Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak.

Son form durumlarına baktığımızda Trossard ve Salah daha hazır, daha formda görünen isimler. Lukaku ise bu grubun içinde form grafiği açısından en zayıf halka gibi duruyor. Fakat Lukaku’nun formsuz hali bile küçümsenecek bir seviye değil. Adamın kötü sezonunda dahi ortaya koyduğu rakamlar, birçok forvetin iyi sezonuna denk gelebiliyor. Dolayısıyla “Lukaku bitti” demek için henüz çok erken. Hatta doğru sistem içerisinde yeniden ciddi bir fark yaratması hiç şaşırtıcı olmaz.

Galatasaray’ın kadro kalitesi geçen sezon rakiplerinin önündeydi. Ancak bu yaz döneminde o makasın ciddi biçimde kapandığını görüyoruz. Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor’un yaptığı hamleler, kağıt üzerindeki kadro gücünü yeniden tartışılır hale getirdi. Bugün itibarıyla dört takımın da şampiyonluk yarışında birbirine oldukça yakın olduğunu söylemek mümkün. Galatasaray hâlâ benim gözümde yüzde 0,1 ile önde. Ama önceki yıllarda olduğu gibi yüzde 10’luk, yüzde 15’lik bir avantajdan söz etmiyoruz.

Trabzonspor tarafında ise ilginç bir istatistik dikkat çekiyor. Nunez ile Salah kariyerleri boyunca 122 kez birlikte sahaya çıkmış ve bu maçlarda toplam yalnızca 18 gol üretebilmişler. Elbette bu veri tek başına hiçbir şey ispatlamaz. Oyun rolleri, takım yapıları, yaşları ve oynadıkları dönemler farklı. Fakat ister istemez insanın kafasında küçük bir soru işareti oluşturuyor. Trabzonspor’da ise garip biçimde forvetler her zaman başka bir parlıyor. Sörloth, Burak Yılmaz, Onuachu… Trabzon genlerinde mi var, şehir mi forveti başka türlü motive ediyor, yoksa tamamen tesadüf mü bilmiyorum. Ama bu takımda santrforların hikâyesi hep ayrı yazılıyor.

Burada transfer fetişizmine de biraz dikkat etmek gerekiyor. Çok transfer yapmak, çok para harcamak ve uçakları peş peşe indirmek otomatik olarak başarı getirmiyor. Bazen en büyük transfer, mevcut kadronun doğru kullanılabilmesi oluyor. Fakat Galatasaray’ın hazır ve şampiyonluğa alışmış kadrosundaki bazı eksik bölgeleri doldurma konusunda rakiplerine kıyasla geri kaldığını da inkâr edemeyiz. Transferin son günlerinde yine uçak şovları başlayabilir. Türkiye’de son 48 saatte üç haftalık transfer planının değişmesi hiç kimseyi şaşırtmaz.

Bugün bana “En akıllı transfer politikasını kim yaptı?” diye sorarsanız, cevabım Beşiktaş olur. Çünkü aldıkları oyuncuların önemli bölümünde hem yaş avantajı var hem de kariyer eğrilerinde henüz dramatik bir uçurum yaşanmamış durumda. Yani sadece geçmişteki şöhrete yatırım yapmıyorlar. Oyuncunun bugün ne verebileceğine ve önümüzdeki birkaç yılda ne verebileceğine de bakıyorlar. Bu açıdan bana daha dengeli bir yapılanma gibi geliyor.

Kahin değiliz. Futbolda ağustos ayında kazanılan maçların, eylülde yapılan transferlerin, ekimdeki form grafiklerinin hiçbir garantisi yok. Bir oyuncu kâğıt üzerinde mükemmel olabilir ama Türkiye’deki ilk deplasmanda bambaşka bir hikâyeye dönüşebilir. Aynı şekilde bugün eleştirilen bir transfer, üç ay sonra takımın sezonunu kurtaran isim haline gelebilir.

Yine de bugünkü fotoğrafa bakarsam Beşiktaş ve Trabzonspor’u Fenerbahçe’nin bir adım önünde görüyorum. Galatasaray ise hâlâ çok güçlü ve doğal olarak yarışın içerisinde. Fakat artık diğerlerinin önünde yürüyen değil, diğerleriyle aynı masada oturan bir Galatasaray görüntüsü var.

Belki de bu transfer döneminin en güzel tarafı tam olarak bu. Yıllardır Avrupa’nın büyük liglerinde izlediğimiz yıldızların bir bölümünü bu sezon kendi ligimizde, kendi statlarımızda izleyeceğiz. Salah’ın, Nunez’in, Lukaku’nun, Trossard’ın, Vlahovic’in Türkiye’deki hikâyesi başlayacak. Kâğıt üzerindeki kariyerleri ne kadar büyük olursa olsun, sezon sonunda konuşacağımız şey isimleri değil, sahada yaptıkları olacak. Ve açıkçası bu sezonu ilginç yapan da tam olarak bu.

The post Şampiyonluğun Favorisi Yok appeared first on Malta Haber.

