Şampiyonluk yarışının en kritik virajlarından biri olan Beşiktaş – Galatasaray derbisi tam anlamıyla skandal kararların gölgesinde oynandı. Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra maçın hikâyesi tamamen değişti. Beşiktaş yüklenmeye başladı ama bu noktada Galatasaray’ı ayakta tutan isim Uğurcan oldu. Kaleci bazen bir takımdır derler ya… Bu maç tam olarak öyleydi. Galatasaray’ın skoru tutmasında en büyük pay ondaydı.

Barış Alper Yılmaz fizik gücü ve hızıyla Beşiktaş’ın sağ koridorunu ciddi şekilde rahatsız etti. Ama yine klasik problem: son vuruş. O fizik, o patlayıcılık var ama bitiricilik olmayınca bütün aksiyonlar yarım kalıyor. Hep beğendiğim Sara ise bu maçta adeta yoktu. Orta sahada Ndidi’nin alan kapatması ve savunma dengesi Galatasaray’ın oyun kurmasını ciddi şekilde bozdu.

Lemina konusunu artık romantizmle açıklayamayız. Galatasaray’da ilk 11 seviyesinin altına düştüğünü bu maç net şekilde gösterdi. Sane’ye gelirsek… Asist yaptı ama Galatasaray’ın sezon başında hayal ettiği Sane bu değil. O patlayıcı, oyunu kıran kanat oyuncusu görüntüsünden çok uzak. Bu takımın bütün eksiklerini kapatan ise yine Osimhen oluyor. Galatasaray’ın hücumunun sigortası gibi.

Beşiktaş tarafında ise kaybedilen bir maç var ama kötü bir takım görüntüsü yok. Soldan Olaitan, ileride Oh ve Orkun sürekli zorladı. Ama karşılarında duvar gibi bir Uğurcan vardı. Bazen futbol böyle bir oyun. Cerny vasat kaldı, Cengiz o koridordan beklenen katkıyı veremedi. Ama yine de şunu söylemek lazım: Bu Beşiktaş, ligin ilk yarısındaki Beşiktaş’tan çok daha derli toplu. Birkaç doğru takviyeyle gelecek sezonun ciddi şampiyonluk adaylarından biri olacağını gösterdi.

Özetle klasik futbol cümlesi yine kazandı: Atanı ve tutanı iyi olan kazanır. Galatasaray’ın hem atanı vardı hem tutanı.

Hakem konusuna gelirsek… Açık söyleyeyim, bu maçı kim kaybetse hakeme isyan edecekti. Murillo’nun Barış’a yaptığı ve beklenen kırmızı kart… Sane’ye verilmeyen kırmızı… Orkun pozisyonu… Osimhen pozisyonu… Liste uzar gider. Türkiye’de artık maçtan sonra hakem konuşmamak imkânsız.

Fenerbahçe cephesine gelirsek… Son dakikada gelen 3-2’lik galibiyet var ama bana şampiyonluk yarışı hissi vermiyor. Geçen sezonun son haftalarında Mourinho’lu takım nasıl konsantrasyon kaybı yaşadıysa, Fenerbahçe yine o ruh haline yakın bir görüntü veriyor. Tedesco ise gün geçtikçe tribün desteğini kaybediyor.

Kante konusunda artık insanın aklına komplo teorileri geliyor. Sözleşmesinde “ilk 11 başlar” maddesi mi var diye düşünmeden edemiyorsunuz. Çünkü sahadaki performansla açıklamak zor.

Normalde bu tür maçlarda Fenerbahçe istatistik olarak rakibini ezerdi. Ama bu maçta o üstünlük de yoktu. İlginç şekilde Kerem ve Kante çıktıktan sonra Fenerbahçe oyunun iplerini eline aldı. Kerem’in sol kanattan içe yaptığı koşular Asensio’nun yaratıcılığını adeta boğuyordu. Kerem çıktıktan sonra Nene – Asensio bağlantısı çok daha akıcı hale geldi.

