Takkenin içinde ne var ? Osimhen golü atıyor, yüzünde ifade yok. Sevinmiyor. Tribüne bakmıyor. Takıma koşmuyor. Bu neyin mesajı? Juventus’la bir temas mı var? Gitmek mi istiyor? Mutsuz mu? Sahada sürekli bağıran, sinirli, herkesle didişen bir profil. Performans olarak savaşçı, evet. Ama ruh hali alarm veriyor. Büyük oyuncu sadece gol atmaz, enerji verir. Burada bir şey var ve kimse konuşmuyor.

1-0’dan sonraki panik nedir? Rakip 10 kişi. On kişi! Buna rağmen Galatasaray pozisyon yiyor, hem de dalga dalga. Bu hangi oyun planı? Bu hangi organizasyon? Juventus 11 kişi kalsa ne olurdu sorusunu kimse sormuyor mu? 5.06 gol beklentisi vermişsin. Sezon rekoru kırdırmışsın. Sanki Juventus 12 kişi, Galatasaray 9 kişi oynuyor. Bu tabloyu başarı diye paketleyemezsiniz.

Maça doğru 11’le başlandı, doğru. Strateji başlangıçta makuldü. Torreira’nın o amatör penaltısına kadar oyun dengedeydi. Lemina-Torreira hattında kopukluk vardı ama kontrol tamamen kaybolmamıştı. Juventus 10 kişi kalıyor ve işte o an dağılma başlıyor. Rakip eksik kalınca Galatasaray eksiliyor. Bu nasıl bir psikoloji? Bu bana AZ eşleşmesini hatırlattı. Geçen sezon kaçan goller, mucize kurtarışlar… Bu sefer mucizeye sığınamadın, Uğurcan olmasa skor başka yere gidiyor.

Uğurcan üç gol yedi ama ayakta kaldı. Barış Alper mücadelelerin çoğunu kaybetti ama oyunun içinde kaldı. Osimhen ruhsal olarak sorunlu görünse de performans olarak zirvede. Sara iyiydi ama iyi oynarken çıktı. İlkay girdi. İlkay futbolu İngiltere’de bırakmış. 30 yaş üstü Premier Lig çıkışlı oyuncu transferine mesafem boşuna değil. Tempo başka, gerçek başka.

Juventus isim olarak büyük olabilir ama kadro kalitesi tartışılır. Bu kadar zayıf bir takıma karşı, hem de 10 kişi kalmışken eziliyorsan, buna “büyük Avrupa gecesi” diyemezsin. Tur geçti diye her şey doğru olmaz. Bazen skor hakikati örtmez, sadece erteler.

Sezon başında ne dedik? Allah’ın hakkı üçtür. Okan Buruk Avrupa’da iki sezon kötü performans verdi. Lig şampiyonlukları üçüncü krediyi açtı. Kağıt üstünde bu kredi şimdilik kurtarıldı. Ama oyun alarm veriyor. Avrupa’da tabela değil, oyun büyütür seni. Bu performans çok su kaldırır. Tur geldi ama soru işaretleri büyüdü.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “Buruk” Sevinç appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe haftalardır düşen bir form grafiği çiziyor. Trabzonspor galibiyeti kısa süreli bir umut yarattı. “Acaba toparlanıyor mu?” dedirtti. Ama Avrupa’daki kötü gidişat ve 10 kişi kalan Kasımpaşa’dan son dakika yenilen gol, o umut balonunu patlattı. Maç 1-0 bitseydi de aynı şeyleri yazacaktım. Çünkü mesele skor değil. Mesele oyunun ve ruh halinin düşüşte olması.

Domenico Tedesco’nun takımı belli bir ritimle yükselttiği dönem takdir edildi. Doğru. Ama şimdi o ritim kayboldu. İki kulvarda birden iyi değilseniz oklar hocaya döner. İstanbulspor, Kayserispor, Samsunspor… Bu sezon Kasımpaşa. Her yıl bir kırılma maçı ve her yıl benzer bir dağılma. Bu artık tesadüf değil, kronik hastalık.

