Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Ligde Kimse Temiz Kazanmıyor! appeared first on Malta Haber.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

Maçın oynandığı gün Türkiye’de futbolda “beyaz eller” operasyonu gerçekleşti. Bazı futbolcuların ve hakemlerin gözaltına alınmasıyla gündem çalkalandı. Uzun zamandır üzerinde durduğum bir noktaya bir daha değineceğim. Ha bu arada; kim nasıl, olayın neresinden anlamak isterse o şekilde anlasın, yorumlasın. Çok da umurumda değil. Galtasaray’ı kayıran bir “Yapı” yok. Mevzu bundan daha ötesi. İçinde bulunduğumuz bu durum; salt hakem hatalarıyla, üç beş futbolcunun, bir iki hakemin yasadışı bahis oynamasının çok ötesinde. Bu tarz operasyonlar çok önemli ama buzdağının görünen yüzünün sadece güneş ışıklarıyla gözümüze çarpan tarafı. Bu tarz operasyonlarla bu mevzu çözülmez. Daha “geniş açılı” ve toplumsal tabanda değer bulan, hatta futbolun dışında çözümler lazım. Bunun için de toplumun bakış açısını değiştirmesi lazım. Yoksa bugün Galatasaray’a, yarın Fenerbahçe’ye, öteki gün Beşiktaş’a “hata” adı altında yanlış (!) kararlar çalınır. Sonra unutulur gider. Fakat kısa sürede olmaz bu köklü değişim. O nedenle bence bu sene acilen yabancı hakemler getirilmeli ki şampiyon olanın başarısı gölgelenmesin.

Kısmet ve Kısmeti Tepme

Kısmet, insanın ayağına bazı zamanlarda gelir. Bu anlar, geriye dönüp baktığımızda çoğu zaman hayatımızın kırılma noktalarını oluşturur. Ya “Ah, tüh, vah!” ederiz ya da “Çok şükür ki böyle yapmışım.” deriz. İşte Arda Ünyay’ın da ayağına şansı son iki üç haftada geldi. USG maçındaki kırmızı kart, Fenerbahçe maçında John Duran’ı tutamadığı için yenen gole sebep olma, Samsun maçındaki hatalar ve katkısızlığı yüzünden Arda sanırım ayağına gelen kısmeti tepti. Arda her oyuna girdiğinde defans kurgusu anında bozuluyor ve rakip takım çok fazla adam eksiltmeye başlıyor. Bir süre oynayabileceğini düşünmüyorum. Umarım Yusuf Demir gibi sadece kadro dolsun diye tutulmaz. Kendini geliştirmesi için acilen Anadolu takımlarından birine gönderilmesi iyi olur.

Osimhen ve Sané’nin Ederi

Maç boyunca düşündüğüm şeylerden biri de bu. Osimhen’e bu paralar verildi ama ederi hakikaten bu mu? Çok hırslı, takımı diri tutuyor, hiç olmayacak yerlerde güzel goller atıyor; bunlar tamam. Bunlar bir eder yapar. Ama 75 milyon Euroverilen bir topçudan kaleyi gördüğü yerde daha iyi şut çekmesini beklerim ben. Aynı durum Sané’de de var. Son dokunuşları geliştirmeleri için bir 20 milyon daha harcayıp özel antrenmana mı sokalım sizi? Siz hiç Van Hooijdonk gibi, Hagi gibi, Alex gibi şut antrenmanı yapmaz mısınız ya? Okan Hoca, skor bulmak isteyen ve defansı açan rakiplerine karşı 20 civarı şut çekip “Nasıl olsa bunun 1–2 tanesi girer.” diye düşünebilir ama; defansa kapanan veya atak gücü sendenyüksek olup, seni baskı altına alan takımlar için gelen her şans altın değerinde. Elinde de böyle futbolcular varsa, onların dağa taşa vurmalarına müsaade etmemesi lazım.

