Times of Malta’nın aktardığına göre, Saluting Battery’nin geçmişi Valletta’nın kuruluş dönemine kadar uzanıyor. 16. yüzyılda savunma amaçlı inşa edilen batarya, sonraki yıllarda yalnızca askeri değil, sivil amaçlarla da kullanıldı. Şehir kapılarının açılıp kapanması, dua vakitleri ve limana gelen önemli isimlerin karşılanması gibi anlar top atışlarıyla duyuruluyordu.

Batarya, İngiliz döneminde denizcilik açısından da önemli bir işlev üstlendi. Radyo öncesi dönemde gemilerde kullanılan hassas deniz saatlerinin ayarlanmasında bu top atışları zaman referansı olarak kullanılıyordu. Alan, II. Dünya Savaşı sonrasında işlevini yitirse de 2004 yılında Fondazzjoni Wirt Artna tarafından restore edilerek yeniden canlandırıldı. Bugün burada geç 19. yüzyıl düzenine uygun şekilde çalışan sekiz adet 32 poundluk top bulunuyor.

Mevcut düzende gösteri atışları pazartesiden cumartesiye her gün saat 12.00 ve 16.00’da yapılıyor. Fondazzjoni Wirt Artna’nın resmi tanıtım sayfasında da bu günlük top atışlarının halen düzenli biçimde sürdüğü belirtiliyor.

Haberde yer alan bilgilere göre bu iş klasik bir güvenlik ya da askeri görev değil; daha çok tarihî bir rolün canlandırılması niteliğinde. Adaylara topun yüklenmesi, güvenli şekilde ateşlenmesi, kullanılan üniformanın korunması ve ziyaretçilere alanın tarihinin anlatılması konusunda eğitim veriliyor. Yetkililer, top atışının törenin en dikkat çekici kısmı olduğunu ancak işin aynı zamanda ziyaretçilerle iletişim kurmayı da içerdiğini söylüyor.

Bu gelişme Malta Haber okuru için iki açıdan önemli. Birincisi, Malta’da kültür, turizm ve miras alanında alışılmışın dışında iş ilanlarının da bulunduğunu göstermesi. İkincisi ise Valletta’daki bu gösterinin, adaya yeni gelenler veya Malta’yı ziyaret etmeyi düşünenler için hâlâ canlı bir tarih deneyimi sunması. Özellikle turizm, etkinlik yönetimi ve kültürel miras alanlarına ilgi duyan Türkler için bu ilan, Malta’daki farklı iş alanlarına dair dikkat çekici bir örnek oluşturuyor.

The post Valletta’daki Tarihi Top Bataryası İçin Personel Aranıyor appeared first on Malta Haber.

Morötesi Işık Altında Kültürel Detaylar

Türk Bordo Pasaportu, sahip olduğu güvenlik özellikleri ve tasarım detaylarıyla bir kez daha gündeme geldi. Belarus’ta görev yapan bir pasaport kontrol memuru, pasaportu morötesi (UV) ışık altında kontrol ederken ortaya çıkan hologram ve çizimlerden büyük etkilendi.

Pasaportun sayfalarında, Türkiye’nin tarihi ve kültürel zenginliklerini yansıtan dört renkli çizimlerin bulunduğu görüldü. Bu görseller, normal ışıkta fark edilmezken UV ışık altında belirgin hale geliyor.

“Daha Önce Bu Kadar Güzel Bir Pasaport Görmedim”

Pasaportu inceleyen Belaruslu memur, gördüğü detaylar karşısında hayranlığını gizleyemedi. Memurun, “Daha önce bu kadar güzel bir pasaport görmedim. Sayfalarında adeta şehirler saklı, muhteşem manzaralar işlenmiş” sözlerini kullandığı aktarıldı.

Sosyal medyada da paylaşılan görüntüler, kısa sürede çok sayıda kullanıcı tarafından ilgi gördü.

Güvenlik ve Tanıtım Bir Arada

Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı tarafından verilen Türk pasaportları, uluslararası standartlara uygun yüksek güvenlik önlemleriyle hazırlanıyor. Hologramlar, özel baskı teknikleri ve UV ışık altında ortaya çıkan detaylar sayesinde sahtecilik girişimlerine karşı güçlü bir koruma sağlanıyor.

