Ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek etkinlikte kaligrafi, fotoğrafçılık, yağlı boya ve akrilik resimler, geleneksel Japon nihonga çalışmaları, mürekkep ve suluboya eserleri, şiir, edebiyat, heykel ve el sanatları gibi farklı disiplinlerden çalışmalar sergilenecek.

Etkinlik, Japonya ile Malta arasındaki kültürel alışverişi teşvik etmeyi ve iki ülkenin sanatçılarını aynı çatı altında buluşturmayı hedefliyor. Festival, hem Japon kültürüne ilgi duyanlar hem de Malta’daki sanat çevreleri için önemli bir buluşma noktası olacak.

Ziyaret Saatleri

• 3 Temmuz Cuma: 10.00 – 19.00

• 4 Temmuz Cumartesi: 10.00 – 19.00

• 5 Temmuz Pazar: 10.00 – 17.00

Malta, son yıllarda Avrupa, Asya ve Akdeniz ülkeleri arasında kültürel etkinliklerin merkezi haline geliyor. Valletta’da düzenlenecek bu festival, adadaki uluslararası toplulukların kültürel çeşitliliğini yansıtırken, Malta’da yaşayan Türkler için de farklı kültürleri yakından tanıma fırsatı sunuyor.

The post Malta’da Japonya Rüzgârı: Japan Art Festival 3 Temmuz’da Başlıyor appeared first on Malta Haber.

old money: zarafet bir disiplindir.

Günümüzde efsane dönem 90’lar Türkçe pop gibi dillere pelesenk olan “old money” kavramı, sadece bir ekonomik sınıfı değil, aynı zamanda zamanı aşan bir kültürü ve zarafet biçimini ifade eder. Bu dünya, lüksün sergilendiği bir alan değil, karakterin incelikle yaşandığı bir disiplindir. Eski para sahipleri için servet, bağırmaz; aksine, incelik sessizce nesilden nesile aktarılır.

Bu bireyler, zenginliklerini dışa vurmak yerine, sade, zarif ve prestijli bir yaşam sürmeyi tercih ederler. Onların yaşam felsefesi, fazlalığı reddetme cesaretinden doğan sadeliğe dayanır. Kalite, zamansızlık ve prestij, old money tarzının temel taşlarıdır. Old money birey, bir sanat eserini imzasına göre değil, dokusuna ve tarihsel derinliğine göre inceler. Hayat tarzları, kültürel birikimi, nezaketi ve kaliteli hobileri içerir. Sofistike ve rafine bir tarzı destekleyen bu yaklaşım, abartılı makyaj veya saç stillerinden kaçınır; doğal güzelliğeve bakımlı olmaya odaklanır.

 SESSİZ LÜKSÜN GARDIROBU

Old money stilinin en belirgin özelliği, “sessiz lüks” (quietluxury) olarak da adlandırılan, örtülü bir şıklığı benimsemesidir. Bu tarz, varlığı gösterme amacı gütmez, ancak kaliteden asla ödün vermez. Giysilerde aşırı büyüklogolara ve “ben pahalıyım” diye bağıran aşırı gösterişli mücevherlere yer yoktur. Bunun yerine, üstün nitelikli hammaddeler (kaşmir, ipek, yünlü kumaşlar) ve mükemmel terzilik ön plana çıkar.

Renk paleti genellikle nötr tonlar, pastel renkler, lacivert, siyah ve bejden oluşur; canlı ve neon tonlardan uzak durulur. Moda trendlerinden kaçınılır ve yatırım, zamansız parçalara yapılır. Stil, kişiyi giydirmez; kişi stili taşır. Aksesuarlar söz konusu olduğunda, genellikle aileden miras kalan vintagemücevherler veya antika parçalar tercih edilir. Bu parçalar, sadece maddi değeri değil, aynı zamanda köklü bir geçmişi ve kültürel mirası da sembolize eder.

 YENİ ZENGİNLİĞİN GÖSTERİSİ VE GÖRGÜSÜZ KESİM

Old moneyin tam zıttı olan new money, sonradan kazanılan servetin yarattığı, genellikle abartılı ve çok gösterişli tarzları temsil eder. Eski paranın aksine, yeni zenginler sosyal statülerini ve varlıklarını kanıtlama ihtiyacı duyarlar. Bu kanıtlama çabası, hızlı tüketim kültürünün ve kısa sürede trendi kaybolacak giysilerin benimsenmesiyle kendini gösterir.