Orta sahada direnç düşmüş. Tempo eksilmiş. Kanatlar topu yayıyor ama içeride bitirici yok. Forvet eksikliği her maç buram buram hissediliyor. Sezon başında yapılan tercihler bugün tartışılıyor. Forvet yerine başka profil tercihleri… Yönetim mi eksik bıraktı, hoca mı çözüm üretemedi? Bu sorunun cevabı sezon sonunda daha net konuşulur. Ama şunu söyleyeyim: Bu gidişle Tedesco için de “acaba” sorusu yüksek sesle sorulmaya başlanır.

Gelelim Galatasaray’a. Gece başka, gündüz başka bir takım izliyoruz. Juventus’u dağıtan takım ile Konya’da dağılan takım arasında siyah ile beyaz kadar fark var. Ne oyun üstünlüğü ne istatistik… Hiçbir alanda baskın değildi. Bu ciddi bir sinyal.

Osimhen yokken kalite yarı yarıya düşüyor. Bu kadar net. Jakobs varken sol bek hattı daha dolu. Rotasyonda kalite eksikliği göze çarpıyor. Eren, Lemina, hatta Sane… Sane’nin yeteneği tartışılmaz ama katkısı dalgalı. On maçta bir maçı alıyor. İstikrar şampiyon yapar, flaş performans değil. Zaha ile kıyaslayanlar olabilir ama Zaha en azından belirli bir standart sunmuştu.

Okan Buruk’un planı bu maçta işlemedi. Avrupa dönüşü sendromu sürüyor. Büyük yara alabileceği bir haftayı, Fenerbahçe’nin puan kaybı sayesinde küçük sıyrıkla atlattı. Ama bu kredi sonsuz değil. Rotasyonu daraltmak ya da net kararlar almak zorunda. Lemina artık oyun açamıyor. Sallai kanat dinamizmini veremiyor. Yükselen Barış Alper bu takımın kadrosunda olmalı. Aksi halde bir kazada daha ciddi hasar kaçınılmaz olur.

Beşiktaş tarafında ise tablo daha sade ama daha net. Gösterişli isimler gitti, çalışan profiller geldi. Futbol bazen yetenek değil emek oyunudur. İşçi oyuncular kazandırır. Beşiktaş’ın oyunu artık daha disiplinli, daha sabırlı.

Göztepe ikinci yarı düşüş hastalığını bu sezon da sürdürüyor. Geçen yılın benzeri. Beşiktaş ise fırsatı doğru değerlendirdi. Sezonun ilk bölümünde kaybedilen puanlara şimdi daha çok üzülüyorlar. Biraz daha şanslı olsalar bugün farklı ihtimalleri konuşuyor olabilirdik. Şampiyonluk çok zor. Ama ikincilik? Derbiler belirler.

Şunu net söyleyeyim: Beşiktaş futbolu uzun zaman sonra keyif veriyor. İnsanlar Beşiktaş maçını bekliyor. Futbol bazen hesap değil his oyunudur. Ve şu an en iyi hissi veren takım Beşiktaş. Diğerleri ise hâlâ kendi kader düğümlerini çözmeye çalışıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İkram Var, Alan Yok: Fenerbahçe’nin Kaderi appeared first on Malta Haber.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Maça geldiğimizde Ederson’un son iki maçtır yükselen bir form grafiği yakaladığını teslim etmek lazım. Galibiyette büyük pay sahibiydi. Ancak maçın asıl kırılma anı ve hafızalarda kalacak sahnesi Asensio’nun attığı goldür. O gol sıradan bir bitiriş değil, doğrudan kalite göstergesidir. Şimdiden yılın golü adayları arasına yazılır. Fenerbahçe cephesinde ise tanıdık bir tablo var. Oyunu ele alamama problemi sürüyor. Topa sahip olmakla oyuna hükmetmek arasındaki fark hâlâ kapatılabilmiş değil. Buna rağmen zor bir deplasmanda mantıklı oynayıp galibiyet almak da küçümsenecek bir şey değil. Alkışlanır ama eksikleri örtmez.