Monaco maçı Avrupa açısından kırılma noktası. Bakalım onca harcanan para dördüncü şampiyonluk mücadelesi için miymiş? Yoksa Avrupa iddiamız nereye kadar sürecek? Herkese iyi haftalar.

The post Dostcan Sevim Yazdı: YABANCI HAKEM GELMELİ Mİ? appeared first on Malta Haber.

Icardi’nin etkisiz kalması tesadüf falan değildi. Çünkü onun profiline uygun bir plan sunulmadı. Top ona ulaşmadı, ulaşınca da etrafında destek bulamadı. Bağlantı oyunu yoktu, ceza sahası içi tehdit yoktu, servis yapan oyuncular zaten sahada görünmüyordu. Bu maç özelinde Icardi var mıydı yok muydu tartışılır hâle geldi.

USG’nin orta saha lideri Zorgane, İlkay’ı öyle bir kilitledi ki Galatasaray’ın oyun aklı tamamen sıfırlandı. İlkay oyuna giremeyince Galatasaray’ın bütün yaratıcılığı çöktü. Sara ile Sané bireysel denemeler yaptı, topu taşıdı, adam geçti ama bunların hiçbiri fark yaratmaya yetmedi. Oyun akmıyordu, tempo yoktu, tehdit oluşturacak düzen hiç kurulamadı. Ama yine de bu maçta üç oyuncu seçeceksem Sané , Sara ve Sallai ‘dir

Bu maçın hakkı beraberlikti. Galatasaray’ın “kesin kazanırdı” diyebileceğimiz bir üstünlüğü yoktu. Böyle kısır maçlar bazen bir şans golüyle çözülür; o şans topunu da USG buldu. Üstelik gol öncesinde Promise David’in görmesi gereken bir ikinci sarı kart vardı. Hakem bunu atladı. O kart çıksa oyun bambaşka yere evrilirdi, bunu söylemek yanlış olmaz.

Hakem performansı da vasattı. Galatasaray’ı tamamen ezdi diyemem ama takdir haklarının çoğunu USG’den yana kullandı. Avrupa seviyesinde bir yönetim değildi. Çifte standart barındıran pozisyon kararları oyunun dengesini bozdu. Bu tür maçlarda hakemin net ve tutarlı olması gerekirken tam tersi bir görüntü izledik.

Evet, Galatasaray eksikti. Eksikler oyuna da skora da etki etti. “Eksikler bahane olamaz” romantizmi burada geçmez. Ama tüm eksiklere rağmen bu maç en azından tutulabilirdi. Bir puan çok değerli olurdu. Galatasaray bunu da yapamadı çünkü planı yoktu, reaksiyonu yoktu, oyunu yönlendirecek lideri yoktu.

Ancak genel tabloya bakınca Şampiyonlar Ligi açısından karamsarlığa gerek yok. 5 maç 9 puan hâlâ çok kritik bir avantaj. Gruptaki gerçek final Monaco maçında oynanacak. Dananın kuyruğu o maçta kopacak. Bu mağlubiyet moral bozar fakat sezonun yönünü belirleyecek olan o karşılaşma.

Eğer Osimhen döner, ona uygun düzen kurulursa ve İlkay serbest kalabilirse Galatasaray bambaşka bir takım görüntüsüne geri döner. Çünkü bu takımın gerçek seviyesi USG maçının çok üzerinde. Asıl mesele o seviyeyi Monaco maçında hatırlamak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Neredesin ey Osimhen? appeared first on Malta Haber.

Beşiktaş camiası yine şaşırmış durumda. Her yerde “Rafa neyi beğenmedi?”, “Neden gitmek istiyor?” soruları dolaşıyor. Arkadaşlar, bu şaşkınlık tamamen gereksiz. Bu kulübün yıllardır yaptığı hataları alt alta koyduğun zaman bugün yaşanan kriz, öngörülemeyecek bir şey değil. Asıl şaşırtıcı olan, bu patlamanın bu kadar gecikmesi.