Futbolun sonunda kupayı “çalım atan” değil, doğru kadroyu kuran kazanıyor.

Salah’ın Trabzonspor’a gelişi elbette sıradan bir transfer değil. Türkiye’nin son yıllarda gördüğü en büyük yıldızlardan biri geliyor. Evet, Serdal Adalı’nın “çalım değil” açıklamasını da gördük. Ama kusura bakmasın, bal gibi transfer çalımıdır. İki aydır Beşiktaş cephesinde Salah haberleri dolaştı. Bu ülkede bir başkanın bilgisi olmadan böyle bir isim haftalarca yazılıp çizilmez. Hiç kimse de çıkıp “gazeteciler kendi kendine yazdı” demesin. Beşiktaş bu transferi çok istedi, Trabzonspor bitirdi. Bunun adı da futbolda transfer çalımıdır.

Ama asıl mesele şu; transfer çalımı kazanmak gerçekten bir şey kazandırıyor mu? Ben hiçbir zaman buna göre takım kurulmasını doğru bulmadım. Benim eksiğim neyse onu tamamlarım. Rakibimin istediği oyuncuyu almak taraftarı mutlu eder, sosyal medyada birkaç hafta eğlence çıkarır ama sahada sana ne kazandırır? Galatasaray’ın Zaha transferinde bunu hep birlikte gördük. Transfer günü büyük zafer gibi anlatılan hikâyeler bazen sezon sonunda elde kalan en büyük hayal kırıklığına dönüşebiliyor.

Şimdi madalyonun diğer tarafına bakalım. Trabzonspor ne kazanacak? İşte burada soru işaretleri başlıyor. Çünkü ben Trabzonspor’u son yıllarda hep doğru yapılanmasıyla övdüm. İsme değil sisteme yatırım yapan, genç oyuncu bulan, geliştiren, satan ve kendi ekonomisini oluşturan bir kulüptü. Şimdi ise yıllık 17 milyon euro gibi inanılmaz bir maaştan bahsediyoruz. Bu para Türkiye şartlarında akıl almaz bir rakam. Senin yıllardır keşfedip parlatıp sattığın oyunculardan elde ettiğin gelirin önemli bir kısmı tek bir futbolcuya gidiyor.

Elbette Salah’ın sahaya koyacağı kalite tartışılmaz. Yaşı ilerlemiş olabilir ama oyun aklı, bitiriciliği ve skor üretme becerisi hâlâ üst seviyede. Çift haneli gol katkısını rahatlıkla yakalayabilecek bir oyuncudan bahsediyoruz. Hatta tek başına şampiyonluk yarışının kaderini değiştirebilir. Böyle yıldızlar bazen sadece attıkları gollerle değil, rakibin oyun planını bozarak da fark yaratırlar.

Kadroya baktığınızda ise gerçekten etkileyici bir tablo çıkıyor. Mendy, Muçi, Saviolo, Malinovskyi ve önlerinde Salah ile Onuachu… Kâğıt üzerinde ligin en güçlü hücum hatlarından biri oluşuyor. Bu kadar üretken oyuncunun bulunduğu bir takımın skor bulmaması kolay kolay mümkün görünmüyor.

Benim kafamdaki tek soru işareti Salah-Onuachu uyumu. Çünkü Onuachu’nun en büyük özelliği, onu besleyen asistçi kanat ve merkez oyuncularıyla birlikte değer kazanması. Ceza sahasında servis aldığında durdurulması zor bir santrfor. Salah ise doğal olarak topu isteyen, oyunun merkezinde kalmayı seven ve zaman zaman bitirici rolünü üstlenen bir yıldız. İki oyuncunun birbirini tamamlayıp tamamlayamayacağını ligin ilk haftalarında göreceğiz. Eğer doğru denge kurulursa çok tehlikeli bir ikili olurlar. Kurulamazsa biri diğerinin alanını daraltabilir.

Bütün bunların yanında uzun vadeli mali tabloyu da görmezden gelmemek gerekiyor. Salah bugün sana şampiyonluk getirebilir. Avrupa’da önemli başarılar yaşatabilir. Forma satışı, sponsorluk ve marka değerine ciddi katkı sağlayabilir. Ama futbol sadece bugünü değil yarını da planlama oyunudur. Bir yıldız uğruna yıllarca oluşturduğun ekonomik modeli bozuyorsan, bunun hesabını birkaç sezon sonra vermek zorunda kalabilirsin. İşte Trabzonspor adına en büyük risk tam olarak burada yatıyor.

Sonuç olarak Salah, Türkiye’ye gelen en büyük yıldızlardan biri. Tutar mı, tutmaz mı bunu zaman gösterecek. Ama Mohamed Salah gibi bir futbolcuyu kariyerinin son döneminde de olsa Süper Lig’de izleme fırsatı bulacak olmak bu ligin marka değeri açısından büyük bir kazanım. Gerisi ise her zaman olduğu gibi sahanın vereceği cevapta saklı.

The post Beşiktaş İstedi Trabzonspor Bitirdi appeared first on Malta Haber.