Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Icardi’nin etkisiz kalması tesadüf falan değildi. Çünkü onun profiline uygun bir plan sunulmadı. Top ona ulaşmadı, ulaşınca da etrafında destek bulamadı. Bağlantı oyunu yoktu, ceza sahası içi tehdit yoktu, servis yapan oyuncular zaten sahada görünmüyordu. Bu maç özelinde Icardi var mıydı yok muydu tartışılır hâle geldi.

USG’nin orta saha lideri Zorgane, İlkay’ı öyle bir kilitledi ki Galatasaray’ın oyun aklı tamamen sıfırlandı. İlkay oyuna giremeyince Galatasaray’ın bütün yaratıcılığı çöktü. Sara ile Sané bireysel denemeler yaptı, topu taşıdı, adam geçti ama bunların hiçbiri fark yaratmaya yetmedi. Oyun akmıyordu, tempo yoktu, tehdit oluşturacak düzen hiç kurulamadı. Ama yine de bu maçta üç oyuncu seçeceksem Sané , Sara ve Sallai ‘dir

Bu maçın hakkı beraberlikti. Galatasaray’ın “kesin kazanırdı” diyebileceğimiz bir üstünlüğü yoktu. Böyle kısır maçlar bazen bir şans golüyle çözülür; o şans topunu da USG buldu. Üstelik gol öncesinde Promise David’in görmesi gereken bir ikinci sarı kart vardı. Hakem bunu atladı. O kart çıksa oyun bambaşka yere evrilirdi, bunu söylemek yanlış olmaz.

Hakem performansı da vasattı. Galatasaray’ı tamamen ezdi diyemem ama takdir haklarının çoğunu USG’den yana kullandı. Avrupa seviyesinde bir yönetim değildi. Çifte standart barındıran pozisyon kararları oyunun dengesini bozdu. Bu tür maçlarda hakemin net ve tutarlı olması gerekirken tam tersi bir görüntü izledik.

Evet, Galatasaray eksikti. Eksikler oyuna da skora da etki etti. “Eksikler bahane olamaz” romantizmi burada geçmez. Ama tüm eksiklere rağmen bu maç en azından tutulabilirdi. Bir puan çok değerli olurdu. Galatasaray bunu da yapamadı çünkü planı yoktu, reaksiyonu yoktu, oyunu yönlendirecek lideri yoktu.

Ancak genel tabloya bakınca Şampiyonlar Ligi açısından karamsarlığa gerek yok. 5 maç 9 puan hâlâ çok kritik bir avantaj. Gruptaki gerçek final Monaco maçında oynanacak. Dananın kuyruğu o maçta kopacak. Bu mağlubiyet moral bozar fakat sezonun yönünü belirleyecek olan o karşılaşma.

Eğer Osimhen döner, ona uygun düzen kurulursa ve İlkay serbest kalabilirse Galatasaray bambaşka bir takım görüntüsüne geri döner. Çünkü bu takımın gerçek seviyesi USG maçının çok üzerinde. Asıl mesele o seviyeyi Monaco maçında hatırlamak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Neredesin ey Osimhen? appeared first on Malta Haber.