Beşiktaş’ta uzun süredir bir proje, bir futbol aklı, bir planlama yok. Yönetim kaotik, sportif strateji düzensiz, kadro mühendisliği berbatsa; siz dünyanın en yetenekli adamını bile getirseniz o oyuncu mutsuz olur. Rafa Silva’nın bugün yaşadığı şey tam olarak budur.

Yönetim yanlış hoca seçimi yaptı, yanlış kadro kurdu, yanlış iletişim yürüttü. Saha içinde bu kadar düzensizlik, saha dışında bu kadar belirsizlik varken “Rafa neden mutsuz?” diye sorulması akıl dışı. Bu ortamda en profesyonel futbolcu bile sahadan soğur.

Sonra işin içine Sergen Yalçın’la yaşanan kriz giriyor. Yıllardır bize pazarlanan “Sergen büyük oyuncuydu, şöyle büyüktü böyle büyüktü” hikâyesi şimdi aynı şekilde “Sergen büyük hoca” diye yeniden servis ediliyor. Gerçekte ne var? Ne büyük oyun planı var, ne modern futbol vizyonu, ne de iletişim becerisi. Ama bir ego var… Hem de kulübün kaldıramayacağı kadar şişirilmiş bir ego.

Sergen Yalçın’ın Rafa Silva ile kriz yaşaması sürpriz mi? Değil. Avrupa tecrübesi olan, modern oyun anlayışıyla yetişmiş bir oyuncuyla; iletişim yönü zayıf, geniş kadro yönetiminde sorun yaşayan bir hocanın çatışması kaçınılmazdı. Bir tarafta Avrupa seviyesinde bir futbolcu, diğer tarafta hak ettiğinden fazla pohpohlanan bir ego… Aynı sahaya sığmadılar.

Rafa Silva’nın mutsuzluğu tamamen doğal. Bu adama “proje”, “yeni yapılanma”, “büyük hedefler” anlatıldı. Peki ne buldu? Dengesiz bir kadro, üç farklı teknik direktör yaklaşımı, yönetim belirsizliği ve haftalık kaos. Böyle bir ortamda oyuncunun performansının düşmesi, kafa olarak kopması normaldir. Suçlu oyuncu değil; onu bu ortama mahkûm edenlerdir.

Gerçek şu ki Rafa sıradanlaşmadı. Sıradanlaşan Beşiktaş’ın ta kendisi. Bir kulüp kendi düzenini bu kadar zayıflatırsa, istikrarsızlıkta bu kadar ısrar ederse, hiçbir yıldız oyuncuyu elinde tutamaz. Dünyanın en yetenekli adamını bile alıp böylesine başıbozuk bir yapının içine koyarsan, o oyuncudan da verim alamazsın. Sorun Rafa’da değil, sorun Beşiktaş’ın kendisinde.

Sonuç çok açık: Rafa krizi ne ilk krizdir ne de son kriz olacak. Bu kulüp kendi içindeki çürümüş düzeni değiştirmediği sürece, kim gelir kim gider fark etmez. Beşiktaş’ı asıl bitiren, menajerler, futbolcular ya da transferler değil; Beşiktaş’ın kendi yönetim zaaflarıdır. Krizin gerçek faili budur. Beşiktaş sorun üretmeye devam ettiği sürece hiçbir yıldız burada huzur bulamaz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Egonun Bedeli : Sergen Yalçın- Rafa Silva appeared first on Malta Haber.

