Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

Beşiktaş camiası yine şaşırmış durumda. Her yerde “Rafa neyi beğenmedi?”, “Neden gitmek istiyor?” soruları dolaşıyor. Arkadaşlar, bu şaşkınlık tamamen gereksiz. Bu kulübün yıllardır yaptığı hataları alt alta koyduğun zaman bugün yaşanan kriz, öngörülemeyecek bir şey değil. Asıl şaşırtıcı olan, bu patlamanın bu kadar gecikmesi.

Beşiktaş’ta uzun süredir bir proje, bir futbol aklı, bir planlama yok. Yönetim kaotik, sportif strateji düzensiz, kadro mühendisliği berbatsa; siz dünyanın en yetenekli adamını bile getirseniz o oyuncu mutsuz olur. Rafa Silva’nın bugün yaşadığı şey tam olarak budur.

Yönetim yanlış hoca seçimi yaptı, yanlış kadro kurdu, yanlış iletişim yürüttü. Saha içinde bu kadar düzensizlik, saha dışında bu kadar belirsizlik varken “Rafa neden mutsuz?” diye sorulması akıl dışı. Bu ortamda en profesyonel futbolcu bile sahadan soğur.

Sonra işin içine Sergen Yalçın’la yaşanan kriz giriyor. Yıllardır bize pazarlanan “Sergen büyük oyuncuydu, şöyle büyüktü böyle büyüktü” hikâyesi şimdi aynı şekilde “Sergen büyük hoca” diye yeniden servis ediliyor. Gerçekte ne var? Ne büyük oyun planı var, ne modern futbol vizyonu, ne de iletişim becerisi. Ama bir ego var… Hem de kulübün kaldıramayacağı kadar şişirilmiş bir ego.

Sergen Yalçın’ın Rafa Silva ile kriz yaşaması sürpriz mi? Değil. Avrupa tecrübesi olan, modern oyun anlayışıyla yetişmiş bir oyuncuyla; iletişim yönü zayıf, geniş kadro yönetiminde sorun yaşayan bir hocanın çatışması kaçınılmazdı. Bir tarafta Avrupa seviyesinde bir futbolcu, diğer tarafta hak ettiğinden fazla pohpohlanan bir ego… Aynı sahaya sığmadılar.

Rafa Silva’nın mutsuzluğu tamamen doğal. Bu adama “proje”, “yeni yapılanma”, “büyük hedefler” anlatıldı. Peki ne buldu? Dengesiz bir kadro, üç farklı teknik direktör yaklaşımı, yönetim belirsizliği ve haftalık kaos. Böyle bir ortamda oyuncunun performansının düşmesi, kafa olarak kopması normaldir. Suçlu oyuncu değil; onu bu ortama mahkûm edenlerdir.

Gerçek şu ki Rafa sıradanlaşmadı. Sıradanlaşan Beşiktaş’ın ta kendisi. Bir kulüp kendi düzenini bu kadar zayıflatırsa, istikrarsızlıkta bu kadar ısrar ederse, hiçbir yıldız oyuncuyu elinde tutamaz. Dünyanın en yetenekli adamını bile alıp böylesine başıbozuk bir yapının içine koyarsan, o oyuncudan da verim alamazsın. Sorun Rafa’da değil, sorun Beşiktaş’ın kendisinde.

Sonuç çok açık: Rafa krizi ne ilk krizdir ne de son kriz olacak. Bu kulüp kendi içindeki çürümüş düzeni değiştirmediği sürece, kim gelir kim gider fark etmez. Beşiktaş’ı asıl bitiren, menajerler, futbolcular ya da transferler değil; Beşiktaş’ın kendi yönetim zaaflarıdır. Krizin gerçek faili budur. Beşiktaş sorun üretmeye devam ettiği sürece hiçbir yıldız burada huzur bulamaz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Egonun Bedeli : Sergen Yalçın- Rafa Silva appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Sane’ye gelirsek… Her hafta hayal kırıklığıydı ama işte yıldız farkı bu.
Bir an, bir pozisyon, bir gol.
Sara–İlkay–Sane pas zinciri, teknik kalite ve oyun aklının birleşimiydi.
Büyük futbolcu kötü oynasa bile maçı kazandırır.
Sane bunu yaptı.
Icardi’ye gelirsek… Fiziksel olarak düşmüş, mental olarak da tükenmiş durumda.
Ligde belki hâlâ iş yapar ama Avrupa’da temposuzluğu affettirme şansı yok.
Barış Alper hâlâ “patlama” bekleniyor ama o patlama bir türlü gelmiyor.
Yine de Galatasaray’ın kadro kalitesi öyle bir seviyede ki, tam kapasite oynamasa bile bu ligde zorlanmaz.