Bu kesimde, zenginliğin gösterilmesi birincil önceliktir. Giysilerde devasa logolar, ilk bakışta dikkat çeken büyük pırlantalı mücevherler ve yüksek moda akımının geçici parçaları sıkça görülür. Bu gösterişli ve abartılı dışavurum, bazen görgü kurallarından uzak davranışlarla birleşerek “görgüsüz” algısını yaratır.

 ÇANTA ÜZERİNDEN STATÜ BEYANI

Bu görgüsüzlüğün en çarpıcı dışavurumlarından biri, lüks aksesuarlarla kurulan ilişkide kendini gösterir. Kullanıcının bahsettiği gibi, özellikle markanın ve fiyatın herkes tarafından bilinirliğini garantilemek isteyen kesimin çantalarıyla poz vermesi, new money mantığının tipik bir yansımasıdır.

Çanta, bu güruha göre sadece bir eşya değil, açıkça sergilenmesi gereken bir statü sembolüdür hatta yakın zamanda new money kullanıcılar gittikleri cafelerde,çantalarını da bir sandalyeye oturtup, garsona “Kermes’imiçin de bir espresso shot” diye sipariş verirlerse şaşırmamak gerekir.

Bu gösteriş arzusu, sosyal ortamlara da yansır:

Çantayla poz vermek: amaç, zarafet veya işlevsellik değil, pahalı markanın görsel bir kanıtını sunmaktır. Bu, sessiz lüksü benimseyen old money kültüründeki “gösterişten uzak” ilkesinin tamamen tersidir.

Çantayı masaya koymak: yemek veya toplantı masası gibi, görgü kurallarının incelikli olduğu bir alanda, pahalı bir çantayı odak noktası haline getirerek sergilemek, yeni zenginliğin dikkati kendi üzerine çekme ve varlığını sürekli hatırlatma arzusunun bir göstergesidir. Old money kültüründe, bir yemek masasının düzeni yüzyıllık bir geleneğin sessiz yansımasıdır ve çatalın elde tutuluşu bile bir hayat anlayışını yansıtır. Bu ortamda, maddi bir varlığın kaba bir şekilde sergilenmesi, doğuştan sahip olunan asırlık görgü geleneğine aykırıdır.

Sonuç olarak old money ve new money arasındaki ayrım, paranın ne kadar olduğu değil, parayla nasıl yaşandığıyla ilgilidir. Old money, köklü ve oturmuş bir kültürü, inceliği ve disiplini temsil eder; zarafetini küçük jestlerde yaşatır. Gösterişsiz bir lüks ve zarafet hedefler.

Buna karşılık new money, dış dünyaya “ben zenginim” mesajını iletme çabası içindedir ve bu, sık sık gürültülü bir gösteri biçiminde kendini gösterir. Old moneyde tarz insanı taşır; new money’de ise tarz, kişiyi tanımlamak için kullanılır. Gerçek asalet, sahip olabildiği şeyi almamayı bilmekten ve düşünceyle zenginleşmekten doğarken, yeni zenginlik, genellikle maddi varlık üzerinden bir kabul görme arayışıdır. Bu iki yaklaşım, paranın gücünün, görgü ve kültür filtresinden nasıl geçtiğini açıkça ortaya koyar.

The post Didem Görkay Yazdı: OLD MONEY: SESSİZ ASALETİN DİLİ VE YENİ ZENGİNLİĞİN GÜRÜLTÜSÜ appeared first on Malta Haber.

Hollanda basınında yer alan haberlere göre, Dilara Kitabevi özellikle genç kuşaklara Türkçe kitapları ulaştırma, kültürel aidiyeti canlı tutma ve farklı topluluklar arasında anlayış geliştirme amacıyla faaliyetlerini sürdürüyor. Kitabevi, zaman içinde sadece satış noktası değil; aynı zamanda bir buluşma ve etkileşim alanına dönüşmüş durumda.

