Program, senaryo yazımı ve proje geliştirmeden kısa film ve uzun metraj film üretimine kadar geniş bir alanı kapsıyor. Bunun yanı sıra kültürel programların hazırlanması ve projelerin uluslararası alanda tanıtımı da destek kapsamına dahil ediliyor.

Malta’daki görsel-işitsel sektöründe çalışan profesyoneller ile bağımsız yapımcı ve kuruluşlara açık olan program kapsamında, uygun görülen projelerin uygun maliyetlerinin yüzde 100’üne kadar finansman sağlanabilecek. Verilecek destek miktarı ise başvurulan kategoriye (strand) göre değişiklik gösterecek.

Arts Council Malta, özellikle yaratıcı projelerin geliştirilmesi, Malta’nın kültürel üretiminin güçlendirilmesi ve yerel yapımların uluslararası platformlara taşınmasını teşvik etmeyi hedefliyor.

Başvurular farklı kategorilere göre iki ayrı tarihte değerlendirilecek.

• 1–5 numaralı kategoriler için son başvuru tarihi: 14 Nisan 2026, saat 12.00

• 6 numaralı kategori için son başvuru tarihi: 18 Kasım 2026, saat 12.00

Programa başvurmak ve detaylı bilgi almak isteyenler Arts Council Malta’nın resmi internet sitesi üzerinden başvuru sürecine erişebiliyor.

The post Malta’da Sinema ve Görsel-İşitsel Projelere Destek Programı Açıldı appeared first on Malta Haber.

İlk olarak 2020 yılında ABD’de yayın hayatına başlayan HBO Max, ardından Avrupa pazarına açılmış ve şimdi de Malta’da kullanıma sunulmuş oldu. Geniş dizi, film ve belgesel arşiviyle dikkat çeken platform, yüksek kaliteli yapımları tek çatı altında toplayarak Malta’daki dijital yayın rekabetine yeni bir soluk getirmeyi hedefliyor.

Öte yandan HBO Max’in bu yıl içinde Birleşik Krallık ve İrlanda’da da yayına başlaması planlanıyor. Böylece platform, Avrupa’daki erişim ağını daha da genişleterek milyonlarca yeni kullanıcıya ulaşmayı amaçlıyor.

HBO Max’in Malta’daki lansmanı, özellikle uluslararası içerikleri yakından takip eden izleyiciler için önemli bir gelişme olarak değerlendiriliyor.

The post HBO Max Malta’da Yayına Başladı: Euphoria’dan Game of Thrones’a Dev Arşiv Artık Erişilebilir appeared first on Malta Haber.

Ödül töreni, 25 Eylül gecesi Utrecht’teki Stadsschouwburg salonunda gerçekleşti. Jüri, bu yıl “De Wolkenfietsers – Erfenis van een droom” adlı kısa belgeseli en iyisi olarak seçti.

Belgesel Hakkında

“De Wolkenfietsers – Erfenis van een droom”, Hollanda’da “De Nollen” bölgesiyle bağlantılı sanatçı Rudi van de Wint’in mirasını konu alıyor. Filmin odağında, Van de Wint’in eserlerinin ve bölgenin korunması meselesi ile sanat mirasının gelecek kuşaklara aktarılması çabaları yer alıyor. Belgeselde, Van de Wint’in oğulları Ruud ve Gijs’in mirasın kamuya açılması ve özel mülkiyet arasındaki görüş ayrılıkları da inceleniyor.

Üçüncü Başarı Denemesi

Gülsah Doğan için bu ödül, “üçüncü denemede başarı” anlamına geliyor. Daha önce Gouden Kalf’a aday olmasına rağmen ödül kazanamayan Doğan, uzun süren çalışmalarının karşılığını bu yıl almış oldu.

The post Hollanda’da Türk Kökenli Film Yapımcısı Gülsah Doğan, “En İyi Kısa Belgesel” de Gouden Kalf Ödülünü Kazandı appeared first on Malta Haber.

Filmde yaşlılık, ebeveynlik, bağ ve zihinsel bulanıklıklar fazlasıyla gerçekçi ve hatta korkutucu bir şekilde beyaz perdeye yansıtılmış ki hayran olmamak elde değil. Anthony Hopkins’in “Oynamak kolaydı çünkü ben de o yaştayım artık” cümlesi sergilediği oyunculuğu fazlasıyla hafife alan mütevazi bir ifade bence. Tabi Oscar ödüllü oyuncu Olivia Colman’ın da Anne karakterindeki performansı ne kadar kaliteli bir oyuncu olduğunun göstergesi.

