Bir hafta düşünün; rakibiniz size 3 kere “al kardeşim, buyur” diyor. Siz üçünde de “yok sağ ol” diyorsunuz. Bu artık futbol falan değil. Bu psikoloji. Bu stres değil sadece, bu panik hali. Şampiyonluk kovalanmaz, taşınır. Fenerbahçe taşıyamıyor. Bu kadar basit.

Hakem konuşmaya gerek yok. Kaçak güreşmeye de gerek yok. Talisca kart mı görmeliydi, penaltı mıydı, kaleciye faul mü vardı… Bunlar hikâye. Sen 90+8’de rakip ceza sahasında faul yapıp, dönen topta gol yiyorsan mesele düdük değil, akıldır. Konsantrasyondur. Disiplindir. Büyük takım refleksidir. Yok.

Bir de kolay hedefler var tabii. Suçu sağa sola atmak çok kolay. Yok Saran, yok Tedesco… Bunlara bağlamak ucuzculuk. Sahada olan sahada kalır. Bu golü ne yönetim yedi ne teknik direktör. Oyuncu yedi. Hem de amatörce yedi.

Gelelim sahaya… Çağlar, Sidiki, Cherif… Kusura bakmayın ama bu seviyenin oyuncuları değil. Büyük hedefin varsa büyük oyuncuların olacak. Ederson meselesine de ayrı parantez açalım: Kalecilik refleks işi. İngiltere’de bırakmış belli ki. Kritik anlarda sahneye çıkamayan kaleciyle şampiyonluk gelmez.

Galatasaray tarafı mı? Onlar da güllük gülistanlık değil. İptal edilen üçüncü gol trajikomik ama oyun olarak son 4 yılın en kötüsü. Net. Fakat bir fark var: Hata yapıyorlar ama rakipleri daha büyüğünü yapıyor. Bu da onları ayakta tutuyor. Şampiyonluk bazen iyi oynayanın değil, daha az hata yapanın olur. Galatasaray şu an onu yapıyor.

Artık ligin bu döneminde futbol konuşulmaz. Kim daha iyi değil, kim daha az hata yapacak o konuşulur. Estetik biter, hayatta kalma başlar. Fenerbahçe bunu beceremiyor. Galatasaray ise tökezleyerek de olsa ilerliyor.

Son 4 hafta. Fark 4 puan. Kağıt üstünde iki maç. Ama psikolojik olarak daha fazlası. Derbi kırılma noktası. Fenerbahçe kazanırsa “acaba”lar geri gelir. Galatasaray kaybetmezse bu iş biter. Bu kadar net.

Şimdi soru şu değil: Kim daha iyi? Soru şu: Kim daha az hata yapacak? Çünkü bu ligde artık kazananı kalite değil, hata belirleyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Son Dakika Değil, Sonun Ta Kendisi appeared first on Malta Haber.

Ekonomi? Sponsorluklar? Mali disiplin? Hikâye. Futbol yoksa hiçbir kıymeti yok. Futbol bu kulübün lokomotifidir. “Biz spor kulübüyüz” masallarını geçin. Basketbol, voleybol, havuz… Üç beş kişi bakar. Milyonların umrunda olan tek şey futbol. O yoksa gerisi lafügüzaf.

Ali Koç’un 7 yılda yaptığı tek şey: bahane. Hakem, federasyon, şans, kader… Hep başkasını suçladı. Stadın adını Atatürk yapacağım dedi. Sonra Yunan yoğurdu Chobani çıktı ortaya. Rakibi siyasetle yakın diye eleştirdi. Ülkü Ocaklarından destek geldi. Hakemler yapı elemanı dedi . MHK’ya güveniyoruz dedi. Taraftar ve kongre üyeleri şaşkın. Akıl sahada değil, sosyal medyada kaldı. Yeter artık. Ali Koç kendi sonunu hazırladı.

Sahaya bakalım… Kasımpaşa maçında Fenerbahçe sınıfta kaldı. 6. haftada 3. beraberlik. Makas açılmış ligde kayıplar intihar. Kasımpaşa neredeyse bir devreyi 10 kişi oynadı. Sen iki isabetli şut atabiliyorsun. Gol beklentin 0.80. Vasat bile değil. Rezil. Tedesco’ya artık kredi yok. Başkan değişti, camia resetlendi, ama sahadaki futbol hâlâ çöp. Dinamo Zagreb ve Antalyaspor maçları hocanın ipini çeker.

Skriniar takımın en iyisiydi. Fred silkelenmeli, takıma yük oluyor. İsmail Yüksek tutuktu. Aklı sahada değil, seçimdeydi.

Kerem Aktürkoğlu’nun 20 top kaybı gündem oldu. Ne şaşırıyorsunuz? Bu adamın kariyerinin başından beri en büyük problemi bu. Yeteneği var, driplingi var, ama top kaybı da var. Bunu görmeyen ya futbol izlemiyor ya da görmek istemiyor.

Son söz: Ali Koç dönemi bitti. Fenerbahçe yeni sayfa açtı. Taraftarın defteri doldu, sabrı tükendi. Bahane dönemi kapandı. Futbol yoksa hiçbir şey yok. Saran’a tavsiyem net: tek ölçü var: şampiyonluk. Getirmezsen senin de sonun Ali Koç gibi olur.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Geriye Sadece Muhtaçlar Kaldı appeared first on Malta Haber.