Bu maçta da hakem kararları tartışmalıydı. Guendouzi’nin kontrolsüz faulü ve atlanılan kırmızı kart… Osterwolde’nin pehlivan gibi rakibini yere indirdiği pozisyon… Fenerbahçe yedek kulübesi sürekli ayaktaydı, sürekli itiraz halindeydi.

Burada insanın aklına şu soru geliyor: Beşiktaş – Galatasaray maçındaki tartışmalardan sonra Fenerbahçe’nin kendi maçında her pozisyona toplu itiraz etmesi taktiksel bir baskı mıydı?

Bilemiyoruz.

Ama bildiğimiz bir şey var: Türkiye’de hakemler kötü oldukça, bu “denge kurma” çabası yani eyyam kültürü büyüyor. Hakemler kendilerince eşitlemeye çalıştıkça taraftarlar bunu rakibi kayırmak olarak görüyor.

Ve sonuçta futbol konuşmak yerine yine düdük konuşuyoruz. Gördüğüm : Türkiye’de futbol bir spor değil, bitmeyen bir tartışma programı.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Bu Ligde Kimse Temiz Kazanmıyor! appeared first on Malta Haber.

Tedesco’nun forvetsiz denemeleri hâlâ merak uyandırıyor. “Bir şeyler deniyor” dedik, evet, ama sistemin sahada nasıl işleyeceğini görmek için daha ciddi maçlar gerekiyor. Fenerbahçe’nin pozisyon zenginliği ve baskıdaki dinamizmi ise olumlu sinyaller veriyor. Kante’nin performansı normalin altındaydı, ama ilk maçını oynuyordu, takımı yeni tanıyor, ritmi oturtamıyor. Yine de kısa bir pasla üç rakip oyuncuyu oyundan düşürdüğü an kaliteyi hissettirdi. Forvetsiz sistemin sınavını ise önümüzdeki ciddi maçlarda göreceğiz ve merak tüm futbol kamuoyunu sarıyor.

Galatasaray tarafında ise net bir galibiyet var ve bunun hakkını verdiler. Osimhen’in neredeyse sıfır açıdan attığı gol, “Osimhen golü” tanımını karşılıyor. Noa Lang göz doldurdu, Barış Alper ise ara transferden sonra kendini toparlamış gibi. Jakobs sakatlık sorunu olmasa ligin en iyisi olabilirdi. 3-0’lık skor ve üç direkten dönen toplar, Galatasaray’ın sahadaki hegemonya kurma kapasitesini gözler önüne seriyor. Sara ise bu takımın ilk yazılması gereken oyuncusu olduğunu bir kez daha kanıtladı. Yine de Galatasaray’da rotasyon stoper eksikliği ciddi bir sorun. Abdülkerim’in yokluğunda savunma hattı nasıl bir tandem oluşturacak, işte bu büyük soru işareti.

Beşiktaş ise bu sezon ilk kez gerçekten göz doldurdu. Skordan bağımsız olarak kontratak oynamaya başlamaları, sahadaki ritmi ve dinamizmi artırdı. Cerny vasat bir performans sergilese de kanatlardan katkı vermeye çalıştı. Hyeon -gyu Oh  ise muhteşem bir başlangıç yaptı. Bir forvete “nasıl başlamak istersin?” diye sorsan, kendi evinde röveşatayla gol atmak istediğini söyler. İşte öyle bir başlangıç yaptı. Agbadou iki ciddi hata yapsa da stoper mevkisi, bir oyuncuyu takıma monte etmenin en zor pozisyonudur. Bu yüzden ilk maç günahı olmaz. Ara transferler tam çözüm getirmedi belki, ama takıma iyi bir makyaj yaptı ve eksikleri bir nebze kapattı. Hâlâ ciddi eksikler var, özellikle kaleci sorunu göz ardı edilemez. Beşiktaş, Galatasaray döneminde İsmail Çipe’nin kalede olduğu günleri hatırlattı.

