Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesi sakin görünüyor ama orada da her şey süt liman değil. Antalya kadro olarak ligin en zayıflarından biri, bu doğru. Ama Galatasaray’ın farkı, eksikleriyle bile ayakta kalabilmesi. Singo yine yok, haftalardır sakat. Buna rağmen Sallai oynuyor ve pozisyonu taşıyor, hatta zaman zaman fazlasını veriyor. Bu, kadro derinliğinin değil, doğru kullanımın sonucu. Yunus’un bu takım için ne kadar kritik olduğu bir kez daha netleşti. Oyunu hızlandıran, sorumluluk alan, rakibi bozan oyuncu o. Icardi’ye gelince… Sahada var mı yok mu tartışılır ama tabelaya bakıyorsun, yine yazmış. Büyük forvet budur. Galatasaray bazen kötü oynar ama golü vardır, çünkü sahada Icardi vardır. Ama artık taraftarın sabrı taşıyor… Singo nerede ?

Ama Galatasaray’ın da dikkat etmesi gereken bir gerçek var. Sallai bugün idare eder, yarın da eder ama bu geçici çözümler kalıcı sanılmaya başlanırsa sorun çıkar. Singo’nun dönüşü, formu, bu yapıya nasıl entegre edileceği konuşulmazsa, bugün kazanırken ertelenen problemler yarın büyüyerek gelir. Sorunlar top çizgiyi geçmediğinde daha çok konuşulur…

Beşiktaş ise haftalardır futbol oynamıyor, hayatta kalmaya çalışıyor. Evet, haksız bir kırmızı kart var. Evet, hakem faciası ortada. Ama Beşiktaş bu sezon öne geçtiği halde puan kaybettiği 6. maçını oynuyorsa, mesele sadece hakem değildir. 1-3’ten 3-3’e gelmek kulağa iyi gelir ama bu bir başarı hikâyesi değil, bir alarmdır. Çünkü bu takım öne geçiyor ama oyunu tutamıyor, sakinleşemiyor, aklını kaybediyor.

Sergen Yalçın cephesinde tablo net: Takım ile teknik direktör arasında bir kopukluk var. Kenardan oyuna dokunuş yok, saha içi liderlik yok. Jurasek konusu ise artık eleştirinin değil, sorgulamanın ötesinde. Bu kadar dağınık, bu kadar etkisiz bir oyuncunun Beşiktaş seviyesinde olması izah edilemiyor.

Fatih Tekke’ye gelince… Ben bu adamı severim, futbol aklını da beğenirim. O yüzden bu maç daha çok şaşırttı. Onuachu yokken hâlâ Onuachu üzerinden oynamaya çalışmak, “B planı yok mu?” sorusunu sordurur. Bu bir yetersizlik ithamı değil, beklenti meselesi. Çünkü Tekke’den daha esnek, daha çözümcü bir dokunuş beklenirdi. Bu maçta Beşiktaş oyunu kendiyle değil, biraz da hakem hatasıyla tuttu. Bu da insanın kafasını karıştırıyor.

Bugün geldiğimiz noktada tablo sert ama gerçek:

Fenerbahçe hâlâ güven vermiyor.

Galatasaray kazanıyor ama bazı sorunları erteliyor.

Beşiktaş ise oyunu değil, kontrolü kaybetmiş durumda.

Bu ligde hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Kaos birikir, sonra patlar. Kimin hazır olduğu, kimin sadece günü kurtardığı o gün ortaya çıkar.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Skorun Arkasında Saklanan Kaos appeared first on Malta Haber.