Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe–Beşiktaş derbisi uzun süre dengede giden bir mücadeleydi. Fenerbahçe topa daha fazla sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan taraftı. Beşiktaş ise disiplinini bozmadan, savunma bloğunu koruyarak sabırlı bir oyun oynadı. 

Ancak derbinin kaderi futbolla değil, düdükle değişti. Aslında Fenerbahçe önceki haftalar aksine gayet de baskılıydı ama forvetsizlik kısırlığı da doğuruyor.

90+9’da gelen penaltı kararı, doğal olarak tartışmaları beraberinde getirdi. Çünkü Türkiye’de artık insanlar pozisyona bakmaktan çok “Bu karar başka maçta verilir miydi?” sorusunu soruyor. Bu da ligin en büyük problemi. Bir pozisyonun doğru olup olmamasından önce tutarlılık sorgulanıyor. Ve işte o noktada güven duvarı çatlıyor.

Böyle derbilerde verilen kararlar yalnızca üç puanı yazmaz. Ligin psikolojisini de değiştirir. Kazanan taraf moral kazanır, kaybeden taraf sadece puan değil, güven de kaybeder. Bu yüzden Türkiye’de hakem kararları sadece maç sonucu değil, haftalarca sürecek tartışmalar üretir.

Haftanın diğer büyük kırılması ise Trabzon’da yaşandı. Trabzonspor sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek şampiyonluk yarışına adeta kibrit attı. Maçın kahramanı ise Paul Onuachu oldu. 

Onuachu klasik bir santrfor değil; o adeta bir kule. Adamın sayılmayan golü bile o cüsse ile o hareketleri nasıl yapabilir diye düşündürüyor.Ceza sahasına atılan her topu tehdit haline getiren bir oyuncu. Galatasaray savunması da bunu fazlasıyla hissetti. Hava toplarında kurduğu üstünlük ve fizik gücüyle maçın kaderini belirleyen isim oldu.

Bu sonuçlar şunu gösteriyor: Bu ligde sadece iyi futbol yetmez. Sinirler sağlam olacak, kriz anlarında ayakta kalacaksın, tartışmaların ortasında oyununu kaybetmeyeceksin. Çünkü Türkiye’de şampiyonluk yarışı sadece saha içinde oynanmıyor.

Kulübede oynanıyor.
Basın odasında oynanıyor.
Hakem odasında konuşuluyor.
Televizyon stüdyolarında büyüyor.
Ve sonunda sahaya geri dönüyor.
Bu yüzden şampiyonluk yarışında artık mesele taktik tahtası değil. Mesele sinir sistemi.

Önümüzdeki haftalarda tek bir hata büyük sonuçlar doğurabilir. Bir kırmızı kart, bir penaltı kararı…  Hakemin 50 metre geriden karar verip VAR a gitmemesi büyük soru işareti ve eleştiri kaynağı oldu.Türkiye’de bazen sezonun kaderi 10 saniyelik bir pozisyona sığar.

Ama bir gerçek var: 

Bu sezonun şampiyonu yalnızca en iyi oynayan değil, en sağlam kalan takım olacak.

Ve görünen o ki bu ligde son düdük çalmadan hiçbir şey bitmeyecek.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kadıköy’de Son Sözü Hakem Söyledi !  appeared first on Malta Haber.

Kante futbol aklı olan hiç kimsenin tartışmayacağı bir isim. Sahada ne verdiği, kariyeri, oyuna etkisi ortada. Ama mesele isim değil, zamanlama, yaş ve maliyet. Burada ciddi soru işaretleri başlıyor. Daha da önemlisi, bu transferlerin arkasındaki fikir. Fenerbahçe ne yapmak istiyor? Nasıl bir oyun hayal ediyor?

Fenerbahçe’nin orta sahasında felaket bir boşluk mu vardı? Hayır. Golcü sorunu vardı, savunma hattı soru işaretiydi, bekler yetersizdi. Ama ne oldu? Guendouzi ve Kante geldi, golcüler gitti. E güzel kardeşim, golü kim atacak? Orta sahayı beton gibi yaparsın, rakibe topu geçirtmezsin, pozisyona da girersin… Ama skoru kim yapacak?

