Icardi’nin etkisiz kalması tesadüf falan değildi. Çünkü onun profiline uygun bir plan sunulmadı. Top ona ulaşmadı, ulaşınca da etrafında destek bulamadı. Bağlantı oyunu yoktu, ceza sahası içi tehdit yoktu, servis yapan oyuncular zaten sahada görünmüyordu. Bu maç özelinde Icardi var mıydı yok muydu tartışılır hâle geldi.

USG’nin orta saha lideri Zorgane, İlkay’ı öyle bir kilitledi ki Galatasaray’ın oyun aklı tamamen sıfırlandı. İlkay oyuna giremeyince Galatasaray’ın bütün yaratıcılığı çöktü. Sara ile Sané bireysel denemeler yaptı, topu taşıdı, adam geçti ama bunların hiçbiri fark yaratmaya yetmedi. Oyun akmıyordu, tempo yoktu, tehdit oluşturacak düzen hiç kurulamadı. Ama yine de bu maçta üç oyuncu seçeceksem Sané , Sara ve Sallai ‘dir

Bu maçın hakkı beraberlikti. Galatasaray’ın “kesin kazanırdı” diyebileceğimiz bir üstünlüğü yoktu. Böyle kısır maçlar bazen bir şans golüyle çözülür; o şans topunu da USG buldu. Üstelik gol öncesinde Promise David’in görmesi gereken bir ikinci sarı kart vardı. Hakem bunu atladı. O kart çıksa oyun bambaşka yere evrilirdi, bunu söylemek yanlış olmaz.

Hakem performansı da vasattı. Galatasaray’ı tamamen ezdi diyemem ama takdir haklarının çoğunu USG’den yana kullandı. Avrupa seviyesinde bir yönetim değildi. Çifte standart barındıran pozisyon kararları oyunun dengesini bozdu. Bu tür maçlarda hakemin net ve tutarlı olması gerekirken tam tersi bir görüntü izledik.

Evet, Galatasaray eksikti. Eksikler oyuna da skora da etki etti. “Eksikler bahane olamaz” romantizmi burada geçmez. Ama tüm eksiklere rağmen bu maç en azından tutulabilirdi. Bir puan çok değerli olurdu. Galatasaray bunu da yapamadı çünkü planı yoktu, reaksiyonu yoktu, oyunu yönlendirecek lideri yoktu.

Ancak genel tabloya bakınca Şampiyonlar Ligi açısından karamsarlığa gerek yok. 5 maç 9 puan hâlâ çok kritik bir avantaj. Gruptaki gerçek final Monaco maçında oynanacak. Dananın kuyruğu o maçta kopacak. Bu mağlubiyet moral bozar fakat sezonun yönünü belirleyecek olan o karşılaşma.

Eğer Osimhen döner, ona uygun düzen kurulursa ve İlkay serbest kalabilirse Galatasaray bambaşka bir takım görüntüsüne geri döner. Çünkü bu takımın gerçek seviyesi USG maçının çok üzerinde. Asıl mesele o seviyeyi Monaco maçında hatırlamak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Neredesin ey Osimhen? appeared first on Malta Haber.

Bunun sebebi şu: Galatasaray taraftarı çok talepkar. Sürekli daha fazlası olsun derdindeler; olmayınca da birilerini cendereye sokuyolar. Ama unutmamalı ki; bizim şu anki namağlup şampiyon olma, Şampiyonlar Ligi’nde ilk 8’e kalma ve sezon sonunda yeniden şampiyon olma hayallerimizi ve bu algıyı oluşturan onlar. Daha önceki yazımı okuyanlar bilir; çok fazla eleştirdiğim nokta vardır ama bugün, özellikle Okan Buruk açısından hiçbir eleştiride bulunmayacağım. Tam tersine, Okan Hoca’yı övmek istiyorum.

Okan Buruk ve Mission Impossible

Böyle büyük kulüpleri yönetmek, bir spor kulübü yönetmekten ziyade adeta uluslararası bir şirketi, hatta küçük çapta bir devleti yönetmek gibidir. Sosyal medyanın bu kadar etkili kullanıldığı, bir yandan da reklam ve algı çalışmalarının tüm dünyada yürütüldüğü bu organizasyonları, böylesine bir stres altında yönetmek hiç kolay değil.

