Galatasaray bu sezon geç açıldı ama güçlü açıldı.

Stuttgart karşılaşması bunun en önemli göstergelerinden biriydi. Sadece alınan sonuç açısından değil, sahadaki taktiksel olgunluk ve oyuncuların bireysel performansları bakımından da dikkat çekici bir maç izledik.

Öncelikle Batrakov’a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Çünkü bu oyuncunun futbol aklı gerçekten etkileyici. Oyun yönlendirmesi, pas tercihleri, oyun dağıtımı ve bitiriciliğiyle fark yaratıyor. Belki hiçbir özelliği tek başına olağanüstü seviyede değil ama futbolu okuma biçimi, eksiklerini fazlasıyla kapatıyor. Attığı paslara dikkat edin. Topu nereye oynadığından çok, o pası neden ve ne zaman attığına bakın. Zekâsı tam olarak burada ortaya çıkıyor. Batrakov, oyunu sadece oynayan değil, oyunun bir sonraki hamlesini önceden düşünen bir futbolcu izlenimi veriyor.

Osimhen ise yine bitiricilik konusunda beklentisinin altında kaldı. Ancak kötü oynadığını söylemek haksızlık olur. Çünkü Stuttgart savunmasının bütün dikkati onun üzerindeydi. Sürekli tehdit oluşturdu, savunmayı meşgul etti, rakibin yerleşimini bozdu. Bazen bir santrforun katkısını yalnızca attığı gol üzerinden değerlendiremezsiniz. Osimhen’in varlığı bile Galatasaray’ın diğer hücum oyuncularına alan açtı.

Nitekim maçın taktiksel kilidi de burada çözüldü.

Stuttgart’ın üçlü savunmasına karşı Okan Buruk’un geliştirdiği hücum planı oldukça başarılıydı. Osimhen’in savunmanın merkezindeki oyuncuları üzerine çekmesi, Batrakov’un aradaki boşluklara doğru zamanda hareketlenmesi ve bu koşuların ara paslarla buluşturulması maçın belirleyici unsurlarından biri oldu. Rakibin orta savunma hattı Osimhen’e odaklanırken Galatasaray bu alanı başka oyuncularla değerlendirdi.

Bu, tesadüfen ortaya çıkmış bir hücum organizasyonu değildi. Rakibin savunma yapısını analiz etmiş, zayıf noktasını belirlemiş ve oraya çalışılmış bir planın sonucuydu.

Elbette Stuttgart’ın tehlikeli ataklarını da görmezden gelemeyiz. Maçın bazı bölümlerinde Galatasaray savunması ciddi sınav verdi. Özellikle bilardo masasında topların birbirine çarpması gibi yön değiştiren toplar, insanın yüreğini ağzına getirdi. Galatasaray kusursuz bir savunma performansı göstermedi. Ancak önemli olan, rakibin güçlü olduğu anlarda oyunun kontrolünü tamamen kaybetmemesiydi.

Okan Buruk’a gelelim…

Okan Buruk her zaman kusursuz bir teknik direktör değil. Bunu zaten kendisi de biliyordur. Fakat hakkını teslim etmek gerekiyor: Türkiye’nin en iyi teknik direktörü olduğunu düşünüyorum. Üstelik bu sezon yalnızca takımını değil, kendi teknik direktörlük reflekslerini de geliştirdiğini görüyoruz.

Daha az gereksiz polemik, daha az enerji kaybı, hatalardan daha hızlı dönüş ve saha içine daha fazla odaklanma… Bunlar küçük ayrıntılar gibi görünebilir ama büyük takımları yöneten teknik direktörler için son derece önemli değişimlerdir.

Lille, Fenerbahçe, Konyaspor ve Stuttgart maçlarından 12 puan çıkarmak kolay iş değil. Hele bu karşılaşmaların farklı oyun senaryoları ve psikolojik ağırlıkları düşünüldüğünde, Galatasaray’ın ortaya koyduğu performansın değeri daha iyi anlaşılıyor.

Barış Alper Yılmaz’ı da özellikle belirtmek gerekiyor. Form grafiği yukarı doğru gidiyor. Fiziksel gücünü daha doğru kullanıyor, hücumdaki etkinliği artıyor ve oyunun içinde daha fazla sorumluluk alıyor. Form tuttuğunda rakip savunmalar için ne kadar zorlayıcı olduğunu zaten biliyoruz.

Bir de Galatasaray’ın Şampiyonlar Ligi hesabı var.

Sezonun başında Galatasaray’ın sekiz maçlık lig aşamasında ilk iki karşılaşmadan sıfır puan, son karşılaşmadan da sıfır puan alabileceğini; kalan beş maçtan ise 10 puan çıkarmasının ilk 24 için yeterli olacağını düşünmüştüm. Şimdi üç maç kaldı. Hesap değişmedi, sadece sona yaklaştık.

Kalan üç karşılaşmadan en az 4 puan çıkarılması hâlinde ilk 24 hedefi oldukça güçlü bir ihtimale dönüşecektir. Elbette Avrupa’da hiçbir maç oynanmadan kazanılmaz. Ancak Galatasaray’ın mevcut formu ve oyun gelişimi umut veriyor.

Sonuç olarak Galatasaray bu sezon geç açıldı ama güçlü açıldı. Okan Buruk’un takımı artık yalnızca bireysel yeteneklerle sonuç alan bir takım görüntüsünden uzaklaşıyor. Rakibin savunma yapısına göre çözüm üretebilen, farklı hücum varyasyonları geliştiren ve maçın kritik anlarında doğru oyuncuları doğru alanlarda buluşturan bir takım hâline geliyor.

Ve Batrakov…

Bazen bir futbolcuyu değerlendirmek için kaç gol attığına, kaç asist yaptığına bakmak yetmez. Oyunun aklını ne kadar iyi kullandığına bakmak gerekir. Batrakov’un farkı da tam burada. Her şeyi mükemmel yapmıyor olabilir ama doğru zamanda doğru kararı veriyor. Futbolda bu özellik, birçok fiziksel ve teknik meziyetten daha değerlidir.

Galatasaray’ın yükselişinde Okan Buruk’un taktik dokunuşları kadar bu futbol aklının da payı var.

Şimdi asıl soru şu: Galatasaray bu formunu Avrupa’daki son üç maça taşıyabilecek mi?

Benim cevabım net: Bu takımın mevcut oyun seviyesi, sezon başındaki Galatasaray’dan çok daha umut verici.

The post Sıradaki Kim? appeared first on Malta Haber.

Denenmişi tekrar ederek farklı sonuç beklemek, Fenerbahçe’nin en büyük problemi haline geldi.

Galatasaray, günden güne artan performansıyla şampiyonluğun yine en güçlü adayı olduğunu gösteriyor. Batrakov ve Osimhen, takımın hücum yükünü sırtlayan iki önemli isim. Ancak mesele sadece yıldız oyuncuların bireysel performansı değil. Asıl değişim, takımın oyun organizasyonunda.

Lille maçıyla birlikte son dakika galibiyetlerinin, zor bulunan gollerin ve rakip savunmayı açmakta yaşanan sıkıntıların geride kaldığını görüyoruz. Kanatlar artık daha etkili! Yunus ve Barış’ın form tutması, Galatasaray’ın hücum çeşitliliğini ciddi anlamda artırdı. Eskiden merkezden çözüm arayan takım, şimdi kenarları da çok daha iyi kullanıyor.

Fakat burada bir parantez açmak gerekiyor.

İlhan Palut’un büyük takımlara karşı cesur oyun anlayışını ve takımlarının zaman zaman aldığı farklı mağlubiyetleri de göz ardı etmemek lazım. Galatasaray’ın 4-0’lık galibiyeti elbette önemli ama bu skorun yarattığı algıyla oyunun bütün detaylarını görmezden gelmek de doğru değil.

Yine de gerçek değişmiyor: Galatasaray son dört sezonun şampiyonu. Şampiyonluk yarışını yönetmeyi, kötü oynadığı maçlarda bile kazanmayı ve krizleri fırsata çevirmeyi biliyor. Bu sezon biraz daha geç form tuttu belki ama makine artık çalışmaya başladı.

Tek soru işareti mi? Leao!

