Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.

Stuttgart galibiyetinden sonra Gaziantep karşısında da aynı tempoyu sürdürmek kolay iş değil. Fenerbahçe bu maçta istatistikleriyle, temposuyla, topu ne kadar hızlı geri kazandığıyla resmen rakibini ezdi. Bu da bize Tedesco’nun kondisyon ve antrenman metodlarının etkisini net biçimde gösteriyor.

Ben en başından beri söylüyorum: “Bu hocayı beğeniyorum, kadroyu beğenmiyorum.” Çünkü Tedesco geldiğinden beri adım adım inşa etti bu takımı. Önce kötü sonuçlar, düşük istatistikler… Sonra skoru almayı öğrendi. Şimdi hem oyunu hem sonucu birlikte götürüyor. Bu bir tesadüf değil, bir çalışma ürünüdür. Tedesco, Mourinho’dan kalan disiplinsiz, dağınık ve bireysel oynamaya alışmış bir takımı devraldı.

Bu kolay iş değil. Zamanla o enkazı süpürdü, takımın kimyasını yeniden kurdu. Ama ülkemizde sabır olmadığı için, kimse “zaman” kavramını anlamıyor. Taraftar da medya da “bir dokunuşla mucize” bekliyor. Öyle dünya yok.

Hoca denedi, yanıldı, yeniden denedi. Birini oynattı, diğerini kesti. Doğruyu aradı. Ve sonunda bulmaya başladı. Bu da zaten bir teknik direktörün işidir.

Bugün bakıyoruz: Mourinho döneminde disiplinsizliğiyle gündem olan Talisca, şimdi oyuna damga vuruyor. Asensio, İsmail, Semedo, Skriniar… Hepsi mevcut performanslarının da üstüne çıktı. Bu bir teknik adam dokunuşudur.

Ama Nene ve Kerem konusunda hocanın yapabileceği çok fazla bir şey yok. Kerem zaten kariyeri boyunca hep böyleydi: 1-2 maç parlar, sonra 3-4 maç kaybolur. Nene ise tamamen sistem dışı. Ne enerji koyuyor, ne katkı veriyor. O yüzden onun yavaş yavaş rotasyon dışında kalması da an meselesi.

Fenerbahçe uzun zamandır kendi hatalarıyla şampiyonluk yarışından kopuyordu. Şimdi o hataları minimuma indirdi. Bu saatten sonra Fenerbahçe artık hata oranı düşecektir ; tam tersine, Galatasaray’ın hatası için pusuda bekleyecek.

Tedesco’nun takımı artık sadece oynayan değil, düşünen bir takım. Ve bu dönüşümün mimarı da sadece hocadır. O yüzden bu galibiyet bir “övme yazısı” değil, bir “teslimiyet yazısı”dır:

Artık Tedesco’nun Fenerbahçe’si, gerçekten geliyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bırakın Artık Adamı Çalışsın! appeared first on Malta Haber.