Uzmanlara göre pasaport tasarımında kullanılan bu görseller yalnızca güvenlik amacı taşımıyor; aynı zamanda Türkiye’nin kültürel mirasını ve turistik değerlerini uluslararası alanda tanıtma işlevi de görüyor.

Sosyal Medyada İlgi Gördü

Belaruslu polis memurunun şaşkınlığı ve pasaporttaki detaylara yönelik övgüsü sosyal medyada geniş yankı uyandırdı. Pek çok kullanıcı, Türk pasaportunun estetik ve güvenlik açısından oldukça etkileyici bir tasarıma sahip olduğunu dile getirdi.

The post Türk Pasaportundaki Hologramlar Belaruslu Polisi Hayran Bıraktı appeared first on Malta Haber.

Rabat’ta bulunan ve Avrupa’nın erken dönem Hristiyanlık tarihine ışık tutan bu yer altı mezar kompleksi, Avrupa’nın ortak tarihine ve kültürel mirasına sunduğu katkı nedeniyle resmen Avrupa Miras Etiketi ile ödüllendirildi. Bu gelişmeyle birlikte, 2011 yılından bu yana Avrupa genelinde bu etikete sahip alanların toplam sayısı 80’e ulaştı.

Creative Europe programı tarafından desteklenen Avrupa Miras Etiketi, kıtanın geçmişini anlatan, kültürler arası bağları güçlendiren ve gelecek nesillere ilham veren tarihi mekânları öne çıkarmayı amaçlıyor. Bu kapsamda St. Paul’s Catacombs’un listeye dahil edilmesi, Malta’nın Avrupa kültürel mirası içindeki konumunu daha da güçlendiren önemli bir adım olarak değerlendiriliyor.

Ödül töreninin 22 Nisan 2026 tarihinde Belçika’nın başkenti Brüksel’de düzenlenmesi planlanıyor.

Malta’da yaşayanlar için bu gelişme, Rabat’taki bu tarihi alanın yalnızca turistik değil, aynı zamanda Avrupa kimliğinin şekillenmesinde rol oynayan önemli bir kültürel miras unsuru olarak da tescillenmesi anlamına geliyor.

The post Malta’dan Avrupa Mirası Listesine Yeni Bir Giriş: St. Paul’s Catacombs’a “European Heritage Label 2025” Listesinde appeared first on Malta Haber.

Beyoğlu’nun Altın Çağı

Eski Beyoğlu, sadece binalardan ibaret değildi; bir yaşam biçimiydi. İstiklal Caddesi’ne çıkmak bir ritüeldi. İnsanların kıyafetlerine özen gösterdiği, kütüphanelerin, kitabevlerinin ve sanat galerilerinin caddenin ana omurgasını oluşturduğu o yıllarda Pera, “Levanten” mirasını henüz bütünüyle kaybetmemişti. Mekânlar, o mekânların müdavimleriyle anlam kazanırdı.

Markiz Pastanesi, duvarlarındaki fayanslarından garsonlarının nezaketine kadar bir dönemin zarafet sembolüydü. Eski Gezi Pastanesi ise meydanın o keşmekeşinde bir vaha gibi durur, Beyoğlu’nun “İstanbul Beyefendisi” tarafını temsil ederdi. Oraya gitmek, Taksim’in o devasa meydanına kaliteli bir porselen fincanın içindeki kahveyle, vakur bir mesafeden bakmaktı.

 Sinemanın Mabedi ve Pasajların Ruhu

Eski Beyoğlu demek, sinema demekti. Emek Sineması, bu semtin aristokrat ruhuydu. 2013’te Emek’in o eşsiz dokusunun yıkılıp bir AVM’nin üst katına “replika” olarak taşınması, Beyoğlu’nun tabutuna çakılan en büyük çivi oldu. Ardından Alkazar, Sinepop ve Majestik de birer birer düştü.