Bu kadar büyük bir yatırımın karşılığını verecek mi? Açıkçası henüz ikna olmuş değilim. Çünkü büyük oyuncu olmak başka, büyük paraların hakkını vermek başka. Galatasaray’ın bu noktada hata lüksü yok.

Fenerbahçe: Sorun teknik direktörde mi, başkanda mı ?

Gelelim Fenerbahçe’ye…

Fenerbahçe artık tamamen havlu attı. Kasım’da havlu atma bu sene Fenerbahçe’ye kısmet oldu.Üç puanlı sistemde hiçbir şey matematiksel olarak bitmez. Ancak lider Galatasaray’ın 9 puan gerisine düşmüş bir Fenerbahçe için artık şampiyonluk hesabından önce başka hesaplar yapılmalı.

Çünkü ortada yalnızca puan kaybeden bir takım yok. Ne oynadığını bilmeyen, öne geçtiği maçları yönetemeyen, kendi sahasında avantajını koruyamayan ve her hafta biraz daha özgüven kaybeden bir takım var. Mental olarak tamamen bitmeye yakın. Başkanın kongredeki konuşmaları da buna etken midir ? Bence yüzde yüz.

Bir soru soralım: Fenerbahçe kendi sahasında öne geçtiği maçlarda neden rahatlayamıyor? Neden skoru koruyamıyor? Neden rakibin oyuna ortak olmasına izin veriyor?

Bunu sadece taktikle açıklayabilir miyiz? Bence hayır!

Bu takımın orta sahasında kötü oyunu taşıyabilecek, gerektiğinde sorumluluk alabilecek, rakibin temposunu bozabilecek oyuncu eksikliği var. Mücadele eden, savaşan, formasının ağırlığını hisseden oyuncu sayısı ise düşündürücü derecede az. Skriniar ve Oğuz dışında sahada gerçekten reaksiyon gösteren kaç isim var?

Fenerbahçe’de artık kötü futbol bir sonuç değil, alışkanlık haline gelmiş durumda.

Kerem mental olarak tükenmiş görünüyor. Lukaku’dan medet ummak ise mevcut tablonun üzerine yeni bir beklenti inşa etmekten başka bir şey değil. Bir de şu soruyu soralım: Talisca takımın gol yükünü çekiyordu. Peki onu göndermek hangi aklın ürünüydü? Greenwood’un yokluğu elbette önemli ama bir takımın bütün düzeni tek bir oyuncunun varlığına veya yokluğuna bağlıysa orada zaten ciddi bir planlama problemi vardır.

Göztepe mi kazandı, Fenerbahçe mi kaybetti?

Bence ikisi de doğru. Göztepe sahada ne yaptığını bilen bir takım görüntüsü verdi. Fenerbahçe ise ne oynadığını bilmeyen, dağılan ve reaksiyon üretmekte zorlanan bir görüntü sergiledi.

Sezon başında bu kadronun yetersiz olduğunu söylemiştim. Ancak açık konuşayım, bu kadar dağınık, bu kadar kırılgan ve bu kadar ruhsuz bir görüntü beklemiyordum.

Şimdi asıl meseleye gelelim: Bu tablonun sorumlusu kim?

Teknik direktör mü? Yönetim mi? Transfer politikasını belirleyenler mi? Yoksa sahaya çıktığında sorumluluk almaktan kaçan futbolcular mı?

Fenerbahçe’de herkesin birbirine bakarak sorumluluktan kaçtığı bir düzen oluşmuş. Başarısızlıkta herkesin bir bahanesi var ama çözüm üreten kimse yok!

Bir teknik direktör değişikliğiyle her şey düzelecekse neden daha önce düzelmedi? Aynı oyuncularla, aynı anlayışla, aynı transfer politikasıyla farklı sonuç beklemek futbol aklıyla açıklanabilir mi?

Denenmişi tekrar ederek farklı sonuç beklemek, Fenerbahçe’nin en büyük problemi haline geldi.

Sezon uzun bir maraton. Ara transfer dönemine kadar puan farkı çok daha fazla açılmazsa Fenerbahçe’nin ilk üç, hatta ilk iki hedefi için hala bir ihtimali olabilir. Ancak bunun için önce takımın sahada bir ortaya bir kimlil koyması gerekiyor.

Galatasaray bugün sadece maç kazanmıyor; rakiplerine şampiyonluk mesajı veriyor. Fenerbahçe ise sadece puan kaybetmiyor; her hafta şampiyonluk inancından biraz daha kaybediyor.

Bir tarafta kazanmayı alışkanlık haline getirmiş bir takım, diğer tarafta kazandığı maçı bile nasıl kaybedeceğini düşünen bir takım var.

Ve Fenerbahçe camiasının artık şu soruya cevap vermesi gerekiyor:

Sorun gerçekten teknik direktörde mi, yoksa yıllardır aynı hataları yapan yönetim aklında mı?

Çünkü bu takımın ihtiyacı olan şey bir futbol aklı. Ve o akıl gelmediği sürece değişen sadece teknik direktörler, başkanlar olur sadece…

The post Cimbom İvmelendi, Fenerbahçe Havlu Attı ! appeared first on Malta Haber.

Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti.

İki takım da maça doğru şablonlarla başladı. Ancak ilk 45 dakikada ortaya çıkan tablo şaşırtıcıydı: Sıfır şut, yüzde 38 topla oynama! Bu istatistikler, rakibinin oyununa teslim olmuş bir takımın göstergesiydi.

Galatasaray mı çok iyiydi, Fenerbahçe mi çok kötüydü? Aslında ikisi de. Sarı-kırmızılılar orta sahayı ele geçirdi, oyunun temposunu belirledi ve rakibini kendi yarı sahasına hapsetti. Fenerbahçe ise baskıyı kırmakta, topu ileri taşımakta ve hücum organizasyonu geliştirmekte tamamen yetersiz kaldı.

Kusura bakmayın ama ilk yarıda vasat bir Anadolu takımı görüntüsünde Fenerbahçe izledik. Bu kadar büyük beklentilerin olduğu, şampiyonluk hedefleyen bir takımın derbide 45 dakika boyunca şut çekememesi yalnızca oyuncuların kötü gününe bağlanamaz. Burada oyun planını, orta saha organizasyonunu ve teknik heyetin hazırlığını sorgulamak gerekir.

Üstelik bu kadar etkisiz bir oyuna rağmen iki gol bulduysanız, Ederson’un performansına ve Galatasaray’ın kaçırdığı fırsatlara da bakmak gerekir. Kaleciniz sizi ayakta tutmuş olabilir ama bu, takım olarak iyi oynadığınız anlamına gelmez. Galatasaray ilk yarıda biraz daha becerikli olsaydı çok daha ağır bir skorla karşılaşabilirdik.

Batrakov ve Torreira’nın üstünlüğü

Batrakov’a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Genç yaşına rağmen oyunu okuması, sorumluluk alması ve sahanın her bölgesinde görünmesi dikkat çekiciydi. Sağda, solda, merkezde ve hücumda sürekli oyunun içindeydi. Yükselen formunun yanında liderlik özellikleri de gösterdi. Böylesine büyük bir derbide oyunun sorumluluğunu üstlenebilmek önemli bir meziyet.

Torreira da orta sahada bildiğimiz etkisini gösterdi. İkinci topları topladı, rakibin oyununu bozdu ve Fenerbahçe’nin merkezden çıkmasını zorlaştırdı. Galatasaray’ın üstünlüğünde bu ikilinin performansı belirleyiciydi.

Peki Fenerbahçe orta sahası? Ne baskıyı kırabildi ne de topu kazandığında etkili bir hücum başlatabildi. Rakibin üstünlüğünü bozacak bir çözüm üretilemedi. İlk yarının temel sorunu tam olarak buydu.

İkinci yarıda reaksiyon var, üstünlük yok

İkinci yarıda da yaklaşık 64. dakikaya kadar Galatasaray’ın kontrolü devam etti. Fenerbahçe oyuna ağırlığını koymakta gecikti. İrfan Can’ın derbi tarihine geçebilecek estetikteki golü ve Barış Alper’in oyundan çıkmasıyla birlikte sarı-lacivertliler biraz hareketlendi.

