Hakan Safi’yi dinliyorum, Aziz Yıldırım’ı dinliyorum. İki farklı jenerasyonun, iki farklı güç anlayışının savaşı gibi. Ama ortak noktaları var: İkisi de sürekli “BEN” diyor. İşte taraftarı rahatsız eden yer tam burası.

Aziz Yıldırım cephesinden başlayalım. Ne söylenirse söylensin, adamın vaatleri daha gerçekçi. Çünkü futbolun içinden geliyor, kulübün dinamiklerini biliyor, neyin yapılabilir neyin yapılamaz olduğunu yıllarca yaşayarak gördü. Ancak Aziz Yıldırım’ın da en büyük problemi tam burada başlıyor: Kendini hâlâ Fenerbahçe’nin üst aklı gibi görmesi.

Açık açık söylemiyor belki ama verdiği hava şu:
“Ben olmazsam bu kulüp savrulur.”

İşte bu psikoloji artık taraftarı yoruyor. Çünkü modern futbol kulüpleri tek adam rejimiyle yönetilmiyor. Hele bugün hiç yönetilmiyor. Futbol değişti, ekonomi değişti, oyuncu profilleri değişti ama Aziz Yıldırım’ın futbol aklı çok fazla güncellenmedi.

Bakın 2-3 yıl önce önerdiği isimlere…
Marcelo, Ramos, Mourinho…

Bunlar 10 yıl önce heyecan yaratırdı. Şimdi ise daha çok “eski gazete manşeti” gibi duruyor. Futbolda isim değil sistem kazanıyor artık. Aziz Yıldırım döneminin son yıllarını da unutmadık. Finansal Fair Play sonrası yapılan transferleri hatırlayın:
Dirar…
Aatıf…
Janssen…
Kameni…

O dönem ortaya çıkan tablo aslında şunu gösterdi:
Aziz Yıldırım büyük isim sever ama modern futbol organizasyonu kurmakta zorlanır.

Bir de Aykut Kocaman konusu var. İşte orada soru işaretleri büyüyor. Ben şahsen Aykut Kocaman’ı birçok Fenerbahçelinin aksine kötü teknik adam olarak görmedim. Hatta dönemine göre doğru futbol aklına sahipti. Ama gerçekçi olmak lazım:
6-7 yıldır aktif teknik direktörlük yapmayan bir ismi bugün “kurtarıcı” diye sunmak, taraftarın heyecanını yükseltmez.

Futbol nostaljiyle yönetilmez.
Geçmiş başarılar bugünün çözümü değildir.

Gelelim Hakan Safi’ye…

Doğal olarak daha fazla heyecan yaratıyor. Çünkü yeni yüz, yeni para, yeni enerji demek. Fenerbahçe taraftarı da yıllardır aynı yüzleri görmekten sıkıldı. İnsanlar değişim istiyor. Ancak Hakan Safi’nin konuşmalarında beni rahatsız eden başka bir şey var:
Fenerbahçe vizyonundan çok kendi başarı hikâyesini anlatıyor.

“Milyar dolarlık şirket yönetiyorum.”
“Şunu yaptım.”
“Bunu başardım.”

İyi güzel de…
Holding yönetmek başka, Fenerbahçe yönetmek başka.

Fenerbahçe taraftarı CEO değil lider arıyor.
Sunum değil proje görmek istiyor.

Safi’nin anlattıkları kulağa hoş geliyor ama söylemleriyle gerçeklik arasında ciddi mesafe var gibi duruyor. Bana biraz 90’ların popülist siyasetini hatırlatıyor:
Büyük cümleler, büyük rakamlar, büyük hedefler…
Ama altı ne kadar dolu, orası belirsiz.

Saadettin Saran sürecinden sonra taraftar zaten psikolojik olarak yorgun. Bir hayal kırıklığının üstüne ikinci bir hayal satılırsa bu camia daha da kırılır.

Fenerbahçe’nin bugün ihtiyacı olan şey ne eski kahraman romantizmi ne de zengin iş insanı PR’ı.

Kulübün ihtiyacı:
Sistem.
Akıl.
Kurumsallık.
Modern futbol organizasyonu.

Ama Türkiye’de seçim kültürü değişmediği için yine aynı yere dönüyoruz:
Kürsü savaşları…
Ego savaşları…
Reyting savaşları…

Ve işin en acı tarafı şu:
Herkes Fenerbahçe için konuştuğunu söylüyor ama en çok kendini anlatıyor.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: Ankara’ya Deniz Fenerbahçe’ye Ramos ! appeared first on Malta Haber.