Caddenin damarları olan pasajlar da bu acımasız ve ölçüsüzkıyımdan nasibini aldı. Hazzopulo’nun o taş duvarlarındaki samimiyet, Atlas’ın sanat kokan dükkânları yerini ucuz bir tek tipleşmeye bıraktı. Robinson Crusoe 389 gibi kalelerin düşmesiyle, semtin entelektüel derinliği de yerinden edildi.

Bar Kültürünün İnfazı: Kemancı’dan Nargile Dumanına

Beyoğlu’nun asıl isyanı ve neşesi barlarında saklıydı. Kemancı, sadece bir rock bar değil; bir neslin mabedi, özgürlüğün simgesiydi. Orada kurulan dostluklar, kıyafetlerin değil fikirlerin yarıştığı o bohem atmosfer paha biçilemezdi. Mojo, Hayal Kahvesi, Andon ve Babylon gibi mekânlar Beyoğlu’nun gece haritasının köşe taşlarıydı.

2011’deki masa-sandalye operasyonuyla başlayan “sterilize etme” çabası, aslında semtin sokağındaki neşeyi bitirdi. Eskinin o loş ışıklı, karakterli barlarının yerini; bugün aşırı ışıklandırılmış, gürültülü ve sadece “görünmek” üzerine kurulu, nargile dumanına boğulmuş ruhsuz mekânlar aldı. Bar kültürü yerini “show” kültürüne, samimiyet ise vitrinselleşmeye bıraktı.

Bir Semtin Sessiz Vedası

Bugün İstiklal Caddesi’ne girdiğinizde sizi karşılayan manzara; devasa kozmetik dükkânları, her köşede türeyen tatlıcılar ve tatlıcıların vitrinlerinden akan şerbeti fotoğraflayan cahil bir güruh insan topluluğu, eski İstanbulluları adeta boğmaktadır. Beyoğlu artık bir dünya kenti değil, hafızasız bir “transit geçiş bölgesi” oldu. Eskiden Beyoğlu’na “çıkılırdı”; şimdi ise Beyoğlu’ndan sadece “geçiliyor”.

Sonuç olarak Beyoğlu, artık sadece eski fotoğrafların puslu derinliğinde ve o günleri bizzat yaşamış şanslı azınlığın hafızasında yaşayan bir hayalettir. Bir semtin ruhu olan o zarafet ve asi samimiyet; yerini geri dönülmez bir şekilde vasatlığın ve betonun gürültüsüne bıraktı. Ne Kemancı’nın o isyankâr gitar sesleri bir daha ara sokaklarda yankılanacak ne de Gezi Pastanesi’nin o ağırbaşlı huzuru meydanı selamlayacak.

Kabullenmesi zor olsa da, o efsanevi Beyoğlu bir daha asla geri gelmeyecek; bizler ise sadece o görkemli enkazı eski, güzel bir hikâye gibi anlatmaya devam edeceğiz ve mümkün oldukça Beyoğlu’ndan geçmeden yaşamaya çalışacağız.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; BEYOĞLU: ARTIK SADECE ANILARDA YAŞAYAN BİR HAYALET appeared first on Malta Haber.

Maddiyatın İllüzyonu ve Sanatın Prangaları

Bir sanat eserine paha biçmek, onu ruhundan soyutlayıp bir yatırım aracına dönüştürmektir. Napolyon’un tacı, üzerindeki altın ve mücevherlerin toplamından çok daha fazlasını temsil etmesi gerekirken; müzelerin güvenlik sistemleri, sigorta bedelleri ve müzayede salonlarındaki çekiç sesleri arasında sanatın o saf “özgürlük” çağrısı boğulur.

Sanat eseri, bir duvarın ardına kilitlendiği, kameralarla izlendiği ve üzerine bir “fiyat etiketi” yapıştırıldığı an, özgürlüğünü yitirmiş bir mahkûmdur. Maddiyat, eserin insanla kurduğu bağı koparır; onu seyredilen bir mucizeden ziyade, korunması gereken bir “nesne” haline getirir. Oysa gerçek değer, parmakla dokunulamayan ve çalınamayan o estetik uyanıştadır.

