“Teknik direktör Aziz Yıldırım’a başarılar.”

Çünkü ortadaki tablo bana başka bir şey söylemiyor. Daha düne kadar “İsmail Kartal varken gidip Mourinho getirsene ” diyerek Ali Koç’u eleştiren Aziz Yıldırım, bugün dönüp yine İsmail Kartal’ı göreve getiriyor. Aynı anda Muriqi transferiyle de ilk hamleyi yapıyor. Yani teknik direktör açıklanıyor, transfer geliyor, oyun planı şekilleniyor. Her şey Aziz Yıldırım’ın futbol aklı üzerinden ilerliyor.

Benim asıl merak ettiğim konu şu; 

İsmail Kartal ne oynatacak?
Takımın temel prensibi ne olacak?
Geçen sezon kaybedilen maçlarda hangi hatalardan ders çıkarıldı?

Bu soruların hepsi teoride teknik direktöre sorulması gereken sorular. Ama pratikte cevabı verecek kişinin kim olduğu konusunda ciddi şüphelerim var.

Çünkü medyaya yansıyan haberlerde Samandıra’da Aziz Yıldırım için oda hazırlandığı konuşuluyor. Başkanın bu sezon şampiyonluğu takıntı haline getirdiği de herkesin malumu. Böyle bir karakterin sadece tribünden izleyici olacağını düşünen varsa ya Aziz Yıldırım’ı tanımıyordur ya da futbolun Türkiye gerçeklerinden habersizdir.

Benim kanaatim çok net.
Aziz Yıldırım antrenman düzeninde de olacak, takım planlamasında da olacak, transferde zaten olacak. Gerektiğinde taktiğe de müdahale edecek, kadro tercihine de müdahale edecek. Hatta gerektiğinde önüne kağıdı koyup “Bunlar oynayacak, bunlar yedek oturacak” diyecek. Bunu yüksek sesle söylemeyebiliriz ama futbolu takip eden herkes bunun ihtimal dahilinde olduğunu bilir.

İşte bu yüzden teknik direktör tercihinin neden İsmail Kartal olduğu sorusunun cevabı da burada yatıyor. Çünkü Aykut Kocaman ‘ı az buçuk bilen insanlar hocanın bunu kabul etmeyeceğini biliyor.

Türk futbolunda lisans sahibi bir teknik direktör bulmanız gerekiyor. Ama aynı zamanda hiyerarşik düzeni kabul edecek bir isim olması lazım. Kulübün gerçek futbol aklının başkan olduğu bir yapıda çalışabilecek bir isim olması lazım.

İsmail Kartal’ın kişiliğine, karakterine veya Fenerbahçeliliğine söz söylemek benim haddim değil. Ancak kariyerinin bu döneminde böyle bir fırsatı geri çevirmesini de kimse beklemesin. Fenerbahçe teknik direktörlüğü her teknik adam için büyük bir vitrin. Ama işin futbol tarafına baktığımızda gerçek değişmiyor. Bu sezon kenarda İsmail Kartal yazacak olabilir. Basın toplantılarına İsmail Kartal çıkacak olabilir. Resmi evraklarda teknik direktör olarak İsmail Kartal’ın adı geçecek olabilir.

Ama sahada izleyeceğimiz takımın adı bana göre çok net:
Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçesi.

Bu yüzden sezon sonunda başarı da başarısızlık da doğrudan teknik direktöre değil, kulübün futbol aklına yazılacaktır. Çünkü bu hikâyede teknik direktörün kim olduğu değil, teknik direktörün ne kadar teknik direktör olduğu asıl tartışma konusudur.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Fenerbahçe’de Teknik Direktör Belli Oldu : Aziz Yıldırım appeared first on Malta Haber.

Hakan Safi’yi dinliyorum, Aziz Yıldırım’ı dinliyorum. İki farklı jenerasyonun, iki farklı güç anlayışının savaşı gibi. Ama ortak noktaları var: İkisi de sürekli “BEN” diyor. İşte taraftarı rahatsız eden yer tam burası.