Avrupa genelinde Türkçe yayınlara erişimin sınırlı olduğu düşünüldüğünde, bu tür girişimlerin önemi daha da artıyor. Özellikle ikinci ve üçüncü kuşak gençler için ana dilde kitaplara ulaşmak, hem dil becerilerini korumak hem de kültürel kimlikle bağ kurmak açısından belirleyici oluyor.

Malta’da yaşayan Türk toplumu için bu örnek, önemli bir boşluğu da işaret ediyor. Malta’da farklı ülke topluluklarının kendi kültürel dernek ve oluşumları bulunurken, Türkçe kitaplara erişim ve kültürel merkez eksikliği sıkça dile getiriliyor. Hollanda’daki bu model, Malta’daki Türkler için de benzer girişimlerin mümkün ve sürdürülebilir olabileceğini gösteriyor.

Ayrıca Avrupa genelinde kültürel kimliğin korunmasına yönelik bu tür inisiyatifler, göçmen toplulukların sosyal uyum sürecine de katkı sağlıyor. Kitabevleri, yalnızca geçmişle bağ kurmak değil, aynı zamanda yeni kuşakların yaşadıkları ülkeyle daha sağlıklı bir ilişki kurmasına da yardımcı oluyor.

Bu yönüyle Dilara Kitabevi, sadece Hollanda’daki bir başarı hikâyesi değil; Avrupa’daki Türk diasporasının kültürel geleceğine dair önemli bir örnek olarak öne çıkıyor.

Kaynak: Hollanda Postasi

The post Hollanda’da 40 Yıllık Türk Kitabevi “Dilara”: Avrupa’daki Gençler İçin Kültür Köprüsü appeared first on Malta Haber.

Olay, sınav günü salon giriş kapısının arızalanmasıyla başladı. İddiaya göre kapı her kapandığında kilitleniyor, görevliler sorunu çözmek için art arda müdahale etmeye çalışıyordu. Ancak teknik ekip çağrılmasına rağmen sorun kısa sürede giderilemedi.

Bu sırada sınava giren Türk aday, duruma basit bir çözüm buldu. Kapının kapanmasını engellemek için bir tuğla yerleştiren aday, sorunu pratik şekilde ortadan kaldırdı. Adayın bu hamlesi sınav görevlileri tarafından da dikkatle karşılandı.

Sosyal medyada paylaşılan anlatıma göre, görevlilerin sınav boyunca adayı tebrik ettiği ve çözümü “iyi fikir” olarak değerlendirdiği ifade edildi. Olay, özellikle “Türk pratik zekâsı” vurgusuyla paylaşımlar arasında hızla yayıldı.

Her ne kadar olay bireysel bir anekdot olsa da, farklı kültürlerin problem çözme yaklaşımlarına dair dikkat çekici bir örnek olarak yorumlandı.

Avrupa’da yaşayan Türkler için bu tür hikâyeler, kültürel adaptasyon ile pratik yaşam becerileri arasındaki farkı görünür kılıyor. Özellikle Almanya gibi bürokratik sistemlerin güçlü olduğu ülkelerde, bireysel inisiyatifin günlük hayattaki rolü tartışma konusu olmaya devam ediyor. Malta’da yaşayan Türkler için de benzer durumlar, kamu hizmetleri ve günlük yaşamda sıkça karşılaşılan küçük ama kritik sorunlarda kendini gösterebiliyor.

The post Almanya’da Vatandaşlık Sınavında “Türk Refleksi” Gündem Oldu appeared first on Malta Haber.

“Training Grants for the Artistic Community” adı verilen program, sanatçıların ve yaratıcı sektörlerde çalışan profesyonellerin mesleki gelişimini desteklemeyi amaçlıyor.

Program, ESF+.03.243 – Malta’nın Kültürel ve Yaratıcı Sektörlerini Yaşam Boyu Öğrenme Yoluyla Güçlendirme başlığı altında yürütülüyor ve Avrupa Birliği fonları tarafından Fondi.eu aracılığıyla destekleniyor.