“E ama o kadar para alıyorlar, bir zahmet yönetsinler.” diyerek kestirip atılacak bir durum değil bu. Taraftar baskısı var; yönetim içindeki koltuk savaşları var; siyasetle belli ölçülerde ilişkiler var; medya ile ilişkiler var. Bir de düşünün, sabahtan akşama kadar milyonlarca kişi sizi konuşuyor, belki de hakaret ediyor. Günün sonunda bunun farkındalar ve onlar da insan. Yaptıkları işin yarısı sporla ilgiliyse, diğer yarısı stres ve ilişki yönetimiyle ilgili.

Okan Buruk’un bu açıdan yönetimi kesinlikle saygıyı hak ediyor. Eleştirilerimizin çoğu teknik açıdan ve genellikle “bile bile lades” denilen konular üzerinedir.

Icardi ve Barış Alper

Icardi’nin sakatlıktan sonraki formsuzluğunu anlatmaya gerek yok, gözler önünde. Yine de Cimbom için çok şey ifade eden bir isim. Onun da ayrı bir şekilde yönetilmesi gerekiyor. Kocaeli maçında oynamasını ben biraz buna yoruyorum. Bu tür maçlarda bir nevi “gönül alma” veya “bak, hâlâ bizimlesin” mesajı vardır.

“Kötü oynanan bir maçta neden çıkmadı?” derseniz, ben de olsam çıkarmazdım. Zaten gerideyim ve oyunu açamıyorum.Bir dokunuşla bile katkı verebilir diye düşünmüştür Okan Hoca.

Barış Alper ise çok ayrı bir vaka olma yolunda. Barış, sanki “Ben bu şirketin her derdiyim.” gibi bir tavır içinde duruyor, Okan Hoca’nın bu kadar abartılı desteğine rağmen. Bu noktada Okan Hoca’ya bir artı puan daha yazmak lazım.İçimde, ikinci bir Kerem Aktürkoğlu vakası yaşanacak gibi bir his var. Suudi Arabistan’dan gelen teklif zirvedeyken yazdığım yazıda “Bırakın gitsin.” demiştim. Baştan da dediğim gibi, bu tür olaylara profesyonel bir şirket mantığıyla bakmak lazım. (Netflix’te NBA’de Chicago Bulls efsanesinin anlatıldığı “The Last Dance” adlı bir belgesel dizi var. Şiddetle izlemenizi öneririm. Ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.)

Ofsayt Tartışması

Konuşmaya bile gerek yok. Galatasaray ve Fenerbahçe gibi takımlar (çok kritik ve acımasız kararlar dışında) bu tür bahanelerin arkasına sığınmamalı.

Avrupa Sahnesi

“Belçika tutucudur, zordur Belçika.” diye bir Türk dizisinde bir replik vardı. Ben de aynısını Avrupa için söylüyorum.Avrupa serüveni zordur dediğimde, arkadaşlarım Avrupa’da galibiyet alamayacağımızı ima ettiğimi düşündü. Hayır, onu demiyordum. Demek istediğim şuydu ve hâlâ da arkasındayım: Evet, Galatasaray şimdiye kadar harika başarılar elde etti. Ama iki kulvarı bir arada götürmenin bir yerde bedeli oluyor.
Bir kulvarı geri plana atmanız gerekebiliyor. Dikkat edin, Şampiyonlar Ligi maçları geldikçe Galatasaray’ın lig maçlarında zayıflamalar başladı.Geçen senelerde 4. veya 5. maçtan sonra Okan Hoca, benim kanaatime göre Avrupa’yı feda etmeyi tercih ediyordu. Bu sene ise sanki Avrupa’yı daha çok gözüne kestirmiş gibi duruyor. Bakalım ne olacak?

Zorlu Fikstür

Çok şükür ki milli takım arası geldi. Bu aralar Cimbom’a hep iyi geldi, umarız bu sefer de öyle olur. Fakat milli takım arasından sonra oldukça zorlu bir fikstür var:
25 Kasım – 9 Aralık arası maçlar: USG, Fenerbahçe, Samsun, Monaco.