Aziz Yıldırım cephesinden başlayalım. Ne söylenirse söylensin, adamın vaatleri daha gerçekçi. Çünkü futbolun içinden geliyor, kulübün dinamiklerini biliyor, neyin yapılabilir neyin yapılamaz olduğunu yıllarca yaşayarak gördü. Ancak Aziz Yıldırım’ın da en büyük problemi tam burada başlıyor: Kendini hâlâ Fenerbahçe’nin üst aklı gibi görmesi.

Açık açık söylemiyor belki ama verdiği hava şu:
“Ben olmazsam bu kulüp savrulur.”

İşte bu psikoloji artık taraftarı yoruyor. Çünkü modern futbol kulüpleri tek adam rejimiyle yönetilmiyor. Hele bugün hiç yönetilmiyor. Futbol değişti, ekonomi değişti, oyuncu profilleri değişti ama Aziz Yıldırım’ın futbol aklı çok fazla güncellenmedi.

Bakın 2-3 yıl önce önerdiği isimlere…
Marcelo, Ramos, Mourinho…

Bunlar 10 yıl önce heyecan yaratırdı. Şimdi ise daha çok “eski gazete manşeti” gibi duruyor. Futbolda isim değil sistem kazanıyor artık. Aziz Yıldırım döneminin son yıllarını da unutmadık. Finansal Fair Play sonrası yapılan transferleri hatırlayın:
Dirar…
Aatıf…
Janssen…
Kameni…

O dönem ortaya çıkan tablo aslında şunu gösterdi:
Aziz Yıldırım büyük isim sever ama modern futbol organizasyonu kurmakta zorlanır.

Bir de Aykut Kocaman konusu var. İşte orada soru işaretleri büyüyor. Ben şahsen Aykut Kocaman’ı birçok Fenerbahçelinin aksine kötü teknik adam olarak görmedim. Hatta dönemine göre doğru futbol aklına sahipti. Ama gerçekçi olmak lazım:
6-7 yıldır aktif teknik direktörlük yapmayan bir ismi bugün “kurtarıcı” diye sunmak, taraftarın heyecanını yükseltmez.

Futbol nostaljiyle yönetilmez.
Geçmiş başarılar bugünün çözümü değildir.

Gelelim Hakan Safi’ye…

Doğal olarak daha fazla heyecan yaratıyor. Çünkü yeni yüz, yeni para, yeni enerji demek. Fenerbahçe taraftarı da yıllardır aynı yüzleri görmekten sıkıldı. İnsanlar değişim istiyor. Ancak Hakan Safi’nin konuşmalarında beni rahatsız eden başka bir şey var:
Fenerbahçe vizyonundan çok kendi başarı hikâyesini anlatıyor.

“Milyar dolarlık şirket yönetiyorum.”
“Şunu yaptım.”
“Bunu başardım.”

İyi güzel de…
Holding yönetmek başka, Fenerbahçe yönetmek başka.

Fenerbahçe taraftarı CEO değil lider arıyor.
Sunum değil proje görmek istiyor.

Safi’nin anlattıkları kulağa hoş geliyor ama söylemleriyle gerçeklik arasında ciddi mesafe var gibi duruyor. Bana biraz 90’ların popülist siyasetini hatırlatıyor:
Büyük cümleler, büyük rakamlar, büyük hedefler…
Ama altı ne kadar dolu, orası belirsiz.

Saadettin Saran sürecinden sonra taraftar zaten psikolojik olarak yorgun. Bir hayal kırıklığının üstüne ikinci bir hayal satılırsa bu camia daha da kırılır.

Fenerbahçe’nin bugün ihtiyacı olan şey ne eski kahraman romantizmi ne de zengin iş insanı PR’ı.

Kulübün ihtiyacı:
Sistem.
Akıl.
Kurumsallık.
Modern futbol organizasyonu.

Ama Türkiye’de seçim kültürü değişmediği için yine aynı yere dönüyoruz:
Kürsü savaşları…
Ego savaşları…
Reyting savaşları…

Ve işin en acı tarafı şu:
Herkes Fenerbahçe için konuştuğunu söylüyor ama en çok kendini anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Ankara’ya Deniz Fenerbahçe’ye Ramos ! appeared first on Malta Haber.

Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

“Santrfor alınmasın, bu kadro yeter” diyenlere bugün ders gibi bir maç oynandı. En-Nesyri, artık Fenerbahçe için umut vaat eden değil, umut tüketen bir oyuncu konumunda. Kimsenin beklentisini karşılamıyor; hatta o kadar kötü bir çizgide ki, ben bile savunurken yanıldığımı hissediyorum. Bu maçla birlikte net konuşuyorum: En-Nesyri’nin Fenerbahçe kariyeri bitmiştir.

Orta sahada Edson Álvarez iki farklı oyuncu gibi. Takım geri çekildiğinde adama şapka çıkarırsın; top kapar, baskıyı kırar, savunmayı toparlar. Ama hücumda o kadar etkisiz ki, Fenerbahçe’nin temposunu öldürüyor. İleriye geçişlerde sıfır katkı.

Gelelim gecenin yıldızına: Talisca. O Golünden bağımsız konuşuyorum; ilk kez bu kadar komple, dominant ve sürekli tehdit oluşturan bir oyun oynadı. Şut denemeleri olmasa Fenerbahçe’nin maça tutunma ihtimali yoktu. Tek başına tüm hücumu ayakta tuttu. Tartışmasız maçın adamıydı.

Kerem’e ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Nerede bu çocuk? Yine sahada yok, yine etkisiz, yine kayıp. Hep söylüyorum: Kerem bir maç parıldar, üç maç kaybolur. Ama bu kez o üç maçlık yokluk biraz fazla uzadı. Fenerbahçe hücumda bir eksik oynuyor gibi.

Nene ise yükselen grafiğini hücumda sürdürdü. İstekli, hareketli, topu taşıyan, rakibi yoran bir profil çizdi. Her maç üzerine koyuyor ve bu katkı artık istikrara dönüşüyor. Fenerbahçe’nin hücumdaki en diri isimlerinden biri haline geldi.

Savunmada ise Skriniar’ı bu maç özelinde beğenmedim. Zamanlaması tutmadı, ağır kaldı, basit hatalar yaptı.

Buna karşın Fenerbahçe’nin maçtaki en büyük kazancı genç stoper Yiğit Efe oldu. Evet, zamanlama hatası yaptı. Normal. Ama yerden hamleleri, havadaki mücadeleleri ve özgüveni çok iyiydi. Hızlı, cesur, diri bir stoper geliyor. Fenerbahçe’nin rotasyonuna girmiş durumda. Bu çocuk hem Fenerbahçe hem de milli takım için büyük potansiyel.

Sonuç?

Fenerbahçe iyi değildi ama kötü de değildi; sallandı ama kopmadı. Böyle bir oyunda 1 puan iyidir. Ama masaya yazılan gerçek çok net:

En-Nesyri dönemi bugünden itibaren kapanmıştır.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Kerem Sıfır, En-Nesyri Eksi! appeared first on Malta Haber.

Stuttgart galibiyetinden sonra Gaziantep karşısında da aynı tempoyu sürdürmek kolay iş değil. Fenerbahçe bu maçta istatistikleriyle, temposuyla, topu ne kadar hızlı geri kazandığıyla resmen rakibini ezdi. Bu da bize Tedesco’nun kondisyon ve antrenman metodlarının etkisini net biçimde gösteriyor.

Ben en başından beri söylüyorum: “Bu hocayı beğeniyorum, kadroyu beğenmiyorum.” Çünkü Tedesco geldiğinden beri adım adım inşa etti bu takımı. Önce kötü sonuçlar, düşük istatistikler… Sonra skoru almayı öğrendi. Şimdi hem oyunu hem sonucu birlikte götürüyor. Bu bir tesadüf değil, bir çalışma ürünüdür. Tedesco, Mourinho’dan kalan disiplinsiz, dağınık ve bireysel oynamaya alışmış bir takımı devraldı.

