Birincisi, Fenerbahçe’nin Johnson’ın attığı frikik golüyle kazandığı maç. Diğeri ise Şampiyonlar Ligi’nde Chelsea’nin gelip 5 atıp gittiği maç. Bu iki maçın çocukluk hafızamda bıraktığı izlenimler şunlardı: Fazla havaya girersen böyle yaparlar. (Rıdvan Dilmen’e selam olsun.) Bu da nazar boncuğu olsun, ne diyelim.

Dün Galatasaray yendi, ne alaka diyebilirsiniz. Doğru, bu anılar dünkü maçla alakalı değil. Aslında hafta sonu oynanan Beşiktaş maçıyla alakalı. Galatasaray bir süredir bir şekilde işi götürüyoruz havasındaydı. Fakat dersine çalışan taraf Beşiktaş’tı. Haklı bir galibiyet aldı. Tebrikler.

Açıkçası aynı hırsı ve çalışmayı dün akşam Fenerbahçe’den de beklerdim. Hatta Fenerbahçeli çalışma arkadaşlarımdan birine, “Merak etmeyin, büyük ihtimalle yenersiniz, çok da üstüne düşmeye gerek yok.” dedim. Çünkü Fenerbahçe’nin son zamanlardaki oyunu daha iyiydi ve kadro derinliği Galatasaray’dan daha iyi. Yani yedekten gelen oyuncuların katkısı daha yüksek. Ama kazın ayağı öyle olmadı ve Galatasaray haklı bir galibiyet aldı.

Bu galibiyetten çıkardığım, daha önce de yazılarımda belirttiğim bazı noktalara tekrar değinmek istiyorum:

1. Bir yazımda “Galatasaray, Cimbom’a karşı” diye bir başlık atmıştım. Türkiye Ligi çerçevesinde gerçekten de öyle oldu. Kaybettiği veya berabere kaldığı maçların tek nedeni yine takımın kendisi.

2. İşini ciddiye alır ve profesyonel olursan, genellikle kazanırsın. Bunu gerçek hayata da yansıtarak kendimize bir ders çıkarabiliriz: Yaptığımız işi ciddiye almamız gerekir.

3. Okan Buruk’u iki hatasından dolayı çok eleştirdim. Birincisi, gereksiz rotasyonlar yapması. İkincisi, belli bir takım dizilişi oluşturamaması. Bu ikisinden birini yaptığı zaman, takımın ne kadar kötü oynadığını gördük. Ne zaman ki takımı düzene oturttu, işte o zaman güzel oyunlar izlemeye başladık.

4. Efe Akman ve Berkan Kutlu gibi oyuncularla bu işin yürümeyeceğini herkes biliyordu ve öyle de oldu. Hoca biletlerini kesti. (Tabii bunda yeni gelen transferlerin de katkısı var.)

5. Bu kadroyla Avrupa Ligi’nde havlu atacağını yazmıştım. Hatta arkadaş çevremde dile getirdiğimde, “Yok be abi, finaldeyiz.” diyen arkadaşlarıma, “Çok fazla ümitlenmeyin.” dedim. Çünkü bana göre Okan Buruk pragmatist biri. Bence o da bu takımın üç kulvarda aynı anda ilerleyemeyeceğini ve Avrupa’da rakiplerin dişli olduğunu biliyordu. 3 kez üst üste şampiyon olup 5. yıldızı takmak hedefi daha ağır basmış olabilir.

6. Her şeyi doğru analiz edemeyiz, tabii ki yanlış yorumlarım da vardır. Mesela, şampiyonluk yarışının Beşiktaş ile Galatasaray arasında geçeceğini tahmin etmiştim ama Beşiktaş beni yanılttı. Tabii Beşiktaş içinde dönen olayları kimse bilemezdi. Üç teknik direktör ve iki başkan değişikliğine rağmen bence yine de iyi ayakta kalmayı başardılar.

Futbol ilginç bir oyun. Her an rüzgâr tersine dönebiliyor. İşte bu da onu en cazip spor dallarından biri yapıyor. Rüzgâr şimdilik Galatasaray’ın arkasında. Ama bu, kesin şampiyon olacakları anlamına gelmiyor. Bir yenilgi, bir beraberlik her şeyi değiştirebilir.

Fenerbahçe – Trabzonspor maçı kritik. İzleyip göreceğiz. Şimdiden herkese iyi seyirler!

The post Dostcan Sevim Yazdı; NAZAR BONCUĞU appeared first on Malta Haber.

Biraz filmin konusuna değinmek istiyorum. Gelecek zamanda yaşayan Theodore Twombly, başarısız bir evlilikten sonra yalnız ve içine kapanık bir haldedir. Bir şirkette mektup yazarı olarak çalışmaktadır. Bu durumdan kurtulma amacıyla kendisini geliştirebilen ve kişiselleştirilebilen, yapay zeka ile çalışan bir işletim sistemi satın alır. Kurulum sırasında kadın sesini tercih eder ve Samantha adını verdiği bu işletim sistemine kulağına taktığı kulaklık üzerinden sohbet etmeye başlar. Filmde ilk dikkatimi çeken, bu işletim sisteminin bedeni olmamasına rağmen tüm konuşmaları ve karşılıklı sohbetlerde verdiği tepkilerin fazlasıyla insanî olmasıydı. Düşünsenize, her konuda her zaman konuşabileceğiniz, sizi dikkatle dinleyen ve anlayan biri var.

Samantha adındaki bu işletim sistemi, sadece bir ses olmanın ötesinde, belirgin bir tutum ve neredeyse insanımsı bir merak sergiliyor. Bir zamanlar, bir adamın bir işletim sistemine aşık olması fantastik gelebilirdi; ancak bugünün dünyasında bu, artık o kadar da uzak veya imkansız görünmüyor. Teknolojiye olan bağımlılığımız, adeta çağımızın bir hastalığı. Bu bağlamda “Her” filmi, sayısız insanın yaşadığı yalnızlığı, modern iletişimin insan psikolojisine ve ilişkilere olan zararını, hatta bunları nasıl yok ettiğini işleyen fütüristik bir melodram olarak öne çıkıyor.

En son eşinizle, arkadaşınızla, sevdiğiniz biriyle teknolojik bir alet olmadan ne zaman vakit geçirdiniz? Ne zaman gerçekten birbirinizi dikkatle dinlediniz? Kalabalıklar içindeki yalnızlığın sorumlusu teknoloji değil, bizleriz. Teknoloji doğru şekilde kullanıldığında mükemmel bir araçtır. Ama bu dozu iyi ayarlamak gerekiyor. Belirli sınırlar çizmek gerekiyor. Örneğin, ailenizle vakit geçirirken gerekmedikçe telefonunuza bakmamak gibi. Mesela, çocuğunuzla geçirilen, kendinizi adadığınız yarım saatlik kaliteli zaman, inanın birçok şeyi değiştirmeye yeterli olacaktır.

Sizlerden ricam şimdi bu yazıyı okuduktan sonra akıllı telefonunuzu, bilgisayarınızı bir kenara bırakın. Televizyonuzu ve oyun konsolunuzu da kapatın. Eşinizle, arkadaşınızla, ailenizle sohbet edin. Birliktelikler içleri boşaltılmış, birbirlerine mahkum edilmiş insanlardan oluşmasın. Ve tüm bunlara rağmen birbirimize ulaşıp dokunmak için çabalamaya, denemeye devam edelim.

The post Postmodern Dünyada Teknolojik Yalnızlık appeared first on Malta Haber.