Kerem’den medet ummak hangi aklın ürünü? Kerem’in “kendine gelsin” diye beklenen süresi çoktan doldu. Kanatlar yeterli mi? Hayır. Musaba fena değil ama Kerem–Nene–Musaba rotasyonu ile şampiyonluk mu kovalayacaksın? Bu kadar mı? İsimler parlıyor olabilir ama kadronun matematiği çalışmıyor. Güçlü orta saha, zayıf kanatlar, defansta soru işaretleri, ortada golcü yok… Kerem’le falan olmaz bu iş.

Galatasaray cephesine gelirsek… En azından ne yapmaya çalıştıklarını daha net okuyabiliyoruz. Orta sahaya alınan genç oyuncu hemen 11 olur mu? Zor. Ama zaten amaç bu değil. Galatasaray bu transfer döneminde rotasyonu güçlendirdi. Can Armando, Boey, Asprilla, Noa Lang, Nhaga… Hepsi eksik noktalara yapılmış hamleler.

Ama burada da akıl tutulması var. Okan Buruk’un üç ay boyunca “bek” diye istediği Singo, Boey gelince 6 numarada oynatılacakmış. E o zaman soralım: Neden bu kadar ısrar ettin? Uzun lafın kısası; Galatasaray çok iyi transferler yaptı demiyorum. Ama doğru hamleler yaptı diyorum. Tutmayabilir, katkı gelmeyebilir. Ama şablon doğruydu.

Fenerbahçe cephesinde ise şablon hâlâ karışık. Kante–Guendouzi ikilisi kağıt üstünde 15 gol 15 asist katkısı da verebilir. Ama bu ihtimale bel bağlayarak sezon planlanmaz. Futbol ihtimallerle değil, rollerle oynanır.

Beşiktaş’a gelince… Çamura saplanmış bir araba gibi. Gaza bastıkça daha çok gömülüyor. Sorunu hâlâ hocada ve transferde arıyorlar. Oysa mesele çok daha derin. Agbadou kaliteli isim mi? Evet. Ama 29 yaşındaki bir stopere, bu kadar çok bölge eksikken bu parayı verir misin? Hayır. Olaitan’ın katkısı ne olur bilmiyorum ama hamle olarak doğru. Cesur, mantıklı, geleceği olan bir iş.

Beşiktaş’ın yapması gereken çok net: Ligde parlayan yabancılar, eldeki gençler ve 1-2 tane gerçekten fark yaratan yıldız. Bu kadar. Bir bölgeye parayı basıp, “gerisi Allah kerim” diyerek takım mühendisliği olmaz. Yönetimde söz sahibi olsam Olaitan’ı alkışlarım ama Agbadou’ya da sonuna kadar karşı çıkarım.

Transfer dönemi, büyük bir sürpriz olmazsa kapandı. Şimdi sorular sahada cevap bulacak. Galatasaray’ın rotasyonları ne verecek? Fenerbahçe golcüsüz bu sezonu nasıl oynayacak? Beşiktaş beklenen dönüşümü yapabilecek mi?

Hep birlikte izleyeceğiz. Ama şunu unutmayalım: Futbolda isimler değil, akıl kazanır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Uzun İnce Bir Yolun Sonu: Kante Geldi appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

Icardi’nin etkisiz kalması tesadüf falan değildi. Çünkü onun profiline uygun bir plan sunulmadı. Top ona ulaşmadı, ulaşınca da etrafında destek bulamadı. Bağlantı oyunu yoktu, ceza sahası içi tehdit yoktu, servis yapan oyuncular zaten sahada görünmüyordu. Bu maç özelinde Icardi var mıydı yok muydu tartışılır hâle geldi.