 Yok Oluşun Zarafeti

Yaşamın en temel gerçeği geçiciliktir. Değer verdiğimiz her şey —en görkemli saraylardan en ihtişamlı tablolara kadar— bir gün toz olmaya mahkûmdur. Müzeler, bu kaçınılmaz sonu geciktirmeye çalışan, zamanın akışına karşı duran umutsuz kalelerdir. Ancak bir eserin sonsuza dek yaşaması gerektiği fikri, yaşamın kendi ritmine aykırıdır.

Belki de bir eserin çalınması ya da yok olması, onun nihai özgürlüğüne kavuşmasıdır. Hafızalarda yaşayan bir imge, bir müze deposunda çürüyen bir tuvalden çok daha diridir. Maddi olanın yok olması, manevi olanın önündeki engelleri kaldırır. Eğer her şey bir gün yok olacaksa, asıl önemli olan o eserin bir zamanlar bize ne hissettirdiğidir; şu an hangi kasada kilitli olduğu değil.

Müzeler Gerekli mi, Yoksa Pranga mı?

Bugünün dünyasında müzeler, sanatı “koruma” bahanesiyle onu halktan ve hayattan koparan steril alanlara dönüşmüştür. Sanat, sokağın tozuna, yağmurun sesine ve insanın nefesine karışmalıdır. Bir heykeli dört duvar arasına hapsetmek, bir kuşu kafese koyup şarkı söylemesini beklemek gibidir.

Gerçek özgürlük, sahip olduklarımızdan vazgeçebildiğimiz noktada başlar. Eğer müzeler olmasaydı:

Sanat, hayatın her alanına sızmak zorunda kalırdı.

Eserler, seçkin bir azınlığın değil, anın ve mekânın parçası olurdu.

“Mülkiyet” kavramı yerini “deneyim” kavramına bırakırdı.

Sonuç olarak, Napolyon’un tacının çalınması ya da Louvre’unduvarlarının boş kalması, insan ruhunun fakirleştiği anlamına gelmez. Aksine, bu durum bize değerin eşyada değil, o eşyaya anlam yükleyen bilincimizde olduğunu hatırlatır. Maddiyatın ağırlığından kurtulmuş bir dünya, sanatın sadece seyredildiği değil, yaşandığı bir dünyadır.

Yaşamın amacı biriktirmek değil, özgürleşmektir. Ve belki de sanatın en büyük dersi, bize en değerli şeylerin bile parmaklarımızın arasından kayıp gidebileceğini, ancak içimizde bıraktıkları izlerin sonsuza dek bizimle kalacağını öğretmesidir. Müzeler yıkılsa bile, özgür bir zihin kendi sanat galerisini her an, her yerde yaratabilir.

Dijital Devrim: Pikselleşen Özgürlük ve Mülkiyetin Sonu

Sanatın dijitalleşmesi, yüzyıllardır süregelen “tek ve biricik nesne” saplantısını yerle bir eden en büyük kırılmadır. Bir müze duvarındaki tablo çalınabilir, yanabilir veya zamanla solar; ancak dijital evrende var olan bir eser, fiziksel maddenin getirdiği tüm o ağır prangalardan sıyrılmıştır.

Geleneksel sanat dünyası, bir eserin sadece “orijinal”ine değer biçerken, dijitalleşme bize kopyalanabilirliğin demokratik gücünü sundu. Bir eserin milyonlarca ekranda aynı anda var olabilmesi, onun değerini düşürmez; aksine onu bir müzenin loş ışıklarından kurtarıp kolektif bilincin bir parçası yapar. Artık sanat, birinin duvarını süsleyen bir “ganimet” değil, herkesin cihazına sızabilen bir “deneyim”dir. Maddiyat burada anlamını yitirir; çünkü dijital bir imgeyi “sahibinden daha fazla” görebilir, paylaşabilir ve onunla etkileşime girebilirsiniz.

