Kante futbol aklı olan hiç kimsenin tartışmayacağı bir isim. Sahada ne verdiği, kariyeri, oyuna etkisi ortada. Ama mesele isim değil, zamanlama, yaş ve maliyet. Burada ciddi soru işaretleri başlıyor. Daha da önemlisi, bu transferlerin arkasındaki fikir. Fenerbahçe ne yapmak istiyor? Nasıl bir oyun hayal ediyor?

Fenerbahçe’nin orta sahasında felaket bir boşluk mu vardı? Hayır. Golcü sorunu vardı, savunma hattı soru işaretiydi, bekler yetersizdi. Ama ne oldu? Guendouzi ve Kante geldi, golcüler gitti. E güzel kardeşim, golü kim atacak? Orta sahayı beton gibi yaparsın, rakibe topu geçirtmezsin, pozisyona da girersin… Ama skoru kim yapacak?

Kerem’den medet ummak hangi aklın ürünü? Kerem’in “kendine gelsin” diye beklenen süresi çoktan doldu. Kanatlar yeterli mi? Hayır. Musaba fena değil ama Kerem–Nene–Musaba rotasyonu ile şampiyonluk mu kovalayacaksın? Bu kadar mı? İsimler parlıyor olabilir ama kadronun matematiği çalışmıyor. Güçlü orta saha, zayıf kanatlar, defansta soru işaretleri, ortada golcü yok… Kerem’le falan olmaz bu iş.

Galatasaray cephesine gelirsek… En azından ne yapmaya çalıştıklarını daha net okuyabiliyoruz. Orta sahaya alınan genç oyuncu hemen 11 olur mu? Zor. Ama zaten amaç bu değil. Galatasaray bu transfer döneminde rotasyonu güçlendirdi. Can Armando, Boey, Asprilla, Noa Lang, Nhaga… Hepsi eksik noktalara yapılmış hamleler.

Ama burada da akıl tutulması var. Okan Buruk’un üç ay boyunca “bek” diye istediği Singo, Boey gelince 6 numarada oynatılacakmış. E o zaman soralım: Neden bu kadar ısrar ettin? Uzun lafın kısası; Galatasaray çok iyi transferler yaptı demiyorum. Ama doğru hamleler yaptı diyorum. Tutmayabilir, katkı gelmeyebilir. Ama şablon doğruydu.

Fenerbahçe cephesinde ise şablon hâlâ karışık. Kante–Guendouzi ikilisi kağıt üstünde 15 gol 15 asist katkısı da verebilir. Ama bu ihtimale bel bağlayarak sezon planlanmaz. Futbol ihtimallerle değil, rollerle oynanır.

Beşiktaş’a gelince… Çamura saplanmış bir araba gibi. Gaza bastıkça daha çok gömülüyor. Sorunu hâlâ hocada ve transferde arıyorlar. Oysa mesele çok daha derin. Agbadou kaliteli isim mi? Evet. Ama 29 yaşındaki bir stopere, bu kadar çok bölge eksikken bu parayı verir misin? Hayır. Olaitan’ın katkısı ne olur bilmiyorum ama hamle olarak doğru. Cesur, mantıklı, geleceği olan bir iş.

Beşiktaş’ın yapması gereken çok net: Ligde parlayan yabancılar, eldeki gençler ve 1-2 tane gerçekten fark yaratan yıldız. Bu kadar. Bir bölgeye parayı basıp, “gerisi Allah kerim” diyerek takım mühendisliği olmaz. Yönetimde söz sahibi olsam Olaitan’ı alkışlarım ama Agbadou’ya da sonuna kadar karşı çıkarım.

Transfer dönemi, büyük bir sürpriz olmazsa kapandı. Şimdi sorular sahada cevap bulacak. Galatasaray’ın rotasyonları ne verecek? Fenerbahçe golcüsüz bu sezonu nasıl oynayacak? Beşiktaş beklenen dönüşümü yapabilecek mi?

Hep birlikte izleyeceğiz. Ama şunu unutmayalım: Futbolda isimler değil, akıl kazanır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Uzun İnce Bir Yolun Sonu: Kante Geldi appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

Peki neden önceki iki sezonda Avrupa’da sonuçlar kötüydü? Çünkü Okan Buruk her maça aynı planla, aynı şablonla, aynı ezberle çıktı. Ve bana göre, bu durumun en büyük sebeplerinden biri de Muslera’ydı. Sadece refleks değil; oyun kurulumundaki hantallık, riskli pas tercihlerini kullanmaması ve oyunu yavaşlatması Galatasaray’ı geriye itiyordu. Frankfurt maçı bunun fragmanıydı. Aynı düzen, aynı oyun, aynı hatalar.

Ama son iki maçtır Okan Buruk başka biri. Artık “rakip senden güçlüyse çekil, bekle; zayıfsa saldır” mantığıyla oynuyor. Bu kadar basit bir formül, iki senedir niye uygulanmadı anlamıyorum. Galatasaray artık topu almak için değil, topu verip maçı almak için oynuyor. Modern futbolun tanımı tam olarak bu.

Torreira’yı hem hücumda hem savunmada merkezde kullanıyor. Bekleri öne çıkarıyor, top rakipteyken Torreira’yı bir stoper gibi geriye yaslıyor. Top Galatasaray’da olduğunda ise pas istasyonu olarak oyunu yönlendiriyor. Bu, sistemli oynayan takım göstergesidir. Ezbere değil, akışına göre oynayan bir yapı.

Gelelim Osimhen’e… Bu adam bir “fiziksel üstünlük” değil, adeta bir oyun silahı. Kuvvet, hız, direnç, pres — hepsi var. Her oyuna uyuyor. Eğer bitiriciliği biraz daha yüksek olsa, bugün başka şeyleri konuşurduk. Osimhen, teknik direktörün elindeki İngiliz anahtarı. Her vidaya uyar, her kilidi açar. Kontra, set hücumu, geçiş oyunu fark etmez; Osimhen varsa çözüm vardır.

Sane’ye de parantez açmak lazım. Başakşehir maçında bir fragmanını izlemiştik; bu maçta ise o eski Sane’den sahneler gördük. Hem dikine oyunda hem geniş alanda fark yarattı. Yavaş yavaş ritmini buluyor ve bu Galatasaray adına büyük bir artı.

Kalıp olarak Galatasaray’ı beğendim. Sahada kim ne yaptığını biliyor. Sadece bir soru işareti var: Barış Alper ısrarı neden? Yunus kanatta oynasa, Sara orta alanda görev alsa duran toplarda daha etkili olunmaz mıydı? Elbette olunurdu. Ancak belli ki hocanın planında Barış’ın “pres enerjisi” önemli bir yere sahip.

Netice itibarıyla Okan Buruk artık “top bizde olsun” anlayışından çıkıp, “top bizde olmasa da maçı biz kontrol edelim” anlayışına geçti. Bu dönüşüm, Galatasaray’ın Avrupa’da var olma dönüşümüdür.

Kuralar çekildiğinde ilk 2 ve son 2 maça sıfır yazmıştım. “Galatasaray ilk 24’e kalacaksa, ortadaki 4 maçtan minimum 8 puan çıkaracak” demiştim. İlkinden galip ayrıldı. Bonus 3 puanı da Liverpool’dan aldı. Şimdi hedef net: ilk 24.

Ve artık buna sadece Galatasaraylılar değil, futbol aklı olan herkes inanıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Artık Modern Futbolu Oynamaya Başladı appeared first on Malta Haber.