Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

Icardi’nin etkisiz kalması tesadüf falan değildi. Çünkü onun profiline uygun bir plan sunulmadı. Top ona ulaşmadı, ulaşınca da etrafında destek bulamadı. Bağlantı oyunu yoktu, ceza sahası içi tehdit yoktu, servis yapan oyuncular zaten sahada görünmüyordu. Bu maç özelinde Icardi var mıydı yok muydu tartışılır hâle geldi.

USG’nin orta saha lideri Zorgane, İlkay’ı öyle bir kilitledi ki Galatasaray’ın oyun aklı tamamen sıfırlandı. İlkay oyuna giremeyince Galatasaray’ın bütün yaratıcılığı çöktü. Sara ile Sané bireysel denemeler yaptı, topu taşıdı, adam geçti ama bunların hiçbiri fark yaratmaya yetmedi. Oyun akmıyordu, tempo yoktu, tehdit oluşturacak düzen hiç kurulamadı. Ama yine de bu maçta üç oyuncu seçeceksem Sané , Sara ve Sallai ‘dir

Bu maçın hakkı beraberlikti. Galatasaray’ın “kesin kazanırdı” diyebileceğimiz bir üstünlüğü yoktu. Böyle kısır maçlar bazen bir şans golüyle çözülür; o şans topunu da USG buldu. Üstelik gol öncesinde Promise David’in görmesi gereken bir ikinci sarı kart vardı. Hakem bunu atladı. O kart çıksa oyun bambaşka yere evrilirdi, bunu söylemek yanlış olmaz.

Hakem performansı da vasattı. Galatasaray’ı tamamen ezdi diyemem ama takdir haklarının çoğunu USG’den yana kullandı. Avrupa seviyesinde bir yönetim değildi. Çifte standart barındıran pozisyon kararları oyunun dengesini bozdu. Bu tür maçlarda hakemin net ve tutarlı olması gerekirken tam tersi bir görüntü izledik.

Evet, Galatasaray eksikti. Eksikler oyuna da skora da etki etti. “Eksikler bahane olamaz” romantizmi burada geçmez. Ama tüm eksiklere rağmen bu maç en azından tutulabilirdi. Bir puan çok değerli olurdu. Galatasaray bunu da yapamadı çünkü planı yoktu, reaksiyonu yoktu, oyunu yönlendirecek lideri yoktu.

Ancak genel tabloya bakınca Şampiyonlar Ligi açısından karamsarlığa gerek yok. 5 maç 9 puan hâlâ çok kritik bir avantaj. Gruptaki gerçek final Monaco maçında oynanacak. Dananın kuyruğu o maçta kopacak. Bu mağlubiyet moral bozar fakat sezonun yönünü belirleyecek olan o karşılaşma.

Eğer Osimhen döner, ona uygun düzen kurulursa ve İlkay serbest kalabilirse Galatasaray bambaşka bir takım görüntüsüne geri döner. Çünkü bu takımın gerçek seviyesi USG maçının çok üzerinde. Asıl mesele o seviyeyi Monaco maçında hatırlamak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Neredesin ey Osimhen? appeared first on Malta Haber.

Galatasaray, Ajax deplasmanına öyle bir başladı ki… İlk yarının tek eksiği goldü. Oyun baskısı, temposu, fizik gücü ve özgüveni tamamen “büyük takım” seviyesindeydi. İkinci yarıda gelen goller kimseyi şaşırtmadı; şaşırtan şey, oyunun bu kadar net ve acımasız bir şekilde Galatasaray lehine akmasıydı. Sane, Lamine, Sara ve tabii ki Osimhen… Maça resmen mühür bastılar.

Ve maçtan önce aynı hikâye anlatıldı: “Eski Ajax değil, Ajax tarihinin en kötüsü, şöyle böyle…” Laf-ı güzaf. Burası Şampiyonlar Ligi. Burası Amsterdam ArenA. Bu seviyede deplasmanda gidip böyle net bir skor almak, “kötü Ajax” bahanesiyle geçiştirilecek iş değildir. Bu oyun sağlam oyundur. Bu oyun büyük takım oyunudur.

Bu galibiyet, Galatasaray’ı hem ilk 8 hayaline bir adım daha yaklaştırdı hem de ligdeki ve Avrupa’daki rakiplerine çok net bir mesaj yolladı: Üst seviye elit takımlar hariç, bugün Galatasaray’ın yenemeyeceği takım yok. Üstelik istatistikler de bunu doğruluyor. Ajax’ı hallaç pamuğu gibi attılar. Bu maç, “gittik bir gol attık döndük” maçı değildi; oyunun her fazında üstünlük vardı.

Sane’ye ayrı bir paragraf açmak lazım. Eleştirdiğim Sane bu değil. Bu Sane kendini bulmuş, özgüvenine kavuşmuş, oyunun her yerinde fark yaratan bir oyuncu. Takımın en zayıf halkası ise Barış Alper gibi duruyor. Bunun dışında “Jakobs sakattı, o eksikti bu eksikti” muhabbeti çöpe gitti; takımda sırıtan oyuncu yok.

