Beşiktaş camiası yine şaşırmış durumda. Her yerde “Rafa neyi beğenmedi?”, “Neden gitmek istiyor?” soruları dolaşıyor. Arkadaşlar, bu şaşkınlık tamamen gereksiz. Bu kulübün yıllardır yaptığı hataları alt alta koyduğun zaman bugün yaşanan kriz, öngörülemeyecek bir şey değil. Asıl şaşırtıcı olan, bu patlamanın bu kadar gecikmesi.

Beşiktaş’ta uzun süredir bir proje, bir futbol aklı, bir planlama yok. Yönetim kaotik, sportif strateji düzensiz, kadro mühendisliği berbatsa; siz dünyanın en yetenekli adamını bile getirseniz o oyuncu mutsuz olur. Rafa Silva’nın bugün yaşadığı şey tam olarak budur.

Yönetim yanlış hoca seçimi yaptı, yanlış kadro kurdu, yanlış iletişim yürüttü. Saha içinde bu kadar düzensizlik, saha dışında bu kadar belirsizlik varken “Rafa neden mutsuz?” diye sorulması akıl dışı. Bu ortamda en profesyonel futbolcu bile sahadan soğur.

Sonra işin içine Sergen Yalçın’la yaşanan kriz giriyor. Yıllardır bize pazarlanan “Sergen büyük oyuncuydu, şöyle büyüktü böyle büyüktü” hikâyesi şimdi aynı şekilde “Sergen büyük hoca” diye yeniden servis ediliyor. Gerçekte ne var? Ne büyük oyun planı var, ne modern futbol vizyonu, ne de iletişim becerisi. Ama bir ego var… Hem de kulübün kaldıramayacağı kadar şişirilmiş bir ego.

Sergen Yalçın’ın Rafa Silva ile kriz yaşaması sürpriz mi? Değil. Avrupa tecrübesi olan, modern oyun anlayışıyla yetişmiş bir oyuncuyla; iletişim yönü zayıf, geniş kadro yönetiminde sorun yaşayan bir hocanın çatışması kaçınılmazdı. Bir tarafta Avrupa seviyesinde bir futbolcu, diğer tarafta hak ettiğinden fazla pohpohlanan bir ego… Aynı sahaya sığmadılar.

Rafa Silva’nın mutsuzluğu tamamen doğal. Bu adama “proje”, “yeni yapılanma”, “büyük hedefler” anlatıldı. Peki ne buldu? Dengesiz bir kadro, üç farklı teknik direktör yaklaşımı, yönetim belirsizliği ve haftalık kaos. Böyle bir ortamda oyuncunun performansının düşmesi, kafa olarak kopması normaldir. Suçlu oyuncu değil; onu bu ortama mahkûm edenlerdir.

Gerçek şu ki Rafa sıradanlaşmadı. Sıradanlaşan Beşiktaş’ın ta kendisi. Bir kulüp kendi düzenini bu kadar zayıflatırsa, istikrarsızlıkta bu kadar ısrar ederse, hiçbir yıldız oyuncuyu elinde tutamaz. Dünyanın en yetenekli adamını bile alıp böylesine başıbozuk bir yapının içine koyarsan, o oyuncudan da verim alamazsın. Sorun Rafa’da değil, sorun Beşiktaş’ın kendisinde.

Sonuç çok açık: Rafa krizi ne ilk krizdir ne de son kriz olacak. Bu kulüp kendi içindeki çürümüş düzeni değiştirmediği sürece, kim gelir kim gider fark etmez. Beşiktaş’ı asıl bitiren, menajerler, futbolcular ya da transferler değil; Beşiktaş’ın kendi yönetim zaaflarıdır. Krizin gerçek faili budur. Beşiktaş sorun üretmeye devam ettiği sürece hiçbir yıldız burada huzur bulamaz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Egonun Bedeli : Sergen Yalçın- Rafa Silva appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe’den başlayalım. Bu takım gümbür gümbür oynamaz. Beklemeyin. Saldır saldır gelen bir Fenerbahçe hayali kuran varsa yanılır. Bu kadro yapısıyla öyle bir şey yok. Ama en azından bu maçta kontrollü, dikkatli ve sahada ayakta kalan bir takım vardı. Küçük küçük kıpırdanmalar gördük. İsmail’i çok beğendim; oyunu basit oynadı, doğru oynadı, temposunu ayarladı. Skriniar yine çok iyi; aynı disiplin, aynı sertlik. Asensio’da kıpırdanma başladı, fiziksel olarak toparlıyor. Ama Archie Brown… Kardeşim bu adam ne zaman kart görecek? Her maç kavga, her maç bir didişme. Topla da topsuz da rakiple uğraşıyor. Futbol oynamaktan çok gereksiz işlerle meşgul. Takıma katkı yerine kart sınırında geziyor. Kerem Aktürkoğlu hâlâ devreye giremedi. Onun dinamizmine ihtiyaç var. Nene ise toplu oyunda yavaş kalıyor; hızlı hücum gerektiğinde eksik kalıyor. Yani hücumda hâlâ ciddi problemler var. Ama tekrar edeyim: En azından oyun kontrol edildi, gol bulundu ve üstüne koyuldu. Küçük küçük bir kıpırdanma var.

Beşiktaş’a gelirsek… Orada iş daha net. Rafa Silva sazı eline aldı. Attı, oynattı, hissettirdi. “Ben buradayım” dedi. İşte yıldız oyuncu farkı budur. Rafa sahnedeyse Beşiktaş rakibini çözer. Yanına Cerny’nin dinamizmi, Jota Silva’nın katkısı eklenince hücum hattı ciddi tehdit saçıyor. Kocaelispor, Tayfur Bingöl’le bir ara “acaba” dedirtti ama kalite farkı ağır bastı. Beşiktaş hata yapmadı, işi bitirdi. Derbi öncesi güven tazeledi.

Sonuç olarak; Fenerbahçe kıpırdanıyor ama hâlâ eksik, Beşiktaş’ta ise Rafa tek başına fark yaratıyor. Bir tarafta “kardeşim bu Brown ne zaman kart görecek” sorusu, diğer tarafta sazı alıp maçı yöneten bir maestro var. Futbol bazen sistemle değil, bir adamın karakteriyle kazanılır. Beşiktaş’ta o adam şu anda Rafa Silva.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fener Kıpırdandı, Beşiktaş’ta Rafa Yürüyor… appeared first on Malta Haber.