Genel anlamda sıkıcı bir derbi izledik. Tempo vasattı, kalite düşük, iki takım da “aman hata yapmayalım” zihniyetinde oynadı. Galatasaray, eksik kadrosu, yetersiz yedek kulübesi ve sakatlıktan daha yeni çıkmış yarım Osimhen’le Kadıköy’e geldi. Fenerbahçe ise son dönemin formda takımıydı. Herkes doğal olarak “Fenerbahçe favori” diyordu ama derbinin favorisi olmaz; bu maç yine bunu ispatladı.

Galatasaray ilk yarıya elindeki en iyi kadro ile çıktı ve defans yapısı doğruydu. Burada özellikle bir oyuncuyu ayıracağım: Kazımcan. “Bu çocuk olmayacak galiba” diye düşünülen o genç sol bek artık “olacak gibi” sinyaller vermeye başladı. Harika mı? Hayır. Takımı yukarı mı çekiyor? Şimdilik değil. Ama en önemlisi, büyük maçta bile sırıtmıyor. Galatasaray’ın bu sezon için en değerli kazanımlarından biri haline geliyor.

Fenerbahçe oyuna hükmeden taraftı. Bu hükmetmek pozisyon bolluğuyla değil, tempoyla, genişlikle ve oyun kontrolüyle geldi. Ancak yıldız farkını ortaya koyan tek an Sane’nin attığı goldü. Fenerbahçe savunmasını ipe dizer gibi çalımlayıp vurduğu o gol, kötü oynasa bile yıldız futbolcunun nasıl fark yaratabildiğinin kanıtıydı. Bu gol dışında maçta bireysel anlamda parlayan bir performans bulmak zor.

Burada bir parantez de Kerem’e açmak lazım. Galatasaray’da iki sezon önce parlayan Kerem’den bugün eser yok. Fenerbahçe formasıyla zaten beklenti altındaydı ama Galatasaray’a karşı “en azından bugün bir şey yapar” diyenleri bile hayal kırıklığına uğrattı. Derbide bu kadar silik kalmak kabul edilebilir değil.

Goller tamamen şans kokuyordu. Ne Galatasaray’ın golü organize bir atak ürünüydü, ne de Fenerbahçe’nin son dakika golü. Futbol bazen işte böyle… Top doğru kişiye doğru anda gelir ve sonuç değişir. Bu maçta olan tam olarak buydu.

Galatasaray’ın en büyük yanlışı ise Kazımcan sakatlanınca Yunus’u oyuna almak oldu. Bu tercih, saha içi mantığıyla açıklanabilecek bir şey değil. Berkan girse skor korunabilir, orta saha direnci artabilir, oyun soğutulabilirdi. Yunus tercihi oyunun dengesini bozdu ve Galatasaray’ı gereksiz risklere açık hale getirdi. Fenerbahçe’de de Talisca’nın daha erken girmesi gerektiği açıktı. Asensio ve Kerem’in beklenti altı performansları Fenerbahçe’nin üretkenliğini tamamen kilitledi.

Sonuçta skor 1-1. Son dakika golü Fenerbahçe tribünlerini mutlu etti, Galatasaraylıları üzdü; bu doğru. Ama büyük resme baktığımızda eksik, formsuz ve deplasmana gelen bir Galatasaray için alınan bir puan oldukça değerli. Fenerbahçe için ise bu maç çok net bir şekilde kaçan fırsat.

Derbi böyle bitti ama geriye yine aynı cümle kaldı: Bu ülkede derbinin favorisi olmaz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Okan’a Yine Diş Geçmedi appeared first on Malta Haber.

Sergen Yalçın’ın tavrı da ayrı bir facia. Tribündeki en kör Beşiktaşlı bile “kırmızı” derken hocanın pozisyona itirazı, VAR’ın üzerine yürümesi… Neyin özgüveni? Neyin mücadelesi? Bu maçın faturası yüzde 49 Orkun’a yazılıyorsa, yüzde 51’i Sergen’e yazar. Çünkü Beşiktaş gibi büyük bir kulüp derbide 9 kişi de kalsa 2-0’dan maç vermez. Oyunu kilitlersin, alanı kapatırsın, topu uzaklaştırırsın, rakibi sinirlendirirsin… Bir şey yaparsın. Ama Beşiktaş öyle bir çöktü ki 10 kişi değil, 7 kişi kalmış gibiydi. Orkun’un kırmızısı sadece takımı eksiltmedi; takımın ruhunu söktü attı.

Rafa Silva da ayrı bir hikâye. Sahada liderlik yapması gereken oyuncu bu kadar mı kaybolur? Derbide 2-0’dan maç verilirken “yok” olmak büyük oyuncuların değil; kontrat oyuncularının işidir. Böyle gecelerde karakter koyarsın, oyuna ağırlığını koyarsın. Bir tane “ben buradayım” deyişi yoktu. Bu seviyede kabul edilir bir durum değil.

Fenerbahçe cephesi ise maça korkunç başladı. Tutuk, ağır, reaksiyonsuz… Ama kırmızı karttan sonra oyunu o kadar rahat ele aldılar ki Beşiktaş’ın psikolojik çöküşünü koklayıp hemen üzerine gittiler. 2-0’dan derbi çevirmek büyük iştir; hakkını vermek lazım. Ama ilk goldeki savunma zaafı amatörlük seviyesindeydi. Bu kadar rahat kafayı vurdurmak kabul edilemez. Tedesco’nun bu pozisyonu oturup defalarca izlemesi gerekiyor.

Sosyal medyada “Emirhan neden milli takımda yok?”, “Orkun neden ilk 11’de oynamıyor?” diye soranlara ise bu maçın kendisi cevap oldu. Beşiktaş’ın yediği üçüncü golde Emirhan’ın yaptığı savunma faciası, Orkun’un gereksiz kırmızısı… Daha neyin sorgusu yapılıyor? Milli takım disiplin ister, ciddiyet ister. Bu seviyede adam “ben ne yaptığımı biliyorum” demeli. Bu iki pozisyon her şeyi özetliyor.

Ve gelelim Sergen Yalçın’a. Artık yolun sonu. Oyun bitti, enerji bitti, otorite bitti. Oyuncuyla iletişim kopmuş, kulüpteki huzursuzluk sahaya akmış. Bu mağlubiyet sadece üç puan kaybı değil; bir teknik adam döneminin kapandığının ilanı. Tazminat alır mı bilmem ama camianın net şekilde “tamam hocam, buraya kadarmış” dediği bir nokta bu.

Beşiktaş, derbiyi değil kendi kimliğini kaybetti. 2-0’dan maç vermek, teknik-taktik bir mesele değildir; ruh çöküşüdür. Fenerbahçe kötü başladığı gecede profesyonellikle ve mental güçle geri dönerken Beşiktaş adeta kendi kendini bitirdi. Bir taraf karakter koydu, diğer taraf karakter bıraktı. Beşiktaş’ın umutları yine “gelecek sezon” denilen belirsizliğe devredildi; Fenerbahçe ise kalan haftalara daha güçlü devam edecek. Bu derbi sezonun kırılma anı olabilir; bazıları için ise kariyerinin kırılma anı oldu bile.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Orkun – Sergen : 2  Fenerbahçe : 3 appeared first on Malta Haber.