Tedesco konusu ise başlı başına bir tartışma alanı. İlk geldiğinde de yazmıştım; bu takım klasik sağlı sollu kanat oyunu oynamaz, merkezi kalabalık tutarak rakibi boğar. Tedesco bunu çözdü. Ancak Kante ismi gündeme geliyorsa burada durup düşünmek gerekir. Kante gelirse En Nesyri’ye olan ihtiyaç daha da artar. Çünkü Kante oyunu taşır, temposunu ayarlar ama skoru getirmez. Fenerbahçe, Süper Kupa’dan sonra aşağı doğru giden bir form grafiği içerisinde. Kazanıyor ama yükselmiyor. Benim futbol görüşümde kanat eksikliği hâlâ çok net şekilde göze çarpıyor. Buna rağmen Tedesco, kalabalık orta saha rotasyonunda Kante’yi vazgeçilmez görüyor. Bu bir tercihtir ama sahada karşılığı olmak zorundadır.

Galatasaray tarafında ise Gaziantep FK maçından sonra toparlanma sinyalleri görülüyor. Kayserispor ne kadar formsuz ve zayıf olursa olsun, Noa Lang için olumlu izlenimler vardı. Aynı şekilde Asprilla da dikkat çeken isimlerden biri oldu. Galatasaray artık sadece Barış Alper’in gününde olmasını bekleyen bir takım olmayacak gibi duruyor. Barış Alper için ciddi bir rekabet başladı. Formayı garanti görme dönemi bitti, tehdit gerçek.

Galatasaray adına son dönemde gördüğüm en pozitif gelişme ise Gabriel Sara. Geldiği günden beri inişli çıkışlı bir grafik çizmiş olabilir ama bu gerçeği değiştirmiyor: Galatasaray’ın her maçta ilk yazması gereken isim Sara’dır. Skor katkısını bir kenara bırakın. Oyunu yönlendirmesi, temposu, milimlik pasları ve doğru zamanda doğru yönlendirmeleriyle orta sahanın maestrosu konumuna geldi. Galatasaray onunla nefes alıyor. O oyunun içinde olduğu sürece bu takımın ritmi düşmüyor. Sara, Galatasaray’ın akciğeridir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; VAR Var Cesaret Yok ! appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

Önce şu “eksik kadro” geyiklerini bir kenara koyalım. Bu tamamen tevatür. Gençlerbirliği kadro gücü açısından ligin en zayıf ikinci takımı. En eksik Galatasaray bile bu seviyenin fersah fersah üstünde. O yüzden kimse mağduriyet hikayesi yazmasın. Buna rağmen Kazımcan Karataş’ın Jakobs arkasında güven veren bir yedek profili çizmesi önemli bir artıydı. Zaten bu çocuk gelecek vaat eden bir sol bekti; kendini hazır tutmuş, belli. Bu Galatasaray adına güzel bir haber.

Barış Alper ise üzerindeki ölü toprağını silkeledi, taraftarla arasındaki buzları eritmeye başladı. Daha doğrusu “ben buradayım” sinyalini verdi. Yalnız Okan Buruk’un Yusuf Demir’den hâlâ ne beklediğini gerçekten anlamıyorum. Potansiyel? Tamam. Ama potansiyel sonsuza kadar sürmez. Sahaya koyduğu enerji, akıl ve aidiyet tartışmalı. Bu ısrarın bir izahı olmalı.

Gelelim Volkan Demirel’e… Hocalık başlangıcı iyiydi, bazı dokunuşları beğeniyordum ama dengesizlikleri de çok belirgin. Şu an çizdiği profil bana Anadolu’da çalışan Sergen Yalçın profilini hatırlatıyor. Bir gün çok iyi işler, ertesi gün ne yaptığı anlaşılmaz. Buna rağmen Galatasaray deplasmanında 1.66 xG çıkarmak ciddi iştir. Gençlerbirliği için harika bir istatistik. Bu takımın sonunda buralarda gezmesinin tek nedeni kadro kalitesi.

Ve tabii ki maçın en çok konuşulan konusu yine hakemler oldu. Herkes kendi penceresinden, kendi renkli camından bakmaya devam ediyor. Thalisson’un ikinci sarısı yanlış, evet… Ama Sallai ve Barış’a yapılan fauller de net kırmızı. Tartışacak bir şey yok. Maç 3-2 iken Onyekuru’nun pozisyonu da ofsayt değil. Sallai’nin kırmızısı desen zaten VAR’a falan gerek olmayan türden. Galatasaray “hakemler bizi doğradı” diyor, rakipler “hakem Galatasaray’ı koruyor” diyor. Hayır kardeşim, hayır. Bu hakemler kimseyi korumuyor. Ne Galatasaray’ı ne Fenerbahçe’yi… Berbatlar. Dengesizler. Tutarsızlar.