USG’nin orta saha lideri Zorgane, İlkay’ı öyle bir kilitledi ki Galatasaray’ın oyun aklı tamamen sıfırlandı. İlkay oyuna giremeyince Galatasaray’ın bütün yaratıcılığı çöktü. Sara ile Sané bireysel denemeler yaptı, topu taşıdı, adam geçti ama bunların hiçbiri fark yaratmaya yetmedi. Oyun akmıyordu, tempo yoktu, tehdit oluşturacak düzen hiç kurulamadı. Ama yine de bu maçta üç oyuncu seçeceksem Sané , Sara ve Sallai ‘dir

Bu maçın hakkı beraberlikti. Galatasaray’ın “kesin kazanırdı” diyebileceğimiz bir üstünlüğü yoktu. Böyle kısır maçlar bazen bir şans golüyle çözülür; o şans topunu da USG buldu. Üstelik gol öncesinde Promise David’in görmesi gereken bir ikinci sarı kart vardı. Hakem bunu atladı. O kart çıksa oyun bambaşka yere evrilirdi, bunu söylemek yanlış olmaz.

Hakem performansı da vasattı. Galatasaray’ı tamamen ezdi diyemem ama takdir haklarının çoğunu USG’den yana kullandı. Avrupa seviyesinde bir yönetim değildi. Çifte standart barındıran pozisyon kararları oyunun dengesini bozdu. Bu tür maçlarda hakemin net ve tutarlı olması gerekirken tam tersi bir görüntü izledik.

Evet, Galatasaray eksikti. Eksikler oyuna da skora da etki etti. “Eksikler bahane olamaz” romantizmi burada geçmez. Ama tüm eksiklere rağmen bu maç en azından tutulabilirdi. Bir puan çok değerli olurdu. Galatasaray bunu da yapamadı çünkü planı yoktu, reaksiyonu yoktu, oyunu yönlendirecek lideri yoktu.

Ancak genel tabloya bakınca Şampiyonlar Ligi açısından karamsarlığa gerek yok. 5 maç 9 puan hâlâ çok kritik bir avantaj. Gruptaki gerçek final Monaco maçında oynanacak. Dananın kuyruğu o maçta kopacak. Bu mağlubiyet moral bozar fakat sezonun yönünü belirleyecek olan o karşılaşma.

Eğer Osimhen döner, ona uygun düzen kurulursa ve İlkay serbest kalabilirse Galatasaray bambaşka bir takım görüntüsüne geri döner. Çünkü bu takımın gerçek seviyesi USG maçının çok üzerinde. Asıl mesele o seviyeyi Monaco maçında hatırlamak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Neredesin ey Osimhen? appeared first on Malta Haber.

Önce şu “eksik kadro” geyiklerini bir kenara koyalım. Bu tamamen tevatür. Gençlerbirliği kadro gücü açısından ligin en zayıf ikinci takımı. En eksik Galatasaray bile bu seviyenin fersah fersah üstünde. O yüzden kimse mağduriyet hikayesi yazmasın. Buna rağmen Kazımcan Karataş’ın Jakobs arkasında güven veren bir yedek profili çizmesi önemli bir artıydı. Zaten bu çocuk gelecek vaat eden bir sol bekti; kendini hazır tutmuş, belli. Bu Galatasaray adına güzel bir haber.

Barış Alper ise üzerindeki ölü toprağını silkeledi, taraftarla arasındaki buzları eritmeye başladı. Daha doğrusu “ben buradayım” sinyalini verdi. Yalnız Okan Buruk’un Yusuf Demir’den hâlâ ne beklediğini gerçekten anlamıyorum. Potansiyel? Tamam. Ama potansiyel sonsuza kadar sürmez. Sahaya koyduğu enerji, akıl ve aidiyet tartışmalı. Bu ısrarın bir izahı olmalı.

Gelelim Volkan Demirel’e… Hocalık başlangıcı iyiydi, bazı dokunuşları beğeniyordum ama dengesizlikleri de çok belirgin. Şu an çizdiği profil bana Anadolu’da çalışan Sergen Yalçın profilini hatırlatıyor. Bir gün çok iyi işler, ertesi gün ne yaptığı anlaşılmaz. Buna rağmen Galatasaray deplasmanında 1.66 xG çıkarmak ciddi iştir. Gençlerbirliği için harika bir istatistik. Bu takımın sonunda buralarda gezmesinin tek nedeni kadro kalitesi.