Bu izlediğimiz derbi, klasik anlamda iki devrelik bir maç değildi. Kağıt üstünde 45’er dakika oynandı ama sahadaki hikaye 13 dakikalık bir Fenerbahçe bölümü ve ardından 77 dakikalık Galatasaray hükümdarlığındaydı. Maçın özeti budur. İlk bölümde Fenerbahçe daha diri, daha sert, daha kararlı gözüktü. Hatta Sidiki Cherif ile yakaladığı geçiş hücumunda penaltıyı da buldu. Tam “kritik virajı döndü” denecekken Talisca çıktı ve topu auta gönderdi. Böyle maçlarda penaltı kaçırılmaz. Hele derbide hiç kaçırılmaz. Hele şampiyonluk yarışında asla kaçırılmaz. Kaçırırsan sadece gol değil, psikoloji de kaçırırsın. Fenerbahçe dün ikisini birden kaçırdı.

Penaltıya kadar dirençli duran sarı lacivertliler, sonrasında adeta fişi çekilmiş bir takım görüntüsü verdi. Çünkü orta saha diye bir şey yoktu. Top tutan yok, pas yapan yok, baskı kıran yok, ikinci top alan yok. Defanstan şişirilen toplarla hücum etmeye çalıştılar. Modern futbolda orta sahası çökmüş takımın ayakta kalma şansı yoktur. Fenerbahçe dün bunu acı şekilde yaşadı. Plansız, dağınık ve kırılgan bir yapı izledik.

Kerem Aktürkoğlu meselesine ayrıca değinmek lazım. Bazı oyuncular geçmiş performanslarının kredisiyle yaşar. Kerem de uzun süredir o krediyi tüketiyor. Galatasaray geçmişi, eski parlak günleri, zaman zaman yaptığı birkaç estetik hareket… Bunlar sonsuza kadar oyuncu taşımaz. Dün yine top kayıpları, yanlış tercihler, temposuzluk. Açık konuşalım: Eğer teklif varsa hemen değerlendirilmeli. Bu seviyede büyük takım oyuncusu istikrar verir, güven verir, kalite koyar. Kerem ise belirsizlik veriyor. Fenerbahçe rotasyonunda bile garanti yeri olmaz. Top kaybetme sihirbazlığı varsa o başka.

Galatasaray ise maça çok da iyi başlamadı. Hatta ilk bölümde tutuk, temposuz ve biraz da gergindi. Ama bir şeyi söylemeden geçemem: Bu takım duran top çalışıyor mu? Gol duran toptan gelmiş olabilir ama gole kadar kullanılan kornerler, serbest vuruşlar, organizasyon denemeleri son derece vasattı. Bu kadar kaliteli ayakların olduğu takımda bu kadar kötü duran top kullanımı kabul edilmez.

Ne olduysa kaçan penaltıdan sonra oldu. Galatasaray o andan itibaren oyunun iplerini eline aldı. İkinci yarıda ise artık tek taraflı bir derbi izledik. Sarı kırmızılılar sahaya karakter koydu, kalite koydu, fizik koydu, akıl koydu. Daha önemlisi teknik adam farkını koydu. Kimin daha iyi takım olduğu, kimin daha iyi çalıştırıldığı sahada net biçimde görüldü. Bir gol milimetrik ofsaytla iptal oldu, en az iki net pozisyon harcandı. Biraz daha beceri olsa skor tarihi farklara gidebilirdi.

Şimdi gerçekleri konuşalım. Galatasaray büyük ölçüde şampiyonluğu cebine koydu. Yarışı bu noktaya getiren sadece kendi performansı değil, rakibinin beceriksizliği de oldu. Eğer Trabzonspor da kazanırsa Fenerbahçe’nin üçüncülüğü konuşulacak. Bu da sezon başında kurulan pembe tabloların nasıl dağıldığını gösterir.

Sorumlular kim? Bir numarada Ali Koç var. Yıllardır kurulamayan yapı, bitmeyen yeniden yapılanmalar, her sezon başka hikâye… Sonuç ortada. İkinci sırada ise ara transfer döneminde forvetlerini gönderen yönetim aklı. Sezonun kırılma anında elindeki golcüleri azaltırsan, bugün ağlamakla kalırsın. Futbol bazen çok karmaşık görünür ama bazı gerçekler son derece basittir.