Ve tabii Sergen Yalçın… Bana göre Sergen Yalçın, sadece Beşiktaş’ta değil, Süper Lig genelinde çalışması zor bir profil. Oyuncu grubu, motivasyon ve saha taktiği arasında doğru dengeyi kurması gereken bir hoca. Doğru kaleci ve doğru birkaç takviye ile seneye bambaşka bir senaryo yazılabilir. Ama şu an için romantizm değil, akılcı ve planlı hareket etmek şart.

Futbol bu; bazen öngörülemez, bazen sürprizlerle dolu. Ama sahada belirgin bir fark ortaya koyan ekipler ve doğru hamleler, ligin kaderini belirler. Fenerbahçe’nin enerjisi, Galatasaray’ın hegemonya kurma isteği ve Beşiktaş’ın kontratak denemeleri… Hepsi ayrı bir hikaye yazıyor…

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Yeni Şarkı; Hyeon-gyu “OH” appeared first on Malta Haber.

Maça geldiğimizde Ederson’un son iki maçtır yükselen bir form grafiği yakaladığını teslim etmek lazım. Galibiyette büyük pay sahibiydi. Ancak maçın asıl kırılma anı ve hafızalarda kalacak sahnesi Asensio’nun attığı goldür. O gol sıradan bir bitiriş değil, doğrudan kalite göstergesidir. Şimdiden yılın golü adayları arasına yazılır. Fenerbahçe cephesinde ise tanıdık bir tablo var. Oyunu ele alamama problemi sürüyor. Topa sahip olmakla oyuna hükmetmek arasındaki fark hâlâ kapatılabilmiş değil. Buna rağmen zor bir deplasmanda mantıklı oynayıp galibiyet almak da küçümsenecek bir şey değil. Alkışlanır ama eksikleri örtmez.

Tedesco konusu ise başlı başına bir tartışma alanı. İlk geldiğinde de yazmıştım; bu takım klasik sağlı sollu kanat oyunu oynamaz, merkezi kalabalık tutarak rakibi boğar. Tedesco bunu çözdü. Ancak Kante ismi gündeme geliyorsa burada durup düşünmek gerekir. Kante gelirse En Nesyri’ye olan ihtiyaç daha da artar. Çünkü Kante oyunu taşır, temposunu ayarlar ama skoru getirmez. Fenerbahçe, Süper Kupa’dan sonra aşağı doğru giden bir form grafiği içerisinde. Kazanıyor ama yükselmiyor. Benim futbol görüşümde kanat eksikliği hâlâ çok net şekilde göze çarpıyor. Buna rağmen Tedesco, kalabalık orta saha rotasyonunda Kante’yi vazgeçilmez görüyor. Bu bir tercihtir ama sahada karşılığı olmak zorundadır.

Galatasaray tarafında ise Gaziantep FK maçından sonra toparlanma sinyalleri görülüyor. Kayserispor ne kadar formsuz ve zayıf olursa olsun, Noa Lang için olumlu izlenimler vardı. Aynı şekilde Asprilla da dikkat çeken isimlerden biri oldu. Galatasaray artık sadece Barış Alper’in gününde olmasını bekleyen bir takım olmayacak gibi duruyor. Barış Alper için ciddi bir rekabet başladı. Formayı garanti görme dönemi bitti, tehdit gerçek.

Galatasaray adına son dönemde gördüğüm en pozitif gelişme ise Gabriel Sara. Geldiği günden beri inişli çıkışlı bir grafik çizmiş olabilir ama bu gerçeği değiştirmiyor: Galatasaray’ın her maçta ilk yazması gereken isim Sara’dır. Skor katkısını bir kenara bırakın. Oyunu yönlendirmesi, temposu, milimlik pasları ve doğru zamanda doğru yönlendirmeleriyle orta sahanın maestrosu konumuna geldi. Galatasaray onunla nefes alıyor. O oyunun içinde olduğu sürece bu takımın ritmi düşmüyor. Sara, Galatasaray’ın akciğeridir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; VAR Var Cesaret Yok ! appeared first on Malta Haber.