Ancak daha fazla mücadele etmek, iyi futbol oynamak demek değil. Fenerbahçe başa baş oynamaya çalıştı ama oyunun kontrolünü ele geçiremedi. Üstelik oyuncu değişiklikleriyle direnci azalan Galatasaray karşısında bile beklenen baskıyı kuramadı.

Greenwood’un performansı da beklentilerin altında kaldı. Maça damga vurması beklenen bir oyuncunun böylesine önemli bir karşılaşmada bu kadar etkisiz kalması ciddi bir soru işareti. Fenerbahçe’nin bireysel performansları da takım organizasyonunu da masaya yatırması gerekiyor.

Kante çıktı, Muriqi girdi: Çaresizlik mi, cesaret mi?

İsmail Kartal’ın son dakikalarda Kante’yi çıkarıp Muriqi’yi oyuna alması alışılmış oyun anlayışının dışında bir hamleydi. Orta saha dengesinden vazgeçerek hücumda daha fazla oyuncuyla risk almak istediği açıktı. Ancak bu hamle sonuç vermedi.

Son bölümde maç kontrollü futboldan uzaklaşıp kaosa dönüştü. Uzun toplar, karamboller ve son bir umutla gelen ataklar… Fenerbahçe 2-2’yi bulabilirdi. Böyle bir sonuç taraftarına kısa vadeli bir teselli de verebilirdi.

Fakat asıl soru şu: Maç 2-2 bitseydi Fenerbahçe’nin oyunundan memnun kalacak mıydık?

Muhtemelen puana sevinilecek, ancak sahadaki sorunlar değişmeyecekti. Çünkü Fenerbahçe’nin problemi yalnızca sonucu alamamak değil, rakibine karşı oyun üstünlüğü kuramamak.

Liderle fark 6 puan: Artık ciddi bir muhasebe gerekiyor

Liderle aradaki farkın 6 puana çıkması şampiyonluğun bittiği anlamına gelmiyor. Ancak Fenerbahçe’nin mevcut oyunuyla bu yarışta ne kadar iddialı kalabileceği tartışmalı hâle geldi. İlk üç hedefinin bile sorgulanmaya başlaması, sezonun geri kalanıyla ilgili kaygıları artırıyor.

Yapılması gereken, son dakikalardaki birkaç pozisyona tutunup şanssızlıktan söz etmek değil. Teknik heyetin oyun planı, kadronun dengesi, oyuncuların performansı ve takımın fiziksel yeterliliği ciddi biçimde değerlendirilmek zorunda.

Fenerbahçe’nin bu maçta neden sıfır şut çektiğinin, orta sahada neden bu kadar etkisiz kaldığının ve rakibinin temposu düştüğünde neden oyunu ele geçiremediğinin bir cevabı olmalı. Bu soruların karşılığı birkaç oyuncu değişikliğiyle verilemezse daha büyük sorunlarla karşılaşılması kaçınılmaz.

Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti. Bunu kabul etmek gerekiyor.

Şampiyonluk yarışında puan kaybedebilirsiniz. Fakat asıl tehlike, kötü oynadığınız bir maçın ardından sorunları doğru teşhis edememektir. Fenerbahçe’nin ihtiyacı olan şey, sonuca bakıp teselli bulmak değil, bu performansın nedenlerini ortaya çıkarmak.

Liderle fark 6 puan. Şampiyonluk hâlâ mümkün ama bu futbolun değişmesi şart. Aksi hâlde tartışacağımız konu şampiyonluk değil, sezonun nasıl bu noktaya geldiği olacak.

Hak eden kazandı. Şimdi Fenerbahçe’nin önündeki mesele, bu mağlubiyetten ne öğreneceği.

The post Hak Eden Kazandı! appeared first on Malta Haber.

Amedspor, Samsunspor deplasmanında ev sahibi ekibin 21. dakikada Tomasson’un golüyle öne geçmesinin ardından skoru 2-1’e çevirdi. Dokuzuncu haftadaki galibiyetle üç puanı alan takım, puan tablosunda ilk sıraya çıktı.

Bir önceki hafta Konyaspor’u 1-0 yenen Amedspor, 17 puanla ikinci sıraya yükselmişti. Dokuzuncu hafta öncesinde lider Galatasaray’dı; İstanbul ekibi, yedinci haftada liderliği Amedspor’dan devralmıştı.

Amedspor’un 25 Ekim’deki liderliği maç fazlasına dayanıyor. Galatasaray, dokuzuncu hafta karşılaşmasında Fenerbahçe ile 26 Ekim’de oynanması planlanan derbide karşı karşıya gelecek.

Amedspor, 2 Mayıs’ta tarihinde ilk kez Süper Lig’e yükselmişti. Samsunspor galibiyeti, takımın en üst ligdeki ilk sezonunun dokuzuncu haftasında yeniden ilk sıraya çıkmasını sağladı.

The post Süper Lig’deki ilk sezonunda Amedspor maç fazlasıyla liderliğe yükseldi appeared first on Malta Haber.

Büyük kulüpleri yalnızca mağlubiyetler değil, o mağlubiyetlerden hiçbir ders çıkarmamak küçültür.

Osimhen dünya çapında bir santrfor olduğunu bir kez daha gösterdi. Batrakov da kalitesini ortaya koydu. Haftalardır eleştirdiğimiz kanat organizasyonları bu kez son derece başarılıydı. Rakibi genişleten, ceza sahasını dolduran, ne yaptığını bilen bir Galatasaray izledik.

Peki madem bu oyun oynanabiliyor, haftalardır neden izleyemiyoruz?

Oyuncular mı maç seçiyor, yoksa Okan Buruk mu lige eskisi kadar önem vermiyor? Çünkü Galatasaray tam kapasite oynadığında ligde ona rakip olmak kolay değil. Ancak büyük takım olmak, yalnızca Avrupa’da ya da kritik maçlarda iyi oynamakla ölçülmez. İstikrar, şampiyonluğun temel şartıdır.

Üstelik bu galibiyet eksikleri ortadan kaldırmıyor. Uğurcan, henüz kritik anlarda sırtını rahatça yaslayabileceğin bir kaleci güvenini vermiyor. Abdülkerim varsa savunmanın dengesi bozuluyor. Sara’daki düşüş ise akıl sır erdirilecek gibi değil. Sürekli top kaybeden, oyunun ritmini belirlemekte zorlanan bir Sara, Galatasaray’ın orta sahadaki gücünü aşağı çekiyor.

Buna rağmen Galatasaray, derbi öncesinde önemli bir özgüven kazandı. Şimdi yapması gereken, bu galibiyetin tesadüf olmadığını kanıtlamak. Çünkü bir maçla kriz bitmez ama doğru bir başlangıç yapılabilir.

Fenerbahçe’de sorun kadrodan büyük!

Gelelim Fenerbahçe’ye… Tablo karanlık. Fikstürdeki en kolay maçlarından birine fırtına gibi başlayan takım, son dakika golüyle yıkıldı. Futbolda son dakika golü yiyebilirsiniz. Ancak mesele, doksan dakika boyunca ne oynadığınız ve işler ters gittiğinde nasıl tepki verdiğinizdir.

Açık konuşayım: Bu Fenerbahçe’nin ne ligde ne de Avrupa’da ciddi bir hedefe ulaşabileceğine inanıyorum. Jesus döneminde kadro belki daha zayıftı ama takımın bir oyun aklı, sahaya yansıyan bir planı ve maça müdahale edebilen bir hocası vardı. Bugün ise bunların hangisi var?

İsmail Kartal’la devam edildiği sürece tablonun değişeceğine inanmıyorum. Haftalardır aynı senaryo: Aynı oyuncu değişiklikleri, aynı tıkanıklık, aynı çaresizlik. Rakip hamle yapıyor, Fenerbahçe seyrediyor. Oyun değişmiyor, sonuç değişmiyor.

Kusura bakılmasın ama Fenerbahçe’nin kenarında oturan bir teknik direktör var; sahada ise teknik direktör dokunuşunu göremediğimiz bir takım. İlk 11’i belirlemek başka, takım yönetmek başka!