Hakeme gelirsek… Büyük skandal kararlar yoktu. Ufak tefek hatalar her maçta olur. Genel olarak temiz geçti diyebiliriz. Ancak Ederson konusu ayrı. Oyuncu resmen “beni at” diye dolaştı sahada. Yaptığı hareketler, tavırlar, kontrolsüzlük… Ederson bana göre futbol tabirine göre takımına ihanet etmiştir!

Sezon sonunda Fenerbahçe radikal kararlar almak zorunda. Bu kadronun yüzde 90’ı değişmeli. Bazı isimlerle yola devam etmek artık tercih değil, intihar olur. Ederson gibi, Kerem gibi, aidiyeti düşük, performansı yetersiz, zihni kırılgan oyuncularla yeni sezon planlanmaz. Aksi halde seneye de bugün yazılanların aynısı yazılır. Sadece tarih değişir.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: 26. Kez Şampiyon Galatasaray appeared first on Malta Haber.

Maçın yıldızı kimdi?
Kaleci Tarık Çetin!
Adam tek başına takımını taşıdı.
Fenerbahçe’de ise canını dişine takan iki isim var: Skriniar ve Semedo.
Onlar dışında?
Kusura bakmayın, 4. kişi yok!

Artık soruyorum:
Brown’a ne oldu?
Bu adam nasıl bu kadar düştü?
Nene’yi bu takıma kim önerdi?
Hani Türk oyuncular oynamıyordu?
E, artık oynuyorlar.
Nerede bunlar?
Yoklar!

Skriniar uğraşıyor, Asensio çabalıyor, ama diğerleri?
Kerem yine klasik Kerem.
Bir hafta hat-trick yapar, üç hafta ortalıkta yok.
Saman alevi gibi. Yanar, söner, biter.

Ben açık söylüyorum:
Tedesco’yu beğeniyorum.
Adamın elinde malzeme bu.
Bu oyuncular öyle “efsane kadro” falan değil. Asensio’yu geriye çekmiş, Talisca’yı 10 numaraya almış, bir şeyler deniyor.
Ama bu kadarla nereye kadar?
Bu takıma ciddi takviye şart.

En-Nesyri bu takımın kimyasına uymuyor. Formu yok, temposu yok, ritmi yok.
Hoca artık şapkadan tavşan çıkarmak zorunda!
Belki Talisca’yı forvete çekmeli, belki Nene’yi orada denemeli.
Çünkü “Duran” yok, En-Nesyri yok…
Ama en kötüsü, enerji yok!

Ve gelelim asıl meseleye…
Tedesco mu suçlu?
Hayır kardeşim!
Bu takımda en masum adam Tedesco’dur!

Asıl suç, 7 yıldır Ali Koç’un her transferine “Başkanım harika transferler! Tarihin en iyi kadrosu! Büyük başkan!” diye alkış tutan yandaş takımında!
Her hatada “Başkanım, aslında sen haklısın ama sistem seni engelliyor” diye pohpohlayan, kulübün damarına basan o sahte başarı tellallarında!

Ali Koç yıllarca aynı hatayı yaptı:
Futbolu bilmeden, futbolu bilenlere rağmen kadro kurmak.
Mourinho geldi, herkes “tarihin en iyi kadrosu” diye gazladı.

Sonuç?
Kadro kâğıt üstünde iyi, ama sahada ruhsuz, temposuz, kimliksiz!
Bu Duran’ı, bu Nene’yi kim aldıysa —kim aracı olduysa —yarın sabah o kapıdan içeri girmemeli.
Bu puan farkı ne Tedesco’ya, ne Sayın Saran’a yazar.
Bu farkın adresi net: Ali Bey!
Mourinho’ya körü körüne güvenen, karar almakta geç kalan, her sezon “tarihin en iyi kadrosu” palavrasına kanan Ali Bey. Ve Ali Bey’in bıraktığı kadro tarihin fiyaskosu gibi gözüküyor. Ve son olarak bu takımın kaptanı Mert Hakan ise Fenerbahçe daha çok bekler…

The post ONUR GÖKMEN YETİM YAZDI; ENKAZ VE FİYASKO appeared first on Malta Haber.

Ekonomi? Sponsorluklar? Mali disiplin? Hikâye. Futbol yoksa hiçbir kıymeti yok. Futbol bu kulübün lokomotifidir. “Biz spor kulübüyüz” masallarını geçin. Basketbol, voleybol, havuz… Üç beş kişi bakar. Milyonların umrunda olan tek şey futbol. O yoksa gerisi lafügüzaf.