Galatasaray cephesine gelince… Artık o meşhur “şapkayı önüne koyma” ritüeli yapılacaksa tam zamanı. Icardi meselesi büyüdü, büyüdü ve artık taşınamaz hale geldi. Evet, içeride zayıf takımlara gol atar. Atıyor da. Ama ciddi rakiplere karşı Galatasaray resmen 10 kişi oynuyor. Okan Hoca, Icardi’yi “kırmayayım, gönlü hoş olsun” diye sahada tuttuğu her dakika takımın temposu çöküyor. Bu kadar basit. Şu çift forvet fantezisinin yeniden ortaya çıkması ise ayrı bir Spor Toto hikâyesi… Ajax deplasmanının ardından Kocaelispor gibi ivmelenmiş bir takıma puan kaybetmek tolere edilir mi? Belki. Ama Icardi ısrarı? Edilmez. Icardi bugün bir lüks değil, yük. El freni. İlk 11 oyuncusu değil; gerektiğinde girip iş koltuğunu taşıyacak bir yedektir. Bunu kabul etmek zor ama zor olanı yapmak büyük hocalığın gereğidir.

Trabzonspor cephesinde Alanyaspor maçı tam bir “kaza” niteliğindeydi. Evet, Savic ve Batagov’un yokluğu orta sahada ve savunmada ciddi bir eksik oluşturdu; oyun aklı da direnç de eksildi. Ama tüm bu eksiklere rağmen Hagi’nin golü, tribünlere babasının o unutulmaz imzasını hatırlatan bir estetikle geldi ve maça dair gözlerimizin pasını sildi. Şampiyonluk yarışında küçük bir yara alınmış gibi görünse de tablo karamsar değil; çünkü bordo-mavililer bu sezonda diğer yılların aksine istikrarlı bir ritim tutturmuş durumda. Bu maç, o ritmi bozan bir sapma, bir hatırlatma kazasıydı. Trabzonspor’un şampiyonluk iddiasını belirleyecek olan şey, bu tür kazaları ne kadar çabuk telafi edeceği. Bu takımın potansiyeli var; mesele o potansiyeli her hafta aynı ciddiyetle sahaya koymak.

Gelelim gülünçlüğün zirvesine… Kocaelispor Başkanı. Samsunspor Başkanının “kendine gündem yaratma” stratejisini görüp etkilenmiş belli ki. Maç sonrası cümle aralarına imalar serpiştir, isim verme; sonra sorulunca “Ben kimseyi kastetmedim” diye kıvır. Bu mudur? Türk futbolu zaten barut fıçısı. Sizin bu popülarite dilenciliğiniz, bu gereksiz şovlarınız sadece ateşe benzin döküyor. Takıma odaklanmak, başarı üretmek yerine mikrofon kovalamakla futbol iklimi daha beter hale geliyor. Başkan, kimse bu numaralara kanmıyor.

Özet mi?

Fenerbahçe tırmanıyor, Galatasaray takıldı.Bazı başkanlar ise vitrin peşinde koşmaktan yorulmuyor. Türk futbolu da tam bu yüzden bir ileri iki geri. Bu tablo değişmediği sürece sahada gösterilen her emek, yönetim odalarında ve mikrofon başında heba olmaya mahkûm.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe 3 Değil 8 Puan Aldı… appeared first on Malta Haber.

Bunun sebebi şu: Galatasaray taraftarı çok talepkar. Sürekli daha fazlası olsun derdindeler; olmayınca da birilerini cendereye sokuyolar. Ama unutmamalı ki; bizim şu anki namağlup şampiyon olma, Şampiyonlar Ligi’nde ilk 8’e kalma ve sezon sonunda yeniden şampiyon olma hayallerimizi ve bu algıyı oluşturan onlar. Daha önceki yazımı okuyanlar bilir; çok fazla eleştirdiğim nokta vardır ama bugün, özellikle Okan Buruk açısından hiçbir eleştiride bulunmayacağım. Tam tersine, Okan Hoca’yı övmek istiyorum.