Bu maçlara Yunus Akgün yetişemeyecek gibi görünüyor.İlkay’ın geri dönüşü çok daha önemli hale geldi. Kocaelispor maçında 10 ve 8 numarasız neler yapılabildiğini (daha doğrusu yapılamadığını) tecrübe etmiş olduk. Milli takımımıza şimdiden başarılar ve herkese iyi seyirler dilerim.

The post DOSTCAN SEVİM YAZDI; OLUR ÖYLE ŞEYLER appeared first on Malta Haber.

Galatasaray, Ajax deplasmanına öyle bir başladı ki… İlk yarının tek eksiği goldü. Oyun baskısı, temposu, fizik gücü ve özgüveni tamamen “büyük takım” seviyesindeydi. İkinci yarıda gelen goller kimseyi şaşırtmadı; şaşırtan şey, oyunun bu kadar net ve acımasız bir şekilde Galatasaray lehine akmasıydı. Sane, Lamine, Sara ve tabii ki Osimhen… Maça resmen mühür bastılar.

Ve maçtan önce aynı hikâye anlatıldı: “Eski Ajax değil, Ajax tarihinin en kötüsü, şöyle böyle…” Laf-ı güzaf. Burası Şampiyonlar Ligi. Burası Amsterdam ArenA. Bu seviyede deplasmanda gidip böyle net bir skor almak, “kötü Ajax” bahanesiyle geçiştirilecek iş değildir. Bu oyun sağlam oyundur. Bu oyun büyük takım oyunudur.

Bu galibiyet, Galatasaray’ı hem ilk 8 hayaline bir adım daha yaklaştırdı hem de ligdeki ve Avrupa’daki rakiplerine çok net bir mesaj yolladı: Üst seviye elit takımlar hariç, bugün Galatasaray’ın yenemeyeceği takım yok. Üstelik istatistikler de bunu doğruluyor. Ajax’ı hallaç pamuğu gibi attılar. Bu maç, “gittik bir gol attık döndük” maçı değildi; oyunun her fazında üstünlük vardı.

Sane’ye ayrı bir paragraf açmak lazım. Eleştirdiğim Sane bu değil. Bu Sane kendini bulmuş, özgüvenine kavuşmuş, oyunun her yerinde fark yaratan bir oyuncu. Takımın en zayıf halkası ise Barış Alper gibi duruyor. Bunun dışında “Jakobs sakattı, o eksikti bu eksikti” muhabbeti çöpe gitti; takımda sırıtan oyuncu yok.

Gelelim Okan Buruk’a… Frankfurt maçından sonra ben de eleştirdim. Hem de sert eleştirdim. Ama “Allah’ın hakkı üçtür” dedik. Bu 3. Avrupa sezonu, Okan Buruk’un kendini bulduğu sezon oldu. Daha kararlı, daha cesur, doğru hamleleri yapan, oyunu doğru okuyan bir teknik direktör var artık kenarda.

Ve şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: Bu Galatasaray’da, UEFA Kupası’nı kazanan Galatasaray’ın izlerini görüyorum. O sertlik, o güven, o “biz buradayız” hissi var.

Bu oyun, bu yürüyüş, bu özgüven… Hedef sadece gruptan çıkmak falan değil.

Hedef, Avrupa’da yeniden masaya yumruğu vurmak.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 2000 Ruhu Geri Dönüyor!  appeared first on Malta Haber.

Topa sahip olma oranı yüzde 80 civarındaydı. Futbolda bazen rakamlar lafın önüne geçer. Bu istatistik “bu maç benim” demektir. Galatasaray pasla, presle, pozisyon bilgisiyle Göztepe’yi boğdu. Göztepe bu kadar çaresiz görünmemişti. İki pas üst üste yapamadılar. Oyunun temposuna hiç giremediler. Galatasaray rakibi değil, oyunun kendisini domine etti.

Sane son haftalarda form grafiğini yukarı taşımaya başlamıştı, bu maçta o form zirveye çıktı. Göztepe’nin sol kanadı onun yüzünden felç oldu. Ne bekleri yardım alabildi ne de stoperler pozisyon tutabildi. Sane topu her aldığında tehdit yarattı. Rakibin tüm planını bozdu. Bu tür oyuncular bir maçta sadece istatistik değil, psikolojik üstünlük de getirir. Taraftar ayağa kalkıyor, rakip panikliyor. Galatasaray uzun zamandır böyle bir kanat baskısını özlemişti.