Zaman ilerledikçe yaşla beraber gelen hastalıklar ve bu süreçte kişinin ailesiyle çocuklarıyla olan bağı dünyanın neresinde olursa olsun insanları hep korkutur. Bununla alakalı çok fazla film yapılmıştır; ama izlediklerim içerisinde beni hiçbiri bu kadar etkilemedi diyebilirim. Çünkü filmi izlerken sanki bu hastalığı yaşayan sizmişsiniz gibi hissediyorsunuz. Anthony’nin yaşadığı tüm o zihin karışıklıkları, zaman sıçramaları ve gerçeklikten yavaş yavaş kopuşları bizzat izlemek yerine yaşıyorsunuz adeta. İşte tam bu anlamda sinema, tiyatro gibi bir çok sanatın hangi ülkede hangi kültürde olursak olalım yaşanan hastalıklarda, acılarda ve verilen duygusal tepkilerde aynı olduğumuzu hatırlatıyor. Bir acı yaşadığımız zaman, bizimle aynı acıyı yaşayan kişilerle konuşmamız kendimizi daha iyi hissettirir; çünkü biliriz ki bu acıyı yaşayan sadece biz değiliz. İşte bu tarz filmlerin asıl amacı da bu bence.

İnsanların yaşlandıkça bir çok anlamda bebeklerle aynı özelliklere sahip olduğunu düşünmüşümdür hep. Fiziksel ve ruhsal anlamda birbirlerine benzerler gerçekten. Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi filminde de bu durumu çok güzel anlatır. Ama çok önemli bir fark var; insanın yaşlandıkça huysuzlaşmasının sebebi muhtaç olma duygusunu kaldıramamasıdır. Antony’nin kızı Anne’e karşı bu kadar sert olmasının sebebi de bundan kaynaklanıyor. Filmin sonunda Antony’nin “Annemin yanına gitmek istiyorum” demesi bu düşüncemi destekler nitelikte olmasının yanı sıra, yüreğimi de paramparça etmeye yetti. Ömür denilen şey sancılı başlayıp, sancılı sonlanıyorken; başladığı zamanı nasıl sevinç, neşe ve sabırla karşılıyorsak sonlanma evresini de aynı sabır ve sevgiyle karşılamak gerekir.

İyi seyirler!

The post Pınar Yalçınkaya yazdı: THE FATHER appeared first on Malta Haber.

Biraz filmin konusuna değinmek istiyorum. Gelecek zamanda yaşayan Theodore Twombly, başarısız bir evlilikten sonra yalnız ve içine kapanık bir haldedir. Bir şirkette mektup yazarı olarak çalışmaktadır. Bu durumdan kurtulma amacıyla kendisini geliştirebilen ve kişiselleştirilebilen, yapay zeka ile çalışan bir işletim sistemi satın alır. Kurulum sırasında kadın sesini tercih eder ve Samantha adını verdiği bu işletim sistemine kulağına taktığı kulaklık üzerinden sohbet etmeye başlar. Filmde ilk dikkatimi çeken, bu işletim sisteminin bedeni olmamasına rağmen tüm konuşmaları ve karşılıklı sohbetlerde verdiği tepkilerin fazlasıyla insanî olmasıydı. Düşünsenize, her konuda her zaman konuşabileceğiniz, sizi dikkatle dinleyen ve anlayan biri var.

Samantha adındaki bu işletim sistemi, sadece bir ses olmanın ötesinde, belirgin bir tutum ve neredeyse insanımsı bir merak sergiliyor. Bir zamanlar, bir adamın bir işletim sistemine aşık olması fantastik gelebilirdi; ancak bugünün dünyasında bu, artık o kadar da uzak veya imkansız görünmüyor. Teknolojiye olan bağımlılığımız, adeta çağımızın bir hastalığı. Bu bağlamda “Her” filmi, sayısız insanın yaşadığı yalnızlığı, modern iletişimin insan psikolojisine ve ilişkilere olan zararını, hatta bunları nasıl yok ettiğini işleyen fütüristik bir melodram olarak öne çıkıyor.

