“Santrfor alınmasın, bu kadro yeter” diyenlere bugün ders gibi bir maç oynandı. En-Nesyri, artık Fenerbahçe için umut vaat eden değil, umut tüketen bir oyuncu konumunda. Kimsenin beklentisini karşılamıyor; hatta o kadar kötü bir çizgide ki, ben bile savunurken yanıldığımı hissediyorum. Bu maçla birlikte net konuşuyorum: En-Nesyri’nin Fenerbahçe kariyeri bitmiştir.

Orta sahada Edson Álvarez iki farklı oyuncu gibi. Takım geri çekildiğinde adama şapka çıkarırsın; top kapar, baskıyı kırar, savunmayı toparlar. Ama hücumda o kadar etkisiz ki, Fenerbahçe’nin temposunu öldürüyor. İleriye geçişlerde sıfır katkı.

Gelelim gecenin yıldızına: Talisca. O Golünden bağımsız konuşuyorum; ilk kez bu kadar komple, dominant ve sürekli tehdit oluşturan bir oyun oynadı. Şut denemeleri olmasa Fenerbahçe’nin maça tutunma ihtimali yoktu. Tek başına tüm hücumu ayakta tuttu. Tartışmasız maçın adamıydı.

Kerem’e ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Nerede bu çocuk? Yine sahada yok, yine etkisiz, yine kayıp. Hep söylüyorum: Kerem bir maç parıldar, üç maç kaybolur. Ama bu kez o üç maçlık yokluk biraz fazla uzadı. Fenerbahçe hücumda bir eksik oynuyor gibi.

Nene ise yükselen grafiğini hücumda sürdürdü. İstekli, hareketli, topu taşıyan, rakibi yoran bir profil çizdi. Her maç üzerine koyuyor ve bu katkı artık istikrara dönüşüyor. Fenerbahçe’nin hücumdaki en diri isimlerinden biri haline geldi.

Savunmada ise Skriniar’ı bu maç özelinde beğenmedim. Zamanlaması tutmadı, ağır kaldı, basit hatalar yaptı.

Buna karşın Fenerbahçe’nin maçtaki en büyük kazancı genç stoper Yiğit Efe oldu. Evet, zamanlama hatası yaptı. Normal. Ama yerden hamleleri, havadaki mücadeleleri ve özgüveni çok iyiydi. Hızlı, cesur, diri bir stoper geliyor. Fenerbahçe’nin rotasyonuna girmiş durumda. Bu çocuk hem Fenerbahçe hem de milli takım için büyük potansiyel.

Sonuç?

Fenerbahçe iyi değildi ama kötü de değildi; sallandı ama kopmadı. Böyle bir oyunda 1 puan iyidir. Ama masaya yazılan gerçek çok net:

En-Nesyri dönemi bugünden itibaren kapanmıştır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kerem Sıfır, En-Nesyri Eksi! appeared first on Malta Haber.

İkinci yarıdaki Fenerbahçe ise oyunu domine eden bir yapıya büründü. Rizespor sadece bir şut çekebildi. Bu istatistik Fenerbahçe’nin ne kadar güçlü bir baskı uyguladığını ve oyunu ne kadar kontrol ettiğini gösteriyor. Ancak hücum parlıyor diye savunma zafiyetlerini unutmak kadar tehlikeli bir şey yok. Defans hattı ve kaleci vasat bir maç çıkardı. Birkaç pozisyonda Rize’nin az ama etkili hamleleri savunmanın kırılganlığını yeniden ortaya çıkardı. Kerem ve Mert Müldür ise yine çok kötüydü. Artık “kötü gün” değil, “kötü seviyeleri” konuşuyoruz.

Levent Mercan’ın durumu ise başka bir hikâye. Sezon başında rotasyon denilebilecek bir oyuncuyken bugün ilk 11’i zorlayan, dinamizmi ve pozisyon zekâsıyla fark yaratan bir profile dönüştü. Bu takımın önemli bir parçası olduğunu her maç biraz daha ispatlıyor. Orta sahadaki güç artarken Fenerbahçe’nin saha içindeki beyni ise tartışmasız Asensio oldu. Her organize atağın merkezinde o var. Takım ona göre kuruluyor, kurulacak da. Talisca’nın gelişi bu yapıya akıllı bir alternatif ekler. Buna karşın En-Nesyri takımı geri itmeye devam ediyor. Mücadele ediyor ama temposu oyunu geriye çekiyor. Artık herkes bunun farkında.