Ve tabii ki maçın en çok konuşulan konusu yine hakemler oldu. Herkes kendi penceresinden, kendi renkli camından bakmaya devam ediyor. Thalisson’un ikinci sarısı yanlış, evet… Ama Sallai ve Barış’a yapılan fauller de net kırmızı. Tartışacak bir şey yok. Maç 3-2 iken Onyekuru’nun pozisyonu da ofsayt değil. Sallai’nin kırmızısı desen zaten VAR’a falan gerek olmayan türden. Galatasaray “hakemler bizi doğradı” diyor, rakipler “hakem Galatasaray’ı koruyor” diyor. Hayır kardeşim, hayır. Bu hakemler kimseyi korumuyor. Ne Galatasaray’ı ne Fenerbahçe’yi… Berbatlar. Dengesizler. Tutarsızlar.

Teraziye koy; üç aşağı beş yukarı eşit çıkar. Sapmaları düşük ama kaliteleri yerlerde.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 1 Volkan’dır Galatasaray’ı Yakan! appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Stuttgart galibiyetinden sonra Gaziantep karşısında da aynı tempoyu sürdürmek kolay iş değil. Fenerbahçe bu maçta istatistikleriyle, temposuyla, topu ne kadar hızlı geri kazandığıyla resmen rakibini ezdi. Bu da bize Tedesco’nun kondisyon ve antrenman metodlarının etkisini net biçimde gösteriyor.

Ben en başından beri söylüyorum: “Bu hocayı beğeniyorum, kadroyu beğenmiyorum.” Çünkü Tedesco geldiğinden beri adım adım inşa etti bu takımı. Önce kötü sonuçlar, düşük istatistikler… Sonra skoru almayı öğrendi. Şimdi hem oyunu hem sonucu birlikte götürüyor. Bu bir tesadüf değil, bir çalışma ürünüdür. Tedesco, Mourinho’dan kalan disiplinsiz, dağınık ve bireysel oynamaya alışmış bir takımı devraldı.

Bu kolay iş değil. Zamanla o enkazı süpürdü, takımın kimyasını yeniden kurdu. Ama ülkemizde sabır olmadığı için, kimse “zaman” kavramını anlamıyor. Taraftar da medya da “bir dokunuşla mucize” bekliyor. Öyle dünya yok.

Hoca denedi, yanıldı, yeniden denedi. Birini oynattı, diğerini kesti. Doğruyu aradı. Ve sonunda bulmaya başladı. Bu da zaten bir teknik direktörün işidir.

Bugün bakıyoruz: Mourinho döneminde disiplinsizliğiyle gündem olan Talisca, şimdi oyuna damga vuruyor. Asensio, İsmail, Semedo, Skriniar… Hepsi mevcut performanslarının da üstüne çıktı. Bu bir teknik adam dokunuşudur.

Ama Nene ve Kerem konusunda hocanın yapabileceği çok fazla bir şey yok. Kerem zaten kariyeri boyunca hep böyleydi: 1-2 maç parlar, sonra 3-4 maç kaybolur. Nene ise tamamen sistem dışı. Ne enerji koyuyor, ne katkı veriyor. O yüzden onun yavaş yavaş rotasyon dışında kalması da an meselesi.

Fenerbahçe uzun zamandır kendi hatalarıyla şampiyonluk yarışından kopuyordu. Şimdi o hataları minimuma indirdi. Bu saatten sonra Fenerbahçe artık hata oranı düşecektir ; tam tersine, Galatasaray’ın hatası için pusuda bekleyecek.

Tedesco’nun takımı artık sadece oynayan değil, düşünen bir takım. Ve bu dönüşümün mimarı da sadece hocadır. O yüzden bu galibiyet bir “övme yazısı” değil, bir “teslimiyet yazısı”dır:

Artık Tedesco’nun Fenerbahçe’si, gerçekten geliyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bırakın Artık Adamı Çalışsın! appeared first on Malta Haber.