Gabriel Sara yine oyunun beyniydi. Golünü attı ama asıl farkı, topu doğru zamanda doğru yere oynamasıyla yarattı. Galatasaray’ın temposu onun ayaklarından geçti. Sara sahadayken Galatasaray’ın oyunu Avrupalı bir düzene bürünüyor. Pas hızı artıyor, hatlar arasında mesafe kısalıyor. Bu oyuncunun değeri sadece skorda değil, bütün oyunun akışında.

Göztepe açısından bakarsak, bu mağlubiyet sadece skor kaybı değil, karakter kaybıydı. Takım normalde dirençli, mücadele eden bir takım olarak bilinir. Bu kez hiçbir direnç yoktu. Kırmızı kart pozisyonu da maçın psikolojisini tamamen bozdu. Hareket sertti, kırmızı kart tartışılmaz. Ama öncesinde Osimhen’in yaptığı faul göz ardı edildi. O kırmızı kart Göztepe direncini de kırdı bu göz ardı edilemez. Futbolcular o an sahada yalnız kaldı.

Bu maç Galatasaray için sadece 3 puan değil, bir “ben buradayım” ilanıydı. Oyun gücüyle, temposuyla, özgüveniyle ligin geri kalanına mesaj gönderdi. Rakiplerine “bizi yenmek istiyorsanız, önce oyuna ortak olmayı öğrenin” dedi. Bu galibiyet, liderlik yarışında sadece bir basamak değil, psikolojik üstünlük anlamına geliyor.

Sonuçta Galatasaray bu maçı kazanmadı, ezdi. Bu ikisi arasında büyük fark var. Ezmek, fiziksel değil zihinsel bir eylemdir. Rakibini sadece yenmezsin, ne kadar uğraşırsa uğraşsın yetmeyeceğini hissettirirsin. Göztepe’nin yaşadığı tam olarak buydu. Galatasaray, futbolun kontrolünü eline aldı. Oyun temposunu, ritmini, duygusunu belirledi. Rakibini boğdu, seyircisini mest etti.

Bu maç, Galatasaray’ın sadece puan tablosunda değil, oyun gücünde de zirveye çıktığının işaretiydi. Futbol bazen sadece skor değildir; bu maç, “güç kimde” sorusunun yanıtıydı. Ve o güç, bu hafta kesinlikle CimBom’daydı…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Resitali … appeared first on Malta Haber.

Peki neden önceki iki sezonda Avrupa’da sonuçlar kötüydü? Çünkü Okan Buruk her maça aynı planla, aynı şablonla, aynı ezberle çıktı. Ve bana göre, bu durumun en büyük sebeplerinden biri de Muslera’ydı. Sadece refleks değil; oyun kurulumundaki hantallık, riskli pas tercihlerini kullanmaması ve oyunu yavaşlatması Galatasaray’ı geriye itiyordu. Frankfurt maçı bunun fragmanıydı. Aynı düzen, aynı oyun, aynı hatalar.

Ama son iki maçtır Okan Buruk başka biri. Artık “rakip senden güçlüyse çekil, bekle; zayıfsa saldır” mantığıyla oynuyor. Bu kadar basit bir formül, iki senedir niye uygulanmadı anlamıyorum. Galatasaray artık topu almak için değil, topu verip maçı almak için oynuyor. Modern futbolun tanımı tam olarak bu.

Torreira’yı hem hücumda hem savunmada merkezde kullanıyor. Bekleri öne çıkarıyor, top rakipteyken Torreira’yı bir stoper gibi geriye yaslıyor. Top Galatasaray’da olduğunda ise pas istasyonu olarak oyunu yönlendiriyor. Bu, sistemli oynayan takım göstergesidir. Ezbere değil, akışına göre oynayan bir yapı.