Sanal Müzeler: Duvarları Olmayan Hafıza

Fiziksel müzelerin o baskıcı ve otoriter yapısı, dijitalleşme ile birlikte yerini uçsuz bucaksız bir veri denizine bırakıyor. Napolyon’un tacını dijital bir model olarak incelediğinizde, ona bir hırsızdan daha yakın olursunuz. Dokusunu hisseder, her detayına zoom yapar ve onu mekânın kısıtlamalarından kurtarırsınız. Sanatın piksellere dönüşmesi, onun “çalınamaz” ve “yok edilemez” bir özgürlük formuna kavuşmasıdır. Fiziksel madde yok olduğunda geriye kalan şey saf bilgidir, saf estetiktir.

Özgür Bırakılan Sanat ve Cebimizdeki Müze

Dijital sanat, sanatın “mekân” ihtiyacını ortadan kaldırarak onu sokağa, eve, yolculuğa; yani doğrudan yaşamın içine taşır. Artık sanatın bize gelmesi için Louvre’un kapısında sıra beklememize gerek yoktur. Bu durum, sanatın sadece maddiyatla değil, otoriteyle olan bağını da koparır. Sanat artık hapsedilemez bir veridir; havada asılı duran, her an her yerde belirebilen bir özgürlük şarkısıdır.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; DUVARLARIN ESARETİ: MÜZE ESTETİĞİNDEN ÖZGÜRLÜK FELSEFESİNE appeared first on Malta Haber.

Kıbrıs Türk basınında muhabirlikten foto muhabirliğine, sayfa sekreterliğinden editörlüğe kadar birçok görevde bulunan Hasan Çakmak; “Gözlerinden Kalbime Süzülen Damlacıklar”, “Sıla 4 Efsanesi”, “Kıbrıs Türk Müzik Tarihinden Kesitler”, “Önce İnsan”, “Yol”, “İnsanın Hayalleri Olmalı” başta olmak üzere çok sayıda esere imza attı. Edebiyat ve kültür alanındaki çalışmaları, yalnızca Kıbrıs’ta değil, dünya çapında yankı buldu.

Dubai Emirates Writer Union tarafından Abu Dhabi’de düzenlenen törende kültür-sanat alanında dünya genelinde yaptığı katkılar nedeniyle ödüle layık görülen Çakmak, Paris’te “Scambi Letterari” davetlisi olarak kitaplarını imzaladı. Paris’in simge noktası Champs Elysees’de yer alan Public Bookstore’da eserleri dünya kitaplığına kaydedildi.

TÜYAP Kitap Fuarı’nda “Damlacıklar” kitabının 7. baskısı okuyucuyla buluşurken, “İnsanın Hayalleri Olmalı” adlı seyahatname türündeki eseri yalnızca iki ayda ikinci baskıya ulaştı. Kitap; Ankara, İstanbul, Londra ve Varşova’da düzenlenen imza günleriyle uluslararası tanıtım başarısı yakaladı.

Dünyanın en büyük kütüphanelerinden biri olarak kabul edilen Amerikan Library of Congress ile Oxford Üniversitesi Kütüphanesi, Hasan Çakmak’ın eserlerini koleksiyonlarına dahil etti. 2020 yılında İngiliz Lordlar Kamarası’nda edebiyat ve kültür üzerine konuşma yapan Çakmak, Azerbaycan’da Filoloji dalında Profesörlük unvanı aldı. MyART Sanat Merkezi tarafından ise “Yılın Yazarı” seçildi.

Bugün Avrupa Gazeteciler Derneği Kıbrıs Temsilciliği görevini yürüten, aynı zamanda Türkiye Tiyatro Gazetesi’nin Kıbrıs Temsilcisi olan Hasan Çakmak, Sanat Kıbrıs gazetesini Malta okurlarıyla da buluşturmak için çalışmalarını sürdürüyor.

Çakmak, dijitalleşmenin hızla arttığı günümüzde gazete kültürünün yok olmaması gerektiğine vurgu yaparak, Sanat Kıbrıs’ın hem Türkçe hem İngilizce yayımlanan, aylık ve sadece 1 Euro’ya temin edilebilen bir kültür-sanat gazetesi olduğunu belirtti. Yeni neslin kültür ve sanatla bağını koparmaması için basılı yayınların yaşatılmasının şart olduğunu ifade eden Çakmak, Malta’daki okurları Sanat Kıbrıs gazetesini okumaya ve desteklemeye davet etti.