Topa sahip olma oranı yüzde 80 civarındaydı. Futbolda bazen rakamlar lafın önüne geçer. Bu istatistik “bu maç benim” demektir. Galatasaray pasla, presle, pozisyon bilgisiyle Göztepe’yi boğdu. Göztepe bu kadar çaresiz görünmemişti. İki pas üst üste yapamadılar. Oyunun temposuna hiç giremediler. Galatasaray rakibi değil, oyunun kendisini domine etti.

Sane son haftalarda form grafiğini yukarı taşımaya başlamıştı, bu maçta o form zirveye çıktı. Göztepe’nin sol kanadı onun yüzünden felç oldu. Ne bekleri yardım alabildi ne de stoperler pozisyon tutabildi. Sane topu her aldığında tehdit yarattı. Rakibin tüm planını bozdu. Bu tür oyuncular bir maçta sadece istatistik değil, psikolojik üstünlük de getirir. Taraftar ayağa kalkıyor, rakip panikliyor. Galatasaray uzun zamandır böyle bir kanat baskısını özlemişti.

Gabriel Sara yine oyunun beyniydi. Golünü attı ama asıl farkı, topu doğru zamanda doğru yere oynamasıyla yarattı. Galatasaray’ın temposu onun ayaklarından geçti. Sara sahadayken Galatasaray’ın oyunu Avrupalı bir düzene bürünüyor. Pas hızı artıyor, hatlar arasında mesafe kısalıyor. Bu oyuncunun değeri sadece skorda değil, bütün oyunun akışında.

Göztepe açısından bakarsak, bu mağlubiyet sadece skor kaybı değil, karakter kaybıydı. Takım normalde dirençli, mücadele eden bir takım olarak bilinir. Bu kez hiçbir direnç yoktu. Kırmızı kart pozisyonu da maçın psikolojisini tamamen bozdu. Hareket sertti, kırmızı kart tartışılmaz. Ama öncesinde Osimhen’in yaptığı faul göz ardı edildi. O kırmızı kart Göztepe direncini de kırdı bu göz ardı edilemez. Futbolcular o an sahada yalnız kaldı.

Bu maç Galatasaray için sadece 3 puan değil, bir “ben buradayım” ilanıydı. Oyun gücüyle, temposuyla, özgüveniyle ligin geri kalanına mesaj gönderdi. Rakiplerine “bizi yenmek istiyorsanız, önce oyuna ortak olmayı öğrenin” dedi. Bu galibiyet, liderlik yarışında sadece bir basamak değil, psikolojik üstünlük anlamına geliyor.

Sonuçta Galatasaray bu maçı kazanmadı, ezdi. Bu ikisi arasında büyük fark var. Ezmek, fiziksel değil zihinsel bir eylemdir. Rakibini sadece yenmezsin, ne kadar uğraşırsa uğraşsın yetmeyeceğini hissettirirsin. Göztepe’nin yaşadığı tam olarak buydu. Galatasaray, futbolun kontrolünü eline aldı. Oyun temposunu, ritmini, duygusunu belirledi. Rakibini boğdu, seyircisini mest etti.

Bu maç, Galatasaray’ın sadece puan tablosunda değil, oyun gücünde de zirveye çıktığının işaretiydi. Futbol bazen sadece skor değildir; bu maç, “güç kimde” sorusunun yanıtıydı. Ve o güç, bu hafta kesinlikle CimBom’daydı…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Resitali … appeared first on Malta Haber.

FENERBAHÇE – Kırılma değil, kontrollü dönüşüm

Fenerbahçe’de geride kalan sezonun ardından beklenen radikal değişim, ne teknik kadroda ne de oyuncu yapısında beklenen ölçüde gerçekleşti. Sezonun hayal kırıklığıyla bitmesi sonrası kamuoyunda teknik heyetten kadroya uzanan geniş çaplı bir değişim beklentisi oluşmuştu. Ancak yönetim, bu değişimi sadece teknik direktörlük koltuğunda değil, daha çok arka planda ve sessiz bir stratejiyle yürütmeyi tercih etti.