Kerem olmuyor, Semedo olmuyor. Guendouzi büyük hata yaptı ama bütün faturayı ona kesmek kolaycılık olur. Sistem işlemiyorsa bireysel hatalar büyür, takımın yapısı sağlamsa bu hatalar telafi edilir. Muriç de şampiyonluğa taşıyacak golcü profili konusunda beklentileri karşılamıyor. Kerem ise asla Fenerbahçe oyuncusu değil.

Greenwood, Kanté, Ederson ve bir ölçüde Skriniar dışında güven veren oyuncu sayısı tartışılır durumda. Böylesine iddialı bir kadronun bu kadar kimliksiz futbol oynaması kabul edilebilir değil. Fenerbahçe’nin sorunu yalnızca oyuncuların performansı değil; kadrodan verim alamayan bir teknik anlayış.

Taraftar artık transfer ismi duymak istemiyor. Sahada bir plan, kulübede bir akıl görmek istiyor.

Derbi Fenerbahçe için acı bir reçete olabilir!

Derbi geliyor. Derbilerin favorisi olur ama garantisi olmaz. Fenerbahçe kazanırsa şaşırmam. Futbolun doğasında böyle sonuçlar var. Ancak asıl mesele, Fenerbahçe’nin derbiden nasıl bir sonuçla çıkacağı değil, o sonucun ardından ne yapacağı.

Çünkü Fenerbahçe derbiyi kazansa bile mevcut sorunlar kendiliğinden ortadan kalkmayacak. Aynı oyun, aynı değişiklikler, aynı taktiksel yetersizlik devam edecekse bir galibiyet yalnızca sorunları erteleyecek.

Bu yüzden çok net söylüyorum: Fenerbahçe’nin derbide ağır bir mağlubiyet alması, uzun vadede kulübün hayrına olabilir. Kimse takımının ezilmesini istemez. Ancak bazen değişimin başlaması için acı bir gerçekle yüzleşmek gerekir. Sürekli pansuman yaparak kangreni iyileştiremezsiniz.

Fenerbahçe’nin asıl tehlikesi Galatasaray’a kaybetmek değil, kaybettikten sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmek. Çünkü mesele tek bir derbi değil; kulübün nasıl bir futbol oynayacağına, hangi teknik akılla yönetileceğine karar verememesi.

Galatasaray eksiklerine rağmen ayağa kalkmak için bir adım attı. Fenerbahçe ise artık bahaneleri bırakıp kendi gerçekleriyle yüzleşmeli.

Derbiyi Galatasaray da kazanabilir, Fenerbahçe de. Ama skor ne olursa olsun bir gerçek değişmeyecek: Galatasaray’ın çıkışını sürdürmesi, Fenerbahçe’nin ise artık köklü bir karar alması gerekiyor.

Çünkü büyük kulüpleri yalnızca mağlubiyetler değil, o mağlubiyetlerden hiçbir ders çıkarmamak küçültür.

The post Biri Şahlanıyor, Biri Çöküyor… appeared first on Malta Haber.

Kriz, bu mağlubiyetten hiçbir şey öğrenmemek olur.

Ancak futbolun da bir gerçekliği var. Maçtan önce kâğıt üzerinde beklenen mağlubiyet, sahada kabul edilmek zorunda olunan bir mağlubiyet değildir. Galatasaray 1-0 öne geçti, ardından ikinci golü de buldu ancak VAR incelemesinin ardından gol iptal edildi. İşte maçın kırılma noktası tam olarak burasıydı. O gol geçerli sayılsaydı bugün çok daha farklı bir Galatasaray’ı, çok daha farklı bir maç hikâyesini konuşuyor olabilirdik. Çünkü Barcelona gibi bir takıma karşı iki farklı üstünlüğü yakalamak yalnızca tabelayı değiştirmez, rakibin psikolojisini ve oyun planını da altüst eder. İptal edilen golün ardından Barcelona beraberliği buldu ve 1-1’den sonra Galatasaray’ın direnci kırıldı. Maçın psikolojik üstünlüğü tamamen rakibin eline geçti.

Bir de Barcelona’nın ilk golündeki tartışmalı pozisyon var. Aynı pozisyon Galatasaray lehine yaşansaydı golün iptal edilip edilmeyeceğini de ayrıca tartışmak gerekirdi. Fakat büyük takımlara karşı oynarken hakem kararlarının arkasına sığınmak yerine kendi fırsatlarını değerlendirmek zorundasın. Barcelona’nın kalitesini biliyorsun, rakibin hata affetmediğini biliyorsun. Galatasaray ikinci golü buldu ama VAR devreye girdi. Futbolun acı tarafı da bu: Bazen doğru oynarsın, fırsatını yakalarsın ama bir karar bütün maçın gidişatını değiştirir.

Skor kötü, ancak oyunun özellikle ilk yarısındaki organizasyon bütünüyle kötü değildi. Bu ikisini birbirinden ayırmak gerekiyor. Galatasaray’ın bu seviyede bir rakibe karşı nasıl savunma yapabileceğini, alanları nasıl daraltabileceğini ve doğru yerleşimle rakibin oyununu nasıl zorlaştırabileceğini gördük. Dörtlü savunma, takımın defansif dengesini artırıyor. Bu, üzerinde durulması gereken bir detay. Çünkü Galatasaray Avrupa’da başarılı olmak istiyorsa yalnızca hücumdaki bireysel yeteneklerine değil, savunma organizasyonuna da güvenmek zorunda.

Ama bir noktada anlaşalım: Doğru oyun planı, oyuncuların bireysel eksikliklerini ortadan kaldırmıyor. Barcelona’nın kalitesini kabul etmek başka, kendi oyuncularının yetersiz kaldığı noktaları görmezden gelmek başka. Rakibin uzay takımı seviyesinde olduğunu söyleyip bütün eleştirileri rafa kaldırırsan bu işin analizini değil, savunmasını yapmış olursun. Galatasaray’ın mağlubiyetini eleştirmiyorum; çünkü rakibin seviyesi ortada. Ancak sahadaki bireysel performansları eleştirmekten de geri durmam.

Sane mesela… Bir futbolcunun kötü gününde olması başka, sahada yeterince sorumluluk almaması başka. Sane’de artık taraftarın sabrını zorlayan bir lakaytlık, isteksizlik ve umursamazlık görüntüsü var. Böylesine büyük maçlarda yetenek tek başına yetmez. Mücadele edeceksin, geri koşacaksın, ikili mücadeleye gireceksin, takımın için bir şeyleri zorlayacaksın. Sahada yürüyerek fark yaratamazsın. Galatasaray’ın bu seviyede mücadele ettiği bir maçta oyuncunun bireysel kalitesini değil, takımın parçası olma sorumluluğunu da sorgulamak gerekir. Mevcut görüntüsüyle Sane’nin geleceği ciddi biçimde tartışılmalı. Hatta devre arasında gönderilmesi gereken isimlerin başında geliyor.

Leao da beklentilerin gerisinde kalan isimlerden biri. Bu seviyelerde yalnızca isminle, geçmiş performanslarınla ya da potansiyelinle oynayamıyorsun. Sahada fark yaratman gerekiyor. Batrakov ise golünün dışında da olumlu bir görüntü verdi. Topsuz oyundaki hareketliliği, savunma arkasına yaptığı koşular ve rakibin dengesini bozan kaçışlarıyla dikkat çekti. Futbol sadece top ayağına geldiğinde oynanmıyor. Bazen doğru zamanda yaptığın bir koşu, hiç dokunmadığın bir top kadar değerlidir. Batrakov’un bu yönünü beğendim.

Lemina-Torreira ikilisine gelince… Galatasaray’ın yıllardır güvendiği bu orta saha yapısının sınırları artık daha net görülüyor. Süper Lig’de fiziksel mücadeleyle ve tecrübeyle birçok sorunu çözebilirsiniz. Ancak Barcelona seviyesinde rakiplerle karşılaştığınızda mesele yalnızca mücadele etmek değil; baskı altında doğru karar vermek, topu saklamak, oyunun yönünü değiştirmek ve rakibin temposuna ayak uydurabilmektir. Bu seviyede ikilinin bazı zaafları daha görünür hâle geliyor. İsimlerin geçmişte yaptıkları, bugün bu seviyede yeterli oldukları anlamına gelmiyor.