Teraziye koy; üç aşağı beş yukarı eşit çıkar. Sapmaları düşük ama kaliteleri yerlerde.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 1 Volkan’dır Galatasaray’ı Yakan! appeared first on Malta Haber.

Bunun sebebi şu: Galatasaray taraftarı çok talepkar. Sürekli daha fazlası olsun derdindeler; olmayınca da birilerini cendereye sokuyolar. Ama unutmamalı ki; bizim şu anki namağlup şampiyon olma, Şampiyonlar Ligi’nde ilk 8’e kalma ve sezon sonunda yeniden şampiyon olma hayallerimizi ve bu algıyı oluşturan onlar. Daha önceki yazımı okuyanlar bilir; çok fazla eleştirdiğim nokta vardır ama bugün, özellikle Okan Buruk açısından hiçbir eleştiride bulunmayacağım. Tam tersine, Okan Hoca’yı övmek istiyorum.

Okan Buruk ve Mission Impossible

Böyle büyük kulüpleri yönetmek, bir spor kulübü yönetmekten ziyade adeta uluslararası bir şirketi, hatta küçük çapta bir devleti yönetmek gibidir. Sosyal medyanın bu kadar etkili kullanıldığı, bir yandan da reklam ve algı çalışmalarının tüm dünyada yürütüldüğü bu organizasyonları, böylesine bir stres altında yönetmek hiç kolay değil.

“E ama o kadar para alıyorlar, bir zahmet yönetsinler.” diyerek kestirip atılacak bir durum değil bu. Taraftar baskısı var; yönetim içindeki koltuk savaşları var; siyasetle belli ölçülerde ilişkiler var; medya ile ilişkiler var. Bir de düşünün, sabahtan akşama kadar milyonlarca kişi sizi konuşuyor, belki de hakaret ediyor. Günün sonunda bunun farkındalar ve onlar da insan. Yaptıkları işin yarısı sporla ilgiliyse, diğer yarısı stres ve ilişki yönetimiyle ilgili.

Okan Buruk’un bu açıdan yönetimi kesinlikle saygıyı hak ediyor. Eleştirilerimizin çoğu teknik açıdan ve genellikle “bile bile lades” denilen konular üzerinedir.

Icardi ve Barış Alper

Icardi’nin sakatlıktan sonraki formsuzluğunu anlatmaya gerek yok, gözler önünde. Yine de Cimbom için çok şey ifade eden bir isim. Onun da ayrı bir şekilde yönetilmesi gerekiyor. Kocaeli maçında oynamasını ben biraz buna yoruyorum. Bu tür maçlarda bir nevi “gönül alma” veya “bak, hâlâ bizimlesin” mesajı vardır.

“Kötü oynanan bir maçta neden çıkmadı?” derseniz, ben de olsam çıkarmazdım. Zaten gerideyim ve oyunu açamıyorum.Bir dokunuşla bile katkı verebilir diye düşünmüştür Okan Hoca.

Barış Alper ise çok ayrı bir vaka olma yolunda. Barış, sanki “Ben bu şirketin her derdiyim.” gibi bir tavır içinde duruyor, Okan Hoca’nın bu kadar abartılı desteğine rağmen. Bu noktada Okan Hoca’ya bir artı puan daha yazmak lazım.İçimde, ikinci bir Kerem Aktürkoğlu vakası yaşanacak gibi bir his var. Suudi Arabistan’dan gelen teklif zirvedeyken yazdığım yazıda “Bırakın gitsin.” demiştim. Baştan da dediğim gibi, bu tür olaylara profesyonel bir şirket mantığıyla bakmak lazım. (Netflix’te NBA’de Chicago Bulls efsanesinin anlatıldığı “The Last Dance” adlı bir belgesel dizi var. Şiddetle izlemenizi öneririm. Ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.)