En büyük hamle elbette José Mourinho tercihi oldu. Ancak Mourinho’nun kendi ekibiyle yolların ayrılması, aslında bu tercihin ne kadar “kontrollü” bir Mourinho kararı olduğunu da gözler önüne serdi. Teknik patronluk anlamında büyük bir isim getirilmiş olsa da, arka planda kulübün kendi denetimini korumaya devam ettiği açık.

Kadroya bakıldığında ise Fenerbahçe, geçen sezona göre ciddi bir yapısal değişim içinde değil. Ayrılan isimler arasında Edin Dzeko ve Dusan Tadic gibi tecrübeli oyuncular öne çıkıyor. Ayrıca Osayi-Samuel ile de sözleşme yenilenmedi. Buna rağmen, henüz bu eksikleri telafi eden bir kadro mühendisliği ortaya konmuş değil.

Transfer dönemine Uğurcan Çakır ile girilmek istense de Trabzonspor’un sert duruşu bu hamleyi başlamadan bitirdi. Kalede ise yeni bir girişim yapılmadı, mevcut durumdaLivakovic ile yola devam edilmesi planlanıyor.

Fenerbahçe’nin transfer stratejisi bu yıl daha kapalı ilerliyor. Kamuoyundan uzak yürütülen görüşmelerin ilk çıktısı Jhon Durán oldu. Hızlı, yırtıcı, doğrudan kaleye giden bir forvet profili olarak değerlendirilen Durán, geçen sezon boyunca eksikliği hissedilen santrfor tipiyle örtüşüyor. Ancak tek başına bu transferin yeterli olduğunu söylemek zor.

Defans hattında geçen sezon iyi performans sergileyen Skriniar’ın bonservisinin alınması gündemde. Ayrıca onunla birlikte paket olarakMarco Asensio isminin de masada olduğu konuşuluyor. Sol bekte ise Archier Brown transferi tamamlandı. Oyuncunun Milan’a karşı tercihinin Fenerbahçe olması, bu hamleyi sadece teknik değil prestij açısından da değerli hale getiriyor.

Ancak taktiksel bakış açısıyla değerlendirdiğimizde, Brown – Osterwolde ikilisinin aynı profile yakın oyuncular olduğu görülüyor. Bu da iki oyuncunun aynı anda sol bekte verimli şekilde kullanılamayacağı anlamına geliyor. Muhtemelen Osterwolde, stopere evrilecek.

Asensio transferi gerçekleşirse, oyuncunun İrfan Can profiline benzer bir şekilde çizgide değil, Szymanski bölgesinde değerlendirilmesi daha doğru olacaktır. Çünkü Asensio’nun verimi, çizgide değil merkezde ortaya çıkıyor.

Gidecek oyuncular listesinde ise şu anda en güçlü aday Cengiz Ünder. Henüz kesinleşmese de ayrılığı kuvvetle muhtemel. Kanat rotasyonu hâlâ zayıf ve bu alanda bir transfer yapılması gerekiyor. Kulüp kaynaklarından doğrulanmasa da, Kerem Aktürkoğlu ismi kamuoyuna açık şekilde konuşulmasa bile çeşitli kulislerde telaffuz ediliyor.

İlerleyen süreçte Fenerbahçe’nin sağ bek, merkez orta saha, kanat ve forvet bölgelerine birkaç ekleme daha yapması bekleniyor. Ancak şu ana kadar ortaya konan tablo, net bir kırılmadan ziyade kontrollü bir dönüşüm stratejisi ile hareket edildiğini gösteriyor.

Sonuç olarak; Mourinho faktörü dışında Fenerbahçe cephesinde ezber bozan bir hamle henüz görünmüş değil. Kulüp, kısıtlı müdahalelerle yapıyı güçlendirmeye çalışıyor. Bu tercih, sezon içinde başarılı olursa “istikrar”, başarısız olursa “pasiflik” olarak anılacaktır.

The post Onur Gökmen Yetim yazdı: FENERBAHÇE – Kırılma değil, Kontrollü Dönüşüm appeared first on Malta Haber.