Sanatçılar ve yaratıcı sektör çalışanları başvurabilecek

Hibe programı kapsamında sanatçılar, kültür profesyonelleri ve yaratıcı sektör çalışanları;

• eğitim programlarına

• masterclasslara

• konferanslara

• atölye çalışmalarına

• profesyonel ağ kurma etkinliklerine

katılabilmek için destek alabilecek.

Bu faaliyetler yurt dışında veya çevrim içi olarak gerçekleştirilebilecek.

Kişi başına 2.000 euroya kadar destek

Program kapsamında başvuru sahiplerine kişi başına en fazla 2.000 euroya kadar finansal destek sağlanacak.

Başvurular ilk gelen başvurunun önce değerlendirilmesi (first-come, first-served) esasına göre işleme alınacak ve fonlar tükenene kadar devam edecek.

Eğitimler 2026 yılı sonuna kadar yapılabilecek

Hibe kapsamında desteklenecek eğitim faaliyetlerinin 23 Mart 2026 ile 31 Aralık 2026 tarihleri arasında gerçekleştirilmesi gerekiyor.

Başvurular için son tarih ise 30 Kasım 2026 olarak açıklandı.

Arts Council Malta, programın Malta’daki sanatçılara ve kültür profesyonellerine uluslararası deneyim kazanma ve mesleki becerilerini geliştirme fırsatı sunacağını belirtiyor.

Başvuru yapmak isteyenler detaylı bilgilere şu adresten ulaşabiliyor:

https://artscouncilmalta.gov.mt/en/opportunitie/training-grants-for-the-artistic-community/

The post Malta’da Sanatçılara Eğitim Desteği: 2.000 Euro’ya Kadar Hibe Başvuruları Açıldı appeared first on Malta Haber.

Maddiyatın İllüzyonu ve Sanatın Prangaları

Bir sanat eserine paha biçmek, onu ruhundan soyutlayıp bir yatırım aracına dönüştürmektir. Napolyon’un tacı, üzerindeki altın ve mücevherlerin toplamından çok daha fazlasını temsil etmesi gerekirken; müzelerin güvenlik sistemleri, sigorta bedelleri ve müzayede salonlarındaki çekiç sesleri arasında sanatın o saf “özgürlük” çağrısı boğulur.

Sanat eseri, bir duvarın ardına kilitlendiği, kameralarla izlendiği ve üzerine bir “fiyat etiketi” yapıştırıldığı an, özgürlüğünü yitirmiş bir mahkûmdur. Maddiyat, eserin insanla kurduğu bağı koparır; onu seyredilen bir mucizeden ziyade, korunması gereken bir “nesne” haline getirir. Oysa gerçek değer, parmakla dokunulamayan ve çalınamayan o estetik uyanıştadır.

 Yok Oluşun Zarafeti

Yaşamın en temel gerçeği geçiciliktir. Değer verdiğimiz her şey —en görkemli saraylardan en ihtişamlı tablolara kadar— bir gün toz olmaya mahkûmdur. Müzeler, bu kaçınılmaz sonu geciktirmeye çalışan, zamanın akışına karşı duran umutsuz kalelerdir. Ancak bir eserin sonsuza dek yaşaması gerektiği fikri, yaşamın kendi ritmine aykırıdır.

Belki de bir eserin çalınması ya da yok olması, onun nihai özgürlüğüne kavuşmasıdır. Hafızalarda yaşayan bir imge, bir müze deposunda çürüyen bir tuvalden çok daha diridir. Maddi olanın yok olması, manevi olanın önündeki engelleri kaldırır. Eğer her şey bir gün yok olacaksa, asıl önemli olan o eserin bir zamanlar bize ne hissettirdiğidir; şu an hangi kasada kilitli olduğu değil.

Müzeler Gerekli mi, Yoksa Pranga mı?

Bugünün dünyasında müzeler, sanatı “koruma” bahanesiyle onu halktan ve hayattan koparan steril alanlara dönüşmüştür. Sanat, sokağın tozuna, yağmurun sesine ve insanın nefesine karışmalıdır. Bir heykeli dört duvar arasına hapsetmek, bir kuşu kafese koyup şarkı söylemesini beklemek gibidir.

