Maçın oynandığı gün Türkiye’de futbolda “beyaz eller” operasyonu gerçekleşti. Bazı futbolcuların ve hakemlerin gözaltına alınmasıyla gündem çalkalandı. Uzun zamandır üzerinde durduğum bir noktaya bir daha değineceğim. Ha bu arada; kim nasıl, olayın neresinden anlamak isterse o şekilde anlasın, yorumlasın. Çok da umurumda değil. Galtasaray’ı kayıran bir “Yapı” yok. Mevzu bundan daha ötesi. İçinde bulunduğumuz bu durum; salt hakem hatalarıyla, üç beş futbolcunun, bir iki hakemin yasadışı bahis oynamasının çok ötesinde. Bu tarz operasyonlar çok önemli ama buzdağının görünen yüzünün sadece güneş ışıklarıyla gözümüze çarpan tarafı. Bu tarz operasyonlarla bu mevzu çözülmez. Daha “geniş açılı” ve toplumsal tabanda değer bulan, hatta futbolun dışında çözümler lazım. Bunun için de toplumun bakış açısını değiştirmesi lazım. Yoksa bugün Galatasaray’a, yarın Fenerbahçe’ye, öteki gün Beşiktaş’a “hata” adı altında yanlış (!) kararlar çalınır. Sonra unutulur gider. Fakat kısa sürede olmaz bu köklü değişim. O nedenle bence bu sene acilen yabancı hakemler getirilmeli ki şampiyon olanın başarısı gölgelenmesin.

Kısmet ve Kısmeti Tepme

Kısmet, insanın ayağına bazı zamanlarda gelir. Bu anlar, geriye dönüp baktığımızda çoğu zaman hayatımızın kırılma noktalarını oluşturur. Ya “Ah, tüh, vah!” ederiz ya da “Çok şükür ki böyle yapmışım.” deriz. İşte Arda Ünyay’ın da ayağına şansı son iki üç haftada geldi. USG maçındaki kırmızı kart, Fenerbahçe maçında John Duran’ı tutamadığı için yenen gole sebep olma, Samsun maçındaki hatalar ve katkısızlığı yüzünden Arda sanırım ayağına gelen kısmeti tepti. Arda her oyuna girdiğinde defans kurgusu anında bozuluyor ve rakip takım çok fazla adam eksiltmeye başlıyor. Bir süre oynayabileceğini düşünmüyorum. Umarım Yusuf Demir gibi sadece kadro dolsun diye tutulmaz. Kendini geliştirmesi için acilen Anadolu takımlarından birine gönderilmesi iyi olur.

Osimhen ve Sané’nin Ederi

Maç boyunca düşündüğüm şeylerden biri de bu. Osimhen’e bu paralar verildi ama ederi hakikaten bu mu? Çok hırslı, takımı diri tutuyor, hiç olmayacak yerlerde güzel goller atıyor; bunlar tamam. Bunlar bir eder yapar. Ama 75 milyon Euroverilen bir topçudan kaleyi gördüğü yerde daha iyi şut çekmesini beklerim ben. Aynı durum Sané’de de var. Son dokunuşları geliştirmeleri için bir 20 milyon daha harcayıp özel antrenmana mı sokalım sizi? Siz hiç Van Hooijdonk gibi, Hagi gibi, Alex gibi şut antrenmanı yapmaz mısınız ya? Okan Hoca, skor bulmak isteyen ve defansı açan rakiplerine karşı 20 civarı şut çekip “Nasıl olsa bunun 1–2 tanesi girer.” diye düşünebilir ama; defansa kapanan veya atak gücü sendenyüksek olup, seni baskı altına alan takımlar için gelen her şans altın değerinde. Elinde de böyle futbolcular varsa, onların dağa taşa vurmalarına müsaade etmemesi lazım.

Monaco maçı Avrupa açısından kırılma noktası. Bakalım onca harcanan para dördüncü şampiyonluk mücadelesi için miymiş? Yoksa Avrupa iddiamız nereye kadar sürecek? Herkese iyi haftalar.

The post Dostcan Sevim Yazdı: YABANCI HAKEM GELMELİ Mİ? appeared first on Malta Haber.