Ofsayt Tartışması

Konuşmaya bile gerek yok. Galatasaray ve Fenerbahçe gibi takımlar (çok kritik ve acımasız kararlar dışında) bu tür bahanelerin arkasına sığınmamalı.

Avrupa Sahnesi

“Belçika tutucudur, zordur Belçika.” diye bir Türk dizisinde bir replik vardı. Ben de aynısını Avrupa için söylüyorum.Avrupa serüveni zordur dediğimde, arkadaşlarım Avrupa’da galibiyet alamayacağımızı ima ettiğimi düşündü. Hayır, onu demiyordum. Demek istediğim şuydu ve hâlâ da arkasındayım: Evet, Galatasaray şimdiye kadar harika başarılar elde etti. Ama iki kulvarı bir arada götürmenin bir yerde bedeli oluyor.
Bir kulvarı geri plana atmanız gerekebiliyor. Dikkat edin, Şampiyonlar Ligi maçları geldikçe Galatasaray’ın lig maçlarında zayıflamalar başladı.Geçen senelerde 4. veya 5. maçtan sonra Okan Hoca, benim kanaatime göre Avrupa’yı feda etmeyi tercih ediyordu. Bu sene ise sanki Avrupa’yı daha çok gözüne kestirmiş gibi duruyor. Bakalım ne olacak?

Zorlu Fikstür

Çok şükür ki milli takım arası geldi. Bu aralar Cimbom’a hep iyi geldi, umarız bu sefer de öyle olur. Fakat milli takım arasından sonra oldukça zorlu bir fikstür var:
25 Kasım – 9 Aralık arası maçlar: USG, Fenerbahçe, Samsun, Monaco.

Bu maçlara Yunus Akgün yetişemeyecek gibi görünüyor.İlkay’ın geri dönüşü çok daha önemli hale geldi. Kocaelispor maçında 10 ve 8 numarasız neler yapılabildiğini (daha doğrusu yapılamadığını) tecrübe etmiş olduk. Milli takımımıza şimdiden başarılar ve herkese iyi seyirler dilerim.

The post DOSTCAN SEVİM YAZDI; OLUR ÖYLE ŞEYLER appeared first on Malta Haber.

Peki neden önceki iki sezonda Avrupa’da sonuçlar kötüydü? Çünkü Okan Buruk her maça aynı planla, aynı şablonla, aynı ezberle çıktı. Ve bana göre, bu durumun en büyük sebeplerinden biri de Muslera’ydı. Sadece refleks değil; oyun kurulumundaki hantallık, riskli pas tercihlerini kullanmaması ve oyunu yavaşlatması Galatasaray’ı geriye itiyordu. Frankfurt maçı bunun fragmanıydı. Aynı düzen, aynı oyun, aynı hatalar.

Ama son iki maçtır Okan Buruk başka biri. Artık “rakip senden güçlüyse çekil, bekle; zayıfsa saldır” mantığıyla oynuyor. Bu kadar basit bir formül, iki senedir niye uygulanmadı anlamıyorum. Galatasaray artık topu almak için değil, topu verip maçı almak için oynuyor. Modern futbolun tanımı tam olarak bu.

Torreira’yı hem hücumda hem savunmada merkezde kullanıyor. Bekleri öne çıkarıyor, top rakipteyken Torreira’yı bir stoper gibi geriye yaslıyor. Top Galatasaray’da olduğunda ise pas istasyonu olarak oyunu yönlendiriyor. Bu, sistemli oynayan takım göstergesidir. Ezbere değil, akışına göre oynayan bir yapı.

Gelelim Osimhen’e… Bu adam bir “fiziksel üstünlük” değil, adeta bir oyun silahı. Kuvvet, hız, direnç, pres — hepsi var. Her oyuna uyuyor. Eğer bitiriciliği biraz daha yüksek olsa, bugün başka şeyleri konuşurduk. Osimhen, teknik direktörün elindeki İngiliz anahtarı. Her vidaya uyar, her kilidi açar. Kontra, set hücumu, geçiş oyunu fark etmez; Osimhen varsa çözüm vardır.

Sane’ye de parantez açmak lazım. Başakşehir maçında bir fragmanını izlemiştik; bu maçta ise o eski Sane’den sahneler gördük. Hem dikine oyunda hem geniş alanda fark yarattı. Yavaş yavaş ritmini buluyor ve bu Galatasaray adına büyük bir artı.