Gelelim Okan Buruk’a… Frankfurt maçından sonra ben de eleştirdim. Hem de sert eleştirdim. Ama “Allah’ın hakkı üçtür” dedik. Bu 3. Avrupa sezonu, Okan Buruk’un kendini bulduğu sezon oldu. Daha kararlı, daha cesur, doğru hamleleri yapan, oyunu doğru okuyan bir teknik direktör var artık kenarda.

Ve şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: Bu Galatasaray’da, UEFA Kupası’nı kazanan Galatasaray’ın izlerini görüyorum. O sertlik, o güven, o “biz buradayız” hissi var.

Bu oyun, bu yürüyüş, bu özgüven… Hedef sadece gruptan çıkmak falan değil.

Hedef, Avrupa’da yeniden masaya yumruğu vurmak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 2000 Ruhu Geri Dönüyor!  appeared first on Malta Haber.

Topa sahip olma oranı yüzde 80 civarındaydı. Futbolda bazen rakamlar lafın önüne geçer. Bu istatistik “bu maç benim” demektir. Galatasaray pasla, presle, pozisyon bilgisiyle Göztepe’yi boğdu. Göztepe bu kadar çaresiz görünmemişti. İki pas üst üste yapamadılar. Oyunun temposuna hiç giremediler. Galatasaray rakibi değil, oyunun kendisini domine etti.

Sane son haftalarda form grafiğini yukarı taşımaya başlamıştı, bu maçta o form zirveye çıktı. Göztepe’nin sol kanadı onun yüzünden felç oldu. Ne bekleri yardım alabildi ne de stoperler pozisyon tutabildi. Sane topu her aldığında tehdit yarattı. Rakibin tüm planını bozdu. Bu tür oyuncular bir maçta sadece istatistik değil, psikolojik üstünlük de getirir. Taraftar ayağa kalkıyor, rakip panikliyor. Galatasaray uzun zamandır böyle bir kanat baskısını özlemişti.

Gabriel Sara yine oyunun beyniydi. Golünü attı ama asıl farkı, topu doğru zamanda doğru yere oynamasıyla yarattı. Galatasaray’ın temposu onun ayaklarından geçti. Sara sahadayken Galatasaray’ın oyunu Avrupalı bir düzene bürünüyor. Pas hızı artıyor, hatlar arasında mesafe kısalıyor. Bu oyuncunun değeri sadece skorda değil, bütün oyunun akışında.

Göztepe açısından bakarsak, bu mağlubiyet sadece skor kaybı değil, karakter kaybıydı. Takım normalde dirençli, mücadele eden bir takım olarak bilinir. Bu kez hiçbir direnç yoktu. Kırmızı kart pozisyonu da maçın psikolojisini tamamen bozdu. Hareket sertti, kırmızı kart tartışılmaz. Ama öncesinde Osimhen’in yaptığı faul göz ardı edildi. O kırmızı kart Göztepe direncini de kırdı bu göz ardı edilemez. Futbolcular o an sahada yalnız kaldı.

Bu maç Galatasaray için sadece 3 puan değil, bir “ben buradayım” ilanıydı. Oyun gücüyle, temposuyla, özgüveniyle ligin geri kalanına mesaj gönderdi. Rakiplerine “bizi yenmek istiyorsanız, önce oyuna ortak olmayı öğrenin” dedi. Bu galibiyet, liderlik yarışında sadece bir basamak değil, psikolojik üstünlük anlamına geliyor.

Sonuçta Galatasaray bu maçı kazanmadı, ezdi. Bu ikisi arasında büyük fark var. Ezmek, fiziksel değil zihinsel bir eylemdir. Rakibini sadece yenmezsin, ne kadar uğraşırsa uğraşsın yetmeyeceğini hissettirirsin. Göztepe’nin yaşadığı tam olarak buydu. Galatasaray, futbolun kontrolünü eline aldı. Oyun temposunu, ritmini, duygusunu belirledi. Rakibini boğdu, seyircisini mest etti.

Bu maç, Galatasaray’ın sadece puan tablosunda değil, oyun gücünde de zirveye çıktığının işaretiydi. Futbol bazen sadece skor değildir; bu maç, “güç kimde” sorusunun yanıtıydı. Ve o güç, bu hafta kesinlikle CimBom’daydı…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Resitali … appeared first on Malta Haber.

Peki neden önceki iki sezonda Avrupa’da sonuçlar kötüydü? Çünkü Okan Buruk her maça aynı planla, aynı şablonla, aynı ezberle çıktı. Ve bana göre, bu durumun en büyük sebeplerinden biri de Muslera’ydı. Sadece refleks değil; oyun kurulumundaki hantallık, riskli pas tercihlerini kullanmaması ve oyunu yavaşlatması Galatasaray’ı geriye itiyordu. Frankfurt maçı bunun fragmanıydı. Aynı düzen, aynı oyun, aynı hatalar.