Gelelim Osimhen’e… Bu adam bir “fiziksel üstünlük” değil, adeta bir oyun silahı. Kuvvet, hız, direnç, pres — hepsi var. Her oyuna uyuyor. Eğer bitiriciliği biraz daha yüksek olsa, bugün başka şeyleri konuşurduk. Osimhen, teknik direktörün elindeki İngiliz anahtarı. Her vidaya uyar, her kilidi açar. Kontra, set hücumu, geçiş oyunu fark etmez; Osimhen varsa çözüm vardır.

Sane’ye de parantez açmak lazım. Başakşehir maçında bir fragmanını izlemiştik; bu maçta ise o eski Sane’den sahneler gördük. Hem dikine oyunda hem geniş alanda fark yarattı. Yavaş yavaş ritmini buluyor ve bu Galatasaray adına büyük bir artı.

Kalıp olarak Galatasaray’ı beğendim. Sahada kim ne yaptığını biliyor. Sadece bir soru işareti var: Barış Alper ısrarı neden? Yunus kanatta oynasa, Sara orta alanda görev alsa duran toplarda daha etkili olunmaz mıydı? Elbette olunurdu. Ancak belli ki hocanın planında Barış’ın “pres enerjisi” önemli bir yere sahip.

Netice itibarıyla Okan Buruk artık “top bizde olsun” anlayışından çıkıp, “top bizde olmasa da maçı biz kontrol edelim” anlayışına geçti. Bu dönüşüm, Galatasaray’ın Avrupa’da var olma dönüşümüdür.

Kuralar çekildiğinde ilk 2 ve son 2 maça sıfır yazmıştım. “Galatasaray ilk 24’e kalacaksa, ortadaki 4 maçtan minimum 8 puan çıkaracak” demiştim. İlkinden galip ayrıldı. Bonus 3 puanı da Liverpool’dan aldı. Şimdi hedef net: ilk 24.

Ve artık buna sadece Galatasaraylılar değil, futbol aklı olan herkes inanıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Artık Modern Futbolu Oynamaya Başladı appeared first on Malta Haber.

Bu hafta oynanan Başakşehir – Galatasaray maçı önemli bir karşılaşmaydı. Galatasaray genellikle, özellikle de bu sezonlarda, milli maç dönüşlerinde iyi bir seri yakalıyor. Bu doğru. Ama Başakşehir’in bu kadar kötü bir futbol oynayacağını da kimse beklemiyordu. Kaan Ayhan’ın stoper tandeminde oynayabilmesi (bu kadar aradan sonra) Okan Hoca için müthiş bir avantaj. Kaan, uzun topları çok iyi kullanan bir oyuncu. Bir not da Atilla Karaoğlan’a: Bazı pozisyonlarda Galatasaraylı oyunculara çok ucuz sarı kartlar gösterdi. Özellikle Kaan Ayhan’ın pozisyonunda neredeyse hiçbir şey yoktu. Icardi’yi ilk 11’de başlatarak mesaj da verdi. Okan Hoca, daha önce de dediğim gibi akıllı (bir açıdan kurnaz) hareket ediyor. Bir yandan Osimhen’i son 20 dakika alıp antreman yaptırıyor. Bir yandan Osimhen’e sana Bodo maçında ihtiyacım var diyor. Bir yandan da Icardi’ye sen bu takım için önemlisin deyip gönlünü aldı. Tabi Icardi’nin şımarıklığı artık bırakıp bu jesti gördüm demesi için form tutması lazım.

Açıkçası Galatasaray’ın şu anki süper lig performansına çok da yorum yapacak bir husus yok. Rakipleri dağınık bir hava sergiliyor. Toparlarlarsa ve yarış kızışırsa daha çok yoruma açık bir konu olur. Galatasaray’ın önündeki en büyük engel, kritik olan Ocak ve Şubat ayları. Onun dışında Süper Lig açısından çok büyük bir risk görünmüyor.

Dün gecenin galibiyetinden çok bence en büyük kazancı Leroy Sane oldu. Bir süre yedek bırakılması ve milli takım arasında dinlenmesi işe yaramış gibi görünüyor. Özellikle hırsı çok hoşuma gitti. Tek bir sorun var gibi: Kondisyonu hâlâ yetersiz. 38. dakikada, pas beklemesi gereken bir pozisyonda nefes nefese kalıp eğildiği için arkadaşları pas atmak istemedi. Eğer önceki maçlardaki performans düşüklüğü kondisyonsuzluktansa, bir an önce gerekli antrenmanlar yapılmalı. Çünkü alışma süresini çoktan geçti.