Okan Buruk ve Mission Impossible

Böyle büyük kulüpleri yönetmek, bir spor kulübü yönetmekten ziyade adeta uluslararası bir şirketi, hatta küçük çapta bir devleti yönetmek gibidir. Sosyal medyanın bu kadar etkili kullanıldığı, bir yandan da reklam ve algı çalışmalarının tüm dünyada yürütüldüğü bu organizasyonları, böylesine bir stres altında yönetmek hiç kolay değil.

“E ama o kadar para alıyorlar, bir zahmet yönetsinler.” diyerek kestirip atılacak bir durum değil bu. Taraftar baskısı var; yönetim içindeki koltuk savaşları var; siyasetle belli ölçülerde ilişkiler var; medya ile ilişkiler var. Bir de düşünün, sabahtan akşama kadar milyonlarca kişi sizi konuşuyor, belki de hakaret ediyor. Günün sonunda bunun farkındalar ve onlar da insan. Yaptıkları işin yarısı sporla ilgiliyse, diğer yarısı stres ve ilişki yönetimiyle ilgili.

Okan Buruk’un bu açıdan yönetimi kesinlikle saygıyı hak ediyor. Eleştirilerimizin çoğu teknik açıdan ve genellikle “bile bile lades” denilen konular üzerinedir.

Icardi ve Barış Alper

Icardi’nin sakatlıktan sonraki formsuzluğunu anlatmaya gerek yok, gözler önünde. Yine de Cimbom için çok şey ifade eden bir isim. Onun da ayrı bir şekilde yönetilmesi gerekiyor. Kocaeli maçında oynamasını ben biraz buna yoruyorum. Bu tür maçlarda bir nevi “gönül alma” veya “bak, hâlâ bizimlesin” mesajı vardır.

“Kötü oynanan bir maçta neden çıkmadı?” derseniz, ben de olsam çıkarmazdım. Zaten gerideyim ve oyunu açamıyorum.Bir dokunuşla bile katkı verebilir diye düşünmüştür Okan Hoca.

Barış Alper ise çok ayrı bir vaka olma yolunda. Barış, sanki “Ben bu şirketin her derdiyim.” gibi bir tavır içinde duruyor, Okan Hoca’nın bu kadar abartılı desteğine rağmen. Bu noktada Okan Hoca’ya bir artı puan daha yazmak lazım.İçimde, ikinci bir Kerem Aktürkoğlu vakası yaşanacak gibi bir his var. Suudi Arabistan’dan gelen teklif zirvedeyken yazdığım yazıda “Bırakın gitsin.” demiştim. Baştan da dediğim gibi, bu tür olaylara profesyonel bir şirket mantığıyla bakmak lazım. (Netflix’te NBA’de Chicago Bulls efsanesinin anlatıldığı “The Last Dance” adlı bir belgesel dizi var. Şiddetle izlemenizi öneririm. Ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.)

Ofsayt Tartışması

Konuşmaya bile gerek yok. Galatasaray ve Fenerbahçe gibi takımlar (çok kritik ve acımasız kararlar dışında) bu tür bahanelerin arkasına sığınmamalı.

Avrupa Sahnesi

“Belçika tutucudur, zordur Belçika.” diye bir Türk dizisinde bir replik vardı. Ben de aynısını Avrupa için söylüyorum.Avrupa serüveni zordur dediğimde, arkadaşlarım Avrupa’da galibiyet alamayacağımızı ima ettiğimi düşündü. Hayır, onu demiyordum. Demek istediğim şuydu ve hâlâ da arkasındayım: Evet, Galatasaray şimdiye kadar harika başarılar elde etti. Ama iki kulvarı bir arada götürmenin bir yerde bedeli oluyor.
Bir kulvarı geri plana atmanız gerekebiliyor. Dikkat edin, Şampiyonlar Ligi maçları geldikçe Galatasaray’ın lig maçlarında zayıflamalar başladı.Geçen senelerde 4. veya 5. maçtan sonra Okan Hoca, benim kanaatime göre Avrupa’yı feda etmeyi tercih ediyordu. Bu sene ise sanki Avrupa’yı daha çok gözüne kestirmiş gibi duruyor. Bakalım ne olacak?