Uğurcan’ın performansını da ayrı değerlendirmek lazım. İyi bir maç çıkardı. Skorun daha ağır hâle gelmesini engellediği anlar oldu. Galatasaray biraz daha şanslı olsa belki 0-1’lik bir mağlubiyetle sahadan ayrılabilirdi. Çok daha kötü bir senaryoda ise skor 1-7’ye kadar gidebilirdi. Sahadaki oyunun karşılığı olarak 1-4’lük sonuç, iki takım arasındaki kalite farkını gösteriyor. Fakat bu skorun ilk yarıdaki Galatasaray’ın oyun organizasyonunu tamamen değersizleştirmesine de izin vermemek gerekiyor.

Ben Galatasaray’ın Şampiyonlar Ligi serüvenine başlarken ilk iki maç ve son maç için sıfır puan öngörmüştüm. Aradaki beş maçtan 10-11 puan çıkarabilirse son 24 takım arasına kalma şansını ciddi biçimde artırabilir. Lille maçıyla başlayacak bu beş maçlık periyot, Galatasaray’ın Avrupa’daki gerçek hedefini belirleyecek. Barcelona karşısında alınan mağlubiyetten çıkarılacak dersler varsa bunlar alınmalı; ancak bir maçın skoruyla bütün sezonun hükmü verilmemeli.

Sonuç olarak Galatasaray’ın Barcelona’ya yenilmesi başlı başına bir kriz değil. Kriz, bu mağlubiyetten hiçbir şey öğrenmemek olur. Rakibin kalitesini kabul edeceksin, kendi eksiklerini göreceksin, doğru yaptığın şeyleri geliştireceksin ve yanlışlarından vazgeçeceksin. Avrupa’da başarı, büyük takımlara yenilmemekle değil, o maçlardan sonra nasıl bir takım olduğunla ölçülür.

Galatasaray’ın bu maçta gördüğü gerçek şu: Oyun planın doğru olabilir ama planı sahada uygulayacak oyuncuların da o seviyenin gereğini yerine getirmek zorunda. Galatasaray ikinci golü buldu, ancak VAR kararıyla gol iptal edildi. Ardından gelen beraberlik, maçın bütün dengesini değiştirdi. Şimdi mesele bu kırılma anından ders çıkarıp yoluna devam edebilmek. Temsilcimize kalan maçlarda başarılar diliyorum.

The post Galatasaray Barça’yı Durduramadı! appeared first on Malta Haber.

Şimdilik tabelalar mutlu, futbol ise soru işaretleriyle dolu.

Galatasaray saman alevi gibi. Bir parlıyor, bir sönüyor. On kişi kaldıktan sonra maçı çevirmesi karakter göstergesi ama şampiyonluk hedefleyen takımın sürekli son dakika kahramanlığına ihtiyacı olmamalı. Sara verimli, oyuna katkısı yüksek. Osimhen girer girmez farkını ortaya koyuyor. Rakip savunmanın dengesi değişiyor, Galatasaray’ın hücum iştahı artıyor. Peki, koskoca Galatasaray’ın oyunu neden bir oyuncunun sahaya girmesiyle bu kadar değişiyor? Osimhen maçı kurtarabilir ama Okan Buruk’un oyun planını her hafta Osimhen kurtaramaz. Leao var mı yok mu ne katkı sağlıyor ? Hala bunları göremiyoruz. Korkarım ki göremeyeceğiz de. Galibiyet var, ikna edici futbol hâlâ yok.

Fenerbahçe 3-0 kazanıyor ama skora bakıp aldanan çok şey kaçırır. Oyun, tabelanın gösterdiği kadar rahat değil. Ederson kritik anda devreye girmese maçın hikâyesi değişebilirdi. Kaleciniz sizi kurtarıyorsa teşekkür edersiniz ama aynı zamanda savunmanızı da sorgularsınız. Bir de Kerem meselesi var. Kerem’i kazanacağım derken Oğuz ve Nene’yi kaybetme riski alıyorsanız burada teknik tercihleri konuşmak zorundasınız. Bir oyuncuyu kazanmak uğruna iki oyuncunun ritmini bozmak, kazanç değil zarardır. Fenerbahçe kazanıyor ama oyunu alarm veriyor. Bu alarmları skor tabelası susturabilir; sezonun kritik maçları susturamaz.

Beşiktaş ikinci yarıda adeta maçı bitirmeye değil, bitmesini beklemeye çıktı. Kocaelispor bastırdı, Beşiktaş geriledi. Savunma hâlâ güven vermiyor, takımın ritmi düşüyor. Bir de hakem tartışmaları var. Kocaelispor’un penaltı beklediği pozisyonda kararın verilmemesi ciddi biçimde sorgulanmalı; ihlalin niteliğine göre kırmızı kart ihtimali de değerlendirilmeliydi. Pozisyonun görüntüleri üzerinden kesin hüküm vermek gerekir ama hakemin skora etki etmiş olabileceği tartışması yabana atılamaz. Tayfur Bingöl’ün Beşiktaş maçlarında yeniden penaltı tartışmasının merkezine gelmesi de geçmişteki olayları hatırlattı, Erol Bulut’un açıklamaları yeniden akıllara geldi. Ancak Beşiktaş’ın kendi problemlerini de unutmamak lazım. Hakem tartışması savunma zaaflarını ortadan kaldırmıyor. Beşiktaş kazandı diye iyi oynamış olmuyor; bazen üç puan, doksan dakikanın en başarılı oyuncusu oluyor.

Trabzonspor’da ise hava değişiyor. Takımın ritmi yükseliyor, Dju skor yükünü almaya başlıyor. Samsunspor’un kötü gidişatı elbette değerlendirmede önemli ama Trabzonspor’un kazandığı ivmeyi yalnızca rakibin durumuna bağlamak haksızlık olur. Reis’in etkisiyle takım daha derli toplu görünüyorsa bu da bir teknik direktör başarısıdır. Yine de asıl sınav, işler ters gittiğinde bu oyunu koruyabilmek. Trabzonspor henüz kusursuz değil ama diğer rakiplerinin aksine yukarı doğru bir hareketlilik gösteriyor.

Yedinci haftanın fotoğrafı net: Galatasaray bireysel kaliteyle, Fenerbahçe skorla, Beşiktaş zaman zaman şansla ayakta kalıyor. Trabzonspor ise oyununu geliştirmeye çalışıyor. Şampiyonluk yarışı uzun; her hafta son dakika golüyle, kaleci kurtarışıyla ya da tartışmalı hakem kararıyla ayakta kalamazsınız.

Asıl mesele şu: Bu takımlar gerçekten iyi mi oynuyor, yoksa henüz kötü oynamanın bedelini mi ödemiyor? Şimdilik tabelalar mutlu, futbol ise soru işaretleriyle dolu.

The post Skor Var Oyun Yok! appeared first on Malta Haber.

Gerisi gürültü.

Tribün dersin siyasi tartışma çıkar. Sosyal medya dersin başka bir kavga başlar. Takımın adını söylersin başka bir anlam yüklenir. İyi oynadı dersin bir taraf, kötü oynadı dersin diğer taraf sana bir etiket yapıştırır.

Benim derdim bunlarla değil.

Ben sahaya bakıyorum.

Ve sahada gördüğüm Amedspor, sezon başında söylediğim gibi ciddi bir takım.

Kadroyu iyi kurdular. Hoca tercihi doğru çıktı. Belçika’da başarılı olmuş bir teknik adam getirdiler ve bugün ligin altıncı haftasında liderler. Üstelik ligin formda takımlarından Beşiktaş’ı yenerek.

Buna hâlâ başka anlamlar yüklemeye çalışan varsa futbol konuşmuyor demektir.

Maçın adı ne olursa olsun, skor tabelası yalan söylemez.

Amedspor kazandı.

Hem de Beşiktaş’ın Avrupa yorgunluğunun ve dar kadrosunun ciddi biçimde hissedildiği bir maçta.

Beşiktaş açısından sonucu felaket olarak görmüyorum. Hatta açık söyleyeyim: Bu skor benim için sürpriz değil.