Kalıp olarak Galatasaray’ı beğendim. Sahada kim ne yaptığını biliyor. Sadece bir soru işareti var: Barış Alper ısrarı neden? Yunus kanatta oynasa, Sara orta alanda görev alsa duran toplarda daha etkili olunmaz mıydı? Elbette olunurdu. Ancak belli ki hocanın planında Barış’ın “pres enerjisi” önemli bir yere sahip.

Netice itibarıyla Okan Buruk artık “top bizde olsun” anlayışından çıkıp, “top bizde olmasa da maçı biz kontrol edelim” anlayışına geçti. Bu dönüşüm, Galatasaray’ın Avrupa’da var olma dönüşümüdür.

Kuralar çekildiğinde ilk 2 ve son 2 maça sıfır yazmıştım. “Galatasaray ilk 24’e kalacaksa, ortadaki 4 maçtan minimum 8 puan çıkaracak” demiştim. İlkinden galip ayrıldı. Bonus 3 puanı da Liverpool’dan aldı. Şimdi hedef net: ilk 24.

Ve artık buna sadece Galatasaraylılar değil, futbol aklı olan herkes inanıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Galatasaray Artık Modern Futbolu Oynamaya Başladı appeared first on Malta Haber.

Sane’ye gelirsek… Her hafta hayal kırıklığıydı ama işte yıldız farkı bu.
Bir an, bir pozisyon, bir gol.
Sara–İlkay–Sane pas zinciri, teknik kalite ve oyun aklının birleşimiydi.
Büyük futbolcu kötü oynasa bile maçı kazandırır.
Sane bunu yaptı.
Icardi’ye gelirsek… Fiziksel olarak düşmüş, mental olarak da tükenmiş durumda.
Ligde belki hâlâ iş yapar ama Avrupa’da temposuzluğu affettirme şansı yok.
Barış Alper hâlâ “patlama” bekleniyor ama o patlama bir türlü gelmiyor.
Yine de Galatasaray’ın kadro kalitesi öyle bir seviyede ki, tam kapasite oynamasa bile bu ligde zorlanmaz.

Fenerbahçe’ye geçelim.
Tamam kadro bence yetersiz , iyi değil. Ama Fenerbahçe neden bu kadar kötü oynuyor ? Karagümrük gibi ligin en zayıf takımlarından birine karşı bile zorlanmak alarm zillerini çaldırmalı.
Asensio dışında sahada kimse sorumluluk almıyor.
Kerem ve Talisca ne oynuyor anlamak güç.
Nene hâlâ beklenen katkıyı veremiyor.
Tedesco’yu beğeniyorum, oyun aklını seviyorum ama bu kadro ne hocaya uygun ne de sistemine.
Lig için yeterli olabilir ama büyük maçlarda sınıfta kalma riski yüksek.
Tekrar söylüyorum: Kerem bu takımda santrfor oynamalı.
Hocanın sisteminde en verimli olacağı yer orası.
Asensio ise bu takımın beyni olmalı.
Bunu oyun içinde sık sık gösteriyor.
Ama Karagümrük’e karşı bu kadar zorlanmak, takımın zihinsel olarak kırılgan olduğunu gösteriyor.
Yine de İsmail Yüksek’e hakkını verelim; orta alanda direnç kattı, mücadeleden kaçmadı.

Beşiktaş’a gelirsek…
Kasım’ı görmeden havlu attılar.
Sergen Yalçın geldi, evet biraz hareket getirdi ama bu iş sadece “isimle” yürümez.
Teknik direktörlük başka bir meziyet.
Bir sezonluk başarının hâlâ kredisiyle yaşanıyor ama bu sürdürülebilir değil.
Planlama yok, sistem yok, akıl yok.
Transfer politikası tam bir kaos.
Bir bölgeye para saç, diğerine “idare etsin” oyuncular al, sonra da şampiyonluk bekle.
Olmaz kardeşim!
Futbol mantık ister, plan ister.