Ali Koç’un 7 yılda yaptığı tek şey: bahane. Hakem, federasyon, şans, kader… Hep başkasını suçladı. Stadın adını Atatürk yapacağım dedi. Sonra Yunan yoğurdu Chobani çıktı ortaya. Rakibi siyasetle yakın diye eleştirdi. Ülkü Ocaklarından destek geldi. Hakemler yapı elemanı dedi . MHK’ya güveniyoruz dedi. Taraftar ve kongre üyeleri şaşkın. Akıl sahada değil, sosyal medyada kaldı. Yeter artık. Ali Koç kendi sonunu hazırladı.

Sahaya bakalım… Kasımpaşa maçında Fenerbahçe sınıfta kaldı. 6. haftada 3. beraberlik. Makas açılmış ligde kayıplar intihar. Kasımpaşa neredeyse bir devreyi 10 kişi oynadı. Sen iki isabetli şut atabiliyorsun. Gol beklentin 0.80. Vasat bile değil. Rezil. Tedesco’ya artık kredi yok. Başkan değişti, camia resetlendi, ama sahadaki futbol hâlâ çöp. Dinamo Zagreb ve Antalyaspor maçları hocanın ipini çeker.

Skriniar takımın en iyisiydi. Fred silkelenmeli, takıma yük oluyor. İsmail Yüksek tutuktu. Aklı sahada değil, seçimdeydi.

Kerem Aktürkoğlu’nun 20 top kaybı gündem oldu. Ne şaşırıyorsunuz? Bu adamın kariyerinin başından beri en büyük problemi bu. Yeteneği var, driplingi var, ama top kaybı da var. Bunu görmeyen ya futbol izlemiyor ya da görmek istemiyor.

Son söz: Ali Koç dönemi bitti. Fenerbahçe yeni sayfa açtı. Taraftarın defteri doldu, sabrı tükendi. Bahane dönemi kapandı. Futbol yoksa hiçbir şey yok. Saran’a tavsiyem net: tek ölçü var: şampiyonluk. Getirmezsen senin de sonun Ali Koç gibi olur.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Geriye Sadece Muhtaçlar Kaldı appeared first on Malta Haber.

Maça gelecek olursak… Fenerbahçe Trabzonspor maçındaki gibi: Çok geliyor ama boş geliyor. Saman alevi gibi hücumlar… Alanyaspor ise az geliyor ama ala geliyor. Bu kadar basit.

Talisca? Nerde eski Talisca! Adam oyunu salmış. 2-3 numara yapıyor, sonrası yok. Ciddiyet yok, katkı sıfır. Kalitesiz demiyorum, ama çok ciddiyetsiz. Böyle yıldız mı olur? Göztepe maçında ve bu maçta kaçan 2 penaltı, giden 4 puan… 

Szymanski de kötüydü. Ama en azından savaşıyor. Yetenek bu kadar. Efor var ama kalite sınırlı. İsmail Yüksek çırpındı ama onun gücü de sınırlı…

Skriniar’a gelince… Yine hayranlıkla izledim. Adam defans dersi veriyor. Ancak bir notu es geçmeyeceğim: Osterwolde. O sakatlıktan sonra resmen düşmüş. O hayran olduğum Osterwolde gitmiş, yerine Samet Akaydın gelmiş gibi. Yazık.

Sonuç? Kadro kalitesi ve saha avantajı sayesinde Fenerbahçe biraz üstün göründü. Ama Alanyaspor kontra ataklarla “asıl” tehlikeleri yaratan taraftı.

Ben Fenerbahçe’yi son 2 maçtır hiç beğenmiyorum. Ama hocaya toleransım var. Çünkü erteleme maçıydı, transferler yoktu. İlk maça ilk elin günahı olmaz , bu maça transferler yoktu dedim. Ama hoca sana 5 maç verdik ilk iki maçta ışık vermedin. Bu yazımızda da hocayı es geçiyoruz ! 

Gelelim hakeme… Yine kötü. Penaltı doğru. Brown’un kırmızısı ise es geçildi. Daha hangi pozisyonda kırmızı vereceksin kardeşim?

Ve maçın olayı: 90+5. dakikada penaltı tartışması. Osterwolde çekiyor, Cenk tabanla basıyor. Bana göre penaltı yok. Hadi diyelim var… Hadi diyelim hak yendi… Ne oldu? Talisca zaten iki haftadır penaltı kaçırıyor. İrfan Can zaten evlere şenlik.