Sanat, kültür ve edebiyatın sesi olan Sanat Kıbrıs; yalnızca bir gazete değil, bir kültür mirasıdır.

The post Gazete Kokusu, Sanatın Sesi: Hasan Çakmak Malta’da Sanat Kıbrıs’ı Anlattı appeared first on Malta Haber.

Kıbrıs Dönem Başkanlığı yetkililerinin verdiği bilgiye göre, logoda yer alan desenler Lefkara nakışının karakteristik geometrik ve simetrik yapısını yansıtıyor. Bu tercih, hem ülkenin yerel kültürüne hem de Avrupa’nın ortak değerlerine görsel bir gönderme olarak değerlendiriliyor.

Logonun en dikkat çekici unsurlarından biri, 27 ayrı parçadan oluşması. Bu unsurlar, Avrupa Birliği’nin 27 üye devletini temsil ediyor. Bir araya gelen bu parçalar, dayanışma, birlik ve ortak amaç doğrultusunda ilerleyen güçlü bir Avrupa mesajı veriyor.

2026 yılında AB Konseyi Dönem Başkanlığı’nı üstlenecek olan Kıbrıs, logo aracılığıyla hem ulusal kimliğini hem de Avrupa bütünleşmesine olan bağlılığını sembolik bir dille ortaya koymayı hedefliyor.

The post AB Konseyi 2026 Kıbrıs Dönem Başkanlığı Logosunun İlham Kaynağı Açıklandı appeared first on Malta Haber.

Programda, kilometrekare başına düşen kültürel miras yoğunluğuyla dikkat çeken Malta’nın; antik çağlardan Orta Çağ’a, Osmanlı kuşatmasından modern döneme uzanan çok katmanlı tarihi ekranlara taşındı. Tonguç, Malta’yı “üst üste yazılmış bir tarih kitabı” olarak tanımlarken, her dönemin adada somut izler bıraktığını vurguladı.

Malta’nın insanlık tarihinin en eski yerleşim alanlarından biri olduğuna dikkat çeken Tonguç, Ggantija Tapınakları’nın, Şanlıurfa’daki Göbeklitepe’den sonra ayakta kalan en eski anıtsal yapılardan biri olduğunu hatırlattı. Mısır piramitlerinden daha eski olan bu tapınakların yanı sıra, 5.600 yıllık Hal Saflieni Hypogeum, Malta’nın “Kutsal Ada” olarak anılmasının nedenlerini gözler önüne serdi.

Programın önemli duraklarından biri de Malta tarihinin dönüm noktası kabul edilen 1565 Büyük Osmanlı Kuşatması oldu. Kanuni Sultan Süleyman döneminde gerçekleşen kuşatmanın izlerinin bugün hâlâ Valletta ve Birgu sokaklarında hissedildiği aktarıldı. Kuşatmanın ardından kurulan Valletta’nın ızgara planlı sokakları ve mimarisi programda ayrıntılı biçimde tanıtıldı.

Bölümde dikkat çeken bir diğer başlık ise Valletta’nın altındaki gizemli yeraltı dehlizleri oldu. İkinci Dünya Savaşı sırasında sığınak olarak kullanılan bu tüneller, ilk kez bir televizyon programına açıldı. Dehlizlerde, dönemin karanlık izlerini yansıtan çizimler ve semboller de ekrana yansıdı. Ayrıca, ihtişamlı iç mekânı ve 400 şövalyenin mezarına ev sahipliği yapan St. John’s Co-Cathedral da programın öne çıkan durakları arasında yer aldı.

Tonguç, Malta’nın yalnızca tarih değil yaşayan bir kültür sunduğunu da vurguladı. Arapça, İtalyanca ve İngilizce etkileri taşıyan dili, ters akan trafiği ve pazar günleri kurulan Marsaxlokk balık pazarıyla adanın günlük yaşamına dair ayrıntılar paylaşıldı. Programın finalinde ise Malta’nın kardeş adası Gozo’ya geçilerek Rabat (Victoria) kenti ve yerel lezzet pastizzi tanıtıldı.