Szalai gibi fizikli, hava topunda güçlü bir stoper varken Icardi’yi sürekli yüksek toplarla beslemek, riskli bir tercihti. İlk 20 dakikada bu planın işlemediği çok net görüldü. Icardi sırtı dönük oyunda zorlandı, hava toplarında kayboldu. Buna rağmen oyun planında ısrar edildi. İşte asıl soru burada başlıyor.

Okan Buruk’un bu tercihi bir inat mıydı, yoksa alternatif üretilememesi mi?
Kenardan bakıldığında plan değişikliği gecikti. Halbuki Galatasaray’ın bu maçta yere basan, pas temposunu artıran bir oyuna çok daha yatkın oyuncu yapısı vardı.

İleri uçtaki Sane – Yunus – Barış üçlüsü, topu yere indirdiğinde rakibi zorladı. Ancak oyun sürekli havaya döndüğünde bu üçlü etkisizleşti. Barış Alper’in asist yaptığı pozisyon bile, aslında Galatasaray’ın yere oynadığında ne kadar daha üretken olabildiğinin küçük bir örneğiydi.

Burada eleştiri Icardi’ye değil.
Icardi ceza sahasında doğru topla buluştuğunda hâlâ ligin en bitirici oyuncularından biri. Ama mesele onu doğru yerde, doğru şekilde kullanabilmek. Hava topu oyunu, Icardi’nin güçlü olduğu alan değil. Bunu herkes biliyor, en çok da teknik ekip.

Orta saha dengesizliği de bu tercihi daha görünür hâle getirdi.
8 numara bölgesinden yeterli destek gelmeyince oyun doğal olarak kanatlara yığıldı, kanatlar da çareyi orta yapmakta buldu. Böylece Galatasaray, kendi kendini bu oyuna mahkûm etti. Buna rağmen bireysel kalite sahne aldı.

Sara, estetik ve teknik kokan bir golle farkını yine gösterdi. Sol ayakla çıkarıp sağ ayakla bitirdiği pozisyon, “neden bu takımın merkez oyuncusu” sorusunun cevabıydı.

Icardi de oyunun içinde kaybolduğu anlara rağmen sahneye çıktı. Bir an, bir dokunuş, bir gol… Ve tarih. Hagi’yi geride bırakarak Galatasaray tarihinin en çok gol atan yabancı oyuncusu oldu. İşte bu yüzden Icardi, oyundan düşse bile asla tamamen oyundan düşmez.

Fenerbahçe cephesinde ise makyajlı bir gerçeklik var.

Talisca, santrfor eksikliğini adeta tek başına kapatıyor. Attığı goller sadece skor katkısı değil, aynı zamanda teknik heyete zaman kazandırıyor. “Santrfor yok” tartışmasını susturan bir performans bu.

Asensio, Fenerbahçe’nin hücum beynidir. O varsa düzen var. O yoksa hücum, kanatların bireysel insafına kalıyor. Asensio’nun yaptığı şey tam olarak şu: Fenerbahçe’nin hücum kusurlarını gizlemek. Bu sürdürülebilir mi? Tartışılır. Ama şu an işe yarıyor.

Nene’nin yokluğu kâğıt üzerinde eksi yazsa da, En Nesyri’nin yokluğu oyunu hızlandırıyor. Daha az duraklayan, daha çok paylaşan bir hücum görüyoruz.

Ligin ilk yarısı bitti.
Galatasaray lider, Fenerbahçe namağlup ikinci.
Ama asıl yarış şimdi başlıyor.
Çünkü bu ligde şampiyonluk, doğru oyunu oynayana değil; yanlışında ısrar etmeyene gidiyor.

Ve Galatasaray adına bu haftanın tek sorusu şudur:

Okan Buruk, Icardi’nin hava toplarında etkisiz kaldığını gördüğü hâlde neden bu oyunda ısrar etti?
Cevabı bulunan, avantajı ele geçirir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Plan Vardı B Yoktu appeared first on Malta Haber.