Ve şu Orkun Kökçü meselesi…
İki ay önce kulübe gelen oyuncu kaptan yapılıyor.
Bu kadar kolay mı bu işler?
Kaptan dediğin aidiyet hissi olan adamdır. Bülent Korkmaz’dır, Volkan Demirel’dir, Şifo Mehmet’tir.
Orkun belki iyi futbolcu ama Beşiktaş kaptanı olacak kadar “Beşiktaşlı” değil henüz.
Bu karar bile yönetimsel karmaşanın özeti.

Sonuç ortada:
Galatasaray oynuyor, Fenerbahçe arıyor, Beşiktaş kaybolmuş durumda.
İlkay Gündoğan futbol oynuyor, diğerleri hâlâ hikâye anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İlkay Oynuyor, Diğerleri Konuşuyor! appeared first on Malta Haber.

Her ne kadar basketbolda ve voleybolda güzel sonuçlar alsak da futboldaki Avrupa karnemiz çok kötü. Bunu zaten herkes biliyor. Bunun arkasında birçok sebep vardır ve tartışılabilir ama bence en büyük sebep: Haddini Bilmemek…

Haddini bilmemek bir kibir göstergesidir ama anlamı sadece o değil. Terminolojik olarak, sınırını, ölçünü, neler yapabileceğini bilmemektir. Bir yerden sonra haddini bileceksin. Bu, hiçbir şey yapma, olanı kabul et, gelişme/geliştirme değil. Ama elinde ne var, ne yapabilirsin bir bakıver. Ona göre davran, ona göre hedef koy.

Kibir ve Frankfurt Faciası

Örneğin Galatasaray’ın Frankfurt karşısında fark yemesi. Tek kelimeyle, ne olduğunu ne oynadığını tam olarak bilememe. Hep diyorum, Avrupa başka bir kulvar. Karşındaki takım Eyüpspor veya Gaziantep değil. Sen Anadolu takımlarına karşı oynadığın gibi oynamaya kalkarsan, bir süreliğine rakibi sıkıştırırsın, gol de atarsın ama arkada inanılmaz açıklar bırakırsın. Bir bakmışsın 3 tane arka arkaya gol yemişsin, oyundan düşmüşsün.

Ayrıca başka bir haddini bilmeme durumu var: Defans kurgusu bu maçta mı değiştirilir kardeşim? Şampiyonlar Ligi senin deneme tahtan mı OKAN BURUK? Belki Fatih Hoca’dan aldığın en kötü ders bu. Sonuç ne olursa olsun Galatasaray önde basarmış da, iyi futbol izletirmiş de… Birincisi zaten iyi bir futbol yok. İkincisi oynadığın son 30 küsur maçın sadece 3 ya da 4’ünü kazanmışsın. Demek ki felsefen/stratejin yanlış. Bu kadar taraftarın beklentisini, takımın ve ülkenin kaynaklarını “Bizde böyle” diyerek beylik ve jenerik yaklaşımlarla heba edemezsin.

Eğer örnek alacaksan bir de Lucescu’yu örnek al. Herkes, Fatih Terim’den sonra çok eleştiriyordu, “takımı yavaş oynatıyor” vs. O eleştirilen adam, bu taktikle Galatasaray’ı bugünle kıyaslanmayacak bir kadroyla şampiyon yaptı. Beşiktaş’ı şampiyon yaptı. Yıllarca Shakhtar Donetsk’i yönetti ve kupalar kazandı.

Bir parantez de Sane’ye açayım. Evet, kabul, büyük umutlarla geldi. Ben de katkı sağlayacağını düşünüyordum. Tamam, her futbolcunun bir alışma evresi vardır. Ama nereye kadar bu kötü oyunu izleyeceğiz? Buna mecbur muyuz? Satmadınız Barış Alper’i, hedeflerimiz var diye. Koy Sane’nin yerine, veya Yunus’u koy oraya. Oynamıyorsa da oynamaz. Bu takımdan kimler geldi geçti. Eğer topçunun oynamakta gözü varsa belli eder kendini, bak İlkay’a. Belli etmeye başladı kendini. Umarım performansı düşmez.

Galatasaray için “Şöyle puan alırız, böyle kazanırız” diyenlere de sözüm: Bodo ve USG’yi de çok yabana atmayın. İnşallah işler istediğimiz gibi gider.

