Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

Sane’ye gelirsek… Her hafta hayal kırıklığıydı ama işte yıldız farkı bu.
Bir an, bir pozisyon, bir gol.
Sara–İlkay–Sane pas zinciri, teknik kalite ve oyun aklının birleşimiydi.
Büyük futbolcu kötü oynasa bile maçı kazandırır.
Sane bunu yaptı.
Icardi’ye gelirsek… Fiziksel olarak düşmüş, mental olarak da tükenmiş durumda.
Ligde belki hâlâ iş yapar ama Avrupa’da temposuzluğu affettirme şansı yok.
Barış Alper hâlâ “patlama” bekleniyor ama o patlama bir türlü gelmiyor.
Yine de Galatasaray’ın kadro kalitesi öyle bir seviyede ki, tam kapasite oynamasa bile bu ligde zorlanmaz.

Fenerbahçe’ye geçelim.
Tamam kadro bence yetersiz , iyi değil. Ama Fenerbahçe neden bu kadar kötü oynuyor ? Karagümrük gibi ligin en zayıf takımlarından birine karşı bile zorlanmak alarm zillerini çaldırmalı.
Asensio dışında sahada kimse sorumluluk almıyor.
Kerem ve Talisca ne oynuyor anlamak güç.
Nene hâlâ beklenen katkıyı veremiyor.
Tedesco’yu beğeniyorum, oyun aklını seviyorum ama bu kadro ne hocaya uygun ne de sistemine.
Lig için yeterli olabilir ama büyük maçlarda sınıfta kalma riski yüksek.
Tekrar söylüyorum: Kerem bu takımda santrfor oynamalı.
Hocanın sisteminde en verimli olacağı yer orası.
Asensio ise bu takımın beyni olmalı.
Bunu oyun içinde sık sık gösteriyor.
Ama Karagümrük’e karşı bu kadar zorlanmak, takımın zihinsel olarak kırılgan olduğunu gösteriyor.
Yine de İsmail Yüksek’e hakkını verelim; orta alanda direnç kattı, mücadeleden kaçmadı.

Beşiktaş’a gelirsek…
Kasım’ı görmeden havlu attılar.
Sergen Yalçın geldi, evet biraz hareket getirdi ama bu iş sadece “isimle” yürümez.
Teknik direktörlük başka bir meziyet.
Bir sezonluk başarının hâlâ kredisiyle yaşanıyor ama bu sürdürülebilir değil.
Planlama yok, sistem yok, akıl yok.
Transfer politikası tam bir kaos.
Bir bölgeye para saç, diğerine “idare etsin” oyuncular al, sonra da şampiyonluk bekle.
Olmaz kardeşim!
Futbol mantık ister, plan ister.

Ve şu Orkun Kökçü meselesi…
İki ay önce kulübe gelen oyuncu kaptan yapılıyor.
Bu kadar kolay mı bu işler?
Kaptan dediğin aidiyet hissi olan adamdır. Bülent Korkmaz’dır, Volkan Demirel’dir, Şifo Mehmet’tir.
Orkun belki iyi futbolcu ama Beşiktaş kaptanı olacak kadar “Beşiktaşlı” değil henüz.
Bu karar bile yönetimsel karmaşanın özeti.

Sonuç ortada:
Galatasaray oynuyor, Fenerbahçe arıyor, Beşiktaş kaybolmuş durumda.
İlkay Gündoğan futbol oynuyor, diğerleri hâlâ hikâye anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İlkay Oynuyor, Diğerleri Konuşuyor! appeared first on Malta Haber.

Galatasaray da, Fenerbahçe de Avrupa’da bu gerçeği yaşayarak öğreniyor.

Okan Buruk… Bayern ve Tottenham maçlarında “efsuncu” bir hoca moduna girdi. “Ben oyunu domine edeyim, Avrupa’ya güzellik izleteyim” dedi. Sonuç? Kaybettin kardeşim. Futbol romantizm kaldırmaz. Bu sefer akıllandı. Doğru oynadı, akılcı oynadı, kazandı. Futbol dersi vermedi ama sonucu aldı. Bayern maçında büyüleyici bir Galatasaray vardı, alkış aldılar ama mağlup oldular. Bu sefer tam tersini yaptı: büyülemedi ama kazandı. İşin gerçeği budur.