Saffet Emre Tonguç’un hazırladığı bu özel Malta yolculuğunu kaçıranlar ya da yeniden izlemek isteyenler için bölüm, Ayrıcalıklı Rotalar YouTube kanalında izlenebiliyor.

The post Ayrıcalıklı Rotalar Malta’da: Saffet Emre Tonguç’un Gözünden Akdeniz’in 8 Bin Yıllık Mirası appeared first on Malta Haber.

Hz. İsa, Hristiyan inancına göre Tanrı’nın kelâmı ve kurtarıcı olarak kabul edilirken; İslam inancında ise mucizevi bir şekilde dünyaya gelen, Allah’ın seçkin peygamberlerinden biridir. Kur’an-ı Kerim’de Hz. Meryem ve Hz. İsa’ya özel sureler ayrılması, onun İslam dünyasındaki saygın yerini açıkça ortaya koyar. Bu yönüyle Hz. İsa, farklı inançları birleştiren ortak ve evrensel bir figürdür.

25 Aralık Neden Seçildi?

Tarihsel kaynaklar, Hz. İsa’nın doğumunun kesin tarihine dair net bir bilgi sunmaz. İlk Hristiyan topluluklarında Noel’in farklı zamanlarda kutlandığı bilinmektedir. 25 Aralık tarihinin resmî olarak benimsenmesi ise miladi 4. yüzyıla uzanır. Roma İmparatorluğu döneminde, pagan inanışlarda “yeniden doğuş” ve “ışığın karanlığa galip gelişi”ni simgeleyen bu tarih, zamanla Hz. İsa’nın doğum günü olarak kabul edilmiştir.

Bu tercih, yeni yayılan Hristiyanlığın, mevcut kültürel ve toplumsal geleneklerle uyum içinde kök salmasını da kolaylaştırmıştır. Böylece 25 Aralık, yalnızca dini bir gün değil; aynı zamanda tarihsel bir uzlaşının ve kültürel dönüşümün sembolü hâline gelmiştir.

Bir Doğumdan Evrensel Bir Mesaja

Hz. İsa’nın doğuşu, tevazu ve merhametin güçlü bir sembolü olarak anlatılır. Rivayetlere göre sade bir ortamda, bir ahırda dünyaya gelmesi; güç, zenginlik ve ihtişam yerine alçakgönüllülüğü ve insan sevgisini ön plana çıkarır. Bu anlatı, yüzyıllardır insanlığa verilen evrensel bir mesaj niteliğindedir: Sevgi, adalet ve affedicilik.

Bugün Noel, Hristiyan dünyasında ibadetlerin, aile buluşmalarının ve yardımlaşmanın ön plana çıktığı bir dönemdir. Aynı zamanda farklı kültürlerde barış, umut ve yeniden başlangıç fikrini temsil eden evrensel bir gün hâline gelmiştir.

Ortak Değerler, Ortak İnsanlık

25 Aralık, yalnızca bir inanç gününü değil; insanlığın ortak değerlerini hatırlatan bir zaman dilimini simgeler. Hz. İsa’nın öğretilerinde yer alan yoksula yardım, mazluma sahip çıkma ve sevgiyle yaklaşma ilkeleri, bugün de geçerliliğini koruyan evrensel ahlaki prensiplerdir.

Farklı inançlara ve kültürlere sahip toplumların bir arada yaşadığı modern dünyada, bu tür günler karşılıklı anlayış ve saygının güçlenmesi için önemli bir fırsat sunar. 25 Aralık, geçmişten bugüne uzanan bu ortak insanlık mirasını hatırlamak adına anlamlı bir duraktır.

The post 25 Aralık: İnanç, Tarih ve Kültürün Kesiştiği Bir Gün appeared first on Malta Haber.

Barışa, dostluklara vesile olsun.
Berekete, bolluğa delil olsun.