En son eşinizle, arkadaşınızla, sevdiğiniz biriyle teknolojik bir alet olmadan ne zaman vakit geçirdiniz? Ne zaman gerçekten birbirinizi dikkatle dinlediniz? Kalabalıklar içindeki yalnızlığın sorumlusu teknoloji değil, bizleriz. Teknoloji doğru şekilde kullanıldığında mükemmel bir araçtır. Ama bu dozu iyi ayarlamak gerekiyor. Belirli sınırlar çizmek gerekiyor. Örneğin, ailenizle vakit geçirirken gerekmedikçe telefonunuza bakmamak gibi. Mesela, çocuğunuzla geçirilen, kendinizi adadığınız yarım saatlik kaliteli zaman, inanın birçok şeyi değiştirmeye yeterli olacaktır.

Sizlerden ricam şimdi bu yazıyı okuduktan sonra akıllı telefonunuzu, bilgisayarınızı bir kenara bırakın. Televizyonuzu ve oyun konsolunuzu da kapatın. Eşinizle, arkadaşınızla, ailenizle sohbet edin. Birliktelikler içleri boşaltılmış, birbirlerine mahkum edilmiş insanlardan oluşmasın. Ve tüm bunlara rağmen birbirimize ulaşıp dokunmak için çabalamaya, denemeye devam edelim.

The post Postmodern Dünyada Teknolojik Yalnızlık appeared first on Malta Haber.

Evrensel bir sorun haline gelen mültecilik, özellikle çocukların yaşadığı sorunları ortaya koyduğu için takdir edilmesi gereken ‘Kefernahum’ filminde hata bulmak kabalık olur. Nadine Labaki’nin dördüncü uzun metrajlı filmi olan ‘Kefernahum’, ‘Mülteci çocuk olmak nedir?’ sorusuna cevap niteliğinde çekilmiş.

Sizlere filmin baş karakteri hakkında biraz bilgi vermek istiyorum. Zain El Hajj, Beyrut’un kenar mahallelerinde yaşayan 12 yaşında bir çocuk (Zain Al Rafeea canlandırıyor). Film, Zain’in anne ve babasına karşı açtığı dava ile başlar.

Filmin oyuncu kadrosunun neredeyse tamamı, bu filmle ilk defa kamera karşısına geçmiştir. Yönetmen Nadine Labaki, Zain’in filme katılımını şöyle açıklıyor: “Filmde yer alacak kişinin o olduğunu anlamam gerçekten sadece iki dakikamı aldı. O yüzden benim için o mucize çocuk. Kendisi Suriyeli bir mülteci. Elbette Suriye’deki savaştan kaçmış, Lübnan’a gelmiş ve son sekiz yıldır Lübnan’da çok zor koşullarda yaşıyor. Okula gitmiyor, sokaklarda büyümüş. Ve sokaklarda büyüdüğünüzde çok şey görürsünüz. Çok fazla şiddet ve çok fazla istismar görürsünüz. Kendisi birçok şeye maruz kaldı ve onda çocukluğunu yitirmiş, yetişkin olmuş bir çocuğun bilgeliği vardı. Ve bu yüzden bu kadar iyi olabildi. Çünkü zaten bildiği bir şeyi yapıyordu.”

Bir eserin duygusal açıdan bu kadar ikna edici olmasını, hayat ile sanat arasındaki paralelliklere ve profesyonel olmayan yerel oyuncu kadrosunun özgün performanslarına bağlıyorum.

1989 yılında BM tarafından kabul edilen ve 193 ülkenin onayladığı, Türkiye’nin ise 1994 yılında kanunla onayladığı ‘Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin kabul edilmiş olmasına rağmen, sosyal, ekonomik ve siyasi problemler nedeniyle neden hâlâ en çok mağdur olanlar çocuklar oluyor? Sadece 12 yaşında olan ve asıl derdi daha fazla oyun oynayıp okula gitmek olan Zain gibi bir çocuk, 11 yaşındaki kız kardeşinin erken yaşta evlendirilmemesi için neden regl olduğunu saklamaya çalışıyor? Ayrıca, kız kardeşini kurtaramayıp kaçtıktan sonra neden kendini başka bir mülteci bebeğe ağabeylik yaparken buluyor?