Ali Sowe’un etkisi ise çoğu kişinin gözünden kaçmış olabilir ama maçın kritik kırılma anlarında o etkiyi hissettiriyor. Son haftalarda hücumun parıltısı yüzünden unutulan savunma zafiyetleri, Sowe’un her hamlesinde yeniden ortaya çıktı. Bu savunmanın Osimhen’e böyle özgür alanlar vermesi hâlinde bambaşka bir senaryo konuşuruz. Laci’nin kırmızı kartı da bunun işaret fişeğiydi. Tüm maç “ne zaman atılacak?” dedirten bir gerginlikle oynadı ve geç de olsa atıldı. Rize’nin çözülmesi sadece Fenerbahçe baskısından değil, bu kırılmadan da kaynaklandı.

Sonuç? Fenerbahçe bugün kazanıyorsa bu, Mourinho döneminin bıraktığı dağınıklığın doğru ellerde toparlanmasıdır. Tedesco gösteri değil iş yapıyor. Sistemi adım adım inşa ediyor. Nene ise rolünü buldukça bu sistemin verimlilik dozunu artırıyor. Hücum göz kamaştırıyor, savunma hâlâ soru işareti ama artık net bir gerçek var: Fenerbahçe’nin başında maçı asla bırakmayan bir mühendis var ve bu takımın kimliği o mühendislikle şekilleniyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Gösteri Değil Mühendislik appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesine gelince… Artık o meşhur “şapkayı önüne koyma” ritüeli yapılacaksa tam zamanı. Icardi meselesi büyüdü, büyüdü ve artık taşınamaz hale geldi. Evet, içeride zayıf takımlara gol atar. Atıyor da. Ama ciddi rakiplere karşı Galatasaray resmen 10 kişi oynuyor. Okan Hoca, Icardi’yi “kırmayayım, gönlü hoş olsun” diye sahada tuttuğu her dakika takımın temposu çöküyor. Bu kadar basit. Şu çift forvet fantezisinin yeniden ortaya çıkması ise ayrı bir Spor Toto hikâyesi… Ajax deplasmanının ardından Kocaelispor gibi ivmelenmiş bir takıma puan kaybetmek tolere edilir mi? Belki. Ama Icardi ısrarı? Edilmez. Icardi bugün bir lüks değil, yük. El freni. İlk 11 oyuncusu değil; gerektiğinde girip iş koltuğunu taşıyacak bir yedektir. Bunu kabul etmek zor ama zor olanı yapmak büyük hocalığın gereğidir.

Trabzonspor cephesinde Alanyaspor maçı tam bir “kaza” niteliğindeydi. Evet, Savic ve Batagov’un yokluğu orta sahada ve savunmada ciddi bir eksik oluşturdu; oyun aklı da direnç de eksildi. Ama tüm bu eksiklere rağmen Hagi’nin golü, tribünlere babasının o unutulmaz imzasını hatırlatan bir estetikle geldi ve maça dair gözlerimizin pasını sildi. Şampiyonluk yarışında küçük bir yara alınmış gibi görünse de tablo karamsar değil; çünkü bordo-mavililer bu sezonda diğer yılların aksine istikrarlı bir ritim tutturmuş durumda. Bu maç, o ritmi bozan bir sapma, bir hatırlatma kazasıydı. Trabzonspor’un şampiyonluk iddiasını belirleyecek olan şey, bu tür kazaları ne kadar çabuk telafi edeceği. Bu takımın potansiyeli var; mesele o potansiyeli her hafta aynı ciddiyetle sahaya koymak.

