı da mutluluk sanarız.

Peki mutluluk gerekli mi?

Çoğu hastalığın mutsuzluk kaynaklı olduğunu düşünürsek evet gerekli.

Ayrıca mutluluk yolunda karşımıza çıkan tanımlar var, bunlardan bazılarına değinmek istiyorum; mutluluk hissi ile memnun olma hissinin karıştırılması, tahammülsüzlük, sıradanlaşma gibi.

Evet şu anki yaşadığım dönemde bunu çok net görebiliyorum; her şeyin çabuk çabuk yaşanması, ilişkilerin pamuk ipliğine bağlı olması, insanların birbirine tahammülsüzlüğü, bir şey sıradanlaşacak diye kendilerine, yanındakilere uyguladıkları psikolojik baskı ve her şeyin mükemmel olması gerekliliği gibi. Bunların çoğunun sebebi ‘haz’ duygusundan kaynaklanıyor aslında. Bu duygu için yarına yatırımdan çok bugünü yaşayıp bir şekilde kapatayım duygusu geliyor, bundandır her şeyin kısa ve sığ oluşu. Çünkü derin korkutur, çünkü derin için hazdan başka duygulara yatırım yapmak gerekir, zordur derine gidiş. Bu yüzden tüketim toplumlarında ruhun yerini beden almıştır. Duygulardan çok dışarıdan göründüğümüz şeklimiz önemlidir.

Amerikada yapılan bir araştırmaya göre yıllık 75 bin dolar kazanan biri ile 100 bin dolar kazanan birinin mutluluğu arasında çok büyük bir fark yok, normal bir apartman dairesinde oturan ile lüks bir rezidansta oturan birinin arasındaki mutluluk da hemen hemen aynı. Yani içeride hisler hemen hemen aynı ama tüketim toplumunun aşıladığı paranın mutluluk ile ölçülmesi dayatması dışarıdan durumu farklı gösteriyor.

Bu sebeptendir belki dışarıdan görünen ile gerçek farklıdır çünkü çoğumuz mutluluğun dışarıdan görüntüsü ile ilgileniriz ve çok havalı olduğunu düşünürüz. Nasıl mı? Mezun olunca, evlenince ya da çocuk sahibi olunca mutlu olacağımızı sanarız yani bir nevi enstitülere bağlarız mutluluğu.

Kısaca özetleyecek olursak mutluluk aldığınız o çok lüks araba ya da villa değildir. O araba ile kiminle yolculuğa çıktığınız, nereye gittiğiniz ve o yolda yaşadığınız deneyimlerdir. Aslında mutluluk karşılık beklemeden yaşamaktır, vermektir, almaktır. Başkaları için yaptığınız şeyin sizde yarattığı mutluluk hissi başka çok az şeyde bulunur. Bu yolla sadece siz mutlu olmazsınız, çok büyük olasılıkla karşınızdaki kişi/kişileri de mutlu edersiniz.

Bu ara bu konulara dikkat etmemden sebep belki de çok sevdiğim bir arkadaşımın genelde mutlu olmasının sebebini daha iyi anlamaya başladım; çünkü o her sabah işyerinin kapısındaki kedilere yemek taşıyor, öğle aralarında bahçedeki ağaçları suluyor, evinde baktığı sokak hayvanlarına sarılıyor, insanları önemsiyor ve karşılık beklemeden nasıl alış-veriş yapması gerektiğini naturel yoldan biliyordu.

Sanırım tarif bu kadar basitti ve aynı zamanda bu kadar zordu.

The post Her üzüldüğünüzde , mutsuz hissettiğinizde depresyondayım sananlardan mısınız? appeared first on Malta Haber.