Her ne kadar basketbolda ve voleybolda güzel sonuçlar alsak da futboldaki Avrupa karnemiz çok kötü. Bunu zaten herkes biliyor. Bunun arkasında birçok sebep vardır ve tartışılabilir ama bence en büyük sebep: Haddini Bilmemek…

Haddini bilmemek bir kibir göstergesidir ama anlamı sadece o değil. Terminolojik olarak, sınırını, ölçünü, neler yapabileceğini bilmemektir. Bir yerden sonra haddini bileceksin. Bu, hiçbir şey yapma, olanı kabul et, gelişme/geliştirme değil. Ama elinde ne var, ne yapabilirsin bir bakıver. Ona göre davran, ona göre hedef koy.

Kibir ve Frankfurt Faciası

Örneğin Galatasaray’ın Frankfurt karşısında fark yemesi. Tek kelimeyle, ne olduğunu ne oynadığını tam olarak bilememe. Hep diyorum, Avrupa başka bir kulvar. Karşındaki takım Eyüpspor veya Gaziantep değil. Sen Anadolu takımlarına karşı oynadığın gibi oynamaya kalkarsan, bir süreliğine rakibi sıkıştırırsın, gol de atarsın ama arkada inanılmaz açıklar bırakırsın. Bir bakmışsın 3 tane arka arkaya gol yemişsin, oyundan düşmüşsün.

Ayrıca başka bir haddini bilmeme durumu var: Defans kurgusu bu maçta mı değiştirilir kardeşim? Şampiyonlar Ligi senin deneme tahtan mı OKAN BURUK? Belki Fatih Hoca’dan aldığın en kötü ders bu. Sonuç ne olursa olsun Galatasaray önde basarmış da, iyi futbol izletirmiş de… Birincisi zaten iyi bir futbol yok. İkincisi oynadığın son 30 küsur maçın sadece 3 ya da 4’ünü kazanmışsın. Demek ki felsefen/stratejin yanlış. Bu kadar taraftarın beklentisini, takımın ve ülkenin kaynaklarını “Bizde böyle” diyerek beylik ve jenerik yaklaşımlarla heba edemezsin.

Eğer örnek alacaksan bir de Lucescu’yu örnek al. Herkes, Fatih Terim’den sonra çok eleştiriyordu, “takımı yavaş oynatıyor” vs. O eleştirilen adam, bu taktikle Galatasaray’ı bugünle kıyaslanmayacak bir kadroyla şampiyon yaptı. Beşiktaş’ı şampiyon yaptı. Yıllarca Shakhtar Donetsk’i yönetti ve kupalar kazandı.

Bir parantez de Sane’ye açayım. Evet, kabul, büyük umutlarla geldi. Ben de katkı sağlayacağını düşünüyordum. Tamam, her futbolcunun bir alışma evresi vardır. Ama nereye kadar bu kötü oyunu izleyeceğiz? Buna mecbur muyuz? Satmadınız Barış Alper’i, hedeflerimiz var diye. Koy Sane’nin yerine, veya Yunus’u koy oraya. Oynamıyorsa da oynamaz. Bu takımdan kimler geldi geçti. Eğer topçunun oynamakta gözü varsa belli eder kendini, bak İlkay’a. Belli etmeye başladı kendini. Umarım performansı düşmez.

Galatasaray için “Şöyle puan alırız, böyle kazanırız” diyenlere de sözüm: Bodo ve USG’yi de çok yabana atmayın. İnşallah işler istediğimiz gibi gider.

Fenerbahçe, Dallas Dizisi Gibi

Fenerbahçe’nin bu yaz başına gelenler pembe dizi kıvamında. Anlaştığın ama maçtan önce almadığın adam sana gol atacak. Sen o tek golle maçı kaybedeceksin ve eleneceksin. Teknik direktörün (kibirin yürüyen versiyonu) seni ve Türk futbolunu sürekli aşağılayacak (eleştiri seviyesinde haklı olduğu yerler vardır ama zorla mı getirdiler buraya), sonra sana gol atan adamı kadrona dahil edeceksin, teknik direktörün kovulacak (geç ama doğru bir karar) ve — “cherry on the cake” — kovulan adam seni eleyen ve Şampiyonlar Ligi’ne katılan takımın başına geçecek.