Ama Okan’a bir uyarı: uçma! Uçarsan düşersin. Avrupa’da bu mantıklı oyunu oynarsan ilk 24 adayı olursun, evet. Ama daha fazlası için kadron da, Icardi de yetmez. Kusura bakma, Icardi Türkiye Ligi’nde kral ama Avrupa temposunda zorlanıyor. İlkay, Singo sınıfı geçti; notları belli.

Gelelim Fenerbahçe’ye… Zagreb rezaleti, Kasımpaşa faciası… Sonra toparlanan bir Fenerbahçe. Tedesco yavaş yavaş çözdü. “Bu takım haldır huldur kanat takımı değil” dedi ve gerçeği gördü. Bakın, hocalığı burada ortaya çıktı. “Tarihin en iyi kadrosu” palavralarıyla kandırılmadı, gözünü açtı. Vasat sol bek, delici olmayan orta saha, kanatlarda çalımsız adamlar… Bunlarla tiki-taka falan olmaz. Ne yaptı? Efektif bir 4-2-3-1düzeniyle oyunu kontrol etmeye başladı.

Kerem iki golle maçı taşıdı. Asensio oyun zekâsıyla sahaya damgasını vurdu. Fred’siz orta saha çökmüyorsa sebebi bu. Talisca bile savaş veriyorsa burada hoca doğru iş yapıyor demektir. Ama Brown düşüyor, bu takım için ciddi risk.

Netice itibarıyla… Üç temsilcimizin aldığı galibiyetler bize moral oldu. Ama buradan “Türk futbolu geri döndü” gazına da kimse gelmesin. Daha çok yolumuz var.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Dayak Yedik, Ders Aldık appeared first on Malta Haber.

Haftalardır “kanat yok” diye bağırıyoruz. Buyurun, Cerny geldi ve Beşiktaş kanat taktı. Skora bakmayın; Başakşehir sıradan takım değildir. Ama Beşiktaş öyle bir ezdi geçti ki, bir umut ışığı yandı. Hele hele “Cengiz’i bana bırakın” diyen hocanın sinyali? İşte Beşiktaşlıya ümit veren budur.

Cerny’ye ayrı bir parantez açalım. Kanatları şahlandırdı. Ama gel gör ki bu Jurasek’le olmaz. Toure ise solda “ben varım” dedi, golünü de yazdı. Fakat işin doğrusu şu: Cengiz-Cerny kanatları form tutarsa Beşiktaş bambaşka olur. Sadece bir stoper, bir de kaleci… Tamamdır.

Gelelim Galatasaray’a…

İlk yarı rezalet. İkinci yarı ise kötünün iyisi. Aslında Yunus sazı eline aldı da Galatasaray öyle kıpırdadı. Barış Alper girince kanatlar da toparladı. Ama nokta: Sane ile bu iş olmayacak. Ben sezon başında da söylemiştim, adam kaliteli ama performans sınıfta kalıyor. Dün yok gibiydi. İlkay ise bazı anlarda tıkandı ama paslarıyla yine kaliteyi gösterdi.

Icardi? Fazla kilolar var, doğru. Ama adamın bitiriciliği hâlâ ölümcül. 5’te 5 yaptı Galatasaray ama oynanan futbol tatmin etmiyor. Neden? Çünkü Sane takımın temposunu düşürüyor. Üstüne bir de İlkay’ın oynaması için Sara’nın 6,5-8 arasına sıkışması yaratıcılığı öldürüyor. Ama kardeşim bu takımda da biri çıkıyor yıldız oluyor. Ahmed Kutucu asistiyle eski takımına darbe vurdu.

Lig için bu oyun yeter, ikinci viteste de şampiyon olunur. Ama Avrupa’da? İşte orada bu oyun acıtır. Çünkü Avrupa’da kimse Sane’nin eski CV’sine bakmaz; sahadaki haline bakar.

Sözün özü:

Beşiktaş ümit verdi, Galatasaray idare etti. Ama futbolda ümit edenle idare edenin sonu farklı olur.

The post Onur Gökmen Metin Yazdı; Aidiyetin Adı : Sevgi appeared first on Malta Haber.