Yaralar konuşur aslında.
Ama kelimelerle değil.
Birden yükselen öfkeyle, aniden gelen gözyaşıyla, içimizde açıklayamadığımız boşlukla…
Biri seni görmezden geldiğinde neden bu kadar kırıldığını düşündün mü hiç?
Ya da biri seni anlamadığında neden bu kadar yalnız hissettiğini?

Çünkü o an, sadece o kişiyle değil, geçmişte o hissi yaşadığın herkesle aynı anda karşı karşıyasın.
O yüzden tepkiler bazen büyür. Çünkü acının kaynağı sadece “şimdi” değildir.

Birçok insan aynı soruyu sorar kendine:       “Bu kadar küçük bir olay neden beni bu kadar etkiledi?”
Çünkü tetiklenen şey, geçmişte üzeri örtülmüş ama tam anlamıyla iyileşmemiş bir parçadır. İçimizde hâlâ duyulmak isteyen, anlaşılmayı bekleyen bir yan vardır.
Çoğu zaman sessizdir bu yan. Ama suskunluğu derindir.
Ve bazen bir bakışla, bir kelimeyle, bir ihmal ile uyanır.

Yaralar, kendimizi tanımamız için birer işarettir aslında.
Bize “burada hâlâ iyileşmeye ihtiyaç var” der.
Ve biz her seferinde kaçmak yerine durup dinlediğimizde, içimizdeki o çocuk biraz daha güvende hisseder.
Şefkatle, yargılamadan bakabildiğimizde, yara yerimiz sadece acı veren bir nokta olmaktan çıkar; aynı zamanda içsel büyümemizin kapısı olur.

Kırıldığımız yerlerden daha derin bir anlayış doğar.
Ve zamanla öğreniriz ki, yara yalnızca acı veren bir şey değildir.
Yara, bizi kendimize yaklaştıran bir çağrıdır.

Bugün kendine şu soruyu sorarak başlayabilirsin:
“Canım neden acıyor? Bu acı bana ne anlatmak istiyor?”
Çünkü her yaranın bir hikâyesi, her hikâyenin de seni sana götüren bir yolu var.
Ve sen her duyuşta biraz daha iyileşiyorsun.

Bugün, içimde konuşan yaraları sevgiyle dinlemeye, onları anlamaya ve şefkatle sarmalamaya niyet ediyorum.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı; Yaraların Dili Bize Ne Söyler? appeared first on Malta Haber.

Kadın ve erkek arasındaki ilişkiler, yalnızca romantik bir bağ değil; geçmişten gelen enerji kalıplarının, karmaların ve bilinçaltı kayıtlarının yeniden yüzeye çıktığı alanlardır. Bu yüzden bazı ilişkiler çok yorar, bazıları ise bir anda içimizi ısıtır. Oysa her biri, bizim kendi içsel yolculuğumuzda bir kapıdır.

Gözlemlerime göre, birçok kadın özellikle “vermek” üzerinden sevgi göstermeye alışmış durumda. Bu, koşulsuz sevmek gibi görünse de çoğu zaman bir onay alma çabasına dönüşüyor. Erkek ise çoğunlukla duygularına yabancı bırakılmış; hissetmenin zayıflık olduğuna inandırılmış. Böyle olunca, ilişkide kadın “anlaşılmak” isterken, erkek “yetebilmek” için çabalar. Ama ikisi de içten içe tükenir.

Geçenlerde danışanlarımdan biri şöyle dedi: “O kadar verdim ki ona… Beni neden terk etti?” Ona şunu sordum: “Verdiğin şey gerçekten sevgiydi mi, yoksa seni bırakmaması için bir enerji bağlamaya mı çalıştın?” Sessiz kaldı. Çünkü kalpten vermek ile korkudan vermek arasında ince ama derin bir fark vardır. Biri özgürlük yaratır, diğeri bağımlılık.

Spiritüel bakışla ilişkiler, şifalanmamış yanlarımızı bize gösteren alanlardır. Ruh eşleri, ikiz alevler, karmik bağlar gibi kavramlar bunun bir parçasıdır. Ama bu kavramların ötesinde, her insan karşısındakine bir şey öğretmeye gelir. Kimi “kendini sevmeyi”, kimi “sınır çizmeyi”, kimi de “bırakmayı” öğretir.

İlişkilerde asıl uyanış, “ben seni seviyorum çünkü…” değil, “ben seni seviyorum ama önce kendimi seviyorum” diyebildiğimizde başlar. Çünkü biz kendimize dönmeden, dışarıdaki ilişki hiçbir zaman doyurucu olmayacaktır.

Belki de bu yüzden her ilişki bize aynı şeyi fısıldar: Önce kendinle bir ol. Ancak o zaman bir başkasıyla gerçek bir birlik mümkün olur.

Sevgilerimle.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı: İLİŞKİLERDE ENERJİNİN DANSI appeared first on Malta Haber.