Bu kolay iş değil. Zamanla o enkazı süpürdü, takımın kimyasını yeniden kurdu. Ama ülkemizde sabır olmadığı için, kimse “zaman” kavramını anlamıyor. Taraftar da medya da “bir dokunuşla mucize” bekliyor. Öyle dünya yok.

Hoca denedi, yanıldı, yeniden denedi. Birini oynattı, diğerini kesti. Doğruyu aradı. Ve sonunda bulmaya başladı. Bu da zaten bir teknik direktörün işidir.

Bugün bakıyoruz: Mourinho döneminde disiplinsizliğiyle gündem olan Talisca, şimdi oyuna damga vuruyor. Asensio, İsmail, Semedo, Skriniar… Hepsi mevcut performanslarının da üstüne çıktı. Bu bir teknik adam dokunuşudur.

Ama Nene ve Kerem konusunda hocanın yapabileceği çok fazla bir şey yok. Kerem zaten kariyeri boyunca hep böyleydi: 1-2 maç parlar, sonra 3-4 maç kaybolur. Nene ise tamamen sistem dışı. Ne enerji koyuyor, ne katkı veriyor. O yüzden onun yavaş yavaş rotasyon dışında kalması da an meselesi.

Fenerbahçe uzun zamandır kendi hatalarıyla şampiyonluk yarışından kopuyordu. Şimdi o hataları minimuma indirdi. Bu saatten sonra Fenerbahçe artık hata oranı düşecektir ; tam tersine, Galatasaray’ın hatası için pusuda bekleyecek.

Tedesco’nun takımı artık sadece oynayan değil, düşünen bir takım. Ve bu dönüşümün mimarı da sadece hocadır. O yüzden bu galibiyet bir “övme yazısı” değil, bir “teslimiyet yazısı”dır:

Artık Tedesco’nun Fenerbahçe’si, gerçekten geliyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bırakın Artık Adamı Çalışsın! appeared first on Malta Haber.

“99 puan hocanın başarısı” diyorlar.
Kusura bakmayın, 99 puanı kadro aldı.
İsmail Kartal değil.
Galatasaray’da Hamza Hamzaoğlu üç kupa aldı, bugün adı bile geçmiyor.
Demek ki bazı şeyleri hoca yapar, bazı şeyleri kadro yapar. Bunu anlamak bu kadar zor mu?

Gelelim Domenico Tedesco’ya…
%99 hocayı tanımıyor, biliyorum.
Ama bizim futbol kültürümüz bu işte: “İsim yoksa kim bu ya?”
Hoca genç, hoca enerjik. Kariyeri Real Madrid merdiveni değil ama her adımda yukarı çıkmış.
Hızlı kanat oyunlarını, akıcı futbolu seviyor. Devin Özek de zaten bu yüzden önerdi.Tedesco iyi, harika , başarılı olur demiyorum. Ben de bilmiyorum, ama Fenerbahçe’nin İsmail Kartal sarmalından çıkması gerekiyordu.

Kulislerde Unai Emery vardı, Spalletti ciddi adaydı. Onlar hayal, Tedesco gerçek oldu. Şimdi herkes soruyor: Tedesco ne oynatır?Hocanın elinde 5-3-2 de var, 4-2-3-1 de, 4-1-2-1-2 de… Ama çift forvetli düzen favorisi.
Fenerbahçe’ye uygun olan da 4-1-2-1-2.
Talisca’yı “10.5” gibi kullanırsa kimse şaşırmasın.

Ama şunu da söyleyeyim: Bizim ligde Lucescu ve Daum dışında gerçekten başarılı olmuş yabancı hoca yok.
O yüzden Tedesco’nun işi kolay değil.
Herkes merakla bekliyor ama ben size söyleyeyim…
İlk üç maçta işler ters giderse yine aynı nakarat başlayacak:
“İsmail Kartal geri gelsin!”

Çünkü Fenerbahçe’nin en büyük problemi hocası değil, taraftar algısı.
İsmail Kartal’dan medet uman camia, şampiyonluk göremez.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “İsmail Kartal Fan Kulübü ve Domenico Tedesco ” appeared first on Malta Haber.