Gerçek özgürlük, sahip olduklarımızdan vazgeçebildiğimiz noktada başlar. Eğer müzeler olmasaydı:

Sanat, hayatın her alanına sızmak zorunda kalırdı.

Eserler, seçkin bir azınlığın değil, anın ve mekânın parçası olurdu.

“Mülkiyet” kavramı yerini “deneyim” kavramına bırakırdı.

Sonuç olarak, Napolyon’un tacının çalınması ya da Louvre’unduvarlarının boş kalması, insan ruhunun fakirleştiği anlamına gelmez. Aksine, bu durum bize değerin eşyada değil, o eşyaya anlam yükleyen bilincimizde olduğunu hatırlatır. Maddiyatın ağırlığından kurtulmuş bir dünya, sanatın sadece seyredildiği değil, yaşandığı bir dünyadır.

Yaşamın amacı biriktirmek değil, özgürleşmektir. Ve belki de sanatın en büyük dersi, bize en değerli şeylerin bile parmaklarımızın arasından kayıp gidebileceğini, ancak içimizde bıraktıkları izlerin sonsuza dek bizimle kalacağını öğretmesidir. Müzeler yıkılsa bile, özgür bir zihin kendi sanat galerisini her an, her yerde yaratabilir.

Dijital Devrim: Pikselleşen Özgürlük ve Mülkiyetin Sonu

Sanatın dijitalleşmesi, yüzyıllardır süregelen “tek ve biricik nesne” saplantısını yerle bir eden en büyük kırılmadır. Bir müze duvarındaki tablo çalınabilir, yanabilir veya zamanla solar; ancak dijital evrende var olan bir eser, fiziksel maddenin getirdiği tüm o ağır prangalardan sıyrılmıştır.

Geleneksel sanat dünyası, bir eserin sadece “orijinal”ine değer biçerken, dijitalleşme bize kopyalanabilirliğin demokratik gücünü sundu. Bir eserin milyonlarca ekranda aynı anda var olabilmesi, onun değerini düşürmez; aksine onu bir müzenin loş ışıklarından kurtarıp kolektif bilincin bir parçası yapar. Artık sanat, birinin duvarını süsleyen bir “ganimet” değil, herkesin cihazına sızabilen bir “deneyim”dir. Maddiyat burada anlamını yitirir; çünkü dijital bir imgeyi “sahibinden daha fazla” görebilir, paylaşabilir ve onunla etkileşime girebilirsiniz.

Sanal Müzeler: Duvarları Olmayan Hafıza

Fiziksel müzelerin o baskıcı ve otoriter yapısı, dijitalleşme ile birlikte yerini uçsuz bucaksız bir veri denizine bırakıyor. Napolyon’un tacını dijital bir model olarak incelediğinizde, ona bir hırsızdan daha yakın olursunuz. Dokusunu hisseder, her detayına zoom yapar ve onu mekânın kısıtlamalarından kurtarırsınız. Sanatın piksellere dönüşmesi, onun “çalınamaz” ve “yok edilemez” bir özgürlük formuna kavuşmasıdır. Fiziksel madde yok olduğunda geriye kalan şey saf bilgidir, saf estetiktir.

Özgür Bırakılan Sanat ve Cebimizdeki Müze

Dijital sanat, sanatın “mekân” ihtiyacını ortadan kaldırarak onu sokağa, eve, yolculuğa; yani doğrudan yaşamın içine taşır. Artık sanatın bize gelmesi için Louvre’un kapısında sıra beklememize gerek yoktur. Bu durum, sanatın sadece maddiyatla değil, otoriteyle olan bağını da koparır. Sanat artık hapsedilemez bir veridir; havada asılı duran, her an her yerde belirebilen bir özgürlük şarkısıdır.

The post DİDEM GÖRKAY YAZDI; DUVARLARIN ESARETİ: MÜZE ESTETİĞİNDEN ÖZGÜRLÜK FELSEFESİNE appeared first on Malta Haber.