Sezon başından beri söyledim; Beşiktaş’ın ilk 11’i şampiyonluk yarışında iş yapar. Fakat şampiyonluk 11 kişiyle kazanılmıyor.

Salih Orkun resmi olarak 12. maçına çıkıyor.

Bu ne demek?

Adamın dinlenme ihtimali yok.

Ligin daha başındayız.

Sezon ilerlediğinde bunun karşılığını alırsınız.

Beşiktaş’ın asıl problemi burada başlıyor. İlk 11 ile kulübe arasında kalite farkı var. Büyük takım olmanın şartı yalnızca iyi 11 kurmak değildir. 11’in bozulduğunda da aynı seviyede kalabilmektir.

Beşiktaş bunu henüz yapamıyor.

Bir de Nübel meselesi var.

Uzaktan gol yemek elbette olabilir. Ama mesele yalnızca o gol değil. Kaptırdığı topların neredeyse tamamı rakip kalede tehlikeye dönüşüyorsa orada kaleciyi ayrıca konuşmak zorundasınız.

Savunma hattına “kötü” demiyorum.

Ama yorgunluklarını gizleyemediler.

Ve bana göre Beşiktaş’ın sezon boyunca en çok başını ağrıtabilecek bölgesi sol bek.

Rıdvan hücumda iyi işler yapıyor. Ancak savunmada aynı güveni vermiyor. Beşiktaş’ın hedefi şampiyonluksa, bu pozisyonu görmezden gelemezsiniz.

Trabzonspor 4, Galatasaray 0

Gelelim haftanın tokat gibi sonucuna.

Trabzonspor, Galatasaray’ı 4-0 yendi.

Üstelik öyle “bir şekilde kazandı” falan da değil.

Ezdi.

Thomas Reis tercihini sezon başında doğru bulmuştum. Bu maç onun adına ciddi bir referans oldu. Son dört sezonun şampiyonunu bu skorla ve bu oyunla yenmek kolay iş değil.

Galatasaray’ın savunması için haftalardır konuşulanlar da artık yorum olmaktan çıktı.

Sahada kanıtlandı.

Savunma hattı ciddi problem.

Rakip kaliteyi ve tempoyu artırdığında Galatasaray’ın savunma organizasyonu dağılıyor.

Bir de Uğurcan…

Kusura bakmayın ama bu sezonki Uğurcan, bildiğimiz Uğurcan değil.

Kaleci kötü takımın açığını kapatır.

Bu sezon Uğurcan’ın bunu yeterince yaptığını söylemek mümkün değil.

Sane konusunda da aynı soru işareti var. Geldiğinden beri beklenen katkıyı alamıyorsunuz. Barış Alper konusunda da benzer bir durum söz konusu.

Okan Buruk’u beğeniyorum.

Ama iyi teknik direktörlük yalnızca doğru kadroyu kurmak değildir.

Yanlış giden şeyi kesebilmektir.

Artık bazı isimler konusunda karar zamanı geliyor.

Çünkü Galatasaray’ın forması ağır olabilir ama formanın ağırlığı oyuncuya 90 dakika garanti vermez.

Osimhen yoksa ne oluyor?

Galatasaray’ın bir başka problemi daha net biçimde ortaya çıktı:

Osimhen yoksa takımın hücum gücü ciddi şekilde düşüyor.

Bu bir bahane değil.

Ama bunun devamını da getirelim.

Osimhen yok diye Galatasaray’ın çaresiz kalması kabul edilecek bir durumsa, o zaman teknik direktörün ne işe yaradığını sormak gerekir.

Büyük takımda yıldız oyuncu elbette fark yaratır.

Fakat sistem, yıldızın yokluğunda çökecek kadar kırılgansa orada teknik ekibin de sorumluluğu vardır.

Salah başka bir seviye

Ve Salah…

Evet, Salah’ın takım dengesi açısından bazı soru işaretleri oluşturduğu söylenebilir.

Ama büyük yıldızın ne olduğunu da böyle gecelerde anlarsınız.

Adam çıktı, maçı aldı.

Bazen bütün taktik tahtasını çöpe atarsınız. Çünkü karşınızda öyle bir oyuncu vardır ki, rakibin planını tek başına bozar.

Salah bunu yaptı.

İşte yıldız dediğin budur.

Takımın bütün problemlerini çözmez belki ama maçı çözer.

Bu hafta futbol bize üç ayrı hikâye verdi.

Amedspor’un liderliği tesadüf değil.

Beşiktaş’ın problemi ilk 11 değil, arkasındaki kalite.

Galatasaray’ın savunması alarm veriyor.

Ve Trabzonspor, Reis yönetiminde ciddi bir mesaj verdi.

Bunların hepsi futbol.

Tribün, sosyal medya, siyasi tartışma, etiketler…

Onları isteyen istediği kadar konuşsun.

Ben tabelaya bakıyorum.

Bu hafta tabela Amedspor için liderlik, Beşiktaş için kadro derinliği, Trabzonspor için 4-0 ve Galatasaray için ciddi bir savunma problemi yazıyor.

Gerisi gürültü.

The post Sadece Futbol Konuşalım ! appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

O yüzden Fenerbahçe hakkında konuştuğumda bana “Sen zaten Fenerbahçeli değilsin” denebilir.

Eyvallah.

Ama tam da bu yüzden bazı şeyleri daha rahat görebiliyorum.

Çünkü taraftarın duygusunu taşımıyorum.

Ben sene başından beri aynı şeyi söylüyorum:

Fenerbahçe’nin kadrosu yetersiz. Hocası yetersiz. Ve bu takımın futbolu şampiyonluk futbolu değil.

Bunu söyleyince ne oluyor?

Fenerbahçe düşmanı!

Yahu arkadaş, Fenerbahçe’nin düşmanı olmak için Fenerbahçe’nin kötü oynamasını söylemeye gerek yok. Zaten kötü oynuyor!

“Takımının yanında ol.”

Ben Fenerbahçeli olsam elbette takımımın yanında olurum.

Ama takımımın yanında olmak, takımın yaptığı her yanlışa alkış tutmak değildir.

Benim çocuğum ders çalışmıyorsa “Oğlumun yanındayım” diye oturup alkışlamam.

Çocuk sınıfta kalınca da “Hocam neden bıraktınız?” diye öğretmene saldırmam.

Daha önce müdahale ederim.

Fenerbahçe’de de mesele tam olarak bu.

Şu anda konuşuyoruz.

Ama bu problemler bugün ortaya çıkmadı.

Hoca da yok 2 penaltımız verilmedi, yok Beşiktaş yok Gençlerbirliği. Tam özgüvensiz açıklamalar. Bırak hoca! Sen taraftara ne izletiyorsun ?

Fenerbahçe’nin problemi gol atamamak değil, futbol oynayamamak

Bu maçtan sonra Fenerbahçe’nin reaksiyon vermesini bekliyordum.

Kaoslu bir haftadan çıktın.

Büyük takım refleksi gösterirsin.

Rakibi sahasına gömersin.

En azından “Buradayım” dersin.

Fenerbahçe ne yaptı?

Rakip kaleye gidemedi.

Bakın gol atamadı demiyorum.

Rakip kaleye gidemedi!

Bu ikisi arasında çok büyük fark var.

Kötü oynarsın, pozisyon bulursun, kaçırırsın.

Burada pozisyon üretme fikri yok.

Oyuncular birbirinden kopuk.

Aralarında kilometreler var.

Hücumda çoğalamıyorlar.

Topu alan oyuncunun pas vereceği adam yok.

Ceza sahasına giren yok.

İkinci topları alan yok.

Rakip savunmayı bozacak koşu yok.

Taktik?

Ben göremiyorum.

Organizasyon?

Ben göremiyorum.

Plan?

Ben göremiyorum.

O zaman soruyorum:

Bu takım golü nasıl atacak?

Lukaku’yu getiriyorsun.

Kerem’i alıyorsun.

İrfan Can var.

İsimlere bakıyorsun, diyorsun ki “Bunlardan bir şey çıkar.”

Ama futbol isimlerle oynanmıyor.

Futbol organizasyonla oynanıyor.

Lukaku’nun önüne top koyamazsan Lukaku ne yapacak?

Kerem’i doğru bölgede kullanmazsan Kerem ne yapacak?