Seçimi beklemeden eski başkan yeni bir teknik direktörle anlaşacak ve daha ikinci maçının ortasında başkan değişecek. Yeni teknik direktör de maç sonu röportajında “Bu değişimin etkisini en aza indirmeye çalıştık” diyecek. Rüyada görsen “Üstüm açık mı kaldı acaba?” diye sorgularsın.

Tüm bu olanlar bence, şafak öncesi bir karanlık dönemi olabilir, eğer gereken dersler çıkartılırsa. Öncelikle başkan değişimi çok olumlu bir şey. Yine kibir konusuna geliyorum: Önceki başkanın kibirli tavırları Fenerbahçe’nin bu halde olmasının en büyük sebebi olarak görüyorum. Neyse.

Sadettin Saran şunu yapmalı: Takımı ve teknik direktörü korumalı ki son açıklamaları bu yönde. Bu sene başarılı olamazsa, “Ben mi kurdum bu takımı?” diyecek. Başarılı olursa, “Bak başkanmış sebebi” diyecek taraftar. Her iki açıdan da Sadettin Saran bu sene rahat. Ama yine de geleceği tasarlamak adına takımın başında Aykut Kocaman gibi biri sportif direktör olarak atanmalı.

Teknik analize gelirsek, Fenerbahçe’nin Trabzonspor karşısındaki futbolunu çok beğendim. Tartışmalı pozisyonlar bir yana, Fener bu motivasyonuyla 10 kere Trabzon’la oynasaydı, Trabzon maçı alamazdı, belki berabere biterdi. Tedesco, takımı çok iyi çözmüş. Fatih Tekke oyunu geriden başlatmak isteyen bir teknik adam. Fenerbahçe de önde baskıyı kurunca ve rakip 10 kişi kalınca, oyunu aldı.

Tek bir handikap var: 90 dakika oyunu önde baskılayamazsın,ki son 10-15 dakika kondisyon bitti. Fener’in de böyle bir zaafı var. Ve bu kondisyon, Alanya ve Kasımpaşa maçlarına da yansıdı. Alanya maçının ikinci yarısının yarısı hariç, takım neredeyse yok. Takım bir müddetten sonra ağır kalıyor ve koşamıyor. Umarım Zagreb maçı öncesi kendini toparlamıştır. Çünkü Fener, Avrupa Ligi konusunda çok şanslı. Çok iyi bir kura çektiler ve kupada onu zorlayacak rakipleri çok az. Umarım bu şansı değerlendirirler.

Beşiktaş Kayıplarda

Beşiktaş konusunda çok da diyebileceğim bir söz yok. Bir ileri iki geri şeklinde gidiyorlar. Sergen’in işi hiç kolay değil. Ama görünen o ki, Kasım ayı “havlu atma kaygısı” loading…

Biraz uzun bir yazı oldu ama çok konu birikmişti. Özetle;birincisi, biz ancak köyümüzün horozu olabiliyoruz. O yüzden başlığı “Hadi gel köyümüze geri dönelim” diye attım. İkincisi, ne iş yapıyorsak yapalım, önce haddimizi bilelim, kibirlenmeyelim. Yoksa Rıdvan Dilmen’in dediği gibi: “Havaya girersen…” Gerisini futbolu yakından takip edenler iyi bilir

Herkese iyi bir futbol haftası diliyorum.

The post DOSTCAN SEVİM YAZDI; HADİ GEL KÖYÜMÜZE GERİ DÖNELİM appeared first on Malta Haber.

Türk futbolunun Avrupa’daki rekabeti ilginç bir noktaya evrildi. Hani “kim gruptan çıkar, kim yarı final görür” tartışmaları değil artık gündemimiz. Bizimki bambaşka bir denklem:

Kim daha erken elenir, kim daha farklı mağlup olur?

Yani başarısızlıklar üzerinden bir başarı sıralaması yapmaya çalışıyoruz. “Ben senden bir tur fazla kaldım Avrupa’da” diyerek böbürlenen camialar, 5-0’lık deplasman hezimetini “rakip çok güçlüydü” diye aklamaya çalışıyor. İşin özeti şu: Artık başarı, başarısızlığın içinden seçiliyor.

Peki bu algı sapması neden? Biz mi kendimizi dev aynasında görüyoruz, yoksa zaten topluca başarısız mıyız?