“Adam” adıyla tanıtılan öğrenci, ONE TV’de yayımlanan ve gençlerin teknoloji, eğitim ve spor gibi konuları tartıştığı ‘Room4Ideas’ programında söz alarak, okulunun altyapı eksikliklerine dikkat çekti. MVPA’nın Ħamrun’da bulunan öğrencisi Adam, “Okulumuzun sanat dalları için yeterli imkânı yok. Bir salonumuz bile yok; oysa buna en çok ihtiyacı olan okul biziz. Sahnelediğimiz işleri gerçekten üretebileceğimiz bir mekânımız bulunmuyor” dedi.

Sunucu, Adam’ın bu eleştirisinin ardından tartışmayı sosyal medya konusuna yönlendirdi ve soru doğrudan yanıtlanmadı. Programın ilerleyen bölümünde Abela kültüre yapılan genel yatırımlardan söz etse de, öğrencinin dile getirdiği somut soruna değinmedi.

MVPA velileri, Adam’ın sözlerinin yeni olmadığını, okul açıldığından bu yana –2018’den beri– bir tiyatro salonu talep ettiklerini vurguluyor. Geçtiğimiz hafta hükümetin okullardaki spor ve rekreasyon alanları için 1,3 milyon avroluk yatırım açıklaması yapmasıyla birlikte sosyal medyada tartışma yeniden alevlendi. Yatırıma ilişkin paylaşımların altına çok sayıda MVPA velisi, “Ulusal performans sanatları okulunda hâlâ tiyatro yokken neden spor tesisleri önceliklendiriliyor?” diye sordu.

Velilere göre okulun başlangıçta bir salonu ve sahnesi vardı ancak ikisi de kullanılamayacak kadar kötü durumdaydı. Sahnenin güvenli olmadığı gerekçesiyle kapatılması sonrası öğrenciler gösteriler için başka okullara, Ticaret Odası’na ya da Auberge d’Aragon’a gitmek zorunda kaldı. Bazı veliler, 2022 genel seçimleri öncesinde salonda tadilat çalışmalarının başladığını ancak daha sonra durdurulduğunu iddia ediyor.

Bir veli durumu şöyle özetledi: “Bu, sahası olmayan bir ulusal spor okulu işletmeye benziyor.” Bir başkası ise, “Sanat okulu siyasi olarak moda olduğunda hatırlandı, şimdi ise spor ön planda ve çocuklarımız arka planda kaldı” dedi.

Tüm eleştirilere rağmen veliler, okulun öğretmen kadrosu ve yönetimini övgüyle anıyor. “Eğitimcilerimiz olağanüstü; sorun onların emeğinin hak ettiği altyapıyla desteklenmemesi” diyorlar.

Eğitim Bakanı Clifton Grima geçen yaz parlamentoda bir tiyatro planının Eğitim Bakanlığı, Foundation for Tomorrow’s Schools ve Malta Filarmoni Orkestrası arasında koordine edildiğini söylemişti. Ancak bakanlık, Times of Malta’nın sorularına net bir takvim vermedi; yalnızca “yeni salon için gerekli teknik görüşmelerin sürdüğünü” belirtti.

Bakanlık, MVPA’nın hâlihazırda sanat stüdyosu, medya laboratuvarları, dans ve drama stüdyoları gibi çeşitli imkânlara sahip olduğunu ve yakındaki Malta Müzik Okulu’nun salonunun da zaman zaman kullanıldığını hatırlattı. Ayrıca Ekim 2023’te Santa Luċija’daki St Thomas More College’ın Margaret Mortimer okulundaki tiyatro salonu ve spor tesisleri için yaklaşık 5 milyon avroluk yatırım yapıldığını, MVPA öğrencilerinin de bu sahnede performans sergilediğini vurguladı.

Şimdilik MVPA öğrencileri kendi sahnelerini beklemeye devam ediyor.

The post Performans Okulunda Sahnesiz Sanat: Öğrencinin Sorusu Başbakan Abela’yi Terletti appeared first on Malta Haber.

Her gün karşılıklı sefer yapan İstanbul–Sofya Ekspresi, İstanbul (Halkalı)–Sofya hattında Türkiye ile Avrupa arasında kesintisiz demiryolu ulaşımı sağlıyor. Yaklaşık yarım gün süren yolculukta tren; Halkalı, Çerkezköy, Edirne, Kapıkule, Svilengrad, Dimitrovgrad ve Sofya güzergâhını izliyor. Tren İstanbul’dan saat 20.00’de hareket ederek Sofya’ya 11.48’de ulaşırken, Sofya’dan 18.50’de kalkıp İstanbul’a 09.56’da varıyor.

