O kapı, kolay açılmaz.
Paslanmıştır çünkü.
Kim bilir ne zamandır kimse geçmemiş oradan.
Ve o kapı açıldığında…
İçerisi biraz dağınıktır.
Bazı duygular gelişi güzel bir yerlere atılmış.
Bazı anılar üst üste yığılmış.
Kırgınlıklar hiç konuşulmamış, orada öylece bekliyor.
Özlemler bile küsmüş gibi – ses etmeden köşeye çekilmiş.
Kimse toplamamış.
Çünkü uzun zamandır kimse uğramamış.
Zihin darmadağınık.
Kalp yorgun.

Ve ruh… biraz kırgın, biraz suskun.
Kendine gelince bu dağınıklık göz korkutur.
Çünkü neyle karşılaşacağını kimse önceden söylemez.

Bazı anılar yakar, bazıları utandırır, bazıları çok özlenmiştir ama üstü örtülmüştür.
O örtü kalkınca gözler dolar.
Ama güzel olan da buradadır:
İnsanın kendine ağlaması başkalarına ağlamaktan çok daha şifalıdır.

İlk etapta toparlamak mümkün değildir.
Çünkü burası temizlikle değil, kabul ile iyileşir.
Kendine dönen biri, önce o dağınıklığın tam ortasında bir sandalye çeker.
Bakar etrafa.
Ve içinden şu geçer:
“Evet, burası benim.
Bu karmaşa da bana ait, bu sessizlik de, bu dağınıklık da…
Ve ben kimseyi çağırmadan geldim buraya.
Kendimle olmak için geldim.”
İşte o an dönüş başlar.

Sessiz, acele etmeden, yargısız bir dönüş…İçeri girmeye, orada kalmaya, kendini yeniden tanımaya başlar insan.
Kendine alışmak kolay değildir.
Çünkü insan en çok kendine yabancılaşır.

Ama alıştıkça, o ev yeniden canlanır.
Perdeler açılır, güneş girer, hava değişir.
İçerisi hâlâ dağınıktır belki ama artık orada biri vardır.

Ve en güzeli:
O biri, başkası değil.
Kendidir.
Kendine uğramaya cesaret göster!
Orası terk edildiğinde küser, ama dönüldüğünde affeder.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı: “Kendine Gelince Ev Dağınık Gibi Geliyor” appeared first on Malta Haber.

İnsan ruhu sabit bir varlık değil. Gün içinde bile defalarca değişen, şekil alan, bazen açan bazen kapanan bir gökyüzü gibi. Kimi zaman güneşli, kimi zaman puslu. Rüzgârın yönü bir değişti mi, iç dengesi de yerinden oynayabilir.

İnsanlar genellikle duygularını net tanımlara sığdırmaya çalışır: “İyiyim”, “kötüyüm”, “yorgunum”… Oysa çoğu zaman bu kelimeler, iç dünyadaki karmaşayı tarif etmeye yetmez. Çünkü ruh hâli, tıpkı hava gibi; bir anlık değişimle başka bir tona bürünebilir.

Kimi sabahlar içte sessiz bir yağmurla uyanılır. Sebebi belli olmayan bir ağırlık sarar insanı. Ne tam mutsuzluk, ne de tam bir huzur. Sanki gökyüzü griye dönmüştür ama yağmur hâlâ içtedir. Bu hâldeyken dışarıdan gelen “neşelen” telkinleri, tıpkı rüzgârlı bir günde şemsiye açmak gibidir — faydadan çok zarar getirir.

Başka günler olur; insan kendi içinde adeta bir bahar yaşar. Yeni başlangıçlara, yeni fikirlere, yeni sevgilere açıktır. Gözler daha parlak, adımlar daha hafiftir. O hâl, havadaki ilkbahar gibi, içe de ferahlık verir.

Ve bazen de öyle bir rüzgâr eser ki içten, geçmişi de geleceği de önüne katar götürür. Ruhu savurur. Yorgunlukla birlikte bir arınma da gelir ardından. Rüzgâr, sadece dağıtmaz; temizler de.

İnsanın ruhsal mevsimi, takvimle uyumlu değildir. Yaz ortasında iç kışta olabilir. Kışın ortasında içi çiçek açabilir. Bu yüzden kişinin kendine en çok sorması gereken sorulardan biri şudur:

“Bugün içimde hangi hava hâkim?”

Bu sorunun cevabı, sadece bir farkındalık değil, bir rehberdir. Çünkü kişi kendi iç havasını tanıdıkça, hangi gün neye ihtiyacı olduğunu da daha iyi bilir. Kimi gün sessizliğe, kimi gün bir sohbete, kimi günse sadece zamana…

Her ruhun bir havası vardır. Ve bazen en büyük iyilik, o havayı olduğu gibi kabul etmektir.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı; Her Ruhun Bir Havası Var appeared first on Malta Haber.

Suçluluk, belirli bir davranıştan dolayı kötü hissetmektir; Para konusundaki suçluluk, bazen utanca dönüşebilir ve bireyin finansal kararlarını olumsuz etkileyebilir.

Bilinçaltımızda ki olumsuz inançları fark etmek ve dönüştürmek, finansal özgüvenimizi artırabilir. Örneğin, “Ben yeterince iyi değilim” inancı, para kazanma potansiyelimizi sınırlayabilir. Bu inançları pozitif düşüncelerle değiştirmek, bizlerin finansal başarısını destekler. Örneğin, “Elimden gelenin en iyisini yaptığımızı, bunun için çabaladığımızı, kendimize sıklıkla hatırlatmak ve her geçen gün geliştiğimizin farkında olmak. Bu çabamızı onurlandırmak basit ama etkili çözümlerdir.

Geçmişte yapılan finansal hatalardan dolayı kendini suçlamak, ilerlememizin önünde ki en büyük  engellerden biridir. Kendine şefkat göstermek ve geçmişi kabul etmek, olanın “tamda olması gereken” olduğunun farkına varmak bu duyguların üstesinden gelmeye yardımcı olur.

Para bir araçtır, nihayi hedefimiz değildir ve onunla sağlıklı bir ilişki kurduğumuzda finansal refahımız artar. Bu, paranın kontrolünü ele almak ve onunla ilgili duyguları yönetmek anlamına gelir.

Para ile olan ilişkimiz, sadece ekonomik değil, aynı zamanda duygusal bir bağdır. Suçluluk duygusunu fark etmek ve hayat okumaları yaparak bu duygunun kökenini anlamak, bereket kapılarını açabilir. Kendimize şefkat göstererek ve bilinçaltı inançlarımızı dönüştürerek, para ile daha sağlıklı bir ilişki kurabiliriz.

Sevgilerimle.

The post Ayşegül Morkoyun Yazdı; Para ve Suçluluk: “Hak Etmiyor muyum?” appeared first on Malta Haber.