Zorlu Fikstür

Çok şükür ki milli takım arası geldi. Bu aralar Cimbom’a hep iyi geldi, umarız bu sefer de öyle olur. Fakat milli takım arasından sonra oldukça zorlu bir fikstür var:
25 Kasım – 9 Aralık arası maçlar: USG, Fenerbahçe, Samsun, Monaco.

Bu maçlara Yunus Akgün yetişemeyecek gibi görünüyor.İlkay’ın geri dönüşü çok daha önemli hale geldi. Kocaelispor maçında 10 ve 8 numarasız neler yapılabildiğini (daha doğrusu yapılamadığını) tecrübe etmiş olduk. Milli takımımıza şimdiden başarılar ve herkese iyi seyirler dilerim.

The post DOSTCAN SEVİM YAZDI; OLUR ÖYLE ŞEYLER appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Stuttgart galibiyetinden sonra Gaziantep karşısında da aynı tempoyu sürdürmek kolay iş değil. Fenerbahçe bu maçta istatistikleriyle, temposuyla, topu ne kadar hızlı geri kazandığıyla resmen rakibini ezdi. Bu da bize Tedesco’nun kondisyon ve antrenman metodlarının etkisini net biçimde gösteriyor.

Ben en başından beri söylüyorum: “Bu hocayı beğeniyorum, kadroyu beğenmiyorum.” Çünkü Tedesco geldiğinden beri adım adım inşa etti bu takımı. Önce kötü sonuçlar, düşük istatistikler… Sonra skoru almayı öğrendi. Şimdi hem oyunu hem sonucu birlikte götürüyor. Bu bir tesadüf değil, bir çalışma ürünüdür. Tedesco, Mourinho’dan kalan disiplinsiz, dağınık ve bireysel oynamaya alışmış bir takımı devraldı.

Bu kolay iş değil. Zamanla o enkazı süpürdü, takımın kimyasını yeniden kurdu. Ama ülkemizde sabır olmadığı için, kimse “zaman” kavramını anlamıyor. Taraftar da medya da “bir dokunuşla mucize” bekliyor. Öyle dünya yok.

Hoca denedi, yanıldı, yeniden denedi. Birini oynattı, diğerini kesti. Doğruyu aradı. Ve sonunda bulmaya başladı. Bu da zaten bir teknik direktörün işidir.

Bugün bakıyoruz: Mourinho döneminde disiplinsizliğiyle gündem olan Talisca, şimdi oyuna damga vuruyor. Asensio, İsmail, Semedo, Skriniar… Hepsi mevcut performanslarının da üstüne çıktı. Bu bir teknik adam dokunuşudur.

Ama Nene ve Kerem konusunda hocanın yapabileceği çok fazla bir şey yok. Kerem zaten kariyeri boyunca hep böyleydi: 1-2 maç parlar, sonra 3-4 maç kaybolur. Nene ise tamamen sistem dışı. Ne enerji koyuyor, ne katkı veriyor. O yüzden onun yavaş yavaş rotasyon dışında kalması da an meselesi.

Fenerbahçe uzun zamandır kendi hatalarıyla şampiyonluk yarışından kopuyordu. Şimdi o hataları minimuma indirdi. Bu saatten sonra Fenerbahçe artık hata oranı düşecektir ; tam tersine, Galatasaray’ın hatası için pusuda bekleyecek.

Tedesco’nun takımı artık sadece oynayan değil, düşünen bir takım. Ve bu dönüşümün mimarı da sadece hocadır. O yüzden bu galibiyet bir “övme yazısı” değil, bir “teslimiyet yazısı”dır:

Artık Tedesco’nun Fenerbahçe’si, gerçekten geliyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bırakın Artık Adamı Çalışsın! appeared first on Malta Haber.