İkinci yarıdaki Fenerbahçe ise oyunu domine eden bir yapıya büründü. Rizespor sadece bir şut çekebildi. Bu istatistik Fenerbahçe’nin ne kadar güçlü bir baskı uyguladığını ve oyunu ne kadar kontrol ettiğini gösteriyor. Ancak hücum parlıyor diye savunma zafiyetlerini unutmak kadar tehlikeli bir şey yok. Defans hattı ve kaleci vasat bir maç çıkardı. Birkaç pozisyonda Rize’nin az ama etkili hamleleri savunmanın kırılganlığını yeniden ortaya çıkardı. Kerem ve Mert Müldür ise yine çok kötüydü. Artık “kötü gün” değil, “kötü seviyeleri” konuşuyoruz.

Levent Mercan’ın durumu ise başka bir hikâye. Sezon başında rotasyon denilebilecek bir oyuncuyken bugün ilk 11’i zorlayan, dinamizmi ve pozisyon zekâsıyla fark yaratan bir profile dönüştü. Bu takımın önemli bir parçası olduğunu her maç biraz daha ispatlıyor. Orta sahadaki güç artarken Fenerbahçe’nin saha içindeki beyni ise tartışmasız Asensio oldu. Her organize atağın merkezinde o var. Takım ona göre kuruluyor, kurulacak da. Talisca’nın gelişi bu yapıya akıllı bir alternatif ekler. Buna karşın En-Nesyri takımı geri itmeye devam ediyor. Mücadele ediyor ama temposu oyunu geriye çekiyor. Artık herkes bunun farkında.

Ali Sowe’un etkisi ise çoğu kişinin gözünden kaçmış olabilir ama maçın kritik kırılma anlarında o etkiyi hissettiriyor. Son haftalarda hücumun parıltısı yüzünden unutulan savunma zafiyetleri, Sowe’un her hamlesinde yeniden ortaya çıktı. Bu savunmanın Osimhen’e böyle özgür alanlar vermesi hâlinde bambaşka bir senaryo konuşuruz. Laci’nin kırmızı kartı da bunun işaret fişeğiydi. Tüm maç “ne zaman atılacak?” dedirten bir gerginlikle oynadı ve geç de olsa atıldı. Rize’nin çözülmesi sadece Fenerbahçe baskısından değil, bu kırılmadan da kaynaklandı.

Sonuç? Fenerbahçe bugün kazanıyorsa bu, Mourinho döneminin bıraktığı dağınıklığın doğru ellerde toparlanmasıdır. Tedesco gösteri değil iş yapıyor. Sistemi adım adım inşa ediyor. Nene ise rolünü buldukça bu sistemin verimlilik dozunu artırıyor. Hücum göz kamaştırıyor, savunma hâlâ soru işareti ama artık net bir gerçek var: Fenerbahçe’nin başında maçı asla bırakmayan bir mühendis var ve bu takımın kimliği o mühendislikle şekilleniyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Gösteri Değil Mühendislik appeared first on Malta Haber.

Sane’ye gelirsek… Her hafta hayal kırıklığıydı ama işte yıldız farkı bu.
Bir an, bir pozisyon, bir gol.
Sara–İlkay–Sane pas zinciri, teknik kalite ve oyun aklının birleşimiydi.
Büyük futbolcu kötü oynasa bile maçı kazandırır.
Sane bunu yaptı.
Icardi’ye gelirsek… Fiziksel olarak düşmüş, mental olarak da tükenmiş durumda.
Ligde belki hâlâ iş yapar ama Avrupa’da temposuzluğu affettirme şansı yok.
Barış Alper hâlâ “patlama” bekleniyor ama o patlama bir türlü gelmiyor.
Yine de Galatasaray’ın kadro kalitesi öyle bir seviyede ki, tam kapasite oynamasa bile bu ligde zorlanmaz.

