Köseoğlu, babasıyla aralarında geçen bir konuşmayı şu sözlerle aktardı:

“Dedim ki; ‘Ölümden sonra hayat varsa bana bir işaret ver ama çok iyi bir işaret olsun baba. Bak ben onu direkt anlayayım.’ O da bana ‘Tamam, vereceğim’ demişti.”

Oyuncu, babasının ölümünün ardından hastaneden çıktığı gün yaşadığı bir anı anlattı. O gün oturduğu bir yerde daha önce hiç duymadığı bir şarkının çalmaya başladığını söyleyen Köseoğlu, babasının özellikle Pink Floyd grubunu çok sevdiğini ifade etti.

Köseoğlu, dinlediği parçanın Pink Floyd’un sevdiği şarkılardan biri olan Breathe’e çok benzediğini fark ettiğini belirterek şöyle devam etti:

“Babamın akciğer kanseri olduğu dönemde hep ‘Breathe’ dinlerdim. O gün çalan şarkı da ona inanılmaz benziyordu. ‘Bu ne?’ diye baktım. ‘Rebel Paradise’ diye bir şarkı çıktı.”

Şarkıyı YouTube’dan izlediğinde klibinin de kendisini şaşırttığını anlatan oyuncu, klibin bir adamın cennete gitme hikâyesini konu aldığını söyledi. Köseoğlu, klipteki karakterin babasına çok benzediğini de belirtti.

Oyuncu daha sonra klibi hazırlayan ekibe mesaj gönderdiğini ve hikâyeyi paylaştığını ifade ederek, şarkının kaldırılmasının gündemde olduğunu öğrendiğini ancak klibin yönetmeninin bu hikâyeden sonra fikrini değiştirdiğini aktardı.

Köseoğlu, yönetmenin kendisine şu sözleri söylediğini belirtti:

“Ben de kaldırmayacağım bu hikâyeden sonra. Çünkü benim de babam beş ay önce öldü ve ben de babama bu şarkıyı yapmıştım.”

Oyuncu, yaşadığı bu olayın ardından “Bu kadar tesadüfün bir araya gelmesi…” diyerek duygularını dile getirdi. Köseoğlu’nun açıklamaları kısa sürede sosyal medyada geniş yankı buldu.

The post Hayal Köseoğlu’ndan duygulandıran açıklama: “Babamdan işaret istedim, karşıma çıkan şarkı beni sarstı” appeared first on Malta Haber.

   2024 yılında Pablo Larraín tarafından yönetilen, başrollerini Angelina Jolie (Maria Callas) ve Haluk Bilginer (Aristotle Onassis)’in paylaştığı bu film, içsel çatışmalar ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir hayatın sanata dönüşümünü gözler önüne seriyor. Filmin en beğendiğim yönü, duyguların aktarımındaki muhteşem ötesi oyunculuktu. Ancak böylesine güçlü bir oyuncu kadrosuyla, senaryodaki derinlik eksikliğini bağdaştıramadım doğrusu. Çoğu konu fazla yüzeysel bırakılmıştı. Maria’nın Onassis’e âşık olma süreci, tüm hayatı müzik olmuşken müziği aşkı için nasıl bıraktığı ve aile ilişkileri gibi birçok konu derinlemesine işlenmemişti.

   Film, sanat dünyasında kadının nasıl algılandığını ve üçüncü kişiler tarafından onlara nasıl roller biçildiğini de gözler önüne seriyor. Kadınların sanatta ve toplumda güçlü figürler olarak var olmaya çalışırken nasıl ikincilleştirildiğini ve özel hayatlarının nasıl kamu malı hâline getirildiğini de vurguluyor. Toplum, ünlü figürlere hem hayranlık hem de sert eleştirilerle yaklaşırken, onların yaşadığı duygusal ve psikolojik sıkıntıları ne yazık ki göz ardı ediyor. Bu durum geçmişte olduğu gibi günümüzde de fazlasıyla devam ediyor.

   Haluk Bilginer’in mükemmel oyunculuğuna da değinmek istiyorum. Aristotle Onassis’i o kadar başarılı canlandırmış ki sanki gerçek Onassis’i izliyorsunuz. Böylesine büyük bir yapımda rol alması beni fazlasıyla gururlandırdı doğrusu.

   “Maria”, yalnızca bir biyografi filmi olmanın ötesinde, her dönemde toplumun özellikle kadın sanatçılar üzerinde nasıl bir beklenti içinde olduğunu, şöhretin bireyi nasıl yalnızlaştırdığını ve toplumun bu kişilere bir yandan hayranlık duyarken diğer yandan acımasızca eleştiriler yönelttiğini anlatıyor.

The post Pınar Yalçınkaya Yazdı: “Maria Callas: Sanat, Aşk ve Yalnızlığın Hikâyesi” appeared first on Malta Haber.