İrfan Can’ın etrafında doğru bağlantıları kurmazsan İrfan Can ne yapacak?

Ben Fenerbahçeli olsam hocayı bugün tartışmaya açarım

Hoca meselesinde de hiç romantik davranmam.

Fenerbahçe’nin başındaki teknik adamın bu takım üzerinde ciddi bir oyun etkisi olduğunu göremiyorum.

Hoca kötü kadroyu iyi göstermek zorunda değil.

Ama iyi oyuncuları da kötü göstermek zorunda değil.

Fenerbahçe’nin problemi sadece hoca değil.

Ama hoca da problemin dışında değil.

Dolayısıyla ben Fenerbahçeli olsam hocayı gönderme seçeneğini ciddi şekilde masaya koyarım.

Hatta yalnız hocayı değil, kadro yapılanmasını da masaya yatırırım.

Çünkü bazı oyuncuların artık Fenerbahçe’de “dokunulmaz” olmadığını göstermenin zamanı geldi.

Kerem.

İrfan Can.

Lukaku.

İsimleri büyük olabilir.

Kariyerleri büyük olabilir.

Ama Fenerbahçe formasının altında bugün ne veriyorsun?

Asıl soru bu.

Kerem, son yılların en büyük hayal kırıklıklarından biri olma yolunda gidiyor.

İrfan Can için de artık “bir gün açılır” kredisi sınırsız değil.

Lukaku’nun da yalnızca geçmişte yaptıkları üzerinden değerlendirilmesini doğru bulmuyorum.

Fenerbahçe nostalji kulübü değil.

Bugün ne veriyorsun?

Yarın ne vereceksin?

Daha kötüsü ne biliyor musunuz?

Fenerbahçe’nin sahada Başakşehirleşen bir görüntüsü var.

Top sende.

Ama tehdit değilsin.

Rakip seni görünce korkmuyor.

Oyunu kontrol ediyorsun gibi görünüyorsun ama aslında oyunun seni kontrol etmesine izin veriyorsun.

Ve en kötüsü:

Fenerbahçe’nin rakipleri Fenerbahçe’den çekinmemeye başladı.

Bu çok tehlikeli.

Çünkü büyük takım olmak, sadece kadro değerinin yüksek olması değildir.

Rakibin Fenerbahçe’yi görünce planını değiştirmesidir.

Şu anda bunu göremiyorum.

Fenerbahçe için alarm zilleri çalıyor

Ben Fenerbahçeli olsam şu anda “Daha çok erken” demezdim.

Çünkü evet, sezon uzun.

Ama bazı takımlar sezonu erken kaybeder.

Puan olarak değil.

Psikolojik olarak.

Fenerbahçe bu gidişle kasım ayında havlu atabilir.

Ve sonra herkes aynı soruyu sorar:

“Nasıl bu hale geldik?”

Cevabı çok basit.

Bugün gördüğünüz problemleri aylar önce söyleyenlere “Fenerbahçe düşmanı” dediniz.

Galatasaray kazanıyor ama Osimhen’in yokluğu çok net

Galatasaray tarafına gelirsek…

Kazandılar.

Üstelik önceki maçlara göre daha iyi bir görüntü vardı.

Torreira’nın maaş zammından sonra performansının yükselmesi de ayrıca konuşulur.

Deniz Gül ve Leao kötü görünmedi.

Ama Batrakov’u şu haliyle 11’e yazmam.

Bir de Osimhen meselesi var.

Adam yok ama yokluğu sahada var.

Galatasaray’ın hücumunda Osimhen’in ne kadar önemli olduğu çok net.

Çünkü Osimhen sadece gol atmıyor.

Rakip savunmayı geriye itiyor.

Alan açıyor.

Savunmayı meşgul ediyor.

Takımın hücum planını değiştiriyor.

Bir de şu saha…

Allah aşkına!

O sahada milyon euroluk futbolcular oynatılır mı?

Futbolcuya milyonlarca euro veriyorsun.

Sonra sahaya bakıyorsun.

Tarla!

Bu işin şakası yok.

Bir oyuncunun sakatlanmasını beklemeden çözüm bulunmalı.

Beşiktaş ise şu anda ligin en iyi futbol oynayan iki takımından biri

Beşiktaş’ın hakkını da teslim etmek lazım.

Her hafta ritim yükseltiyorlar.

Takımın ne oynadığı belli.

Defans kurgusu oturmuş.

Salih-Orkun merkezi güçlü.

İlhan Fakılı’yı ayrıca beğeniyorum.

Beşiktaş şu anda iyi futbol oynuyor.

Öyle “sonuç alıyor” anlamında söylemiyorum.

Gerçekten oyun olarak iyi.

İlk 11 kalitesi yüksek.

Fakat bir problem var:

Rotasyon.

Lig uzun.

Avrupa maçları var.

Sakatlık var.

Cezalar var.

Üç günde bir maç var.

Beşiktaş’ın ilk 11’i Galatasaray’la baş edebilir.

Ama 20-25 oyunculuk kadro kalitesi konusunda Galatasaray’ın gerisinde olduğunu düşünüyorum.

Bu yüzden sezonun ilerleyen bölümünde göreceğiz.

Ama bugün itibarıyla tablo net:

Ligin en iyi oynayan iki takımından biri Beşiktaş.

Galatasaray kazanıyor ve yoluna devam ediyor.

Fenerbahçe ise daha sezonun başında alarm veriyor.

Ve ben Fenerbahçeli olsam artık “Sabır” demem.

Radikal karar isterim.

Hocayı tartışırım.

Kadroyu dağıtırım.

Bazı isimlerin formasını garanti olmaktan çıkarırım.

Gerekirse yıldız oyuncuyu tribüne gönderirim.

Çünkü büyük takım olmak, büyük isimleri oynatmak değildir.

Büyük takım olmak, gerektiğinde büyük isimlerden vazgeçebilmektir.

Ben Fenerbahçeli olsaydım bugün takımımı alkışlamazdım.

Takımımın yanında dururdum.

Ama şunu da yüksek sesle söylerdim:

“Bu futbol böyle devam ederse bu sezonu daha kasım ayında kaybedersiniz.”

Ve kusura bakmayın…

Bunu söylemek Fenerbahçe düşmanlığı değil.

Fenerbahçe’nin gerçek fotoğrafını çekmektir.

The post Fenerbahçe Eylül Ayında Havlu Attı appeared first on Malta Haber.

Avrupa’da favori olmak forma meselesi değildir. Favori olduğunu rakibe kabul ettirme meselesidir.

Galatasaray kötü müydü?

Hayır.

İyi miydi?

O da değil.

Hakem mi maçı katletti?

Hayır.

Peki ne oldu?

Galatasaray, Avrupa’da favori olduğu maçları kazanamama hastalığına bir yenisini daha ekledi.

Ve bence asıl konuşulması gereken mesele tam olarak bu.

Çünkü Galatasaray’ın artık Avrupa’da bir maç öncesinde rakibine şunu hissettirmesi gerekiyor:

“Ben senden daha iyiyim ve bu maçı kazanacağım.”

Sporting ne yaptı?

Galatasaray’a adeta “Favori sensin kardeşim, sen oyna” dedi.

Temkinli oynadı.

Bekledi.

Galatasaray’ın zaaflarını kolladı.

Ve sonunda da maçı aldı.

Galatasaray ise favori olmanın avantajını kullanmak yerine, favori olmanın baskısı altında ezildi.

İLK 30 DAKİKA: İNSANI YANILTAN GALATASARAY

Hakkını verelim.

Galatasaray maça doğru başladı.

Hatta mevcut kadro içerisinde çıkabilecek en doğru 11’lerden biriyle sahaya çıktı.

Önde pres…

Rakibi boğma…

Topu kazandığında hızlı hücum…

Biraz eski Terim dönemlerinden kalan futbol anlayışını hatırlatan bir başlangıç.

Sonra da karambolden gelen gol.

İlk 30 dakika boyunca Galatasaray’a “kötü oynadı” diyemezsiniz.

Ama futbol 30 dakika oynanmıyor.

Ve Galatasaray’ın problemi tam da burada başladı.

dakikadan sonra takımın ritmi kayboldu.
Sane’nin şutu dışında Galatasaray’ın rakip kalede ciddi bir üretimi kalmadı.