Fenerbahçe’ye geçelim.
Tamam kadro bence yetersiz , iyi değil. Ama Fenerbahçe neden bu kadar kötü oynuyor ? Karagümrük gibi ligin en zayıf takımlarından birine karşı bile zorlanmak alarm zillerini çaldırmalı.
Asensio dışında sahada kimse sorumluluk almıyor.
Kerem ve Talisca ne oynuyor anlamak güç.
Nene hâlâ beklenen katkıyı veremiyor.
Tedesco’yu beğeniyorum, oyun aklını seviyorum ama bu kadro ne hocaya uygun ne de sistemine.
Lig için yeterli olabilir ama büyük maçlarda sınıfta kalma riski yüksek.
Tekrar söylüyorum: Kerem bu takımda santrfor oynamalı.
Hocanın sisteminde en verimli olacağı yer orası.
Asensio ise bu takımın beyni olmalı.
Bunu oyun içinde sık sık gösteriyor.
Ama Karagümrük’e karşı bu kadar zorlanmak, takımın zihinsel olarak kırılgan olduğunu gösteriyor.
Yine de İsmail Yüksek’e hakkını verelim; orta alanda direnç kattı, mücadeleden kaçmadı.

Beşiktaş’a gelirsek…
Kasım’ı görmeden havlu attılar.
Sergen Yalçın geldi, evet biraz hareket getirdi ama bu iş sadece “isimle” yürümez.
Teknik direktörlük başka bir meziyet.
Bir sezonluk başarının hâlâ kredisiyle yaşanıyor ama bu sürdürülebilir değil.
Planlama yok, sistem yok, akıl yok.
Transfer politikası tam bir kaos.
Bir bölgeye para saç, diğerine “idare etsin” oyuncular al, sonra da şampiyonluk bekle.
Olmaz kardeşim!
Futbol mantık ister, plan ister.

Ve şu Orkun Kökçü meselesi…
İki ay önce kulübe gelen oyuncu kaptan yapılıyor.
Bu kadar kolay mı bu işler?
Kaptan dediğin aidiyet hissi olan adamdır. Bülent Korkmaz’dır, Volkan Demirel’dir, Şifo Mehmet’tir.
Orkun belki iyi futbolcu ama Beşiktaş kaptanı olacak kadar “Beşiktaşlı” değil henüz.
Bu karar bile yönetimsel karmaşanın özeti.

Sonuç ortada:
Galatasaray oynuyor, Fenerbahçe arıyor, Beşiktaş kaybolmuş durumda.
İlkay Gündoğan futbol oynuyor, diğerleri hâlâ hikâye anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İlkay Oynuyor, Diğerleri Konuşuyor! appeared first on Malta Haber.

Haftalardır “kanat yok” diye bağırıyoruz. Buyurun, Cerny geldi ve Beşiktaş kanat taktı. Skora bakmayın; Başakşehir sıradan takım değildir. Ama Beşiktaş öyle bir ezdi geçti ki, bir umut ışığı yandı. Hele hele “Cengiz’i bana bırakın” diyen hocanın sinyali? İşte Beşiktaşlıya ümit veren budur.

Cerny’ye ayrı bir parantez açalım. Kanatları şahlandırdı. Ama gel gör ki bu Jurasek’le olmaz. Toure ise solda “ben varım” dedi, golünü de yazdı. Fakat işin doğrusu şu: Cengiz-Cerny kanatları form tutarsa Beşiktaş bambaşka olur. Sadece bir stoper, bir de kaleci… Tamamdır.

Gelelim Galatasaray’a…

İlk yarı rezalet. İkinci yarı ise kötünün iyisi. Aslında Yunus sazı eline aldı da Galatasaray öyle kıpırdadı. Barış Alper girince kanatlar da toparladı. Ama nokta: Sane ile bu iş olmayacak. Ben sezon başında da söylemiştim, adam kaliteli ama performans sınıfta kalıyor. Dün yok gibiydi. İlkay ise bazı anlarda tıkandı ama paslarıyla yine kaliteyi gösterdi.

Icardi? Fazla kilolar var, doğru. Ama adamın bitiriciliği hâlâ ölümcül. 5’te 5 yaptı Galatasaray ama oynanan futbol tatmin etmiyor. Neden? Çünkü Sane takımın temposunu düşürüyor. Üstüne bir de İlkay’ın oynaması için Sara’nın 6,5-8 arasına sıkışması yaratıcılığı öldürüyor. Ama kardeşim bu takımda da biri çıkıyor yıldız oluyor. Ahmed Kutucu asistiyle eski takımına darbe vurdu.

Lig için bu oyun yeter, ikinci viteste de şampiyon olunur. Ama Avrupa’da? İşte orada bu oyun acıtır. Çünkü Avrupa’da kimse Sane’nin eski CV’sine bakmaz; sahadaki haline bakar.

Sözün özü:

Beşiktaş ümit verdi, Galatasaray idare etti. Ama futbolda ümit edenle idare edenin sonu farklı olur.

The post Onur Gökmen Metin Yazdı; Aidiyetin Adı : Sevgi appeared first on Malta Haber.