Bakalım Bodo maçında ne olacak? Milli maç arası sonrası maçı evinde oynayacak olması büyük avantaj. Ancak Bodo’nun, Norveç Ligi’nin erken başlamasından dolayı daha oturmuş bir takım olması ve son dönemdeki maç performansları (örneğin Şampiyonlar Ligi’nde Tottenham ile berabere kalmaları) Galatasaray için bir dezavantaj sayılabilir.Bodo iyi ve diri bir takım. Geçen senenin Avrupa Ligi yarı finalisti. Orda da şampiyon olan Tottenham’a elenmişlerdi. Bu nedenle Cimbom puan kaybederse benim için pek de sürpriz olmaz. Temennimiz, 3 puanı alıp yerini güçlendirmesi.

The post Dostcan Sevim Yazdı: Hele şükür, Sane sahnede… appeared first on Malta Haber.

Sane’ye gelirsek… Her hafta hayal kırıklığıydı ama işte yıldız farkı bu.
Bir an, bir pozisyon, bir gol.
Sara–İlkay–Sane pas zinciri, teknik kalite ve oyun aklının birleşimiydi.
Büyük futbolcu kötü oynasa bile maçı kazandırır.
Sane bunu yaptı.
Icardi’ye gelirsek… Fiziksel olarak düşmüş, mental olarak da tükenmiş durumda.
Ligde belki hâlâ iş yapar ama Avrupa’da temposuzluğu affettirme şansı yok.
Barış Alper hâlâ “patlama” bekleniyor ama o patlama bir türlü gelmiyor.
Yine de Galatasaray’ın kadro kalitesi öyle bir seviyede ki, tam kapasite oynamasa bile bu ligde zorlanmaz.

Fenerbahçe’ye geçelim.
Tamam kadro bence yetersiz , iyi değil. Ama Fenerbahçe neden bu kadar kötü oynuyor ? Karagümrük gibi ligin en zayıf takımlarından birine karşı bile zorlanmak alarm zillerini çaldırmalı.
Asensio dışında sahada kimse sorumluluk almıyor.
Kerem ve Talisca ne oynuyor anlamak güç.
Nene hâlâ beklenen katkıyı veremiyor.
Tedesco’yu beğeniyorum, oyun aklını seviyorum ama bu kadro ne hocaya uygun ne de sistemine.
Lig için yeterli olabilir ama büyük maçlarda sınıfta kalma riski yüksek.
Tekrar söylüyorum: Kerem bu takımda santrfor oynamalı.
Hocanın sisteminde en verimli olacağı yer orası.
Asensio ise bu takımın beyni olmalı.
Bunu oyun içinde sık sık gösteriyor.
Ama Karagümrük’e karşı bu kadar zorlanmak, takımın zihinsel olarak kırılgan olduğunu gösteriyor.
Yine de İsmail Yüksek’e hakkını verelim; orta alanda direnç kattı, mücadeleden kaçmadı.

Beşiktaş’a gelirsek…
Kasım’ı görmeden havlu attılar.
Sergen Yalçın geldi, evet biraz hareket getirdi ama bu iş sadece “isimle” yürümez.
Teknik direktörlük başka bir meziyet.
Bir sezonluk başarının hâlâ kredisiyle yaşanıyor ama bu sürdürülebilir değil.
Planlama yok, sistem yok, akıl yok.
Transfer politikası tam bir kaos.
Bir bölgeye para saç, diğerine “idare etsin” oyuncular al, sonra da şampiyonluk bekle.
Olmaz kardeşim!
Futbol mantık ister, plan ister.

Ve şu Orkun Kökçü meselesi…
İki ay önce kulübe gelen oyuncu kaptan yapılıyor.
Bu kadar kolay mı bu işler?
Kaptan dediğin aidiyet hissi olan adamdır. Bülent Korkmaz’dır, Volkan Demirel’dir, Şifo Mehmet’tir.
Orkun belki iyi futbolcu ama Beşiktaş kaptanı olacak kadar “Beşiktaşlı” değil henüz.
Bu karar bile yönetimsel karmaşanın özeti.