Son sözüm Ali Bey’e: Bu iş senin nasibinde yok. Ne yaparsan yap, olmuyor, olmayacak. Penaltı kaçırmayan adam penaltı kaçırıyor, 4 senedir son dakika sağdan gelen orta gol oluyor. Herşey para harcamak değil. Biraz artık bu kısmet işine döndü. Ali Bey ‘in kısmeti yok.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı; Film aynı, Sonu Aynı  appeared first on Malta Haber.

“99 puan hocanın başarısı” diyorlar.
Kusura bakmayın, 99 puanı kadro aldı.
İsmail Kartal değil.
Galatasaray’da Hamza Hamzaoğlu üç kupa aldı, bugün adı bile geçmiyor.
Demek ki bazı şeyleri hoca yapar, bazı şeyleri kadro yapar. Bunu anlamak bu kadar zor mu?

Gelelim Domenico Tedesco’ya…
%99 hocayı tanımıyor, biliyorum.
Ama bizim futbol kültürümüz bu işte: “İsim yoksa kim bu ya?”
Hoca genç, hoca enerjik. Kariyeri Real Madrid merdiveni değil ama her adımda yukarı çıkmış.
Hızlı kanat oyunlarını, akıcı futbolu seviyor. Devin Özek de zaten bu yüzden önerdi.Tedesco iyi, harika , başarılı olur demiyorum. Ben de bilmiyorum, ama Fenerbahçe’nin İsmail Kartal sarmalından çıkması gerekiyordu.

Kulislerde Unai Emery vardı, Spalletti ciddi adaydı. Onlar hayal, Tedesco gerçek oldu. Şimdi herkes soruyor: Tedesco ne oynatır?Hocanın elinde 5-3-2 de var, 4-2-3-1 de, 4-1-2-1-2 de… Ama çift forvetli düzen favorisi.
Fenerbahçe’ye uygun olan da 4-1-2-1-2.
Talisca’yı “10.5” gibi kullanırsa kimse şaşırmasın.

Ama şunu da söyleyeyim: Bizim ligde Lucescu ve Daum dışında gerçekten başarılı olmuş yabancı hoca yok.
O yüzden Tedesco’nun işi kolay değil.
Herkes merakla bekliyor ama ben size söyleyeyim…
İlk üç maçta işler ters giderse yine aynı nakarat başlayacak:
“İsmail Kartal geri gelsin!”

Çünkü Fenerbahçe’nin en büyük problemi hocası değil, taraftar algısı.
İsmail Kartal’dan medet uman camia, şampiyonluk göremez.

The post Onur Gökmen Yetim Yazdı: “İsmail Kartal Fan Kulübü ve Domenico Tedesco ” appeared first on Malta Haber.

Türk futbolunun bir numaralı gündemi ne? Yayın ihalesi mi, hakemler mi, yabancı sınırı mı? Hepsi hikâye… Asıl gündem: Yapı!

Bu kelimenin hayatımıza girişi de çok romantik (!) oldu. 2022-2023 sezonu… Erden Timur, sıradan bir kırmızı kart sonrası çıktı ve dedi ki: “Bir yapı var, bizi şampiyon yapmak istemiyor. Bu ligi bitirtmeyiz!” O gün “yapı” kelimesi futbola doğdu.

Sonra Ali Koç aldı sazı eline, yapıyı 10 yıla bağladı. Yetmedi, “40 yıldır var bu yapı, çaycıya kadar sızmış” dedi. Vallahi biraz daha uzatsaydı tesislerdeki kediyi bile “yapı ajanı” ilan edecekti. Geçen sene asbaşkan Acun Ilıcalı’nın bu konunun haricinde akılda kalan takım için bir konuşması yoktu.

Abi diyorsun kim bu “yapı”, başında kim var? Euuu,hmm, eee, çok tehlikeli… Cevap yok! Karnından konuşarak Ankara’yı ima ediyorlar, Ankara mı diye sorulduğunda yok canım diyorlar. Bu nasıl bir çelişki!

Ama işin komiği şu: Bu yapı varsa, zaten Galatasaray’la Fenerbahçe’nin yanında. Anadolu kulüplerinin boğazına çökmüş durumda. Ama onlar ölmüş, kimsenin umurunda değil.

