Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti.

İki takım da maça doğru şablonlarla başladı. Ancak ilk 45 dakikada ortaya çıkan tablo şaşırtıcıydı: Sıfır şut, yüzde 38 topla oynama! Bu istatistikler, rakibinin oyununa teslim olmuş bir takımın göstergesiydi.

Galatasaray mı çok iyiydi, Fenerbahçe mi çok kötüydü? Aslında ikisi de. Sarı-kırmızılılar orta sahayı ele geçirdi, oyunun temposunu belirledi ve rakibini kendi yarı sahasına hapsetti. Fenerbahçe ise baskıyı kırmakta, topu ileri taşımakta ve hücum organizasyonu geliştirmekte tamamen yetersiz kaldı.

Kusura bakmayın ama ilk yarıda vasat bir Anadolu takımı görüntüsünde Fenerbahçe izledik. Bu kadar büyük beklentilerin olduğu, şampiyonluk hedefleyen bir takımın derbide 45 dakika boyunca şut çekememesi yalnızca oyuncuların kötü gününe bağlanamaz. Burada oyun planını, orta saha organizasyonunu ve teknik heyetin hazırlığını sorgulamak gerekir.

Üstelik bu kadar etkisiz bir oyuna rağmen iki gol bulduysanız, Ederson’un performansına ve Galatasaray’ın kaçırdığı fırsatlara da bakmak gerekir. Kaleciniz sizi ayakta tutmuş olabilir ama bu, takım olarak iyi oynadığınız anlamına gelmez. Galatasaray ilk yarıda biraz daha becerikli olsaydı çok daha ağır bir skorla karşılaşabilirdik.

Batrakov ve Torreira’nın üstünlüğü

Batrakov’a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Genç yaşına rağmen oyunu okuması, sorumluluk alması ve sahanın her bölgesinde görünmesi dikkat çekiciydi. Sağda, solda, merkezde ve hücumda sürekli oyunun içindeydi. Yükselen formunun yanında liderlik özellikleri de gösterdi. Böylesine büyük bir derbide oyunun sorumluluğunu üstlenebilmek önemli bir meziyet.

Torreira da orta sahada bildiğimiz etkisini gösterdi. İkinci topları topladı, rakibin oyununu bozdu ve Fenerbahçe’nin merkezden çıkmasını zorlaştırdı. Galatasaray’ın üstünlüğünde bu ikilinin performansı belirleyiciydi.

Peki Fenerbahçe orta sahası? Ne baskıyı kırabildi ne de topu kazandığında etkili bir hücum başlatabildi. Rakibin üstünlüğünü bozacak bir çözüm üretilemedi. İlk yarının temel sorunu tam olarak buydu.

İkinci yarıda reaksiyon var, üstünlük yok

İkinci yarıda da yaklaşık 64. dakikaya kadar Galatasaray’ın kontrolü devam etti. Fenerbahçe oyuna ağırlığını koymakta gecikti. İrfan Can’ın derbi tarihine geçebilecek estetikteki golü ve Barış Alper’in oyundan çıkmasıyla birlikte sarı-lacivertliler biraz hareketlendi.

Ancak daha fazla mücadele etmek, iyi futbol oynamak demek değil. Fenerbahçe başa baş oynamaya çalıştı ama oyunun kontrolünü ele geçiremedi. Üstelik oyuncu değişiklikleriyle direnci azalan Galatasaray karşısında bile beklenen baskıyı kuramadı.

Greenwood’un performansı da beklentilerin altında kaldı. Maça damga vurması beklenen bir oyuncunun böylesine önemli bir karşılaşmada bu kadar etkisiz kalması ciddi bir soru işareti. Fenerbahçe’nin bireysel performansları da takım organizasyonunu da masaya yatırması gerekiyor.

Kante çıktı, Muriqi girdi: Çaresizlik mi, cesaret mi?

İsmail Kartal’ın son dakikalarda Kante’yi çıkarıp Muriqi’yi oyuna alması alışılmış oyun anlayışının dışında bir hamleydi. Orta saha dengesinden vazgeçerek hücumda daha fazla oyuncuyla risk almak istediği açıktı. Ancak bu hamle sonuç vermedi.

Son bölümde maç kontrollü futboldan uzaklaşıp kaosa dönüştü. Uzun toplar, karamboller ve son bir umutla gelen ataklar… Fenerbahçe 2-2’yi bulabilirdi. Böyle bir sonuç taraftarına kısa vadeli bir teselli de verebilirdi.

Fakat asıl soru şu: Maç 2-2 bitseydi Fenerbahçe’nin oyunundan memnun kalacak mıydık?

Muhtemelen puana sevinilecek, ancak sahadaki sorunlar değişmeyecekti. Çünkü Fenerbahçe’nin problemi yalnızca sonucu alamamak değil, rakibine karşı oyun üstünlüğü kuramamak.

Liderle fark 6 puan: Artık ciddi bir muhasebe gerekiyor

Liderle aradaki farkın 6 puana çıkması şampiyonluğun bittiği anlamına gelmiyor. Ancak Fenerbahçe’nin mevcut oyunuyla bu yarışta ne kadar iddialı kalabileceği tartışmalı hâle geldi. İlk üç hedefinin bile sorgulanmaya başlaması, sezonun geri kalanıyla ilgili kaygıları artırıyor.

Yapılması gereken, son dakikalardaki birkaç pozisyona tutunup şanssızlıktan söz etmek değil. Teknik heyetin oyun planı, kadronun dengesi, oyuncuların performansı ve takımın fiziksel yeterliliği ciddi biçimde değerlendirilmek zorunda.

Fenerbahçe’nin bu maçta neden sıfır şut çektiğinin, orta sahada neden bu kadar etkisiz kaldığının ve rakibinin temposu düştüğünde neden oyunu ele geçiremediğinin bir cevabı olmalı. Bu soruların karşılığı birkaç oyuncu değişikliğiyle verilemezse daha büyük sorunlarla karşılaşılması kaçınılmaz.

Galatasaray kazanmayı hak etti. Fenerbahçe ise ortaya koyduğu futbolla eleştiriyi hak etti. Bunu kabul etmek gerekiyor.

Şampiyonluk yarışında puan kaybedebilirsiniz. Fakat asıl tehlike, kötü oynadığınız bir maçın ardından sorunları doğru teşhis edememektir. Fenerbahçe’nin ihtiyacı olan şey, sonuca bakıp teselli bulmak değil, bu performansın nedenlerini ortaya çıkarmak.

Liderle fark 6 puan. Şampiyonluk hâlâ mümkün ama bu futbolun değişmesi şart. Aksi hâlde tartışacağımız konu şampiyonluk değil, sezonun nasıl bu noktaya geldiği olacak.

Hak eden kazandı. Şimdi Fenerbahçe’nin önündeki mesele, bu mağlubiyetten ne öğreneceği.

The post HAK EDEN KAZANDI! appeared first on Malta Haber.