Sonuç ortada:
Galatasaray oynuyor, Fenerbahçe arıyor, Beşiktaş kaybolmuş durumda.
İlkay Gündoğan futbol oynuyor, diğerleri hâlâ hikâye anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İlkay Oynuyor, Diğerleri Konuşuyor! appeared first on Malta Haber.

Liverpool maçında plan doğruydu.
Lemina – Torreira – İlkay üçlüsüyle orta sahayı bir savunma duvarına çevirdi, topu rakibe bıraktı, alanı kapattı, sabırla bekledi. O maçta Avrupa disipliniyle oynadı, karşılığını da aldı. Helal olsun, ders gibi maçtı. Ama aynı planı Beşiktaş’a karşı sahaya sürmek? İşte orada büyük strateji hatası başlıyor.

Beşiktaş, Liverpool değil kardeşim. Sana baskı yapmaz, topu da o kadar iyi kullanmaz. Senin o topu almak, oyunu yönlendirmek zorundasın. Ama sen hâlâ üç defansif orta sahayla çıkıyorsan, kim üretecek? Kim kilidi açacak?

Sara kulübede otururken, Galatasaray sahada kilitlendi. Tempo yok, topsuz koşu yok, yaratıcılık sıfır. Ve ironik olan şu: Goller, Sara – Icardi – Sané oyuna girmeden önce geldi. Yani hücum zenginliği değil, defans hataları belirledi skoru. Davinson’un gereksiz kırmızısı, Uduokhai’nin İlkay’a hediye pası… Bu hatalar olmasa, maçın tabelesi bile değişmezdi.

Hakem kısmına gelirsek…
Topsuz alandaki bariz kırmızı kartı vermeyen biriyle karşı karşıyayız. Oyuncu değişikliği prosedürünü bile bilmiyor.  VAR mı var, yok mu belli değil. Kurallar hatırlatılmalı, futbolun kendisine değil, adalete ihtiyacı var.

Cerny’ye gelince…
Beklenen katkı hâlâ ortada yok. Ama belki de Cerny kötü değil, ona alan açmayan sistem kötü.

Sonuç 1-1.
Galatasaray, istatistiklerde “ben sizden üstünüm kardeşim” mesajını verdi, ama sahada üstünlük kuramadı. Liverpool maçında doğru olan plan, Beşiktaş’a karşı yanlıştı. Her kilidin anahtarı farklıdır. Sara o anahtardı, kullanılmadı.

Son olarak Okan Buruk için ; Papaz hergün pilav yemez.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; OKAN’IN EZBERİ CİMBOMUN ZİNCİRİ … appeared first on Malta Haber.

İnsanın doğası gereği değişiklik yapma isteği, farklı şeyler üretme arzusu olur. Okan Hoca da sezonun ortasında bunu denedi ve sonuçları da ortada. Sürekli eleştirilen sistem değişikliğinden vazgeçti. Gereksiz rotasyonlara girmedi ve Avrupa Kupası’nı da feda edince, Türkiye kupalarındaki fark daha da ortaya çıktı.

Galatasaray’ın (daha doğrusu yöneticilerinin) artık bu sezonu değil, geleceği düşünmeye başlaması lazım. Ben yönetici olsam (tabii bu kadar rahat yorum yapamazdım ), “Şampiyonlar Ligi’nde ilerleyeceğim” diye takımı yıpratmazdım. Cimbomlu arkadaşlardan ciddi linç gelebilir.Avrupa, hele ki Şampiyonlar Ligi, bambaşka bir seviye. Osimhen de olsa, bu kadrolarla oralarda uçamazsınız. Bu bir gerçek.

Yedek kulübenizden gelen katkı yok denecek kadar az. Buna hep vurgu yaptık. UEFA Kupası dönemine bir bakın: Yedek kadroyla ikinci bir ana kadro çıkartabilecek seviyedeydi ve o takım yıllarca birlikte top oynadı. Neyse, özetle: Şampiyonlar Ligi’nden gelecek maksimum gelirle güzel transferler yapıp altyapıya yatırım yapmak bence çok daha mantıklı.