Jesus dönemi… Hocan Aralık’tan itibaren bavulu toplamış, derbilerde dökülmüş, kadron zaten eksik. Sonuç: Yapı falan değil, bildiğin “hoca tatilde”.

İsmail Kartal dönemi… Kadron iyi, hocan vasat. Kritik maçlarda çuvallıyorsun. Ama suç kimin? Tabi ki yapı (!)

Geçen sezon? Başkan bile inanmıyor şampiyonluğa. Mourinho’ya da verdiniz “yapı” sopasını. Adam sahada taktik kurmaktan çok yapıya konferans verdi.

2023-2024 sezonu zaten “-ımsı” sezonu. Ofsaytımsı, hissiyatımsı, penaltımsı… Türk futbolu dil devrimini yaşadı! Galatasaray–Antalyaspor maçı hakemle döndü, kabul. Ama Fenerbahçe–Pendikspor maçında yapı mesaide değil miydi? Tencere dibin kara ,seninki benden kara…

Erden Timur “Ligi bitirtmeyiz” dedi. Ali Koç “40 yıldır var” dedi. Hakemlere “Gördüğünüz yerde rahatsız edin” dendi. Futbol değil, mahalle kavgası!

Sosyal medyaya bakıyorsun: Kulübüne yaranmak için klavye sallayan troller… Futboldan zerre anlamıyorlar ama basketbol kurallarıyla hakem yönetiyorlar: “Dokundu faulll!” – “Kırmızı kart!” – “Yapııı!”

Ali Koç’a da hatırlatayım: Sen 2018’de Aziz Yıldırım’a “3 Temmuz’u bahane etme” diyordun. Şimdi ne yapıyorsun? Yapıyı bahane ediyorsun. O zaman sana da aynı cümleyi koyalım: Başarısızsın başkan!

Gerçek şu: Yapı diye bir şey var, ama sizin anlattığınız gibi değil. Bu yapı zaten sizi, yani Galatasaray’ı ve Fenerbahçe’yi omuzlarında taşıyor. Siz yükseldikçe Anadolu kulüpleri batıyor. Türk futbolu batıyor. Ama siz hâlâ “Yapııı!” diye ağlıyorsunuz.

Türk futbolunun en büyük yapısı: Bahane yapısı!

Sizin başarısızlıklarınızı örtmek için kurduğunuz koca bir palavra.

Ve işin acı gerçeği şu:

Bu yapının en büyük hakemi TFF değil, en büyük VAR’ı hakem odası değil.

Bu yapının asıl patronu el birliğiyle şımartılan sizlersiniz!

The post Onur Gökmen Yetim yazdı: “Yapıııı!” appeared first on Malta Haber.

3 Eylül 2025 | Onur Gökmen Yetim

Kaos bitti mi? Bitmedi. Dedikodu bitti mi? Hiç bitmez. Ama transfer dönemi bitti. Yalanın bini bir paraydı, “çözüldü” dendi, “uçakta” dendi, “imzaladı” dendi… En sonunda kasanın dibine inmeyip kasayı komple boşaltarak kapattılar. Şimdi hesap kitap yapmaya kalksak, üç büyüklere NASA’dan matematikçi lazım. Onu da kimseye anlatamayız. O yüzden ben döneyim sahaya.

Fenerbahçe… Ali Koç döneminde ilk defa nokta atışı dediğimiz iş yapıldı. Eskiden 15 adam alınırdı, 10’u çöpe, 5’i kaçardı. Bu sene öyle olmadı. Plan yapılmış. Neresi eksik, kim lazım belliymiş. Ama işin zamanlaması ayrı tartışma konusu. Kerem Aktürkoğlu mesela. Elemeden önce 25 milyon denilen adam, elemeden sonra yine 25. “Akıl kârı mı?” diye sorarsın.

Son gün gelen Ederson… Bak burası ayrı hikâye. Galatasaray’ın musluk şovunu bir kenara bırak, City’nin geçen seneki bir numarasını kalene koymak Türkiye’de olaydır. Evet pahalı. E ucuzu olsa Karagümrük alır zaten. Şimdi kaleci tartışması bitti. Livakovic mi, İrfan mı, bayrak kimin elinde mi? Yok. “Kale emin ellerde” diyorsun, kapatıyorsun defteri.