Fenerbahçe, Dallas Dizisi Gibi

Fenerbahçe’nin bu yaz başına gelenler pembe dizi kıvamında. Anlaştığın ama maçtan önce almadığın adam sana gol atacak. Sen o tek golle maçı kaybedeceksin ve eleneceksin. Teknik direktörün (kibirin yürüyen versiyonu) seni ve Türk futbolunu sürekli aşağılayacak (eleştiri seviyesinde haklı olduğu yerler vardır ama zorla mı getirdiler buraya), sonra sana gol atan adamı kadrona dahil edeceksin, teknik direktörün kovulacak (geç ama doğru bir karar) ve — “cherry on the cake” — kovulan adam seni eleyen ve Şampiyonlar Ligi’ne katılan takımın başına geçecek.

Seçimi beklemeden eski başkan yeni bir teknik direktörle anlaşacak ve daha ikinci maçının ortasında başkan değişecek. Yeni teknik direktör de maç sonu röportajında “Bu değişimin etkisini en aza indirmeye çalıştık” diyecek. Rüyada görsen “Üstüm açık mı kaldı acaba?” diye sorgularsın.

Tüm bu olanlar bence, şafak öncesi bir karanlık dönemi olabilir, eğer gereken dersler çıkartılırsa. Öncelikle başkan değişimi çok olumlu bir şey. Yine kibir konusuna geliyorum: Önceki başkanın kibirli tavırları Fenerbahçe’nin bu halde olmasının en büyük sebebi olarak görüyorum. Neyse.

Sadettin Saran şunu yapmalı: Takımı ve teknik direktörü korumalı ki son açıklamaları bu yönde. Bu sene başarılı olamazsa, “Ben mi kurdum bu takımı?” diyecek. Başarılı olursa, “Bak başkanmış sebebi” diyecek taraftar. Her iki açıdan da Sadettin Saran bu sene rahat. Ama yine de geleceği tasarlamak adına takımın başında Aykut Kocaman gibi biri sportif direktör olarak atanmalı.

Teknik analize gelirsek, Fenerbahçe’nin Trabzonspor karşısındaki futbolunu çok beğendim. Tartışmalı pozisyonlar bir yana, Fener bu motivasyonuyla 10 kere Trabzon’la oynasaydı, Trabzon maçı alamazdı, belki berabere biterdi. Tedesco, takımı çok iyi çözmüş. Fatih Tekke oyunu geriden başlatmak isteyen bir teknik adam. Fenerbahçe de önde baskıyı kurunca ve rakip 10 kişi kalınca, oyunu aldı.

Tek bir handikap var: 90 dakika oyunu önde baskılayamazsın,ki son 10-15 dakika kondisyon bitti. Fener’in de böyle bir zaafı var. Ve bu kondisyon, Alanya ve Kasımpaşa maçlarına da yansıdı. Alanya maçının ikinci yarısının yarısı hariç, takım neredeyse yok. Takım bir müddetten sonra ağır kalıyor ve koşamıyor. Umarım Zagreb maçı öncesi kendini toparlamıştır. Çünkü Fener, Avrupa Ligi konusunda çok şanslı. Çok iyi bir kura çektiler ve kupada onu zorlayacak rakipleri çok az. Umarım bu şansı değerlendirirler.

Beşiktaş Kayıplarda

Beşiktaş konusunda çok da diyebileceğim bir söz yok. Bir ileri iki geri şeklinde gidiyorlar. Sergen’in işi hiç kolay değil. Ama görünen o ki, Kasım ayı “havlu atma kaygısı” loading…

Biraz uzun bir yazı oldu ama çok konu birikmişti. Özetle;birincisi, biz ancak köyümüzün horozu olabiliyoruz. O yüzden başlığı “Hadi gel köyümüze geri dönelim” diye attım. İkincisi, ne iş yapıyorsak yapalım, önce haddimizi bilelim, kibirlenmeyelim. Yoksa Rıdvan Dilmen’in dediği gibi: “Havaya girersen…” Gerisini futbolu yakından takip edenler iyi bilir

Herkese iyi bir futbol haftası diliyorum.

The post DOSTCAN SEVİM YAZDI; HADİ GEL KÖYÜMÜZE GERİ DÖNELİM appeared first on Malta Haber.