Cevap net: İkisi de.

Son 10 yıla bir bakın. Beşiktaş’ın Şampiyonlar Ligi’nden namağlup lider çıkışı ve Fenerbahçe’nin geçen sezon Konferans Ligi çeyrek finali dışında dişe dokunur bir başarımız yok. Evet, yanlış duymadınız: Koca ülkenin kulüp düzeyindeki son büyük Avrupa başarısı, Avrupa’nın üçüncü sınıf kupasında çeyrek final.

Bu süreçte elenen rakiplere bakıyoruz; çoğu bizden bütçe ve kadro değeri olarak üç gömlek aşağıda. Onlara karşı bile döke saça geçiyoruz. Denk takımlarla oynayınca zaten direkt eleniyoruz. Yani sadece Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş değil; tüm Türk futbolu olarak 1980’lerin futbol kültürüne dönmüş durumdayız. Daha iyi takıma karşı alınan tek bir galibiyet, aylarca konuşuluyor. Gazete manşetleri, “Zafer!” başlıkları… Allah aşkına bu bizim hakkımız mı?

Şuradan çok geriye gitmeden geçen sezonu örnek alalım.

Kadrolar? 150 ila 250 milyon euro arasında.

Hepsi de UEFA Avrupa Ligi’nde.

Peki en kötüsü kimdi? Tartışmasız Galatasaray.

Peki en iyisi kimdi? O da çok net değil.

Fenerbahçe, en başarısızdan yalnızca bir tur fazla ilerleyebildi.

Sonra ne oldu?

Kadro değerinin dörtte biri olan Glasgow Rangers’a elendiler.

Beşiktaş desen, ilk turda Avrupa defterini kapattı.

Ama sonra neye geçiyoruz biliyor musunuz?

“Ben senden bir tur fazla kaldım abi” diyaloğuna.

Peki neden böyleyiz? Bana sorarsanız bunun temel sebebi yabancı sınırı.

Eskiden ligde rekabet vardı. Anadolu kulüpleri ciddi direnç gösterirdi. Zirve yarışında dört-beş takım birden olurdu. Takımlar diri kalırdı. Bu sayede Avrupa’da en az iki senede bir bir Türk takımı çeyrek final veya grup liderliği gibi sonuçlar alabiliyordu.

Şimdi yabancı serbestliğiyle birlikte makas açıldı. Üç büyükler ile geri kalanlar arasında uçurum oluştu. Bu yüzden lig artık fiziksel değil,antrenman temposunda oynanıyor. Derbiler ve 2-3 maç dışında tempo yok. Avrupa’ya çıkınca ise bu rehavetin bedelini sahada ödüyoruz.

İşte tam da bu noktada Mourinho’nun “Biz Şampiyonlar Ligi değil, Avrupa Ligi takımıyız” sözleri geldi. Herkes üstüne alındı, alınmayanlar da sinirlendi. Ama bu, gerçeği suratımıza çarpan tokattı.

Yani adamın dediği doğruydu.

Gerçekçilik diyoruz ya…

Bize düşen artık 1-2 yıldız transferle Şampiyonlar Ligi yarı finali hayali kurmak değil.

Bize düşen sistem kurmak, sabretmek, istikrarla yürümek.

Bakın Galatasaray UEFA Kupası’nı almadan önce Avrupa’da 3 yıl rezil oldu. Ama sistem bozulmadı. Kadro iskeleti korundu. Doğru takviyelerle yavaş yavaş inşa edildi o başarı.

Bugün gerçekçi hedefler nedir?

• Fenerbahçe için: Şampiyonlar Ligi’ne kalmak zaten başarıdır. Avrupa Ligi’nde çeyrek final = başarılı sezon.
• Galatasaray için: Şampiyonlar Ligi’nde ilk 24 içinde kalmak = gayet tatmin edici sonuç.
• Beşiktaş için: Gruplara kalmak bile ilk hedef olmalı. Ondan sonrası zaten yolculuk.

Üzerine koyabilir miyiz? Elbette. Ama koymak istiyorsak, önce şunu bileceğiz:

Bu iş parayla değil, planla oluyor.

O yüzden artık “kim daha az başarısız” değil, “kim daha planlı” diye bakmamız gerekiyor.