Asensio… Joker. Sağ, sol, orta her yere koyarsın. Kerem Nene, kanat tamam. Fred’in yanına Alvarez… Kreatif değil ama taş gibi adam. Biz yıllarca Mehmet Topal’ı izledik, bu onun Avrupa versiyonu. Ne yapar? Seni garanti tutar. Ne yapmaz? Sana mucize çıkarmaz. İşte bu kadar net.

Bir de kadro derinliği var artık. Geçen sene sakatlık olunca panik başlıyordu: “Bu oynayamazsa kim oynayacak?” sorusu vardı. Şimdi öyle değil. Her yere bir cevap var. İlk defa bu kadar mantıklı, bu kadar oturmuş bir mühendislik görüyoruz. Ama işte soru şu: Niye elendikten sonra? Niye hep aynı hikâye? Ali Bey gerçekten takım için mi yapıyor, seçim için mi? Bana kalırsa biraz seçim için. Sosyal medyada geyik dönüyor ya: “Ali Bey için her sene seçim olsun.” Vallahi doğru laf.

Teknik direktör işine gelince… Ali Koç’un kronik sorunu. Hoca gitti mi film başlıyor: “Şu mu, bu mu, o mu?” Final belli: İsmail Kartal. Hep aynı senaryo. Ama bak Mourinho gidince kasalar açıldı, transfer şovu başladı. Taraftar mutlu. Peki sahada garanti var mı? Yok. Ama en azından makas daraldı. Kâğıt üstünde “Ben de varım” diyebildi.

Velhasıl kelam; kağıt üstü tamam. Eksik neresi diye soruyorsun, net boşluk yok. Ali Koç döneminin en doğru transfer sezonu bu oldu. Ama kağıt üstü başarı yetmez. Çünkü top sahada. O kağıt doğruları, hakem düdüğü çaldığında kim çevirecek, asıl mesele o.

The post Ali Bey’in Transferleri: Takıma mı, Sandığa mı? appeared first on Malta Haber.

Ben Trakya Üniversitesi Ekonometri mezunuyum. Orta halli bir üniversitenin orta halli bir bölümü… Ama bugün gelinen noktada görüyorum ki; Rice Üniversitesi İşletme, Harvard yüksek lisans mezunu Ali Koç’un yaptığı bazı transfer ve ekonomi hamlelerini görünce, vallahi benim fakültede öğrendiğim üç beş istatistik formülü bile daha sağlam mantık içeriyor.

Kerem Aktürkoğlu transferinde yaşanan durum tam bir futbol ekonomisi rezaleti. Benfica çıkıyor, “25 milyon ver ama oyuncu bizimle tur maçına çıksın, sonra yollarız” diyor. Ali Koç kabul ediyor. Yahu kardeşim, hem bana karşı oynayacak, hem de 25 milyonumu alacaksın. Ve ben üstüne o oyuncunun golüyle eleniyorum.Bu nasıl ticaret, nasıl ekonomi? Bir de son iddia Benfica’nın ilk olarak Galatasaray’a teklif etmesi gerekiyormuş. Eğer Galatasaray 5 gün içerisinde cevap vermezse Fenerbahçe’ye gidebilir. 5. Gün eğer Galatasaray cevap verirse Kerem Aktürkoğlu Avrupa kadrosuna da yazılamıyor. Skandallar silsilesi bitmiyor.

Ben sıradan bir Trakya Üniversitesi mezunu olarak bile şunu derim: “Ya fiyatı düşür ya da hiç alma.” Ama Harvardlı başkan bu basit hesabı yapamıyor. Kusura bakmasın ama Harvard diploması futbolda bu seviyedeyse, ben Trakya’nın bahar şenliklerinde aldığım matematik notunu daha değerli görüyorum. O Harvard diplomasını derhal yırtmalıdır Sayın Başkan.

Mourinho: Doğru Karar, Yine Geç Karar

Mourinho tercihi doğru mu? Evet. Ama geç mi? Yine evet. Ali Koç’un futboldaki en temel refleksi zaten geç kalmak. Bu hamle 1 ay önce yapılsa bugün Şampiyonlar Ligi hayalleri çok farklı konuşulabilirdi. Şimdi “zararın neresinden dönülse kârdır” diyoruz.

Yeni Hoca: Her Çiçek Her Toprakta Yetişmez

Türkiye’de gerçek şu: Her çiçek her toprakta yetişmez. Yabancı hocalar bu ligde çok zor tutuyor. Bence Türkiye’yi bilen, bu kaosu sindirmiş bir isim olmalı. Çok hayranı değilim ama adı zikredilmeli: Emre Belözoğlu. Çünkü bu ülkenin futbolunu biliyor.