Sarı Saltuk Bayramı ile NOEL BAYRAMI çoğu yerde aynı güne denk gelir. Bölgelere göre 21 -25 Aralık tarihleri arasında ancak aynı coğrafyalarda kutlanır. Farklı dinlerden insanlar, farklı söylemler ve tanımlamaları olmasına rağmen aynı içeriğe sahip bu BARIŞ ve DOSTLUK bayramını kutlarlar.

Sarı Saltuk Bayramında insanlar birbirlerine küçük armağanlar ikram eder, sofrasını paylaşır, muhabbet ederler.

Hristiyanlar NOEL Bayramında ne hissederlerse, Bektaşi /Aleviler de aynı duyguyu hissederler.
Hristiyanlar NOEL Bayramında akrabaları ile kaynaşırken ne söylerlerse, Bektaşi /Aleviler de aynı söyleri söylerler.
Hristiyanlar NOEL BAYRAMINDA komşuları ile hangi davranış biçimi sergilerler ise, Bektaşi /Aleviler de aynı biçimi sergilerler.
Hristiyanların NOEL Bayramı neler hissettiriyorsa, Bektaşi /Aleviler de aynı duyguyu hissetmişlerdir.

Ne yazık ki Sarı Saltık Bayramı başta Türkiye olmak üzere çoğu yerde artık kutlanmıyor (veya çok cılız kutlanıyor).

Balkanlarda Bektaşilerin etkisinin azalması bu güzel bayramın tek yanlı kutlanması gibi bir duruma getirdi.

Bugün bu coğrafyalarda artık sadece NOEL Bayramı kutlanıyor.

Sarı Saltık hiç kuşkusuz en az 10 ülkede çok derin izler bırakan ve o ülkelerde sevilen, sayılan, Barış ve Bolluk simgesi bir şahsiyettir.

Sarı Saltık hiç kuşkusuz en az 10 ülkede dostluğa, kaynaşmaya, sevgiye araç olması ile bilinen ve bundan dolayı da çok sevilen bir şahsiyettir.

Türkiye’de Hacı Bektaş Veli ne ise, SARI SALTUK da Balkanlarda Hacı Bektaş Veli’den sonra en çok sevilen ve yaygın coğrafyada tanınan bir şahsiyettir.

Türkiye’de Hacı Bektaş Veli ne anlam ifade ediyor ise, SARI SALTUK da Balkanlarda Hacı Bektaş Veli’den sonra en çok o anlamı ifade eden bir değerdir.

Sarı Saltık bu coğrafyada sevgi elçisidir. İrşad edicidir. Bereket sağlayıcıdır. Barış ve Güven getiricidir.

Sarı Saltık bu coğrafyada Hristiyanlarla Müslümanların bir arada barış içinde yaşaması sağlayan Tasavvuf ekolünün temel sigortalarından biridir.

Elbette bu misyon sadece Sarı Saltuk’a ait değil, bir amelin, bir düşüncenin, bir  felsefenin dışa yansımasıdır. Bu sevgiyi taşıyan Gül Babalar, Demir Babalar, Seyit Ali Sultanlar, Barak Babalar hep aynı söylemin, aynı görüşün temsilcileridirler.

Onlar Ehli Beyt şahsında, 12 İmamlar şahsında İslamın Barış ve sevgi damarını yaşatan, Tasavvufu sevdiren ve yayan elçilerdir.

Onlar İslam‘ın Horasan ekolünü getiren, Şah Ahmet Yesevi felsefesini genişleten büyük insanlardır.

Bunlar sayesinde bu coğrafyalarda yüzlerce yıl ne DİN savaşları, ne de MEZHEP savaşları yaşanmadı. Bu tür yanlış davranışların sigortası bu insanlar olmuştur.

Tüm dostlarımın Sarı Saltuk Bayramını içtenlikle kutlar, bu barış ve sevgi damarının sönmeyen ÇERAĞ olarak coğrafyalarımızı aydınlatmasını candan dilerim.

Sarı Saltuk Hazretlerinin ruhu revanı Şadu Handan ola.

Muhabbetlerimle

The post Bektaşi Babası Kazım Balaban yazdı:21 -25 ARALIK SARI SALTIK BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN ! appeared first on Malta Haber.