Yıl 1745. Bir ailenin yanında hizmetli olarak çalışan 20 yaşındaki Marianna, gizemli bir şekilde hayatını kaybetti. Cinayetin baş şüphelisi ise evin varlıklı sahibi, 56 yaşındaki Ludovico Cremona idi.

İddialara göre Marianna, ev sahibinden hamileydi. Bu “sırrın” duyulmaması için Marianna’yı boğarak öldürdüğü düşünülen Cremona, mahkemeye inandırıcı deliller sunamadı. Valletta’daki yüksek mahkeme, kısa sürede kararını verdi: Ludovico Cremona suçlu bulundu ve 12 Ağustos 1745’te idam cezasına çarptırıldı.

Ama hikâye burada bitmedi.

Bugün o evin önünden geçenler, içeride hâlâ genç hizmetli Marianna’nın gölgesini gördüklerini, hatta zaman zaman ağlayan bir kadının sesini duyduklarını anlatıyor. Yerel halk bu evi “Hayaletli Ev” olarak anıyor.

Tarihiyle, mimarisiyle ve şimdi de bu ürkütücü geçmişiyle, Birgu’nun 13 numaralı kapısı, zamanın içinden bugüne fısıldayan karanlık bir hikâye barındırıyor.

Adres: 13 numaralı kapı, Birgu (Vittoriosa), Malta

The post Birgu’da Bir Lanetli Kapı: Marianna’nın Gölgesi Bu Evde Yaşıyor appeared first on Malta Haber.

Yaralar konuşur aslında.
Ama kelimelerle değil.
Birden yükselen öfkeyle, aniden gelen gözyaşıyla, içimizde açıklayamadığımız boşlukla…
Biri seni görmezden geldiğinde neden bu kadar kırıldığını düşündün mü hiç?
Ya da biri seni anlamadığında neden bu kadar yalnız hissettiğini?

Çünkü o an, sadece o kişiyle değil, geçmişte o hissi yaşadığın herkesle aynı anda karşı karşıyasın.
O yüzden tepkiler bazen büyür. Çünkü acının kaynağı sadece “şimdi” değildir.

Birçok insan aynı soruyu sorar kendine:       “Bu kadar küçük bir olay neden beni bu kadar etkiledi?”
Çünkü tetiklenen şey, geçmişte üzeri örtülmüş ama tam anlamıyla iyileşmemiş bir parçadır. İçimizde hâlâ duyulmak isteyen, anlaşılmayı bekleyen bir yan vardır.
Çoğu zaman sessizdir bu yan. Ama suskunluğu derindir.
Ve bazen bir bakışla, bir kelimeyle, bir ihmal ile uyanır.

Yaralar, kendimizi tanımamız için birer işarettir aslında.
Bize “burada hâlâ iyileşmeye ihtiyaç var” der.
Ve biz her seferinde kaçmak yerine durup dinlediğimizde, içimizdeki o çocuk biraz daha güvende hisseder.
Şefkatle, yargılamadan bakabildiğimizde, yara yerimiz sadece acı veren bir nokta olmaktan çıkar; aynı zamanda içsel büyümemizin kapısı olur.

Kırıldığımız yerlerden daha derin bir anlayış doğar.
Ve zamanla öğreniriz ki, yara yalnızca acı veren bir şey değildir.
Yara, bizi kendimize yaklaştıran bir çağrıdır.

Bugün kendine şu soruyu sorarak başlayabilirsin:
“Canım neden acıyor? Bu acı bana ne anlatmak istiyor?”
Çünkü her yaranın bir hikâyesi, her hikâyenin de seni sana götüren bir yolu var.
Ve sen her duyuşta biraz daha iyileşiyorsun.

Bugün, içimde konuşan yaraları sevgiyle dinlemeye, onları anlamaya ve şefkatle sarmalamaya niyet ediyorum.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı; Yaraların Dili Bize Ne Söyler? appeared first on Malta Haber.