2024 yılında Pablo Larraín tarafından yönetilen, başrollerini Angelina Jolie (Maria Callas) ve Haluk Bilginer (Aristotle Onassis)’in paylaştığı bu film, içsel çatışmalar ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir hayatın sanata dönüşümünü gözler önüne seriyor. Filmin en beğendiğim yönü, duyguların aktarımındaki muhteşem ötesi oyunculuktu. Ancak böylesine güçlü bir oyuncu kadrosuyla, senaryodaki derinlik eksikliğini bağdaştıramadım doğrusu. Çoğu konu fazla yüzeysel bırakılmıştı. Maria’nın Onassis’e âşık olma süreci, tüm hayatı müzik olmuşken müziği aşkı için nasıl bıraktığı ve aile ilişkileri gibi birçok konu derinlemesine işlenmemişti.

   Film, sanat dünyasında kadının nasıl algılandığını ve üçüncü kişiler tarafından onlara nasıl roller biçildiğini de gözler önüne seriyor. Kadınların sanatta ve toplumda güçlü figürler olarak var olmaya çalışırken nasıl ikincilleştirildiğini ve özel hayatlarının nasıl kamu malı hâline getirildiğini de vurguluyor. Toplum, ünlü figürlere hem hayranlık hem de sert eleştirilerle yaklaşırken, onların yaşadığı duygusal ve psikolojik sıkıntıları ne yazık ki göz ardı ediyor. Bu durum geçmişte olduğu gibi günümüzde de fazlasıyla devam ediyor.

   Haluk Bilginer’in mükemmel oyunculuğuna da değinmek istiyorum. Aristotle Onassis’i o kadar başarılı canlandırmış ki sanki gerçek Onassis’i izliyorsunuz. Böylesine büyük bir yapımda rol alması beni fazlasıyla gururlandırdı doğrusu.

   “Maria”, yalnızca bir biyografi filmi olmanın ötesinde, her dönemde toplumun özellikle kadın sanatçılar üzerinde nasıl bir beklenti içinde olduğunu, şöhretin bireyi nasıl yalnızlaştırdığını ve toplumun bu kişilere bir yandan hayranlık duyarken diğer yandan acımasızca eleştiriler yönelttiğini anlatıyor.

The post Pınar Yalçınkaya Yazdı: “Maria Callas: Sanat, Aşk ve Yalnızlığın Hikâyesi” appeared first on Malta Haber.

Filmin merkezinde Ray Charles’ın aslında bir yandan körlükle mücadele ederken müzik alanında nasıl zirveye tırmandığı yer alıyor. Özellikle annesinin şu konuşması inanılmaz etkilemişti beni: “Kimse sana acımayacak sırf kör oluyorsun diye. Şimdi sil gözyaşlarını. Şimdi her şeyi nasıl yapacağını hata yaparsan iki kez göstereceğim, üçüncü de tek başınasın; çünkü hayat da böyle. Unutma kör oluyorsun, aptal değil!” Aslında burada annesi Ray’e bağımsız yaşamayı öğretiyor. Bir anne için ne kadar zor bir durum olduğunu sadece tahmin edebiliyorum.

Filmde ırk, engellilik, sınıf farkları ve bağımlılık gibi konulara dair önemli çıkarımlar sunar. Bu açıdan, “Ray” filmi sosyolojik bir bakış açısıyla değerlendirildiğinde zengin ve çok katmanlı bir yapıya sahip. 1940’lar ve 1960’lar arasındaki dönem, ABD’nin hala yoğun bir ırk ayrımcılığı yaşadığı bir dönemdi. Film, Ray Charles’ın bu ortamda nasıl başarıya ulaştığını ve Siyah bir müzisyen olarak karşılaştığı zorlukları gösteriyor.