Fenerbahçe’ye geçelim.
Tamam kadro bence yetersiz , iyi değil. Ama Fenerbahçe neden bu kadar kötü oynuyor ? Karagümrük gibi ligin en zayıf takımlarından birine karşı bile zorlanmak alarm zillerini çaldırmalı.
Asensio dışında sahada kimse sorumluluk almıyor.
Kerem ve Talisca ne oynuyor anlamak güç.
Nene hâlâ beklenen katkıyı veremiyor.
Tedesco’yu beğeniyorum, oyun aklını seviyorum ama bu kadro ne hocaya uygun ne de sistemine.
Lig için yeterli olabilir ama büyük maçlarda sınıfta kalma riski yüksek.
Tekrar söylüyorum: Kerem bu takımda santrfor oynamalı.
Hocanın sisteminde en verimli olacağı yer orası.
Asensio ise bu takımın beyni olmalı.
Bunu oyun içinde sık sık gösteriyor.
Ama Karagümrük’e karşı bu kadar zorlanmak, takımın zihinsel olarak kırılgan olduğunu gösteriyor.
Yine de İsmail Yüksek’e hakkını verelim; orta alanda direnç kattı, mücadeleden kaçmadı.

Beşiktaş’a gelirsek…
Kasım’ı görmeden havlu attılar.
Sergen Yalçın geldi, evet biraz hareket getirdi ama bu iş sadece “isimle” yürümez.
Teknik direktörlük başka bir meziyet.
Bir sezonluk başarının hâlâ kredisiyle yaşanıyor ama bu sürdürülebilir değil.
Planlama yok, sistem yok, akıl yok.
Transfer politikası tam bir kaos.
Bir bölgeye para saç, diğerine “idare etsin” oyuncular al, sonra da şampiyonluk bekle.
Olmaz kardeşim!
Futbol mantık ister, plan ister.

Ve şu Orkun Kökçü meselesi…
İki ay önce kulübe gelen oyuncu kaptan yapılıyor.
Bu kadar kolay mı bu işler?
Kaptan dediğin aidiyet hissi olan adamdır. Bülent Korkmaz’dır, Volkan Demirel’dir, Şifo Mehmet’tir.
Orkun belki iyi futbolcu ama Beşiktaş kaptanı olacak kadar “Beşiktaşlı” değil henüz.
Bu karar bile yönetimsel karmaşanın özeti.

Sonuç ortada:
Galatasaray oynuyor, Fenerbahçe arıyor, Beşiktaş kaybolmuş durumda.
İlkay Gündoğan futbol oynuyor, diğerleri hâlâ hikâye anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: İlkay Oynuyor, Diğerleri Konuşuyor! appeared first on Malta Haber.

Maçın yıldızı kimdi?
Kaleci Tarık Çetin!
Adam tek başına takımını taşıdı.
Fenerbahçe’de ise canını dişine takan iki isim var: Skriniar ve Semedo.
Onlar dışında?
Kusura bakmayın, 4. kişi yok!

Artık soruyorum:
Brown’a ne oldu?
Bu adam nasıl bu kadar düştü?
Nene’yi bu takıma kim önerdi?
Hani Türk oyuncular oynamıyordu?
E, artık oynuyorlar.
Nerede bunlar?
Yoklar!

Skriniar uğraşıyor, Asensio çabalıyor, ama diğerleri?
Kerem yine klasik Kerem.
Bir hafta hat-trick yapar, üç hafta ortalıkta yok.
Saman alevi gibi. Yanar, söner, biter.

Ben açık söylüyorum:
Tedesco’yu beğeniyorum.
Adamın elinde malzeme bu.
Bu oyuncular öyle “efsane kadro” falan değil. Asensio’yu geriye çekmiş, Talisca’yı 10 numaraya almış, bir şeyler deniyor.
Ama bu kadarla nereye kadar?
Bu takıma ciddi takviye şart.

En-Nesyri bu takımın kimyasına uymuyor. Formu yok, temposu yok, ritmi yok.
Hoca artık şapkadan tavşan çıkarmak zorunda!
Belki Talisca’yı forvete çekmeli, belki Nene’yi orada denemeli.
Çünkü “Duran” yok, En-Nesyri yok…
Ama en kötüsü, enerji yok!

Ve gelelim asıl meseleye…
Tedesco mu suçlu?
Hayır kardeşim!
Bu takımda en masum adam Tedesco’dur!