Asıl komik olan ise şu:

Savunmaya bakıyorsunuz, “O kadar da kötü değiller.”

Jakobs?

Çok büyük hata yaptığını söyleyemezsiniz.

Davinson?

O da kötü değil.

Peki Sporting neden bu kadar rahat oynadı?

Çünkü Galatasaray’ın orta sahasında kocaman bir delik vardı!

ORTA SAHA OTOBAN OLDU

Sara…

Normal şartlarda çok beğendiğim bir futbolcu.

Ama dün sahada Sara’yı tanımak mümkün değildi.

Batrakov da aynı şekilde.

Batrakov’un boşluğunu Sara mı kapatmaya çalıştı, yoksa oyun planı mı böyleydi bilmiyorum.

Ama sonuç ortada.

Sara sürekli hücuma çıktığında Torreira rakiple baş başa kaldı.

Torreira yalnız kalınca Sporting orta sahayı geçti.

Sporting orta sahayı geçince Galatasaray savunmasının önünde kilometrelerce alan oluştu.

Sonra da Galatasaray pozisyon yemeye başladı.

Bunun adı sadece “bireysel hata” değildir.

Bu, takım savunmasının bozulmasıdır.

Galatasaray’ın boyu koptu.

Orta saha ile savunma arasındaki mesafe açıldı.

Ve Sporting de “Teşekkür ederim” deyip o boşluklara yerleşti.

GOLÜ YİYORSUN, İKİNCİYİ DE YİYORSUN!

Bence gecenin en ciddi problemi bu.

Galatasaray gol yiyebilir.

Her takım yer.

Ama Galatasaray’ın son dönemde başına gelen başka bir şey var:

Golü yediği zaman hemen arkasından bir tane daha yiyor.

Rakamlar ortada.

Çorumspor:

59 ve 61. dakikalar.

Başakşehir:

66 ve 76. dakikalar.

Sporting:

57 ve 63. dakikalar.

Artık buna “tesadüf” diyemezsiniz.

Bir kere olur, dersiniz ki futbol.

İki kere olur, dersiniz ki konsantrasyon problemi.

Üçüncüde artık oturup düşünürsünüz:

Bu takım gol yediğinde psikolojik olarak dağılıyor mu?

Bence ciddi şekilde dağılıyor.

Çünkü iyi takımın özelliği gol yememesi değildir.

İyi takım gol yedikten sonra oyunu tekrar kontrol edebilendir.

Galatasaray bunu yapamıyor.

Bir gol yiyor.

Sonra panik başlıyor.

Alanlar açılıyor.

Oyuncular pozisyonlarını kaybediyor.

Rakip ikinciyi buluyor.

Ve maç gidiyor.

“BİREYSEL HATA” DİYEREK KURTULAMAZSINIZ

Gollere bakıp “Bireysel hata” diyebilirsiniz.

Ama bu da işin kolayına kaçmak olur.

Çünkü bireysel hatalar futbolun parçasıdır.

Önemli olan, takımın o hatayı telafi edip edememesidir.

Bir oyuncu hata yapar, arkadaki oyuncu kapatır.

Kaleci hata yapar, takım reaksiyon gösterir.

Stoper çıkar, orta saha sigorta olur.

Galatasaray’da ise bir hata yapıldığında sanki bütün takım “Ben de seyredeyim” moduna giriyor.

Sallai’nin hücum gücü var mı?

Var.

Ama savunma pozisyonlarında ne kadar aksadığı da artık ortada.

Jakobs’a gelince…

Adam belki de hayatında en son ne zaman stoper oynadığını hatırlamıyordur.

Dolayısıyla ondan mükemmel bir stoper performansı beklemek zaten saçma.

Ama Galatasaray’ın da “Jakobs mecburen stoper oynadı” diyerek bu problemi görmezden gelme lüksü yok.

Avrupa’da mazeret puan kazandırmaz.

OSIMHEN YOKTU AMA HER ŞEYİ ONA BAĞLAMAYIN

Bir parantez de Osimhen’e.

Osimhen bu maçta yoktu.

Dolayısıyla Galatasaray’ın hücum gücünün düşmesi şaşırtıcı değil.

Ama çıkıp da “Osimhen olsaydı bu maç kesin kazanılırdı” demek de futbolculuk değil, falcılık olur.

Çünkü ilk 30 dakikada Osimhen’siz Galatasaray gayet iyi bir hücum organizasyonu ortaya koydu.

Problem Osimhen’in yokluğundan çok daha sonra başladı.

Galatasaray oyunun bütünlüğünü kaybetti.

İkinci yarıda sadece iki şut.

İki!

Bu rakam zaten maçın özetidir.

Osimhen yoktu, tamam.

Ama Osimhen yok diye Galatasaray’ın orta sahasının boş kalmasının, savunma hattının kopmasının, gol yedikten sonra psikolojik olarak dağılmasının bir açıklaması yok.

UĞURCAN’I DA KONUŞALIM

Ve evet…

Uğurcan.

Bunu da konuşacağız.

Çünkü Galatasaray’ın Avrupa hedefi varsa bazı gerçekleri söylemek zorundayız.

İkinci golde kaleci hatası var.

Net.

Penaltı pozisyonunda da çıkış zamanlaması tartışılır.

Bu seviyede kaleciden beklenen yalnızca top kurtarması değildir.

Bazen kaleci takımına puan kazandırır.

Bazen de takımının alabileceği puanı kaybettirir.

Dün ikinci ihtimali gördük.

HAKEME SIĞINMAK YOK

Batrakov’a yapılan faul?

Bence kırmızı kart çıkmalıydı.

Net.

Ama buradan “Hakem Galatasaray’ı yaktı” sonucu çıkarmak da kolaycılık.

Çünkü hakem kırmızı kart verseydi maç değişebilir miydi?

Evet.

Kesin kazanır mıydık?

Hayır.

Dolayısıyla Galatasaray’ın bütün problemlerini hakemin üzerine yıkmak, kendi eksiklerini saklamaktır.

Galatasaray’ın problemi hakem değil.

Galatasaray’ın problemi, iyi başladığı maçı neden 30 dakika sonra kontrol edemediğidir.

SONUÇ: GALATASARAY FAVORİ OLDUĞU MAÇI KAZANAMIYOR

Gelelim meselenin özüne.

Galatasaray, Avrupa’da favori olduğu maçlarda kazanamama serisine yine son veremedi.

Ve artık bunun üzerinde ciddi ciddi düşünmek gerekiyor.

Çünkü mesele tek bir maç değil.

Tek bir oyuncu değil.

Tek bir hata değil.

Tek bir hakem kararı hiç değil.

Bu bir zihniyet meselesi.

Galatasaray rakibine favori olduğunu hissettirmeli.

Sporting dün Galatasaray’a favori olduğunu hissettirdi.

Aradaki fark buydu.

İlk 30 dakika Galatasaray vardı.

Sonraki 60 dakika ise Sporting’in zaaflarını bekleyen değil, kendi zaaflarıyla boğuşan bir Galatasaray vardı.

İlk elin günahı olmaz.

Ama ilk elde gördüğün hataları düzeltmezsen ikinci elde bedelini ödersin.

Bu savunma organizasyonuna, orta saha dengesine ve özellikle gol yedikten sonraki reaksiyona bir çözüm bulunmazsa…

İlk 24 artık hedef değil, hayal olur.

Çünkü Şampiyonlar Ligi’nde kimse Galatasaray’a acımaz.

Kimse “Bugün biraz savunmada eksikleri vardı” demez.

Kimse “Osimhen de yoktu” demez.

Kimse “Hakem kırmızı vermeliydi” demez.

Rakip gelir, boşluğu görür ve çakar.

Galatasaray’ın da artık şu gerçeği anlaması lazım:

Avrupa’da favori olmak forma meselesi değildir. Favori olduğunu rakibe kabul ettirme meselesidir.

Dün gece Galatasaray bunu 30 dakika yaptı.

60 dakika yapamadı.

Maçın özeti de zaten bundan ibaret.

The post Korkan Galatasaray Kazanamaz! appeared first on Malta Haber.