Ama son iki maçtır Okan Buruk başka biri. Artık “rakip senden güçlüyse çekil, bekle; zayıfsa saldır” mantığıyla oynuyor. Bu kadar basit bir formül, iki senedir niye uygulanmadı anlamıyorum. Galatasaray artık topu almak için değil, topu verip maçı almak için oynuyor. Modern futbolun tanımı tam olarak bu.

Torreira’yı hem hücumda hem savunmada merkezde kullanıyor. Bekleri öne çıkarıyor, top rakipteyken Torreira’yı bir stoper gibi geriye yaslıyor. Top Galatasaray’da olduğunda ise pas istasyonu olarak oyunu yönlendiriyor. Bu, sistemli oynayan takım göstergesidir. Ezbere değil, akışına göre oynayan bir yapı.

Gelelim Osimhen’e… Bu adam bir “fiziksel üstünlük” değil, adeta bir oyun silahı. Kuvvet, hız, direnç, pres — hepsi var. Her oyuna uyuyor. Eğer bitiriciliği biraz daha yüksek olsa, bugün başka şeyleri konuşurduk. Osimhen, teknik direktörün elindeki İngiliz anahtarı. Her vidaya uyar, her kilidi açar. Kontra, set hücumu, geçiş oyunu fark etmez; Osimhen varsa çözüm vardır.

Sane’ye de parantez açmak lazım. Başakşehir maçında bir fragmanını izlemiştik; bu maçta ise o eski Sane’den sahneler gördük. Hem dikine oyunda hem geniş alanda fark yarattı. Yavaş yavaş ritmini buluyor ve bu Galatasaray adına büyük bir artı.

Kalıp olarak Galatasaray’ı beğendim. Sahada kim ne yaptığını biliyor. Sadece bir soru işareti var: Barış Alper ısrarı neden? Yunus kanatta oynasa, Sara orta alanda görev alsa duran toplarda daha etkili olunmaz mıydı? Elbette olunurdu. Ancak belli ki hocanın planında Barış’ın “pres enerjisi” önemli bir yere sahip.

Netice itibarıyla Okan Buruk artık “top bizde olsun” anlayışından çıkıp, “top bizde olmasa da maçı biz kontrol edelim” anlayışına geçti. Bu dönüşüm, Galatasaray’ın Avrupa’da var olma dönüşümüdür.

Kuralar çekildiğinde ilk 2 ve son 2 maça sıfır yazmıştım. “Galatasaray ilk 24’e kalacaksa, ortadaki 4 maçtan minimum 8 puan çıkaracak” demiştim. İlkinden galip ayrıldı. Bonus 3 puanı da Liverpool’dan aldı. Şimdi hedef net: ilk 24.

Ve artık buna sadece Galatasaraylılar değil, futbol aklı olan herkes inanıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Artık Modern Futbolu Oynamaya Başladı appeared first on Malta Haber.

Liverpool maçında plan doğruydu.
Lemina – Torreira – İlkay üçlüsüyle orta sahayı bir savunma duvarına çevirdi, topu rakibe bıraktı, alanı kapattı, sabırla bekledi. O maçta Avrupa disipliniyle oynadı, karşılığını da aldı. Helal olsun, ders gibi maçtı. Ama aynı planı Beşiktaş’a karşı sahaya sürmek? İşte orada büyük strateji hatası başlıyor.

Beşiktaş, Liverpool değil kardeşim. Sana baskı yapmaz, topu da o kadar iyi kullanmaz. Senin o topu almak, oyunu yönlendirmek zorundasın. Ama sen hâlâ üç defansif orta sahayla çıkıyorsan, kim üretecek? Kim kilidi açacak?

Sara kulübede otururken, Galatasaray sahada kilitlendi. Tempo yok, topsuz koşu yok, yaratıcılık sıfır. Ve ironik olan şu: Goller, Sara – Icardi – Sané oyuna girmeden önce geldi. Yani hücum zenginliği değil, defans hataları belirledi skoru. Davinson’un gereksiz kırmızısı, Uduokhai’nin İlkay’a hediye pası… Bu hatalar olmasa, maçın tabelesi bile değişmezdi.

Hakem kısmına gelirsek…
Topsuz alandaki bariz kırmızı kartı vermeyen biriyle karşı karşıyayız. Oyuncu değişikliği prosedürünü bile bilmiyor.  VAR mı var, yok mu belli değil. Kurallar hatırlatılmalı, futbolun kendisine değil, adalete ihtiyacı var.

Cerny’ye gelince…
Beklenen katkı hâlâ ortada yok. Ama belki de Cerny kötü değil, ona alan açmayan sistem kötü.

Sonuç 1-1.
Galatasaray, istatistiklerde “ben sizden üstünüm kardeşim” mesajını verdi, ama sahada üstünlük kuramadı. Liverpool maçında doğru olan plan, Beşiktaş’a karşı yanlıştı. Her kilidin anahtarı farklıdır. Sara o anahtardı, kullanılmadı.

Son olarak Okan Buruk için ; Papaz hergün pilav yemez.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; OKAN’IN EZBERİ CİMBOMUN ZİNCİRİ … appeared first on Malta Haber.