Gelelim gülünçlüğün zirvesine… Kocaelispor Başkanı. Samsunspor Başkanının “kendine gündem yaratma” stratejisini görüp etkilenmiş belli ki. Maç sonrası cümle aralarına imalar serpiştir, isim verme; sonra sorulunca “Ben kimseyi kastetmedim” diye kıvır. Bu mudur? Türk futbolu zaten barut fıçısı. Sizin bu popülarite dilenciliğiniz, bu gereksiz şovlarınız sadece ateşe benzin döküyor. Takıma odaklanmak, başarı üretmek yerine mikrofon kovalamakla futbol iklimi daha beter hale geliyor. Başkan, kimse bu numaralara kanmıyor.

Özet mi?

Fenerbahçe tırmanıyor, Galatasaray takıldı.Bazı başkanlar ise vitrin peşinde koşmaktan yorulmuyor. Türk futbolu da tam bu yüzden bir ileri iki geri. Bu tablo değişmediği sürece sahada gösterilen her emek, yönetim odalarında ve mikrofon başında heba olmaya mahkûm.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe 3 Değil 8 Puan Aldı… appeared first on Malta Haber.

Maçın yıldızı kimdi?
Kaleci Tarık Çetin!
Adam tek başına takımını taşıdı.
Fenerbahçe’de ise canını dişine takan iki isim var: Skriniar ve Semedo.
Onlar dışında?
Kusura bakmayın, 4. kişi yok!

Artık soruyorum:
Brown’a ne oldu?
Bu adam nasıl bu kadar düştü?
Nene’yi bu takıma kim önerdi?
Hani Türk oyuncular oynamıyordu?
E, artık oynuyorlar.
Nerede bunlar?
Yoklar!

Skriniar uğraşıyor, Asensio çabalıyor, ama diğerleri?
Kerem yine klasik Kerem.
Bir hafta hat-trick yapar, üç hafta ortalıkta yok.
Saman alevi gibi. Yanar, söner, biter.

Ben açık söylüyorum:
Tedesco’yu beğeniyorum.
Adamın elinde malzeme bu.
Bu oyuncular öyle “efsane kadro” falan değil. Asensio’yu geriye çekmiş, Talisca’yı 10 numaraya almış, bir şeyler deniyor.
Ama bu kadarla nereye kadar?
Bu takıma ciddi takviye şart.

En-Nesyri bu takımın kimyasına uymuyor. Formu yok, temposu yok, ritmi yok.
Hoca artık şapkadan tavşan çıkarmak zorunda!
Belki Talisca’yı forvete çekmeli, belki Nene’yi orada denemeli.
Çünkü “Duran” yok, En-Nesyri yok…
Ama en kötüsü, enerji yok!

Ve gelelim asıl meseleye…
Tedesco mu suçlu?
Hayır kardeşim!
Bu takımda en masum adam Tedesco’dur!

Asıl suç, 7 yıldır Ali Koç’un her transferine “Başkanım harika transferler! Tarihin en iyi kadrosu! Büyük başkan!” diye alkış tutan yandaş takımında!
Her hatada “Başkanım, aslında sen haklısın ama sistem seni engelliyor” diye pohpohlayan, kulübün damarına basan o sahte başarı tellallarında!

Ali Koç yıllarca aynı hatayı yaptı:
Futbolu bilmeden, futbolu bilenlere rağmen kadro kurmak.
Mourinho geldi, herkes “tarihin en iyi kadrosu” diye gazladı.

Sonuç?
Kadro kâğıt üstünde iyi, ama sahada ruhsuz, temposuz, kimliksiz!
Bu Duran’ı, bu Nene’yi kim aldıysa —kim aracı olduysa —yarın sabah o kapıdan içeri girmemeli.
Bu puan farkı ne Tedesco’ya, ne Sayın Saran’a yazar.
Bu farkın adresi net: Ali Bey!
Mourinho’ya körü körüne güvenen, karar almakta geç kalan, her sezon “tarihin en iyi kadrosu” palavrasına kanan Ali Bey. Ve Ali Bey’in bıraktığı kadro tarihin fiyaskosu gibi gözüküyor. Ve son olarak bu takımın kaptanı Mert Hakan ise Fenerbahçe daha çok bekler…

The post ONUR GÖKMEN YETİM YAZDI; ENKAZ VE FİYASKO appeared first on Malta Haber.