Asıl suç, 7 yıldır Ali Koç’un her transferine “Başkanım harika transferler! Tarihin en iyi kadrosu! Büyük başkan!” diye alkış tutan yandaş takımında!
Her hatada “Başkanım, aslında sen haklısın ama sistem seni engelliyor” diye pohpohlayan, kulübün damarına basan o sahte başarı tellallarında!

Ali Koç yıllarca aynı hatayı yaptı:
Futbolu bilmeden, futbolu bilenlere rağmen kadro kurmak.
Mourinho geldi, herkes “tarihin en iyi kadrosu” diye gazladı.

Sonuç?
Kadro kâğıt üstünde iyi, ama sahada ruhsuz, temposuz, kimliksiz!
Bu Duran’ı, bu Nene’yi kim aldıysa —kim aracı olduysa —yarın sabah o kapıdan içeri girmemeli.
Bu puan farkı ne Tedesco’ya, ne Sayın Saran’a yazar.
Bu farkın adresi net: Ali Bey!
Mourinho’ya körü körüne güvenen, karar almakta geç kalan, her sezon “tarihin en iyi kadrosu” palavrasına kanan Ali Bey. Ve Ali Bey’in bıraktığı kadro tarihin fiyaskosu gibi gözüküyor. Ve son olarak bu takımın kaptanı Mert Hakan ise Fenerbahçe daha çok bekler…

The post ONUR GÖKMEN YETİM YAZDI; ENKAZ VE FİYASKO appeared first on Malta Haber.

Galatasaray da, Fenerbahçe de Avrupa’da bu gerçeği yaşayarak öğreniyor.

Okan Buruk… Bayern ve Tottenham maçlarında “efsuncu” bir hoca moduna girdi. “Ben oyunu domine edeyim, Avrupa’ya güzellik izleteyim” dedi. Sonuç? Kaybettin kardeşim. Futbol romantizm kaldırmaz. Bu sefer akıllandı. Doğru oynadı, akılcı oynadı, kazandı. Futbol dersi vermedi ama sonucu aldı. Bayern maçında büyüleyici bir Galatasaray vardı, alkış aldılar ama mağlup oldular. Bu sefer tam tersini yaptı: büyülemedi ama kazandı. İşin gerçeği budur.

Ama Okan’a bir uyarı: uçma! Uçarsan düşersin. Avrupa’da bu mantıklı oyunu oynarsan ilk 24 adayı olursun, evet. Ama daha fazlası için kadron da, Icardi de yetmez. Kusura bakma, Icardi Türkiye Ligi’nde kral ama Avrupa temposunda zorlanıyor. İlkay, Singo sınıfı geçti; notları belli.

Gelelim Fenerbahçe’ye… Zagreb rezaleti, Kasımpaşa faciası… Sonra toparlanan bir Fenerbahçe. Tedesco yavaş yavaş çözdü. “Bu takım haldır huldur kanat takımı değil” dedi ve gerçeği gördü. Bakın, hocalığı burada ortaya çıktı. “Tarihin en iyi kadrosu” palavralarıyla kandırılmadı, gözünü açtı. Vasat sol bek, delici olmayan orta saha, kanatlarda çalımsız adamlar… Bunlarla tiki-taka falan olmaz. Ne yaptı? Efektif bir 4-2-3-1düzeniyle oyunu kontrol etmeye başladı.

Kerem iki golle maçı taşıdı. Asensio oyun zekâsıyla sahaya damgasını vurdu. Fred’siz orta saha çökmüyorsa sebebi bu. Talisca bile savaş veriyorsa burada hoca doğru iş yapıyor demektir. Ama Brown düşüyor, bu takım için ciddi risk.

Netice itibarıyla… Üç temsilcimizin aldığı galibiyetler bize moral oldu. Ama buradan “Türk futbolu geri döndü” gazına da kimse gelmesin. Daha çok yolumuz var.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Dayak Yedik, Ders Aldık appeared first on Malta Haber.