Peki seneye Süper Lig’de ne olacak? İyi bir sağ kanat olmazsa olmaz. Bence Abdülkerim’in yerine bir stoper gerekli (sol ayaklı); rekabeti artırıp performansını da yükseltir. Geldiğinde Eren Elmalı’nın yerinde de oynar. Orta sahada çok büyük bir sorun yok gibi. Ama forvet hattında Icardi ve Morata çok stabil istatistik göstermeyebilir. Leroy Sané gibi hem sağ hem sol kanatta oynayabilecek bir striker iyi olacaktır. Bu şekliyle Galatasaray yine şampiyonluğun en büyük adayı olur. Muslera yerine iyi bir kaleci alnması gerektiğini çok da vurgulamaya gerek yok.

Bu sezon için söylenecek son söz ise, kalan 5 maçta (Türkiye Kupası Finali dahil) Osimhen’i futbol seyri adına izleyip mutlu olmaktan başka yapacak pek bir şey kalmadı. Herkese iyi seyirler.

The post Dostcan Sevim Yazdı; GALATASARAY GELECEĞİ KURGULAMAYA BAŞLAMALI appeared first on Malta Haber.

Yıllar sonra Galatasaray’la ilgili fark ettiğim (çocukluk ve gençlik yılları sonrası çünkü o zaman tuttuğunuz takıma daha bir sevdalı ve tabiri caizse kör oluyorsunuz) şudur. Galatasaray her sene kendisiyle yarışıyor. Yani, yazının başında da belirttiğim gibi Galatasaray Cimbom’a karşı. Galatasaray’ın kendisiyle ilgili, özellikle başarılardan sonra bazen oyuncuların, bazen teknik heyetin rehavete kapılması gibi bir sorunu var. Ve bana kalırsa en büyük düşmanı da rehavet ve oyun disiplininden düşmesi (özellikle 60 dakikadan sonra). Bir de buna Okan Hoca’nın ilginç rotasyon denemeleri ve topu orta sahaya çekmesi gerektiği yerde sürekli ofansif oyun oynatması gibi tercihler de eklenince kötü sonuçlar kaçınılmaz oluyor. Bunun örneklerini son üç maç ve Süper Kupa final maçında görebiliriz.

Bir de Alanyaspor maçı üzerinden bazı teknik noktalara değinmek istiyorum. Birincisi bu maçta Okan Hoca 65. Dakikada oyundan düşen orta sahayı değiştirmek yerine, Yunus’u oyundan alıp Kerem’i oyuna sokarak daha da güçlendirdi ki, bu çok doğru bir hamle. Ayrıca özellikle Galatasaray’ın önde olduğu ve karşı takımın iyice kapandığı zamanlarda, sürekli içeriye orta açmak ve ardından kaptırılan toplar, takımı çok yoruyor ve defans zafiyeti oluşturuyor. Riga maçında da aynı durumu gördük. O nedenle özellikle bir süre karşı takımı orta sahaya çekip safları bozmak gerekecektir. Bunun için de orta sahanızın çok iyi olması lazım. Son bir nokta, Icardi’nin daha fazla oyun içinde olması lazım. Ya da çare Osimhen…

Galatasaray, son iki senedir, yukarıda saydıklarımı yaparak Süper Lig’de rekorlar elde etti. Ama gelin görün ki tam tersini yaparak Avrupa Kupası’na ve Türkiye Kupası’na veda etti. Tabi ki en yakın rakipleri Fenerbahçe’nin ve Beşiktaş’ın bu seneki performansları da çok etkili olacak. Ama öncelikle Galatasaray sadece kendine ve rakiplerine odaklanmalı ve takım içi kaynayan kazanı bir süreliğine de olsa söndürmeli. Hem Süper Lig’de hem de Avrupa’da fikstür avantajını da kullanırsa bu senenin yine en güçlü şampiyon adayı Galatasaray’dır. Ama bu şekilde giderse Avrupa ne yazık ki hüsran olabilir.

Dostcan Sevim

The post Dostcan Sevim Yazdı: GALATASARAY, CİMBOM’A KARŞI appeared first on Malta Haber.