Yakın zamanda İstanbul’da şahit olduğum bir sahne hafızamdan silinmiyor: İstiklal Caddesi’nde Suriyeli bir aile vardı. Kadının yanında 2 ila 6 yaş arasında değişen üç çocuğu bulunuyordu. Dileniyorlardı (Kullanmayı hiç sevmediğim bir sözcük). Ben de birkaç işimi hallettikten sonra eve giderken oğluma farklı ne oyuncak alsam diye düşünüyordum ve onları gördüm. Yaklaşık 10 dakika o civarda kaldım ve sadece onları izledim. Çocuklar oturup çevreye bakıyorlardı; ne yaramazlık yapıyorlar ne de oyun oynamaya çalışıyorlardı. Sadece oturup bekliyorlardı. Sanki oyun oynamayı hiç bilmeyen çocuklar gibiydiler. İstiklal Caddesi’nin ortasında dayanamayıp ağladığımı hatırlıyorum. Maalesef sadece Lübnan’da değil, dünyanın her yerinde bu problem hep vardı ve hâlâ da var. Lütfen, bu çocukların toplum içindeki hakları ve konumları daha fazla konuşulsun ve tartışılsın. Konuşulsun ki her anlamda daha sağlıklı çocuklar yetişsin. Tartışılsın ki çocuğun varlığının değeri artsın.

İYİ SEYİRLER!

The post Tozlu Dünyanın Mülteci Çocukları! ‘Kefernahum’ Filmi appeared first on Malta Haber.

Bu cümlenin ne kadar anlamlı olduğunu “SOUL” adlı filmi izledikten sonra daha iyi anladım. Film, 2020 yapımı ve Pixar animasyon stüdyolarından müthiş bir estetik ve kurgusal bir başarı ile çıkmış. Film, New York’un koşturmalı hayatında, insanların kendi kişiliğine ve çevresine yabancılaşmasını anlatırken aynı zamanda gelişen olaylar ışığında bu durumla kişinin kendi bedeni dışında bir varlık olarak kendisi ile yüzleşmesi ve daha da arttırılacak meseleleri kafamızda uyandırıyor. Bu sorgulamayı spiritüel bakış açısıyla ustalık ve estetik biçimde ele almayı filmin yönetmeni ve senaristi olan Pete Docter’den başkası yapamazdı galiba.

Filmde yaşamın bir defalık olduğunu, kaçırdığımız hiçbir anın bir daha gelmeyeceğini o kadar muhteşem bir şekilde anlatmış ki, etkilenip yaşamımızı sorgulamamak elde değil. Kaygıdan ve stresten hedeflendiğimiz şeylere o kadar kapılmışız ki at gözlüğü takmışçasına sadece baktığımız yeri görüyoruz.

Filmde baş karakter olan Joe Gardner, ortaokulda orkestra öğretmenliği yapar. Fakat onun tek hayali cazdır. Bir gün çok ünlü bir caz sanatçısı olan Dorothea Williams’tan teklif alır. Bu hayali gerçekleşene kadar da hiçbir şeyden mutlu olamaz. Hayali gerçekleşene kadar yaşadığı her şey yüzeyseldir. Film boyunca yaşam ile ölüm arasında çok fazla şey yaşar. Sonunda hayali gerçekleşir ve “Eee bu muydu? Farklı hissederim sanmıştım.” der ve Dorothea Williams: “Bir balık hakkında şu hikâyeyi duymuştum. Genç balık yaşlı balığa gider ve der ki: “O okyanus denilen yeri bulmaya çalışıyorum.” “Okyanus mu?” der yaşlı balık; “Şu an bulunduğun yerdir.” ”Burası”, der genç balık, “Ama burası su. Benim istediğim okyanus.” bu muhteşem hikayeyi anlatır.

Küçük balık tutkusuna o kadar odaklanmış ki, okyanusta yaşadığının farkında bile değil. Bizim için de konu tam olarak böyle. Okyanus damlalardan oluşurken, hayat dediğimiz şey de kısacık anlardan oluşmaz mı? Ölüm denilen şey bir nefes kadar yakın ve yaşam bu gerçeğe rağmen ertelenemeyecek kadar tek ve eşsiz. Her anımızın, her günümüzün; hatta çok basit, sıradan bir eylem olan yürümenin, koşmanın bile tadını çıkaralım. Hedeflerimiz, tutkularımız tabii ki olsun; fakat gözümüzü kör edip yanıbaşımızda akıp giden hayatı görmezden gelecek kadar olmasın.

Animasyon filmlerini sadece çocuklara yönelik ya da eğlenceli yapımlar olarak görmedim hiç bir zaman. Aksine bu film yetişkinlere yönelik kesinlikle. Ayrıca film, IndieWire, The Guardian, The New Yorker gibi önde gelen yayınlarda yazan birçok eleştirmen tarafından yılın en beğenilen filmleri arasında başlarda yer almış. Hayatınızdaki koşturmanıza kısa bir ara verip bu filmi izleminizi ve izlettirmenizi tavsiye ederim. İyi seyirler!

The post Pınar Yalçınkaya yazdı: “SOUL” filmi appeared first on Malta Haber.