Sözün özü;

Ali Koç’un aile sermayesi, eğitimi, diploması ne kadar parlak olursa olsun; futbol ekonomisinde sürekli sınıfta kalıyor. Ve ben, Trakya Üniversitesi’nden çıkmış sıradan bir ekonometri mezunu olarak bile, bu işin ekonomik bir facia olduğunu görebiliyorum. Daha doğrusu bunu herkes net görebiliyor. Bu ne strateji ne ekonomi mantığına uyuyor!

The post Trakya mı Harvard mı? appeared first on Malta Haber.

Fenerbahçe taraftarı transfer dönemlerinde garipliklere alışkındı ama bu sezon yaşananlar, artık “gariplik” değil, yönetim faciasıdır. 7 senedir Ali Koç’un kararsızlığıyla yaşadık; ama bu sene sayın başkan, kararsızlıkta doktora tezini tamamladı. Seçim için de görüşlerim bu şekilde. İşler iyi giderse başkan seçim yapar, işler kötü giderse yapmaz. Çünkü biz Ali Koç Dil ve Edebiyatı mezunuyuz artık…

Archie Brown geldi, Duran geldi, Skriniar geldi… Güzel. Ama gerisi? Yılan hikâyesine dönen Uğurcan alınamadı. Sancho “istenmedi” denildi. Sane, Fenerbahçe’yi ikna edemedi. Hakan Çalhanoğlu için “baskı gördü” dendi, Inter başkanı “Teklif yok” dedi. Asensio haber bekliyor falanlar filanlar.. Ortalık “La Fontaine’den masallar” ile doldu.

Ve final sahnesi: Kerem Aktürkoğlu… Hakan Çalhanoğlu sessiz kalırken Kerem, eski takımını, arkadaşlarını karşısına aldı. Fedakârlık yaptı. “Bu sefer oldu” dedim, kamuoyu da “Tamam” dedi. Benfica’nın “Play-off’tan sonra verelim” gibi komik teklifine “Olur” dedi Ali Bey. 25 milyon euro’luk teklif yapıldı. Sonra birkaç saat içinde teklifi 18 milyona düşürüldü. Ali Bey, transfer bitirememeyi bırak, bitmiş transferi iptal etme gibi dünyada nadir görülen bir yetenek sergiledi.

Zaten teknik direktör seçimlerinde ayrı bir kararsızlık örnekleri gördük. Önceki dönemlerde “Dünya çapında hoca” diye yola çıkıp aylarca düşünüp İsmail Kartal ve Vitor Pereira’yı getirmek… Aziz Yıldırım, Alex’i 10 dakikada takımdan gönderdi; beğen, beğenme, adam kararlıydı. Siz ise “O mu, bu mu, yok o mu daha iyi?” diyerek koltukta vakit öldürüyorsunuz. Bu, liderlik değil, tereddüt yönetimi, kararsızlığın kararlılığı…

Taraftar da ne diyeceğini ne yapacağını şaşırdı… Dün “Kerem’i almayın” diyenler, bugün “Niye almıyorsun?” diye bağırıyor. Ama başkan bu çelişkileri yönetecek güçlü profili ortaya koyamıyor. Önce Abdülkerim’e “Sen bu kadar eder misin?” diye soran , şimdi Kerem’e yapılan bu ayıbın başrolünde yine Sayın Başkan. Bu, sadece bir oyuncuya değil, takıma da saygısızlıktır.

Ali Bey, burası hobi kulübü değil. Kararsızlık, vizyonsuzluğun süslü ismidir. Sane ve Sancho gibi dünya yıldızları masadayken “Acaba” diye oyalandınız. Alamayınca da bizi ikna edemedi, karakteri bize uygun diyerek haberler servis edildi.Bu kulüp karar verememe egosununun tatmin edileceği yer değil. Büyük başkanlar karar alır, uygular, arkasında durur. Fenerbahçe ise 7 yıldır bu kulübü “kararsızlık çukuruna” gömüldü.

Fenerbahçe’nin artık beklemeye tahammülü yok. Taraftar bu kararsızlık karşısında bıktı, yıldı, usandı.Ya büyük oynayın ya da kenara çekilin diyor. Çünkü bu kulübün önündeki en büyük engel artık vücut bulmuş “kararsızlık” .

The post 7 YILDA 0 KUPA, SONSUZ KARARSIZLIK appeared first on Malta Haber.