Hat üzerinde yolculara farklı konaklama seçenekleri sunuluyor. Halkalı–Sofya tek yön bilet ücretleri 4 kişilik kuşetli vagonda kişi başı 36,40 avro, 2 kişilik yataklı vagonda 41,40 avro, 1 kişilik yataklı vagonda ise 74,60 avro olarak belirlendi. Yaz dönemlerinde trene eklenen kuşetli vagonlarla Bükreş bağlantısı da sağlanıyor; bu hatta tek yön ücret 4 kişilik kuşetli vagonda kişi başı 75,70 avro. Tren teşkilatında ise restoran vagonu bulunmuyor.

Yeni dijital bilet uygulamasıyla yolcular biletlerini A4 formatında barkodu görünür şekilde yazdırarak ya da PDF formatında mobil cihazlarından göstererek kontrollerden geçebilecek. İade işlemlerinde ise trenin hareketinden en geç 24 saat önce başvuru şartı aranıyor; Avrupa yönlü seferlerde yüzde 10, Orta Doğu yönlü seferlerde yüzde 20 kesinti uygulanıyor. Bilet değişiklikleri aynı süre içinde bir kez olmak üzere kesintisiz yapılabilecek.

Resmi verilere göre İstanbul–Sofya Ekspresi geçen yıl 31 bin yolcu taşırken, seferlerine 9 Mart 2025’te yeniden başlayan Van–Tahran Treni yıl sonuna kadar yaklaşık 30 bin yolcuya hizmet verdi.

Kaynak: Anadolu Ajansı / “Bulgaristan’dan Esintiler”

The post İstanbul–Sofya Ekspresi’nde Dijital Bilet Dönemi Başladı appeared first on Malta Haber.

Uzerli’nin zirveye davet edilmesi, uluslararası arenada Türkiye’nin kültürel temsil gücünün bir göstergesi olarak değerlendirildi. Başta Muhteşem Yüzyıl olmak üzere rol aldığı yapımlarla Orta Doğu, Avrupa ve Asya’da geniş bir hayran kitlesine ulaşan oyuncu, etkinlikte sanatın ve kültürün toplumlar arası diyaloza katkısını ele alan bir konuşma yaptı.

Konuşmasında küreselleşen dünyada kültürlerarası etkileşimin önemine değinen Uzerli, sanatın birleştirici gücüne vurgu yaptı. Zirve kapsamında farklı ülkelerden liderler, iş insanları ve kanaat önderleriyle de bir araya gelen oyuncunun katılımı, uluslararası basında da ilgi gördü.

Uzmanlar, Uzerli’nin davetinin yalnızca bireysel bir başarı değil, aynı zamanda Türk dizi ve sinema sektörünün küresel etkisinin bir yansıması olduğunu belirtiyor.

The post Oyuncu Meryem Uzerli, Dünya Hükümetler Zirvesi’nde Türkiye’yi temsil etti appeared first on Malta Haber.

Videoda, “Türkiye’de kedilerin sokakların kralı olduğunu biliyor muydunuz?” ifadeleriyle başlayan anlatımda, kedilerin ülkede adeta özgürce dolaşan birer şehir sakini olduğu vurgulandı. Fenomenler, kedilerin yalnızca sokaklarda değil; kafe, cami, market ve hatta müze gibi alanlarda bile rahatlıkla gezebildiğine dikkat çekti.

Paylaşımda, Türkiye’de insanların kedileri sahiplenici bir anlayışla koruduğu, beslediği ve günlük hayatın doğal bir parçası olarak kabul ettiği de öne çıkarıldı. Video, kısa sürede binlerce beğeni ve yorum alırken, birçok kullanıcı Türkiye’deki hayvan sevgisinin dünyaya örnek olması gerektiğini ifade etti.

The post Rus Fenomenden Dünyaya Mesaj: Türkiye’de Kediler Hayatın Her Yerinde — Camide, Müzede, Kafede… appeared first on Malta Haber.