Yoksa bu kafayla biz daha çok “fark yememek” için sevinmeye devam ederiz.

The post Avrupa’da Kim Daha Farklı Elenecek Yarışması appeared first on Malta Haber.

Sarı-kırmızılılar, Hollanda’da AZ Alkmaar ile karşı karşıya gelecek. 20.45’te başlayacak bu önemli karşılaşmayı TRT 1 canlı olarak yayınlayacak.

Siyah-beyazlılar ise, güvenlik gerekçesiyle Macaristan’da Maccabi Tel Aviv ile oynamak zorunda kalacak. Beşiktaş’ın maçı da saat 20.45’te başlayacak ve TRT Spor ekranlarından canlı olarak takip edilebilecek.

Fenerbahçe ise, Çekya’da Slavia Prag ile karşılaşacak. Sarı-lacivertlilerin maçı ise saat 23.00’te başlayacak ve yine TRT 1’den naklen yayınlanacak.

Türk futbolunun üç büyükleri, Avrupa’da ülkemizi temsil etmeye devam ediyor. Bu akşam yaşanacak heyecanı kaçırmayın!

The post Avrupa Ligi’nde Heyecanlı Bir Gece Bizleri Bekliyor! appeared first on Malta Haber.

Yıllar sonra Galatasaray’la ilgili fark ettiğim (çocukluk ve gençlik yılları sonrası çünkü o zaman tuttuğunuz takıma daha bir sevdalı ve tabiri caizse kör oluyorsunuz) şudur. Galatasaray her sene kendisiyle yarışıyor. Yani, yazının başında da belirttiğim gibi Galatasaray Cimbom’a karşı. Galatasaray’ın kendisiyle ilgili, özellikle başarılardan sonra bazen oyuncuların, bazen teknik heyetin rehavete kapılması gibi bir sorunu var. Ve bana kalırsa en büyük düşmanı da rehavet ve oyun disiplininden düşmesi (özellikle 60 dakikadan sonra). Bir de buna Okan Hoca’nın ilginç rotasyon denemeleri ve topu orta sahaya çekmesi gerektiği yerde sürekli ofansif oyun oynatması gibi tercihler de eklenince kötü sonuçlar kaçınılmaz oluyor. Bunun örneklerini son üç maç ve Süper Kupa final maçında görebiliriz.

Bir de Alanyaspor maçı üzerinden bazı teknik noktalara değinmek istiyorum. Birincisi bu maçta Okan Hoca 65. Dakikada oyundan düşen orta sahayı değiştirmek yerine, Yunus’u oyundan alıp Kerem’i oyuna sokarak daha da güçlendirdi ki, bu çok doğru bir hamle. Ayrıca özellikle Galatasaray’ın önde olduğu ve karşı takımın iyice kapandığı zamanlarda, sürekli içeriye orta açmak ve ardından kaptırılan toplar, takımı çok yoruyor ve defans zafiyeti oluşturuyor. Riga maçında da aynı durumu gördük. O nedenle özellikle bir süre karşı takımı orta sahaya çekip safları bozmak gerekecektir. Bunun için de orta sahanızın çok iyi olması lazım. Son bir nokta, Icardi’nin daha fazla oyun içinde olması lazım. Ya da çare Osimhen…

Galatasaray, son iki senedir, yukarıda saydıklarımı yaparak Süper Lig’de rekorlar elde etti. Ama gelin görün ki tam tersini yaparak Avrupa Kupası’na ve Türkiye Kupası’na veda etti. Tabi ki en yakın rakipleri Fenerbahçe’nin ve Beşiktaş’ın bu seneki performansları da çok etkili olacak. Ama öncelikle Galatasaray sadece kendine ve rakiplerine odaklanmalı ve takım içi kaynayan kazanı bir süreliğine de olsa söndürmeli. Hem Süper Lig’de hem de Avrupa’da fikstür avantajını da kullanırsa bu senenin yine en güçlü şampiyon adayı Galatasaray’dır. Ama bu şekilde giderse Avrupa ne yazık ki hüsran olabilir.

Dostcan Sevim

The post Dostcan Sevim Yazdı: GALATASARAY, CİMBOM’A KARŞI appeared first on Malta Haber.