Sezon başında yazdım, tekrar ediyorum: Osimhen transferi intihardır. Temcit pilavı gibi söylememin nedeni çok basit: yedek kulübesi. En fanatik Galatasaraylının bile isimlerini saymakta zorlanacağı 7 tane oyuncu var. Hamle diye Yusuf Demir, joker diye Kaan Ayhan… Bu tablo yapılanma değil, plansızlığın fotoğrafıdır. Bu nasıl kadro mühendisliği?

Mertens gitti, İlkay geldi. Peki sonuç? İlkay’dan iki-üç maç dışında ciddi katkı yok. Yedek Kerem’i gönderdin, Berkan’ı gönderdin. Orta sahada yedek yok. Stopere bakıyorsun, yedek yok. Ama elinde iyi kötü 4 kanat varken hâlâ kanat arıyorsun. Galatasaray ara transferde reçeteyi doğru yazmazsa ikinci yarı çok sancılı geçer. Bu kadro, bu yükü taşımaz.

Fenerbahçe tarafında ise görece bir toparlanma var. Süper Kupa ve Alanya galibiyeti bazı sorunları halının altına süpürdü ama soru işaretleri hâlâ masada. Kadro derinliği son iki senenin en iyisi, evet. Ama bu genişlik ne kadar verimli, orası muamma. Orta saha zaten kalabalıktı, Guendouzi ile iyice şişti.

Kanté ismine kimse itiraz edemez ama soru şu: Gerçekten öncelik mi? Talisca’nın parıltısı forvet yetersizliğini örtüyor, kanat eksikliği ise gözle görülüyor. Fenerbahçe bugün için daha formda gibi ama bu fark “uzak ara” değil, burun farkı. Guendouzi ilk maçtaki golüyle muhteşem transfer ilan edildi ama 30 milyon euroluk bir oyuncu verimliliği kesinlikle yok. Teknik ekip bu farkı açıldı sanırsa, sezon yine büyük bir hayal kırıklığına döner.

Beşiktaş’ta da tablo farklı değil. Taraftar kazan kaldırdı, transfer istiyor. Gidenler, kadro dışı bırakılanlar; evet, bunlar iç dengeleri toparlamak adına radikal ama gerekli kararlardı. Mert Günok, Necip, Paulista… Şimdi Abraham’ın da gideceği konuşuluyor. Zaten Abraham geldiği gün yanlış transfer demiştik.

Beşiktaş şu an temel atmadan bina yapmaya çalışıyor. Transfer yapmamak, altyapıdan oyuncularla bu sezonu geçirip önümüzdeki senenin iskeletini kurmak çok daha mantıklı olur. Ama altını çiziyorum: Sergen Yalçın ile olmaz. Bu proje, o teknik adam profiliyle yürümez.

Son paragrafı Göztepe’ye açalım. Sessiz, derinden ve akıllıca. Fransa’daki Metz modeline benzettiğim bir yapı kurdular. Scout işini şu an ligde en iyi yapan takım. Bunun meyvesini de ligde 4. sırada, sadece 10 gol yemiş bir ekip olarak topluyorlar. Adana Demirspor’un bir dönem yaptığı gibi, Antalyaspor misali bitmiş yıldızlara reklam parası dökmek yerine doğru gözlem, doğru oyuncu.

Avrupa kupalarını hedefleyen Karşıyaka’nın karşısını  önümüzdeki günlerde Trabzonspor’un gidişatı da etkileyecek. Türk futbolunda artık para değil, akıl kazandırıyor. Anlamayan yine bağırır, yine kaybeder.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Üç Büyükler Kriz Üretirken, Karşıyaka’nın Karşısında Doğru Akıl Var appeared first on Malta Haber.

Beşiktaş camiası yine şaşırmış durumda. Her yerde “Rafa neyi beğenmedi?”, “Neden gitmek istiyor?” soruları dolaşıyor. Arkadaşlar, bu şaşkınlık tamamen gereksiz. Bu kulübün yıllardır yaptığı hataları alt alta koyduğun zaman bugün yaşanan kriz, öngörülemeyecek bir şey değil. Asıl şaşırtıcı olan, bu patlamanın bu kadar gecikmesi.

Beşiktaş’ta uzun süredir bir proje, bir futbol aklı, bir planlama yok. Yönetim kaotik, sportif strateji düzensiz, kadro mühendisliği berbatsa; siz dünyanın en yetenekli adamını bile getirseniz o oyuncu mutsuz olur. Rafa Silva’nın bugün yaşadığı şey tam olarak budur.

Yönetim yanlış hoca seçimi yaptı, yanlış kadro kurdu, yanlış iletişim yürüttü. Saha içinde bu kadar düzensizlik, saha dışında bu kadar belirsizlik varken “Rafa neden mutsuz?” diye sorulması akıl dışı. Bu ortamda en profesyonel futbolcu bile sahadan soğur.

Sonra işin içine Sergen Yalçın’la yaşanan kriz giriyor. Yıllardır bize pazarlanan “Sergen büyük oyuncuydu, şöyle büyüktü böyle büyüktü” hikâyesi şimdi aynı şekilde “Sergen büyük hoca” diye yeniden servis ediliyor. Gerçekte ne var? Ne büyük oyun planı var, ne modern futbol vizyonu, ne de iletişim becerisi. Ama bir ego var… Hem de kulübün kaldıramayacağı kadar şişirilmiş bir ego.

Sergen Yalçın’ın Rafa Silva ile kriz yaşaması sürpriz mi? Değil. Avrupa tecrübesi olan, modern oyun anlayışıyla yetişmiş bir oyuncuyla; iletişim yönü zayıf, geniş kadro yönetiminde sorun yaşayan bir hocanın çatışması kaçınılmazdı. Bir tarafta Avrupa seviyesinde bir futbolcu, diğer tarafta hak ettiğinden fazla pohpohlanan bir ego… Aynı sahaya sığmadılar.

Rafa Silva’nın mutsuzluğu tamamen doğal. Bu adama “proje”, “yeni yapılanma”, “büyük hedefler” anlatıldı. Peki ne buldu? Dengesiz bir kadro, üç farklı teknik direktör yaklaşımı, yönetim belirsizliği ve haftalık kaos. Böyle bir ortamda oyuncunun performansının düşmesi, kafa olarak kopması normaldir. Suçlu oyuncu değil; onu bu ortama mahkûm edenlerdir.

Gerçek şu ki Rafa sıradanlaşmadı. Sıradanlaşan Beşiktaş’ın ta kendisi. Bir kulüp kendi düzenini bu kadar zayıflatırsa, istikrarsızlıkta bu kadar ısrar ederse, hiçbir yıldız oyuncuyu elinde tutamaz. Dünyanın en yetenekli adamını bile alıp böylesine başıbozuk bir yapının içine koyarsan, o oyuncudan da verim alamazsın. Sorun Rafa’da değil, sorun Beşiktaş’ın kendisinde.

Sonuç çok açık: Rafa krizi ne ilk krizdir ne de son kriz olacak. Bu kulüp kendi içindeki çürümüş düzeni değiştirmediği sürece, kim gelir kim gider fark etmez. Beşiktaş’ı asıl bitiren, menajerler, futbolcular ya da transferler değil; Beşiktaş’ın kendi yönetim zaaflarıdır. Krizin gerçek faili budur. Beşiktaş sorun üretmeye devam ettiği sürece hiçbir yıldız burada huzur bulamaz.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Egonun Bedeli : Sergen Yalçın- Rafa Silva appeared first on Malta Haber.