Ray’in kariyerindeki başarılarına rağmen, uyuşturucu bağımlılığı onun en büyük zayıflıklarından biridir. Film, bağımlılıkla mücadelesini ve bunun onun kişisel ve profesyonel yaşamına nasıl zarar verdiğini derinlemesine ele alıyor. Ray’in bu uyuşturucu bağımlılığı, onu zaman zaman sosyal olarak izole eder ve kariyerinde zorlayıcı durumlarla karşı karşıya bırakır. Ray karakterini Foxx o kadar mükemmel canlandırmış ki Foxx’un bu performansı ona En İyi Erkek Oyuncu dalında Oscar kazandırmış.

Filmde kullanılan müzikler, Ray Charles’ın en bilinen şarkılarını içeriyor. Müzikal performanslar, filmin en güçlü yönlerinden biri bence. Film, hem biyografik hem de müzikal filmlerden hoşlananlar için mutlaka izlenmesi gereken bir yapım.

İyi seyirler!

The post Pınar Yalçınkaya yazdı: RAY appeared first on Malta Haber.

Bu filmi belirli aralıklarla sürekli izlerim ve Babalar Günü vesilesiyle tekrar izleyip yazmak istedim. Ebeveynlerin yaptıkları fedakarlıklar sinemada çoğu zaman anneler üzerinden anlatılsa da babanın fedakarlığı üzerine yapılmış filmler de var. Chris, işinde ciddi sıkıntılar yaşayan iyi bir babadır. Günümüzde birçok evlilikte olduğu gibi maddi sıkıntılar, evlilik üzerinde ciddi çatlaklar açmaya başlar ve Chris’in eşi Linda da bu maddi sıkıntılara dayanamayarak evi terk eder. Psikolojik şiddet dediğimiz şey, maalesef sadece kadınlara yapılmıyor. Linda’nın Chris’i ve çabalarını küçümsemesi, ona sürekli borçlarını hatırlatıp ödeyip ödeyemediğini teyit etmesi, ödeyemediğini söylediğinde ise kendisini işe yaramaz hissettirmesi tam da psikolojik şiddete örnek teşkil eder. Çocukları Christopher da Chris ile beraber kalır. Bunun üzerine bir de kira ödemedikleri için ev sahipleri de onları evden atar. Sokaklarda kalıp, tuvaletlerde, düşkünler evinde çalışarak ayakta durmaya çalışır. Oğlunun sevgisi Chris için her şeydir.

Filmde dikkatimi çeken bir diğer konu da şehir ve insan olgusunun girift ilişkisinin yanında bir şehrin birbirinden çok farklı sosyokültürel yapıya sahip bireylerini muhteşem bir şekilde anlatmış olması. Aynı şehirde iki uç kesim: aşırı yoksullar ve aşırı zenginler. Bu da toplumdaki gelir dağılımındaki eşitsizliği net bir şekilde gözler önüne seriyor.

Bir babanın var olma çabasına, oğluna olan sevgisiyle hiç vazgeçmeden devam etmesi ve yaşadığı tüm olumsuzluklara rağmen oğluna karşı her zaman sevgi dolu olması beni inanılmaz etkilemişti. Hatta Chris’in, metro istasyonundaki tuvalette gecelemek zorunda kaldıklarında oğluna utancını hissettirmemeye çalışması ve o uyurken yaşadığı ıstırabı iliklerime kadar hissetmiştim. Filmde oğluna söylediği şu sözler de çok anlamlı geldi bana: “Birinin sana bir şey yapamazsın demesine izin verme. Hatta benim bile. Bir hayalin varsa onu koruman gerek. İnsanlar bir şey yapamaz ve senin de yapamayacağını söylerler. Bir hayalin varsa onu zorla al.”

Bu filmi izlemiş olsanız bile tekrar açıp izlemenizi tavsiye ederim. Hayatta evlatları için umutlarını kaybetmemiş tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun.

İyi seyirler!

The post Pınar Yalçınkaya yazdı: “Umudunu Kaybetme” appeared first on Malta Haber.